Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2619138

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 5 grudnia 2018 r.
II SA/Rz 875/18
Uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak.

Sędziowie WSA: Joanna Zdrzałka (spr.), Elżbieta Mazur-Selwa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie otworów okiennych-skargę oddala-.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), nakazał MS AS wykonanie północno - zachodniej ściany budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr 765 w (...), jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie ograna I instancji podał, że stanowiący własność zobowiązanych budynek mieszkalny posiada wymiary zewnętrzne ok. 9,95 m x 8,52 m, z częścią o wymiarach ok. 3,0 m x 8,52 m w poziomie parteru od strony wschodniej. Organ wskazał, ze jest to obiekt konstrukcji murowanej, piętrowy, podpiwniczony, z dwuspadowym dachem pokrytym blachą, usytuowany narożnikami ściany w odległości ok. 0,6 m i ok. 0,7 m od ogrodzenia w granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 764. W ścianie budynku od strony ww. działki sąsiedniej znajdują się cztery otwory okienne o wym. ok. 0,9 m x 0,5 m - w piwnicy, ok. 1,4 m x 1,4 m i ok. 0,6 m x 1,4 m - w parterze oraz ok. 0,6 m x 1,4 m. Na całej długości ściany od strony granicy z działką nr 764 wykonany jest okap o szerokości ok. 0,25 m z pokryciem z blachy i deskowaniem od dołu. Organ I instancji ustalił ponadto, że budynek został wybudowany na podstawie decyzji wydanej przez Naczelnika Gminy (...) z dnia (...) grudnia 1985 r. nr (...) udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg projektu typowego WB-3309.

W ocenie organu I instancji zostały naruszone przepisy § 12 ust. 1 pkt 2 w związku z § 13, 60 i 271 - 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Niezgodność z przepisami § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury polega na tym, że ściana przedmiotowego budynku usytuowana w odległości (narożnikami) ok. 0,6 i 0,7 m od granicy z działką nr 764 posiada otwory okienne, w ścianach prostopadłych do ww. ściany zlokalizowane są otwory okienne, których krawędzie najbliższe granicy z działką nr 764 są w odległościach mniejszych niż 2,0 m od narożników budynku. Na całej długości ściany od strony granicy z działką nr 764 wykonany jest okap o szerokości ok. 0,25 m z pokryciem z blachy i deskowaniem od dołu. To z kolei obligowało do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Uwzględniając odwołanie zobowiązanego, decyzją z dnia (...) marca 2017 r. nr (...), (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił opisaną wyżej decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, z przekazanego wraz z odwołaniem materiału dowodowego jak również z uzasadnienia decyzji nie wynika jakie okoliczności przesądziły o zastosowaniu przepisu prawa materialnego powołanego w podstawie prawnej decyzji. Organ I instancji nie przesądził czy inwestor odstąpił od warunków określonych w pozwoleniu na budowę czy też wykonał samowolnie w późniejszym czasie roboty budowlane polegające na wykonaniu okien w ścianie budynku mieszkalnego od strony działki nr 764. Nie wyjaśnił jednak z jakich powodów odnosi stwierdzony stan faktyczny do tych właśnie przepisów techniczno-budowlanych. Z treści § 330 ust. 1 rozporządzenia wynika zaś, że przepisów tych nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Natomiast w dacie wydania pozwolenia na budowę obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.). Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że plan zagospodarowania terenu działki o obecnym nr 765 przewidywał budowę budynku mieszkalnego o wymiarach 8,92 mx 10,30 m od granicy z działką sąsiednią - obecnie o nr 764.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. II SA/Rz 485/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił ww. decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w (...) z dnia (...) grudnia 2016 r.

Sąd podniósł, że co do zasady podziela stanowisko WINB co do zaistnienia przesłanek z art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." w opisywanej sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi stan faktyczny nie został przez organy ustalony prawidłowo, a zakres postępowania koniecznego do przeprowadzenia przekracza ramy określone w art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu, z brzmienia art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane wynika, że obejmuje on podstawę jego zastosowania, oprócz wykonywania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w projekcie budowlanym, może być wykonanie robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w przepisach. Należy przyjąć, że może to dotyczyć naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów ustaw dotyczących np. ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska, ochrony przyrody, prawa wodnego i wielu innych.

W ocenie Sądu WINB słusznie stwierdził, że organ I instancji nie wyjaśnił z jakich powodów odnosi stwierdzony stan faktyczny do tych właśnie przepisów techniczno - budowlanych. Organ powiatowy prowadząc nie wziął bowiem pod uwagę przepisów § 12 ust. 2 oraz § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., z których wynika, że dopuszczalne było usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego z oknami w odległości mniejszej niż 4,0 m, jeżeli odległość od istniejącego budynku na sąsiedniej działce była większa niż 8,0 m. Z planu zagospodarowania działki o obecnym nr 765 stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę Naczelnika Gminy (...) z dnia (...) grudnia 1985 r. nr (...) wynika, że odległość projektowanego budynku mieszkalnego wynosi ok. 15,00 m. Sąd podniósł, że nie można zatem przesądzić, że okna w ścianie budynku od strony działki nr 764 istnieją nielegalnie.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy przemilczał jednak teoretycznie dopuszczalną w świetle prawa materialnego możliwość zastosowania powołanych przez organ I instancji przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przesłankami zastosowania przepisów tego rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego do budynków już istniejących w dacie 16 grudnia 2002 r. są: po pierwsze stwierdzenie, iż budynek jest użytkowany w okresie obowiązywania tego rozporządzenia, a po drugie, stwierdzenie, iż budynek zagraża życiu ludzi. Przesłanki te musza być spełnione łącznie. Sąd podał, że WINB zarzucając organowi I instancji brak wyjaśnienia podstawy prawnej stosowania aktualnych przepisów Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. uchylił się od wskazania warunków dopuszczalności ich zastosowania w sytuacji określonej w § 207 ust. 2. W efekcie także wytyczne WINB dla organu I instancji były niepełne. Powyższe - jak podał Sąd - stało się przyczyną uchylenia przez Sąd kontrolowanej decyzji i decyzji organu I instancji.

We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd podał, że rzeczą organu I instancji będzie przeprowadzenie postępowania mającego na celu odszukanie i ustalenie treści decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Za konieczne Sąd uznał także ustalenie daty powstania spornych otworów okiennych i skonfrontowanie ich z treścią decyzji o pozwoleniu na budowę, a ponadto ustalenie, czy zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 2 ust. 2 i § 207 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) marca 2018 r. nr (...), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...), działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie otworów okiennych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na działce nr 765 w (...), usytuowanych w ścianie tego budynku zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Organ I instancji podniósł, że zeznania świadków opisujące powstanie spornych otworów okiennych w trakcie budowy budynku oraz późniejsze, ale jeszcze w trakcie budowy wypełnienie ich pustakami, są spójne i wskazują na okres powstania tych otworów przed zużytkowaniem budynku, tj. przed 1989 r. Zdaniem organu, okoliczność tę potwierdza analiza materiału dowodowego z przeprowadzonej kontroli oraz z oględzin obiektu, dlatego też zeznania uznać należało za wiarygodne. Organ podzielił m.in. wyjaśnienia skarżących odnośnie okien w poziomie piwnicy i dachu, jakoby otwory te nie mogły zostać wykonane zgodnie z projektem budowlanych ze względu na brak nadproży i wyraźne wycinanie otworów okiennych w okresie późniejszym niż budowa budynku. Zdaniem organu I instancji analiza zagospodarowania działek nr 754 i 765 pozwala na stwierdzenie, że budynek mieszkalny na działce nr 765 w takim stanie, jak obecnie, nie uniemożliwia dalszej zabudowy działki nr 764, ale wyraźnie taką możliwość ogranicza. Ponadto organ I instancji podniósł, że realizując wskazania Sądu zwrócił się zarówno do Archiwum Państwowego oraz do stron o przedstawienie projektu budowlanego spornego budynku mieszkalnego, jednakże podjęte próby nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. W Archiwum Państwowym nie odnaleziono wnioskowanej dokumentacji, a twierdzenia właściciela budynku o zagubieniu projektu budowlanego budynku organ uznał za co najmniej wątpliwe, jednakże jak podniósł, obowiązujące przepisy prawa jako podstawę do rozstrzygnięć jednoznacznie wskazują kierowanie się dowodami a nie podejrzeniami.

Organ I instancji podał, że przedmiotowy budynek usytuowany jest ścianą zewnętrzną od strony północno-zachodniej w odległościach odpowiednio narożnikami ok. 0,6 m i ok. 0,7 m od ogrodzenia w granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 764. W ścianach prostopadłych do ww. ściany zlokalizowane są otwory okienne, których krawędzie najbliższe granicy z działką nr 764 są w odległościach mniejszych niż 2,0 m od narożników budynku, jednakże nie mogą zostać poddane ocenie prawnej, ze względu na brak materiału porównawczego, to jest decyzji Naczelnika Gminy (...) o pozwoleniu na budowę budynku. Organ podniósł, że odległość projektowanego budynku mieszkalnego na działce nr 765 od istniejącego na działce sąsiedniej nr 764 budynku mieszkalnego wynosi ok. 15,00 m, a więc istniała teoretyczna możliwość wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce nr 765, z otworami w ścianie usytuowanej w pobliżu granicy z działką nr 764. Zdaniem organu I instancji oznacza to, że nie można a priori uznać, że nastąpiło naruszenie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Ze względu na brak materiału porównawczego organ nie ma podstaw do podjęcia czynności z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a to ze względu na brak przesłanek z art. 51 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy. Organ I instancji podniósł również, że w opisywanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. gdyż przedmiotowy budynek mieszkalny nie może zostać uznany na podstawie przepisów odrębnych za zagrażający życiu ludzi. Wobec zatem braku dowodów stwierdzenia naruszenia obowiązujących przepisów obowiązujących zarówno podczas realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jak też obowiązujących obecnie, organ nie miał podstaw prawnych do działania w opisywanej sprawie w ramach swoich właściwości. Tym samym postępowanie w sprawie otworów okiennych zostało uznane za bezprzedmiotowe w całości.

ZK ZK wnieśli odwołanie od tej decyzji argumentując, że sporne otwory okienne nie mogły zostać wykonane bez zgody właściciela działki sąsiedniej. Zdaniem odwołujących się, MS dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a potwierdzeniem tego jest fakt, że obecnie ukrywa dokumentację projektową obiektu. Odwołujący się podnieśli, że sporne otwory okienne uniemożliwiają jakąkolwiek zabudowę ich działki, naruszają prywatność a ponadto stwarzają niebezpieczeństwo pożarowe.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...), (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję o umorzeniu postępowania, podzielając w całości stanowisko organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie ograniczył się do oceny zaskarżonej decyzji, lecz rozpatrzył ponownie sprawę w oparciu o zebrany dotychczas materiał dowodowy oraz po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym rozprawy administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, ze na realizację budynku mieszkalnego zostało wydane pozwolenie na budowę, którego jednakże nie udało się odnaleźć w toku postępowania. Z tego względu brak jest możliwości stwierdzenia, czy inwestor wykonał przedmiotowy budynek zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, czy też dokonał odstępstw od niego, zwłaszcza w kwestii wykonania otworów okiennych w zbliżeniu do granicy działki. Analizując natomiast materiał dowodowy za wiarygodny należało uznać fakt, że otwory okienne w ścianie budynku na działce nr 765, od strony działki nr 764, wykonano w trakcie budowy obiektu, choć zeznania i oświadczenia odnośnie ilości wykonanych otworów oraz ich ewentualnego późniejszego zamurowania pozostają sprzeczne. Wprawdzie przepis § 12 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., stanowi o wymaganej odległości ściany budynku od granicy działki, jednakże regulacje te dopuszczają jednocześnie możliwość zmniejszenia tej odległości przy zachowaniu odległości minimum 8 m pomiędzy budynkiem a budynkiem zlokalizowanym na działce sąsiedniej. Mając zatem na uwadze powyższą regulację oraz § 17 ust. 1 pkt 3 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia stwierdzić należało, że nawet mimo niezachowania minimalnej odległości ściany z otworami okiennymi od granicy działki sąsiedniej, nie można jednoznacznie przesądzić, że inwestor wykonał okna od strony działki nr 764 nielegalnie. Prawidłowo również wskazał organ I instancji, że w opisywanej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ZK ZK wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli, że stan faktyczny sprawy został ustalony nieprawidłowo, gdyż podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej świadkowie słyszeli zeznania innych stron lub świadków, a zatem byli w stanie złożyć spójne zeznania. Skoro natomiast inwestor twierdzi, że nie posiada już dokumentacji projektowej, ocena legalności istnienia spornych otworów okiennych winna zostać dokonana przez pryzmat rozwiązań projektowych zawartych w projekcie typowym, według którego budynek został wybudowany.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Wskazać również należy, że w opisywanej sprawie zastosowanie znajduje również art. 153 p.p.s.a., w myśl którego, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad ani uchybień, które w myśl przytoczonych wyżej regulacji obligowałyby Sąd do jej uchylenia, a zatem skarga ZK ZK podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy nadzoru budowlanego obydwu instancji poczyniły należyte starania w celu pozyskania dokumentacji projektowej dotyczącej spornego obiektu, czym uczyniły zadość ciążącemu na nich z mocy art. 153 p.p.s.a. obowiązkowi. W przytoczonym wyżej wyroku z dnia 30 sierpnia 2017 r., Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie postępowania mającego na celu odszukanie i ustalenie treści decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, i takie postępowanie zostało należycie przez organy przeprowadzone. Z samego zaś rezultatu tego postępowania, tj. niepozyskania dokumentacji projektowej, nie sposób czynić zarzutu organom nadzoru. Tym bardziej, że żaden przepis Prawa budowlanego z 1961 r., jak również Prawa budowlanego z 1974 r., nie nakazywał właścicielowi obiektu przechowywania dokumentacji budowy ani dokumentacji powykonawczej. Zatem skoro w świetle ówczesnych regulacji prawnych inwestor (właściciel) mógł całkowicie legalnie pozbyć się tych dokumentów, to obecnie nie sposób z faktu braku tych dokumentów wywodzić negatywnych konsekwencji (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 sierpnia 2018 r. II SA/Rz 516/18, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego zasadnie organu przyjęły, że brak jest możliwości stwierdzenia, czy inwestor wykonał przedmiotowy budynek zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, czy też dokonał odstępstw od niego.

Sąd za wystarczające i nie naruszające przepisów prawa uznaje wyprowadzone przez organy nadzoru budowalnego stwierdzenie, że otwory okienne w ścianie budynku na działce nr 765, od strony działki nr 764, wykonano w trakcie budowy spornego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest kwestionowane przez strony postępowania, iż obiekt został zrealizowany po 1985 r., czyli w czasie, w którym obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, a prawomocnym wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. II SA/Rz 485/17 Sąd uznał za niezbędne dokonanie dodatkowej oceny pod kątem spełnienia wymagań określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem wobec poddania ocenie spełnienia wymagań stawianych tak rozporządzeniem z 1980 r., jak i rozporządzeniem z 2002 r. w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, dokonane przez organy ustalenie daty realizacji spornych otworów okiennych było wystarczające dla potrzeb postępowania i rozpatrzenia sprawy oraz jednocześnie stanowiło wypełnienie wytycznych Sądu.

W kwestii spełnienia wymagań określonych przepisami rozporządzeń techniczno - budowlanych z 1980 r. i 2002 r. Sąd podziela ocenę wyrażoną przez organy nadzoru budowlanego. Zdaniem Sądu, organy dokonały tej oceny zarówno w odniesieniu do właściwych przepisów technicznych, jak i w sposób jasny i wystarczający wyjaśniły motywy oraz przesłanki jej dokonania.

Jak wynika z nadesłanych akt sprawy, odległość ściany północnej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 765 od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 764, wynosi około 14,80 m. Zgodnie z ogólną zasadą określoną § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r., budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Zgodnie zaś z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Skoro odległość między budynkiem mieszkalnym skarżących, a budynkiem zlokalizowanym na działce nr 765 znacznie przekracza 8 m, to słusznie uznały organy, że zlokalizowanie spornych otworów okiennych w ścianie budynku zlokalizowanej w zbliżeniu do granicy z działką nr 764 nie narusza prawa. Ponadto, zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1980 r., odległości między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi, ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, powinna wynosić co najmniej 10 m. Wobec powyższego organy nadzoru budowlanego były uprawnione do stwierdzenia, że sporny budynek z otworami okiennymi w ścianie północnej nie narusza również przepisów przeciwpożarowych. Tym bardziej, że jak wynika z planu zagospodarowania działki zatwierdzonego decyzją Naczelnika Gminy (...) z dnia (...) grudnia 1985 r. nr (...) udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wg projektu typowego WB-3309, budynek na działce nr 765 winien być usytuowany w odległości 1 m od granicy z działką nr 764 i w odległości 15,20 m od zlokalizowanego na tej działce budynku.

Sąd podziela również wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko WINB o braku podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów rozporządzenia z 2002 r. Słusznie wskazał organ I instancji oraz organ odwoławczy, że skoro istniała teoretyczna możliwość uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z otworami okiennymi w ścianie usytuowanej w pobliżu z granicą działki nr 764, gdyż obowiązujące w czasie budowy przepisy techniczno - budowlane rozporządzenia z 1980 r. dopuszczały realizację obiektu w takim kształcie, to nie sposób uznać, że sporny budynek powoduje zagrożenie życia ludzi, Okoliczność tego rodzaju jest z kolei warunkiem koniecznym do potencjalnego zastosowania przepisów rozporządzenia z 2002 r. gdyż zgodnie z § 207 § 2 aktualnie obowiązującego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Obiekt spełnia wymagania przeciwpożarowe stawiane przepisami rozporządzenia z 1980 r., a brak jest przy tym przepisu, który umożliwiałby zakwalifikowanie spornego budynku jako obiektu zagrażającego życiu ludzi. Z kolei przeprowadzony w 2008 r. remont polegający na wymianie okien w poziomie parteru na plastikowe nie powoduje automatycznie, na co słusznie wskazał WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zachodzi konieczność doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia z 2002 r. Jak bowiem stanowi § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Remont (modernizacja) obiektu nie jest natomiast kategorią robót budowlanych, które skutkują powstaniem obowiązku doprowadzenia obiektu wybudowanego pod rządami poprzednio obwiązującego rozporządzenia w sprawie techniczno - budowlanych, do przepisów obowiązujących aktualnie.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej niezgodnie z przepisami k.p.a. nie może być samo w sobie automatycznie przyczyną wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd administracyjny jest zobowiązany do uchylenia zaskarżonej decyzji jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016, komentarz do art. 145). W niniejszej sprawie skarżący nie wskazali, że wadliwe w ich ocenie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez organ nadzoru budowlanego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a okoliczności tego rodzaju Sąd nie stwierdził również z urzędu. Tym samym zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.