II SA/Sz 1002/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2588941

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Sz 1002/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder.

Sędziowie WSA: Marzena Iwankiewicz (spr.), Katarzyna Sokołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na uchwałę Zarządu Powiatu w Choszcznie z dnia 12 lipca 2018 r. nr 647/2018 w przedmiocie odwołania Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Brzezinach

I.

stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały,

II.

zasądza od Zarządu Powiatu w Choszcznie na rzecz strony skarżącej T. M. kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Uchwałą nr 647/2008 Zarząd Powiatu w C. odwołał T. M. ze stanowiska Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu do uchwały. Uchwałę podjęto na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000) oraz art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 z późn. zm.).

Z uzasadnienia do uchwały wynika, że T. M. zajmowała stanowisko Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B. Rolą kierownika tej jednostki było zapewnienie właściwego zarządzania placówką pod względem organizacyjnym, administracyjnym i finansowym oraz realizacja szczegółowych zadań wynikających z ustawy o pomocy społecznej. W ostatnim czasie miały jednak miejsce wydarzenia, które wykazały szereg nieprawidłowości w zarządzaniu tą placówką, za które odpowiedzialność ponosi Dyrektor, a świadczą one o braku wystarczających zdolności do kierowania placówką i zapewnienia prawidłowej organizacji jej pracy, przede wszystkim o nieumiejętności zapewnienia bezpieczeństwa podopiecznym. Uchybienia te zostały ustalone w toku szeregu czynności kontrolnych jakie miały miejsce w jednostce, co pozwoliło na ujawnienie rażących naruszeń podstawowych obowiązków pracowniczych przez T. M. Podstawowym naruszeniem, jakiego dopuściła się Dyrektor, było niewdrożenie należytych zasad bezpieczeństwa zarówno wewnątrz placówki, jak i na zewnątrz DPS, czego efektem było samowolne opuszczenie placówki przez podopieczną, która zmarła. Wprawdzie przyjęto zarządzenie nr 6/2017, na mocy którego Dyrektor ustaliła procedurę postępowania w przypadku samowolnego niekontrolowanego oddalenia się mieszkanki lub zdarzeń zagrażających zdrowiu i życiu, a także regulamin wewnętrzny Sekcji Opiekuńczo-Terapeutycznej, regulamin Zespołu Opiekuńczo-Terapeutycznego oraz procedurę dotyczącą nieszczęśliwych zdarzeń (wypadków), ale w praktyce nie były one realizowane. Zaniechania w tym zakresie obciążają Dyrektora DPS. Jego podstawowym zadaniem było zapewnienie sprawnego funkcjonowania jednostki przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa podopiecznych. W rozważanym przypadku zaniedbania te skutkowały śmiercią osoby pozostającej pod opieką DPS, co świadczy o rażącym zaniedbaniu obowiązków pracowniczych przez kierownika tej jednostki. Realne zagrożenie dla bezpieczeństwa podopiecznych stanowiły też ujawnione nieprawidłowości w pracy portierni, gdzie pracownicy powinni kontrolować osoby wchodzące na teren placówki, przede wszystkim jednak zapobiegać samowolnemu oddalaniu się podopiecznych. W rzeczywistości obowiązki te zostały powierzone pokojowym, do których zakresu obowiązków nie należały czynności dotyczące pracy na portierni. Po zakończeniu stosunku pracy z osobami dotychczas pracującymi na portierni, żadna nowa osoba nie została przyjęta na to stanowisko i nie oddelegowano innych pracowników placówki do wykonywania czynności na portierni, do czasu zatrudnienia nowego pracownika. Od (...) r. na zarządzenie Dyrektora placówki brama wjazdowa do DPS była otwierana o godz. 5:30 do godz. 15:00 i nie pozostawała w tych godzinach pod nadzorem pracowniczym, co realnie zagrażało życiu i zdrowiu podopiecznych. W jednostce obowiązuje zasada swobodnego poruszania się mieszkanek placówki po jej terenie, co pozostaje w sprzeczności z istotą działania tej placówki, która zapewnia usługi opiekuńcze i ochronne podopiecznym. Możliwość swobodnego poruszania się po terenie DPS i otwarcie bramy wjazdowej bez żadnego nadzoru stanowiło realne zagrożenie dla podopiecznych. Ponadto, regułą był samodzielny powrót podopiecznych z terapii, odbywającej się w innym budynku, bez nadzoru ze strony opiekunów. W jednostce nie było obowiązku określania stanu podopiecznych podczas obchodu, a sama ta czynność nie była dokumentowana i odbywała się przy otwartych drzwiach wejściowych, co zwiększało ryzyko opuszczenia placówki w trakcie tej czynności. Kolejnym zaniechaniem było to, że nie naprawiano kamer monitorujących teren placówki. Przez około pół roku trzy z pięciu kamer były niesprawne. Brakowało spójnej polityki zarządzania kluczami do pokojów podopiecznych, nie wszystkie pokoje miały klucze zapasowe, m.in. nie było kluczy zapasowych do pokoju podopiecznej, która samowolnie opuściła teren jednostki. Wielokrotnie podczas nieobecności Dyrektora w związku z przebywaniem na urlopie, uchybiano obowiązkowi powierzenia jego obowiązków innemu pracownikowi placówki (brak dokumentacji). Ponadto, podczas kontroli przeprowadzonej w DPS stwierdzono uchybienia polegające na nieterminowej wypłacie pracownikom odpraw emerytalnych, co narażało placówkę na roszczenia o zapłatę odsetek, w świadectwach pracy nie zamieszczano informacji o niewypłaceniu należności ze stosunku pracy do dnia ustania tego stosunku z powodu braku środków finansowych. W planie finansowym jednostki na 2017 r. nie ujęto wypłat odpraw emerytalnych dla pracowników. W placówce dochodziło też do przekraczania uprawnień do pobierania kwot pieniężnych z kont depozytowych podopiecznych. W udzielonych upoważnieniach do dokonywania operacji na koncie depozytowym wskazano, że wypłaty z kont mogą następować w oparciu o art. 61 ustawy o pomocy społecznej, który upoważnia do pobierania nie więcej niż 70% dochodów mieszkańca placówki. Dom Pomocy Społecznej nie ma możliwości dokonywania wypłat z konta z tytułu opłaty za pobyt, z przekroczeniem limitu określonego przepisami prawa. W analizowanym okresie dochodziło do wypłaty środków depozytowych mieszkanek, które nie mają odzwierciedlenia w dokumentach źródłowych. Jednostka bez zgody opiekunów prawnych i kuratorów podopiecznych pobierała środki finansowe, które następnie stopniowo do końca roku zwracała. Opisywała te przelewy środków jako "dopłaty za pobyt". Ponadto, w placówce nierzetelnie prowadzono księgi rachunkowe, dokonywano zmian zapisów dotyczących kwot w późniejszych, bliżej nie określonych terminach, co powodowało rozbieżności pomiędzy zapisami w księgach, a dowodami źródłowymi. Dokonywano wypłat środków zgromadzonych na rachunkach bankowych podopiecznych, nie dołączając do operacji dokumentów źródłowych.

Uchybienia te stanowiły zagrożenie dla mieszkańców DPS. Placówką zarządzano w sposób nieprawidłowy w zakresie organizacyjnym, co naraziło podopiecznych na niebezpieczeństwo i przyczyniło się do śmierci podopiecznej. Nieprawidłowo zarządzano także pracownikami jednostki, nie wykonywano wobec nich wszystkich obowiązków obciążających pracodawcę, co doprowadziło do naruszeń praw pracowniczych. Dochodziło do naruszeń w zakresie spraw finansowych jednostki. Oznacza to, że osoba która zarządzała placówką dopuściła się szeregu naruszeń jej podstawowych obowiązków pracowniczych, co uzasadniało rozwiązanie z nią stosunku pracy bez wypowiedzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę uchwałę T. M. wniosła o stwierdzenie jej nieważności i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zarzuciła wydanie uchwały z naruszeniem art. 7, 8 § 1, 10 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie jej możliwości brania udziału w postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do stawianych zarzutów, nie przeprowadzenie wszystkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a tym samym naruszenie zasad dotyczących prawdy obiektywnej, bezstronności i równego traktowania stron postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że podjęta uchwała jest sprzeczna z prawem i narusza interes prawny skarżącej. Postępowanie poprzedzające podjęcie uchwały zostało przeprowadzone w sposób dowolny. Protokół kontroli będący podstawą przyjętych ustaleń nie został skarżącej doręczony, co rażąco narusza § 42 ust. 1-4 statutu Powiatu Choszczeńskiego. Ponieważ skarżącej protokołu kontroli nie doręczono, nie miała możliwości wniesienia zastrzeżeń do protokołu, ani odwołania się do Rady Powiatu od ustaleń w nim zawartych. Uzasadnienie uchwały dotyczące nie wdrożenia należytych zasad bezpieczeństwa jest lakoniczne, nie wynika z niego jakie konkretnie zasady bezpieczeństwa nie zostały wdrożone i jak to przełożyło się na zdarzenie polegające na opuszczeniu placówki przez podopieczną, która zmarła. Pominięto okoliczność, że w dniu zdarzenia skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, a jej obowiązki były powierzone innemu pracownikowi, nie miała więc bezpośredniego wpływu na zajście. Pogląd zawarty w uzasadnieniu uchwały, że uchybienia w funkcjonowaniu placówki doprowadziły do śmierci podopiecznej jest przedwczesny, brak w tym zakresie jakichkolwiek ustaleń. Skarżąca zwróciła uwagę, że DPS nie jest ośrodkiem zamkniętym, podopieczna o której mowa nie była ubezwłasnowolniona i miała prawo wyjść poza teren placówki. Z uzasadnienia uchwały nie wynika, jakie konkretnie działania lub zaniechania skarżącej miały tak doniosłe znaczenie, że doprowadziły do jej dyscyplinarnego zwolnienia z pracy na podstawie art. 52 Kodeksu pracy, na kilka miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych w sytuacji, gdy wcześniejsze kontrole nie wykazywały żadnych uchybień skutkujących uznaniem, że w sposób rażący naruszała swoje obowiązki związane z pełnieniem funkcji Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu w C. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zarzut nie zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i naruszenia innych przepisów k.p.a. jest chybiony ponieważ zaskarżony akt jest uchwałą organu jednostki samorządu terytorialnego, do którego nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Jednocześnie uchwała ta wywiera skutki w zakresie prawa pracy. Niezależnie od niezasadności tego zarzutu skarżąca nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie mogła dokonać, na skutek pozbawienia jej możliwości brania udziału w postępowaniu poprzedzającym podjęcie uchwały, a tylko wtedy zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek. Skarżąca łączy zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. z faktem przeprowadzenia dwóch kontroli w kierowanym przez nią DPS, które zakończyły się protokołem kontroli odpowiednio z dnia (...) r. oraz (...) r. W czynnościach kontrolnych zakończonych protokołem z dnia (...) r. skarżąca brała czynny udział, protokół kontroli został jej doręczony w dniu (...) r. i nie zgłaszała uwag do ustaleń zawartych w protokole. Natomiast pismem z dnia (...) r. poinformowała Zarząd Powiatu w C., że zrealizowała zalecenia pokontrolne zawarte w wystąpieniu pokontrolnym z dnia (...) r. Nie kwestionowała swojej odpowiedzialności w przyczynieniu się do zwiększonego ryzyka swobodnego opuszczenia DPS przez podopieczne, poprzez otwarcie bramy wjazdowej i niespójność zakresów obowiązków pracowniczych w tym aspekcie. Natomiast kontrola przeprowadzona w dniach od (...) r. do (...) r.,. z przerwą w dniach (...) r., (...) i (...) r., swoim zakresem objęła prawidłowość naliczania i wypłaty nagród jubileuszowych i odpraw emerytalnych, warunki i sposób wynagradzania pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę oraz prawidłowość gospodarowania depozytami. Skarżąca była powiadomiona o kontroli, uczestniczyła w czynnościach kontrolnych, udzielała pisemnych wyjaśnień osobom kontrolującym. Dopiero na etapie sporządzania pisemnego protokołu kontroli przedłożyła zwolnienie lekarskie, z powodu którego nie mogła stawić się w pracy. Protokół kontroli został przedstawiony jednostce kontrolowanej w dniu (...) r. i z uwagi na nieobecność skarżącej podpisała go osoba, która zgodnie z regulaminem organizacyjnym DPS zastępowała Dyrektora podczas jego nieobecności. Zatem skarżąca mogła brać udział w przeprowadzonych kontrolach i kwestionować ustalenia w nich zawarte. T. M. podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. ale nie wskazała jakie dodatkowe czynności, jej zdaniem, powinny zostać przeprowadzone. W ocenie organu z uzasadnienia uchwały wynika, z jakich przyczyn akt ten został podjęty i jakie zdarzenia legły u jej podstaw. Zarzuty podniesione w skardze są chybione, sformułowane w sposób ogólnikowy, z jednej strony skarżąca zarzuciła pozbawienie jej możliwości brania udziału w postępowaniu, w którym przepisy procedury administracyjnej nie znajdują zastosowania, z drugiej strony nie wskazała, w jaki sposób zarzucane uchybienia uniemożliwiły jej obronę jej praw.

Na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że popiera skargę. Wyjaśnił, że dopiero w dniu (...) r. doręczono mu kserokopie protokołów kontroli i wynika z nich, że początkowo zarzuty były sformułowane ogólnie. Dopiero w czerwcu 2018 r. skierowano je do Dyrektora DPS jako osoby odpowiedzialnej za śmierć pensjonariuszki, która oddaliła się od jednostki. Pełnomocnik przedłożył wystąpienie pokontrolne Wojewody Z. z dnia (...) r., w którym pozytywnie oceniono działalność DPS.

Pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach ze skarg na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a.").

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, że skarga winna być uwzględniona, choć z innych przyczyn niż w niej podniesiono, ponieważ podejmując zaskarżoną uchwałę organ w sposób istotny naruszył prawo.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 995 z późn. zm.), zgodnie z którym, do zadań zarządu powiatu należy zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Ponieważ zarząd powiatu jest organem kolegialnym, jego oświadczenia woli mają charakter uchwał. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym uchwały zarządu powiatu zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu, w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W myśl art. 87 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Szczególną cechą interesu prawnego w prawie administracyjnym i w postępowaniu administracyjnym jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Przy czym, ten interes prawny musi być "własny", czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, zatem legitymacja procesowa wynikająca z art. 87 ust. 1 u.s.p. ma charakter szczególny. Wymaga nie tylko wskazania przez wnoszącego skargę normy prawa materialnego, kształtującego jego sytuację prawną, ale nadto wykazania, iż zaskarżony akt oddziałuje na posiadany przez skarżącego interes prawny, który w ten sposób zostaje naruszony. Skarga stanowi środek ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ wydający akt z zakresu administracji publicznej.

Przedmiotem skargi jest uchwała odwołująca skarżącą ze stanowiska Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w B., a zatem jej interes prawny został naruszony kwestionowaną uchwałą. Zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie powiatowym powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie pomocy społecznej. Zatem rozwiązanie stosunku pracy z kierownikiem powiatowej jednostki organizacyjnej wykonującej zadania powiatu określone ustawą o pomocy społecznej, jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Wniesienie skargi w niniejszej sprawie było więc prawnie dopuszczalne.

Odnosząc się do zasadności skargi należy przede wszystkim wskazać, że z akt sprawy o sygn. II SA/Sz 1004/18 dotyczącej skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przez Zarząd Powiatu w C. na uchwałę Nr XLVII/262/2018 Rady Miejskiej w Drawnie z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wynika, że T. M. jest radną Rady Miejskiej w D. i Rada ta nie wyraziła zgody na rozwiązanie z nią stosunku pracy. Zarząd Powiatu w C. wnioskiem z dnia (...) r. zwrócił się do Rady Miejskiej w D. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z T. M. bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.

Rada Miejska w D. wniosek rozpoznała na posiedzeniu w dniu (...) r., nie udzielając zgody na rozwiązanie stosunku pracy.

Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Powołany przepis ustanawia zasadę szczególnej trwałości stosunku pracy radnego, która ogranicza swobodę pracodawcy w zakresie możliwości rozwiązania stosunku pracy z radnym. Ma to na celu umożliwienie radnym, ze względu na szczególną rolę, jaka została powierzona gminom, jak najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji. Następstwem tej ochrony jest ograniczenie swobody podmiotu który, w określony w Kodeksie pracy sposób nawiązał z radnym stosunek pracy, w rozwiązaniu tego stosunku, bez zgody rady gminy. Ochroną tą objęte są wszelkie rodzaje stosunków pracy nawiązanych przez radnych. Pracownik pełniący funkcję radnego jest chroniony przed rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn zawinionych i niezawinionych. Dotyczy to stosunków pracy nawiązanych na podstawie wyboru, powołania, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę. Poza zakresem ochrony znajdują się inne podstawy prawne zatrudnienia radnego, w tym o charakterze cywilnoprawnym.

Rozwiązanie z radnym stosunku pracy nie wymaga zgody rady gminy, gdy do tego rozwiązania dochodzi na podstawie porozumienia stron, a także gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje na podstawie wypowiedzenia złożonego przez pracownika - radnego. Wiąże się to z faktem, że przepisy o szczególnej ochronie trwałości stosunku pracy są ukierunkowane na ochronę pracownika-radnego przed jednostronnymi czynnościami pracodawcy. Omawiana ochrona trwałości stosunku pracy trwa przez okres wykonywania mandatu radnego.

Uzyskanie przez pracodawcę zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem legitymującym się mandatem radnego ma charakter obligatoryjny, a Zarząd Powiatu jest związany uchwałą odmawiającą zgody na odwołanie dyrektora i rozwiązanie z nim stosunku pracy. Dotyczy to także przypadków, w których do rozwiązania stosunku pracy radnego ma dojść na podstawie art. 52 Kodeksu pracy, tj. w trybie natychmiastowym, bez wypowiedzenia.

Zgoda właściwego organu musi mieć charakter uprzedni wobec rozwiązania stosunku pracy. Oznacza to, że pracodawca ma zapoznać się ze stanowiskiem rady gminy, zanim rozwiąże z pracownikiem-radnym stosunek pracy.

W realiach niniejszej sprawy Zarząd Powiatu w C. podejmując w dniu 12 lipca 2018 r. uchwałę w przedmiocie rozwiązania bez wypowiedzenia stosunku pracy z T. M., zatrudnioną na stanowisku Dyrektora DPS w B., nie dysponował zgodą Rady Miejskiej w D. na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała Nr 647/2018 Zarządu Powiatu w C. została zatem podjęta z rażącym naruszeniem art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności na podstawie 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 147 § 1 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wydano na podstawie art. 200 tej ustawy. Zasądzone od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie (...) zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie (...) zł oraz koszt wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.