II SA/Rz 942/17, Granice związania sądu w przedmiocie badania uchwał jednostki samorządu terytorialnego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2392989

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2017 r. II SA/Rz 942/17 Granice związania sądu w przedmiocie badania uchwał jednostki samorządu terytorialnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Maciej Kobak.

Sędziowie WSA: Ewa Partyka (spr.), Joanna Zdrzałka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Powiatu Jarosławskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 5 lipca 2017 r. nr P-II.4131.2.104.2017 w przedmiocie zmiany nazwy Zespołu Szkół Licealnych i Technicznych im. Juliusza Słowackiego

I.

uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze;

II.

zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz strony skarżącej Powiatu Jarosławskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) maja 2017 r. Rada Powiatu J. działając na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 z późn. zm. - dalej w skrócie: "U.s.o.") oraz. art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 814 z późn. zm. - dalej w skrócie: "U.s.p.") podjęła uchwałę nr (...) w sprawie zmiany nazwy "(...)" na "(...)". Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Powiatu J.

Po przekazaniu ww. uchwały organowi nadzoru, Wojewoda P. w dniu 30 czerwca 2017 r. wszczął postępowanie zmierzające do stwierdzenia jej nieważności.

Następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...), Wojewoda działając na podstawie art. 76 ust. 1 i 2 oraz art. 79 ust. 1 U.s.p. oraz art. 2 pkt 2 lit. c), art. 5 ust. 5a i art. 9 U.s.o. stwierdził nieważność powyższej uchwały.

Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że uchwała narusza zapis art. 9 U.s.o. w ten sposób, że dokonano nią zmiany nazwy szkoły ponadgimnazjalnej na typ szkoły, który nie jest przewidziany zapisem ustawy. Przepis ten enumeratywnie wylicza podtypy szkół ponadgminazjalnych, wśród których nie została wymieniona "szkoła innowacyjna". Takie działanie nie miało podstawy prawnej i tym samym rażąco naruszyło prawo. Podjęcie uchwały bez upoważnienia ustawowego narusza art. 7 Konstytucji RP, w myśl którego, organy władzy publicznej, do których zalicza się organy powiatu, mają prawo i obowiązek działać na podstawie i w granicach określonych przepisami.

W ustawowym terminie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Powiat J. (dalej w skrócie: "skarżący" lub "Powiat"), wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucił naruszenie:

I.

przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 79 ust. 1 U.s.p. poprzez przyjęcie, że poddaną nadzorowi uchwałę wydano w warunkach sprzeczności z prawem i sprzeczność ta dawała podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały, podczas gdy Rada Powiatu J. ustalając nową nazwę prowadzonej przez ten Powiat szkoły, nie naruszyła prawa,

II.

przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 5 ust. 5a U.s.o. poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten podlegał zastosowaniu, w wyniku czego uległ naruszeniu,

- art. 58 ust. 1 U.s.o. poprzez błędne przyjęcie, że uchwała zmieniająca akt założycielski w zakresie obejmującym nazwę prowadzonej szkoły może sformułować tylko taką nazwę, która jest zbieżna z brzmieniem językowym typu szkoły.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że uchwałą z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) dokonano częściowej zmiany aktu założycielskiego tej placówki oświatowej w rozumieniu art. 58 ust. 1 U.s.o. ustalając nowe brzmienie jej nazwy, pod którą miała z dniem wejścia uchwały w życie, działać wciąż ta sama placówka oświatowa. W jego ocenie, nie doszło do wydania nowej uchwały samoistnej, gdyż art. 58 ust. 1 U.s.o. daje organowi założycielskiemu nie tylko upoważnienie ustawowe do uchwalenia nowego aktu założycielskiego szkoły, ale również do dokonywania jego zmian, również w tak wąskim zakresie jak ustalenie nowego brzmienia dotychczasowej nazwy placówki.

Dalej podniósł, że nazwa szkoły nie musi wiernie odzwierciedlać jej typu, a przez to przytaczać w treści nazwy in extenso typu dopuszczonego przez art. 9 U.s.o. Skoro bowiem art. 58 ust. 1 U.s.o. przewiduje trzy konstrukcyjne cechy identyfikujące zakład oświatowy, t.j. typ, nazwę oraz siedzibę, to probierze legalności określenia typu szkoły określone w art. 9 U.s.o. nie mogą być stosowane do oceny legalności nazwy szkoły. Wybór nazwy szkoły nie jest bowiem regulowany przepisami prawa. Zdaniem skarżącego, nazwa szkoły powinna identyfikować rodzaj zakładu, informować o jego formie organizacyjnej dopuszczonej przez prawo, a także zawierać oznaczenie specjalizacji, preferowanego kierunku kształcenia, patrona, powinowactwa z kościołem lub związkiem wyznaniowym lub wreszcie sfery stosunków społecznych uznawanych przez władzę publiczną za priorytetowe w procesie edukacyjnym. W ocenie skarżącego, warunki te w przedmiotowej sprawie zostały spełnione. Wskazał przy tym, że dyrektorzy szkół zmuszeni są w obecnych realiach do prowadzenia polityki administracyjnej zakładu zmierzającej do maksymalizacji jej atrakcyjności w oczach potencjalnych kandydatów, w tym poprzez wybór komunikatywnej nazwy szkoły. Zawarcie w nazwie szkoły terminu "innowacyjny" stanowi w ocenie skarżącego dopuszczony przez art. 58 ust. 1 U.s.o. element nazwy szkoły pozostający w dyskrecjonalnej władzy organu prowadzącego, który modyfikując akt założycielski w części obejmującej nazwę szkoły, ma tytuł do prowadzenia wybranej przez siebie polityki administracyjnej, w tym kreowania sposobu postrzegania zakładu w oczach użytkowników, kandydatów oraz członków wspólnoty tworzącej powiat.

Zarzucił też naruszenie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 525 z późn. zm.), albowiem rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało przez wicewojewodę, pomimo, że z akt sprawy nie wynikało, że wojewoda w dniu wydania rozstrzygnięcia nie pełnił obowiązków służbowych.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej przytoczył przykłady nazw zespołów szkół, które legalnie funkcjonują w Polsce.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu zauważył, że argumentacja zawarta w skardze nie nawiązuje do wskazanych w rozstrzygnięciu nadzorczym kwestii prawnych, a dokładnie przepisów jakie legły u podstaw wydania tego rozstrzygnięcia. Wskazane naruszenie art. 58 ust. 1 U.s.o. nie dotyczyło braku możliwości dokonania zmiany nazwy szkoły przez organ prowadzący jako takiej, ale zmiany w konkretny sposób, poprzez użycie sformułowania nieprzewidzianego przepisem ustawy. Również podniesione w skardze argumenty przemawiające za zmianą nazwy szkoły mają charakter marketingowy i nie odnoszą się do przepisów przywołanych w rozstrzygnięciu nadzorczym i jego argumentacji.

Wskazał też, że rozstrzygniecie nadzorcze zostało wydane w sposób należyty, natomiast złożenie podpisu pod rozstrzygnięciem przez daną osobę nie wymaga wyjaśnienia tej sytuacji w treści wydawanego aktu.

Na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. pełnomocnik organu zarzucił dodatkowo, że przy podejmowaniu uchwały nie zachowano procedury zmiany aktu erekcyjnego określonej w art. 59 U.s.o. Na wezwanie Sądu przedstawił także dokumenty wykazujące podstawy do działania Wicewojewody przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaznajomienie się z nimi potwierdził pełnomocnik strony skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), określanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. ww. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, stosownie do art. 148 p.p.s.a. uchyla ten akt. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (aktualnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1868, wcześniej t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 814 z późn. zm. - dalej zwanej U.s.b.), uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 79 ust. 4 U.s.p.). Według art. 79 ust. 5 U.s.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy uchwała Rady Powiatu została przekazana Wojewodzie w dniu 6 czerwca 2015 r. Pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. Wojewoda zawiadomił o wszczęciu postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Powiatu Nr (...) z dnia (...) maja 2017 r. Jak wskazano w zawiadomieniu - wyjaśnienia w tej sprawie można było uzyskać w Wydziale Prawnym i Nadzoru P. Urzędu Wojewódzkiego do dnia 4 lipca 2017 r. Ww. pismo wpłynęło do Urzędu Starostwa Powiatowego w dniu 3 lipca 2017 r.

Dnia (...) lipca 2017 r. zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze nr (...), którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Powiatu J. Rozstrzygnięcie wpłynęło do Urzędu Starostwa w dniu 7 lipca 2017 r.

W dniu 3 sierpnia 2017 r. Powiat złożył skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zaprezentowany został pogląd, że granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone m.in. przez prawną formę działania administracji będącą przedmiotem zaskarżenia. Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela. Skoro więc w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, to przedmiotem oceny Sądu nie może być pełna ocena zgodności z prawem uchwały, której nieważność stwierdzono w zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1546/09 na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji Sąd nie może wykraczać poza granice sprawy i kontrolować, czy uchwała w inny istotny sposób narusza prawo, niż w ten, który wskazano w zaskarżonym akcie, a które to naruszenia mogłyby dawać podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały jednostki samorządu terytorialnego. Oczywiście Sąd bada zgodność z prawem tej uchwały ale niejako przez pryzmat rozstrzygnięcia nadzorczego. W świetle powyższego poza granicami sprawy pozostaje zarzucone przez Wojewodę dopiero na rozprawie okoliczność rzekomego braku zachowania procedury zmiany aktu erekcyjnego określonej w art. 59 U.s.o., skoro milczy w tym temacie w swoim rozstrzygnięciu. Wojewoda okoliczności tej nie wykazał, zaś przedstawione akta sprawy nie pozwalają na jakiekolwiek odniesienie sią do tego zarzutu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym dopuszczalna jest zmiana aktu założycielskiego szkoły poprzez zmianę nazwy szkoły, w trybie przewidzianym do ich uchwalenia.

Jako podstawę prawną uchwały z dnia 30 maja 2017 r. Rada Powiatu wskazała art. 58 ust. 1 U.s.o. oraz art. 12 pkt 11 U.s.p. Zgodnie z tym pierwszym przepisem szkołę lub placówkę publiczną zakłada się na podstawie aktu założycielskiego, który określa jej typ, nazwę i siedzibę. Z powyższej normy prawnej wynika, że ustawa o systemie oświaty rozróżnia co do zasady typ szkoły od jej nazwy. W ustawie tej nie ma przepisu, który określałby w jaki sposób ma być sformułowana nazwa szkoły. Kwestia ta została jednak unormowana w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ust. 2 U.s.o. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. z 2003 r. Nr 61, poz. 624, dalej zwanego rozporządzeniem). Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4, 5a i 5b tego rozporządzenia, ramowy statut publicznego liceum ogólnokształcącego, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b U.s.o. został określony w załączniku nr 4 do tego aktu prawnego, ramowy statut publicznego technikum, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. d U.s.o. - w załączniku nr 5a, zaś publicznej zasadniczej szkoły zawodowej, o której mowa w art. 9 pkt 3 lit. a U.s.o. - w załączniku nr 5b. Takie właśnie 3 typy szkół wchodzą w skład (...), co jest okolicznością bezsporną.

Według § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 załącznika nr 4 - ramowy statut publicznego liceum ogólnokształcącego określa nazwę liceum. Nazwa liceum zawiera:

1)

określenie "Liceum Ogólnokształcące", (...)

2)

ustalony przez organ prowadzący numer porządkowy liceum, wyrażony cyfrą rzymską, jeżeli w danej miejscowości jest więcej niż jedno liceum,

3)

imię liceum, jeżeli imię takie nadano,

4)

oznaczenie siedziby liceum (pozostałe nieistotne dla rozstrzygnięcia elementy pominięto).

Zgodnie z § 1 ust. 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia nazwa liceum wchodzącego w skład zespołu szkół składa się z nazwy zespołu i nazwy tego liceum.

Według § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 załącznika nr 5a do ww. rozporządzenia, statut publicznego technikum dla młodzieży, zwanego dalej "technikum", określa nazwę technikum. Nazwa technikum zawiera:

1)

określenie "Technikum", (...)

2)

ustalony przez organ prowadzący numer porządkowy technikum, wyrażoną cyfrą arabską, jeżeli w danej miejscowości jest więcej niż jedno technikum,

3)

imię technikum, jeżeli takie nadano,

4)

oznaczenie siedziby technikum,

5)

ewentualne wskazanie kierunku kształcenia zawodowego (inne nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy pominięto).

Zgodnie z § 1 ust. 2 nazwa technikum wchodzącego w skład zespół szkół składa się z nazwy zespołu i nazwy tego technikum.

Według § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 i 5 załącznika 5b do rozporządzenia, statut publicznej zasadniczej szkoły zawodowej dla młodzieży, zwanej dalej "szkołą zasadniczą" określa nazwę szkoły zasadniczej. Nazwa szkoły zasadniczej zawiera:

1)

określenie "Zasadnicza Szkoła Zawodowa", (...)

2)

ustalony przez organ prowadzący numer porządkowy szkoły zasadniczej, wyrażony cyfrą arabską, jeżeli w danej miejscowości jest więcej niż jedna szkoła zasadnicza,

3)

imię szkoły zasadniczej, jeżeli imię takie nadano,

4)

oznaczenie siedziby szkoły zasadniczej,

5)

ewentualnie wskazanie kierunku kształcenia zawodowego (pozostałe elementy nieistotne dla rozstrzygnięcia określone w pkt 6 - 8 pominięto).

Zgodnie z § 1 ust. 2 tego załącznika, nazwa szkoły zasadniczej wchodzącej w skład zespołu szkół składa się z nazwy zespołu i nazwy tej szkoły.

W ww. rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej nie ma załącznika, który regulowałby kwestie ramowego statutu zespołu szkół. Zresztą nie ma w art. 60 ust. 2 U.s.o. delegacji ustawowej w tym zakresie.

Z dostępnego na stronie internetowej Statutu (...) wynika, że w jego skład wchodzą następujące szkoły ponadgimnazjalne: (...) Liceum Ogólnokształcące w J., Technikum nr (...) w J. i Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr (...) w J.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 U.s.o. organ prowadzący szkoły różnych typów lub placówki może je połączyć w zespół. Połączenie nie narusza odrębności rad pedagogicznych, rad rodziców, rad szkół lub placówek i samorządów uczniowskich poszczególnych szkół lub placówek, o ile statut zespołu nie stanowi inaczej. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, utworzenie zespołu następuje w trybie art. 58, z tym że akt założycielski wymaga zaopiniowania przez rady pedagogiczne.

W zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewoda zarzucił naruszenie art. 9 U.s.o., wobec dokonania nią zmiany nazwy szkoły ponadgimnazjalnej na typ szkoły, który nie jest przewidziany zapisem ustawy. Zgodnie z art. 9 U.s.o. szkoły publiczne i niepubliczne dzielą się na następujące typy: (...)

3)

szkoły ponadgimnazjalne:

a)

trzyletnią zasadniczą szkołę zawodową, której ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie, a także dalsze kształcenie począwszy od klasy drugiej liceum ogólnokształcącego dla dorosłych,

b)

trzyletnie liceum ogólnokształcące, którego ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego,

c)

czteroletnie technikum, którego ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminów potwierdzających kwalifikacje w danym zawodzie, a także uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego.

Stosownie do art. 2 pkt 2 lit. c U.s.o. system oświaty obejmuje szkoły ponadgimnazjalne, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami integracyjnymi, dwujęzycznymi i sportowymi, sportowe, mistrzostwa sportowego, rolnicze i leśne.

Jak wynika z wyżej przedstawionego stanu prawnego, art. 9, art. 2 U.s.o. oraz wspomniane rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej dotyczą szkół, które jako takie są jednostkami systemu oświaty. Tymczasem zespół szkół jest jednostką organizacyjną ale nie jest szkołą i nie może być tak taktowany (zob.m.in. teza 8 i 5 komentarza do art. 62 U.s.o. - Mateusz Pilich - Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, Wyd. VI - Lex 2015). Skoro zespół szkół nie jest szkołą to nie można do tej jednostki organizacyjnej wprost odnosić przepisów prawa, które dotyczą szkół. Jak wcześniej wskazano w przepisach prawa obowiązującego na dzień podjęcia uchwały oraz rozstrzygnięcia nadzorczego nie było norm prawnych określających - choćby tak jak w odniesieniu do poszczególnych typów szkół - jaka ma być nazwa zespołu szkół. Wadliwie więc zarzucono w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, iż naruszono art. 9 U.s.o., który odnosi się do szkół a nie zespołów szkół, które szkołami nie są. Nazwa zaś liceum, technikum czy szkoły zawodowej, wchodzących w skład zespołu szkół składa się z nazwy zespołu i nazwy tego liceum, technikum lub/i szkoły zawodowej (por. § 1 ust. 2 załączników nr 4, 5a i 5b rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół) mimo, że ww. rozporządzenie odnosi się do zapisów statutów poszczególnych typów szkół, to wobec konieczności zachowania zgodności aktów erekcyjnych i statutów należałoby przyjąć, że jego postanowienia muszą być respektowane przy sporządzaniu tych aktów.

W realiach niniejszej sprawy uchwała Rady Powiatu z dnia (...) maja 2017 r. nie tylko więc nie naruszała prawa w sposób istotny, jak tego wymaga art. 79 ust. 1 w zw. z art. 4 U.s.p., lecz nie jest w ogóle sprzeczna z prawem, wskazanym w rozstrzygnięciu nadzorczym.

Jak wcześniej wskazano przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze i kontrola Sądu wyznaczona granicami sprawy w odniesieniu do uchwały Rady Powiatu nie mogła wykraczać poza ramy wyznaczone przez samego Wojewodę w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Sąd tym samym nie może wykraczać poza ramy tego rozstrzygnięcia i badać, czy uchwała ewentualnie nie narusza innych przepisów prawa. To nie ta uchwała jest bowiem przedmiotem zaskarżenia do Sądu. Kontrola uchwały przez Sąd w tym wypadku musi ograniczać się wyłącznie do zakresu wyznaczonego przez organ nadzorczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Jeśli występują inne istotne naruszenia prawa, których Wojewoda nie wskazał w zaskarżonym akcie, otwarta pozostaje droga określona w art. 81 ust. 1 U.s.p.

W niniejszej sprawie granice sprawy wyznaczało zaś rozstrzygnięcie nadzorcze i to w odniesieniu do niego Sąd badał, czy występują inne niż zarzucane w skardze naruszenia prawa. Jak stwierdził tut. WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 630/06, rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, z racji konieczności opatrzenia go uzasadnieniem faktycznym i prawnym, musi jednoznacznie wskazywać, jaki przepis został uchwałą naruszony i na czym polega owo naruszenie. Stosując środek nadzorczy uprawniony do tego organ jest zobowiązany w sposób niebudzący wątpliwości do wykazania sprzeczności postanowień badanej uchwały z prawem, wyjaśniając sens przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, oraz wypływające z nich dyrektywy (nakazy i zakazy).

Rolą Sądu rozpatrującego skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, a więc oceniającego legalność rozstrzygnięcia nadzorczego w tym postępowaniu nie jest zastępowanie organu nadzoru w ocenie legalności przedmiotu nadzoru. Jeżeli zakresem kontroli sądowo administracyjnej objęte jest rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdzając naruszenie przez nie prawa, Sąd nie ma możliwości np. uznania, że przedmiot nadzoru - uchwała rady gminy, narusza prawo w innym stopniu, niż to wskazano w samym rozstrzygnięciu nadzorczym, które w takiej sytuacji odpowiadać ma prawu. Pogląd ten pozostaje aktualny i Sąd orzekający w niniejszej sprawie go podziela.

Odnosząc się zaś do zarzucanego rzekomego braku podstaw do działania w zastępstwie Wojewody, kwestie te wyjaśniają przedstawione na rozprawę przez pełnomocnika organu dokumenty, z których wynika, iż w dniu 5 lipca 2017 r. Wojewoda przebywała na urlopie. Nie wykonywała tym samym czynności służbowych. Uprawnione było więc podpisanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wice Wojewodę.

Mając jednakże na uwadze, że zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym naruszono art. 79 ust. 1 w zw. z ust. 3 U.s.p. wobec stwierdzenia naruszenia art. 9 U.s.p., który nie miał w tym wypadku zastosowania i braku odnoszących się do nazwy zespołu szkół uregulowań prawnych, określających nazwę takiej jednostki organizacyjnej, Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze na podstawie art. 148 p.p.s.a. W opisanych okolicznościach odnoszenie się do zarzutów skargi było zbędne.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.