II SA/Sz 1144/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241913

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2017 r. II SA/Sz 1144/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder.

Sędziowie NSA: Stefan Kłosowski (spr.), Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. R. i H. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia (...) r. nr (...), wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), nakazał A. M. rozbiórkę pięciu przyczep kempingowych (holenderskich) posadowionych na działce nr (...) przy ul. (...) w G. bez pozwolenia na budowę.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że związku z pismem H. R. z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie robót budowlanych polegających na ustawieniu pięciu domków kempingowych, posadowionych niezgodnie z warunkami technicznymi i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na działce nr (...), po przeprowadzeniu kontroli tej działki w dniu (...) r., wszczął postępowanie administracyjne dotyczące samowoli budowlanej. Domki holenderskie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 -31 ustawy Prawo budowlane. Domki te posiadają koła, ale nie mogły zostać uznane za pojazdy ponieważ przekraczają maksymalną dopuszczalną szerokość pojazdu określoną w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) na 2,55 m. Szerokość domku holenderskiego wynosi ok. 3 m. Domki zostały posadowione na działce w warunkach samowoli budowlanej i nie było możliwości ich legalizacji ponieważ zgodnie z uchwałą nr XXXVIII/2215/2006 Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Grzybowo (Dz. U. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 99 poz. 1868), Gmina K. wprowadziła zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych.

W odwołaniu od tej decyzji inwestor podniósł, że nakaz rozbiórki jest nieuzasadniony, ponieważ przyczepy nie są obiektami budowlanymi ani tymczasowymi obiektami budowlanymi, ale pojazdami, które nie wymagają pozwolenia na budowę. To, że ich szerokość przekracza 2,55 m oznacza jedynie tyle, że są to pojazdy nienormatywne. Organ I instancji zresztą nie zmierzył szerokości domków kempingowych. Odwołujący się zauważył, że domki są nietrwale związane z gruntem, nie są podłączone do żadnych mediów i nie są używane do celów mieszkaniowych. Inwestor oświadczył, że w domkach tych nie prowadzi żadnej działalności, w szczególności usług czy gastronomi, zatem organ I instancji nieprawidłowo ocenił, że ich posadowienie narusza zapisy planu miejscowego. Ponadto, zamiast nakazać usunięcie domków z działki, organ nieprawidłowo orzekł o nakazie ich rozbiórki.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia (...) r. nr (...) uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji (...) r. przeprowadził oględziny działki nr (...) przy ul. (...) w G., w wyniku których ustalił, że na działce tej ustawiono w dwóch szeregach pięć przyczep kempingowych tzw. domków holenderskich o wymiarach 3,0 x 9,0 m podłączonych do zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej (co potwierdza załączony do protokołu materiał zdjęciowy). Obiekty te nie są trwale związane z gruntem, stoją na kołach, częściowo będąc stabilizowane bloczkami betonowymi. W dniu 5 maja 2016 r. do organu I instancji zgłosił się inwestor, który oświadczył, że w końcu marca 2016 r. przygotowano teren działki pod ustawienie pięciu przyczep kempingowych, które zostały ustawione 31 marca 2016 r., bez podłączenia do mediów. Inwestor wyjaśnił, że nie posiada pozwolenia na budowę ww. obiektów, jak również nie zgłosił zamiaru ich wybudowania do właściwego organu. Zakupił je i ustawił w celu sprzedaży bądź wypożyczenia. W dniu (...) r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny działki nr (...) podczas których ustalił, że obiekty zostały odłączone od mediów i nie są użytkowane. Ze znajdującej się w aktach sprawy adnotacji sporządzonej w dniu 16 maja 2016 r. przez współwłaścicieli działki nr (...) K. i H. R. wynika, że po oględzinach w dniu (...) r., przyczepy kempingowe zostały podłączone ponownie do mediów i są reklamowane jako obiekty do wynajęcia. W tej sytuacji organ I instancji decyzją z dnia (...) r. nakazał rozbiórkę ww. obiektów z uwagi na niezgodność ich posadowienia z planem miejscowym, co uniemożliwia legalizację.

Zdaniem organu odwoławczego, z art. 28 ust. 1 Prawa budowalnego wynika, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy. W art. 29 zawarto katalog obiektów których budowa nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, dotyczy to m.in. tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Takie obiekty, zgodnie z art. 30 wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowalny należy rozumieć obiekt budowalny przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony do sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z art. 29 ust. 1 pkt 12 wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tylko takiego tymczasowego obiektu budowalnego, który nie jest trwale połączony z gruntem i jest przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, określonego także w zgłoszeniu.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy, jeżeli inwestor wybuduje tymczasowy obiekt budowlany bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy na podstawie art. 30 ust. 1, przyjętego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej bez sprzeciwu, obiekt ten będzie stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno toczyć się na podstawie art. 48 i 49 ustawy Prawo budowalne. Ponieważ inwestor nie zgłosił zamiaru budowy pięciu domków kempingowych, uznać należy, że nie są one tymczasowymi obiektami budowlanymi podlegającymi regulacjom art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowalne i ich budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia na budowę wymaga także zlokalizowanie na działce przyczepy czterokołowej, która pod względem funkcjonalnym spełnia warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, o ile wykazane zostanie, że przeznaczona i wykorzystywana jest na cele mieszkalno-rekreacyjne (obiekt letniskowy).

Ze znajdującej się w aktach dokumentacji zdjęciowej wynika, że obiekty usytuowane na działce nr (...) nie posiadają tablic rejestracyjnych, co oznacza, że nie zostały zarejestrowane jako przyczepy w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponadto, kwestia charakteru przyczepy turystycznej w świetle przepisów prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, które jednoznacznie uznawały ustawione przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane.

Pięć przyczep turystycznych ustawionych na działce nr (...) w nadmorskiej miejscowości G. i pełniących funkcje rekreacyjne, bez względu na ich gabaryty, z podłączonymi instalacjami (ich krótkotrwałe odłącznie i ponowne podłączenie po oględzinach organu I instancji jest nieistotne), nie mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego inwestor był zobowiązany uzyskać pozwolenie na budowę.

W przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę, zastosowanie znajduje art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jeżeli jednak budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1)

zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

PINB w K. uznał, że plan miejscowy, w obszarze którego znajduje się działka inwestycyjna, zakazuje lokalizacji obiektów tymczasowych, zatem nie jest możliwa legalizacja mająca na celu doprowadzenie obiektów do stanu zgodnego z prawem. W tej sytuacji nakazał rozbiórkę obiektów. Jednak z ustaleń planu miejscowego dla miejscowości G. tj. z przepisu § 7 ust. 9 wynika, że plan zakazuje lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych nietrwale związanych z gruntem, za wyjątkiem obiektów związanych z placem budowy i określonych w § 12 planu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 8 plan zakazuje lokalizowania przyczep kempingowych lub innych podobnych pojazdów przystosowanych do czasowego pobytu ludzi w ilości większej, aniżeli 3 na terenach mieszkaniowych i innych na ten cel nieprzeznaczonych w planie. Zatem PINB w K. niezasadnie nakazał rozbiórkę pięciu przyczep kempingowych, znajdujących się na działce nr (...) w sytuacji, gdy obowiązujący na tym obszarze plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie do trzech obiektów (przyczep kempingowych lub innych pojazdów) przystosowanych do czasowego pobytu ludzi. Postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki poprzedzone musi zostać postępowaniem zmierzającym do legalizacji samowoli budowalnej. Na postępowanie to składa się wstępna analiza, czy obiekt wybudowany w ramach samowoli budowlanej nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Pozytywna weryfikacja tych okoliczności musi prowadzić do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Rozbiórka będzie mogła zostać orzeczona dopiero, gdyby okazało się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem ale uprawnieniem inwestora i będzie możliwa dopiero po przedłożeniu przez niego w zakreślonym terminie wymaganej dokumentacji i po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej.

Z tych względów organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, w celu umożliwienia inwestorowi legalizacji, zgodnej z planem miejscowym ilości samowolnie ustawionych na działce obiektów budowlanych, a także wydania, odrębnym rozstrzygnięciem, nakazu rozbiórki nadliczbowych obiektów.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego sformułowania obowiązku w decyzji organ wyjaśnił, że w przypadku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - przyczepy, wykonanie tego nakazu polega na usunięciu (wywiezieniu) obiektu z terenu, na którym został nielegalnie posadowiony.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnieśli K. R. i H. R., żądając jej uchylenia. W ocenie skarżących, domki kempingowe nie są obiektami tymczasowymi ani przyczepami kempingowymi, ani pojazdami, dlatego brak było podstaw do zastosowania § 12 ust. 8 ustaleń ogólnych planu miejscowego. Z decyzji organu II instancji wynika, że pięć domków kempingowych zlokalizowanych na działce nr (...) należy zaliczyć do obiektów budowalnych wymagających pozwolenia na budowę i nie są to tymczasowe obiekty budowlane. Powoływanie się przez organ na § 12 ust. 8 planu miejscowego jest bezzasadne, ponieważ zapis ten odnosi się wyłącznie do tymczasowego urządzania i użytkowania terenów, a pięć domków nie można zaliczyć do obiektów tymczasowych, co wynika z decyzji organu odwoławczego. Z decyzji wynika też, że domki te nie są przyczepami ani pojazdami, ponieważ nie mają tablic rejestracyjnych. Z pisma Wójta Gminy K. z dnia 31 sierpnia 2016 r. załączonego do skargi wyraźnie wynika, iż posadowienie domków narusza zapisy planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr XXXVIII/215/2006 Rady Gminy Kołobrzeg z dnia 8 sierpnia 2006 r., ponieważ domki kempingowe nie są pojazdami ani przyczepami i nie ma do nich zastosowania § 12 ust. 8 planu. Na działce nr (...) prowadzona jest działalność gospodarcza polegająca na wynajmie domków kempingowych turystom, a w pawilonie handlowym o pow. ok. 10 m2 prowadzona jest działalność handlowa. Tymczasem z zapisów planu wynika, że działka ta przeznaczona jest do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością urządzenia lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni budynku. Plan dopuszcza budowę garażu i budynku gospodarczego. Organ odwoławczy nie wziął też pod uwagę, że nie zachowano wymiaru powierzchni biologicznie czynnej. Teren wyłożony jest kostką (polbruk) która zajmuje ponad połowę powierzchni działki. Domki nie są tymczasowymi obiektami budowalnymi, nie są też przyczepami ani pojazdami, dlatego ich legalizacja nie jest możliwa w świetle planu miejscowego. Ponadto, ich wybudowanie narusza warunki techniczne, co potwierdza pismo Wójta Gminy K. W tej sytuacji zgodna, z prawem była decyzja nakazująca rozbiórkę wszystkich domków.

W piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2016 r. skarżący powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt. II SA/Gd 49/16, w którym uznano, że przyczepę kempingową (na kołach lub bez) unieruchomioną na okres do 120 dni, zaliczono do tymczasowych obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Zatem organ I instancji dokonał słusznej interpretacji nakazując rozbiórkę przyczep posadowionych na gruncie bez pozwolenia z terenu, na którym zostały z naruszeniem prawa posadowione. Obowiązujący plan miejscowy dopuszcza na tym terenie możliwość lokalizacji na terenie działki trzech przyczep kempingowych lub podobnych pojazdów przeznaczonych do czasowego pobytu ludzi. Przy czym chodzi w nim o pojazdy a nie baraki, które zostały wwiezione na teren nieruchomości. Objęte nakazem rozbiórki przyczepy holenderskie pozbawione są cech jezdnych, nie nadają się do samodzielnej jazdy, nie wjechały na teren nieruchomości i nie wyjadą z niej w sposób samodzielny. Są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie turystyki na obszarze, gdzie prowadzenie takiej działalności nie jest dopuszczone. Możliwość legalizacji przyczep narusza zapisy planu miejscowego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, narusza ład przestrzenny i zmusza mieszkańców sąsiednich lokali mieszkalnych do znoszenia zachowań osób przebywających w nielegalnie posadowionych przyczepach, głośnego nocnego zakłócania porządku, mimo braku możliwości prowadzenia takiej działalności na tej działce.

Na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania tej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.).

Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Odwołanie zostało wniesione od decyzji nakazującej rozbiórkę, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pięciu domków kempingowych posadowionych w warunkach samowoli budowlanej na działce nr (...) w miejscowości G. Organ I instancji uznał, że obowiązujący na tym obszarze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zabrania lokalizacji obiektów tymczasowych, a do takich zaliczają się domki kempingowe, dlatego brak było możliwości legalizacji samowoli budowlanej.

Okolicznością niesporną w sprawie jest to, że domki kempingowe zostały posadowione w warunkach samowoli budowlanej, ponieważ przed ich umieszczeniem na działce inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, nie wniósł także zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane zawiera definicję tymczasowego obiektu budowlanego. Są to obiekty dwojakiego rodzaju; obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, lub obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, takie jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Część tymczasowych obiektów budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor dokona zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenie może dotyczyć tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane). Przedmiotowe obiekty zostały posadowione bez zgłoszenia właściwemu organowi, dlatego spór, czy mogły być przedmiotem takiego zgłoszenia czy też nie, nie ma istotnego znaczenia. Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane nie dotyczy przyczep turystycznych niespełniających swej pierwotnej funkcji komunikacyjnej. Zatem posadowienie domków na działce nr (...) wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada.

W tej sytuacji w sprawie znajduje zastosowanie art. 48 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2)

bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1)

zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego.

W sprawie niesporne jest, iż działka inwestycyjna objęta jest planem miejscowym, który zakazuje lokalizowania przyczep kempingowych lub innych podobnych pojazdów przystosowanych do czasowego pobytu ludzi w ilości większej aniżeli 3 - na terenach mieszkaniowych i innych na ten cel nieprzeznaczonych w planie (§ 12 ust. 8). Organ I instancji, rozpoznając sprawę, nie wziął pod uwagę tego przepisu prawa miejscowego w swoich rozważaniach, poprzestając na stwierdzeniu, że plan zabrania lokalizacji obiektów tymczasowych.

Zauważyć należy, iż przedmiotowe przyczepy stanowią zarówno tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu przytoczonych przepisów prawa budowlanego, których sytuowanie jest zakazane przez § 7 ust. 9 planu miejscowego, ale stanowią też obiekty, o których mowa w § 12 ust. 8 planu miejscowego. Ten ostatni przepis prawa miejscowego jest przepisem szczególnym w stosunku do § 7 ust. 9, gdyż pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w tym przepisie, jest szersze. Przepis § 12 ust. 8 planu miejscowego mówi natomiast o szczególnym rodzaju takiego obiektu jakim są pełniące funkcję użytkową (domków kempingowych) przyczepy typu holenderskiego. W myśl zasady lex specjalis derogat legi generali należało uznać, iż § 12 ust. 8 planu wyłącza zastosowanie wobec tych obiektów § 7 ust. 9 planu miejscowego. Wynikającą z tego możliwość legalizacji trzech takich obiektów dostrzegł organ odwoławczy, który w tej sytuacji zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi celem rozważenia możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Dopiero postępowanie legalizacyjne umożliwi ustalenie, czy budowa przedmiotowych domków kempingowych da się pogodzić z ww. zapisem planu miejscowego, przy czym organ nadzoru budowlanego przed ewentualnym wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego, będzie zobowiązany do samodzielnej oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Przedłożona Sądowi przez skarżących opinia Wójta Gminy K. w tym zakresie nie jest wiążąca. Opinia taka, czyli zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, winna być przedłożona przez inwestora organowi prowadzącemu postępowanie legalizacyjne, o ile oczywiście inwestor zabiega o zalegalizowanie samowoli budowlanej.

W świetle ww. przepisów zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego.

Organ odwoławczy dokonał trafnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydał decyzję umożliwiającą przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego co do części obiektów tymczasowych, w myśl art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Nie narusza również przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, w szczególności art. 138 § 2 k.p.a.

W tym stanie rzeczy skarga nie zasługuje na uwzględnienie wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.