Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2593330

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 3 grudnia 2018 r.
II SA/Sz 1152/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ustalenia stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

K. Przedsiębiorstwo (...) w B., na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie działanie i czynności wykonywane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w B., których przedmiotem było ustalenie stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe na rok składkowy od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że pismem (zawiadomieniem) z dnia 29 lipca 2018 r. ZUS poinformował Przedsiębiorstwo o zmianie stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe na rok składkowy trwający od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r., ustalając wysokość stopy na poziomie 2,26% podstawy jej wymiaru Wcześniej ustalono tą wysokość na poziomie 2,03% podstawy jej wymiaru. Strona z dokonaną zmianą nie zgadza się, dodatkowo wskazując, że w zawiadomieniu nie poinformowano o przyczynach podwyższenia stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS Inspektorat w B., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika postępowania kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1)

decyzje administracyjne;

2)

postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3)

postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4)

inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5)

akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6)

akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7)

akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9)

bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono czynność Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS wyrażoną w piśmie z dnia 29 lipca 2018 r., w którym to zawiadomiono stronę skarżącą o wysokości stopy procentowej na ubezpieczenia wypadkowe. W piśmie tym powołano się na art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1773 z późn. zm.) stanowiącym, że o wysokości stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe obowiązującej w danym roku składkowym Zakład zawiadamia płatnika składek, o którym mowa w art. 28 ust. 2, nie później niż do dnia 20 kwietnia danego roku, z wyłączeniem przypadków określonych w art. 33 ust. 1 i 2.

Badając dopuszczalność skargi wskazać należy, że ubezpieczenia wypadkowe stanowią część systemu ubezpieczeń społecznych, tymczasem zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360) sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów.

W kontekście tego unormowania zaznaczenia wymaga, że również ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 z późn. zm.) ustanawia regułę zaskarżania do sądu powszechnego decyzji podejmowanych przez organ rentowy w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Natomiast wyjątki od tego trybu zostały określone w art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Do wymienionych w tym przepisie spraw należą: decyzje przyznające świadczenie w drodze wyjątku i decyzje odmawiające przyznania takiego świadczenia, decyzje w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz decyzje w sprawie wykreślenia zastawu skarbowego. Sprawy te z woli ustawodawcy są sprawami administracyjnymi w znaczeniu materialnym i formalnym, a w konsekwencji przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Tylko w tak wąskim zakresie, jaki został ustalony w art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, dopuszczalna jest zatem droga sądowoadministracyjna (por. postanowienia NSA z dnia 10 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1857/17, z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1405/13, dostępne w Internecie).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że zaskarżona czynność nie należy do materii wymienionej w art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Oznacza to więc, że kwestia ustalenia stopy procentowej składki na ubezpieczenia wypadkowe nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego. Co istotne ustawodawca nie uznał jej również za sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, dlatego też nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Podsumowując, wskazany w skardze przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem skardze nie można nadać dalszego biegu.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.

W odniesieniu do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego, podkreślenia wymaga, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują takiej możliwości. Na zasadzie art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania i to wyłącznie razie uwzględnienia skargi przez sąd.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.