Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1547249

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 13 października 2014 r.
II SA/Rz 867/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: NSA Jerzy Solarski (spr.).

Sędziowie: SO del. Elżbieta Mazur-Selwa, WSA Ewa Partyka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2014 r., nr (...) w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty (...) z dnia (...) listopada 2013 r., nr (...);

II.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

III.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącej Gminy (...) kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi Gminy (...) jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) maja 2014 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) listopada 2013 r. Nr (...) ustalającą odszkodowanie za udział 1/2 części w prawie własności nieruchomości położonej w D. obr. (...), oznaczonej jako działka nr 2877/1 o pow. 0,0208 ha, która z mocy prawa stała się własnością Gminy (...).

Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - zwanej dalej w skrócie k.p.a.), art. 9a, art. 106 ust. 1, art. 129 ust. 5, art. 130 ust. 1

i 2, art. 132 ust. 1a i 2 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 - zwana dalej "u.g.n.").

W uzasadnieniu decyzji podano, że działka nr 2877/1 przeszła na mocy art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 687, dalej: ustawa drogowa) na własność Gminy (...). Wobec tego, na mocy art. 22 ust. 1 ustawy drogowej, Gmina obowiązana jest do zapłaty na rzecz dotychczasowego właściciela odszkodowania. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta (...) decyzją z dnia (...) listopada 2013 r. Nr (...) ustalił odszkodowanie na rzecz A. S. w kwocie 7 069,13 zł (udział w 3/8 części) oraz J. Ż. w kwocie 2 356,37 zł (udział w 1/8 części), gdzie podstawę ustalenia odszkodowania stanowił operat szacunkowy autorstwa P. D. Zdaniem organu operat ten został wykonany poprawnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie organ nie uwzględnił operatu przedstawionego przez Gminę (...), sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. W.

W odwołaniu Gmina (...) wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez zmniejszenie ustalonej wysokości odszkodowania do kwoty 16 068,00 zł, zgodnie z przedłożonym operatem sporządzonym przez A. W. Wniosła o przeprowadzenie oceny operatów przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej oraz przez właściwą dla sprawy organizację zawodową, celem właściwego przeprowadzenie postępowania dowodowego. Wskazując na treść § 36 pkt 4 i 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm., zwane dalej "rozporządzeniem") podała, że rzeczoznawca winien najpierw przeanalizować ceny transakcyjne na rynku lokalnym lub z rynku regionalnego dotyczącego nieruchomości przeznaczonych pod realizację inwestycji drogowych. Dopiero brak tych transakcji uprawniał rzeczoznawcę do zastosowania sposobu wyceny poprzez porównanie nieruchomości przyległych.

Decyzją na wstępie opisaną Wojewoda (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. ustawy drogowej oraz przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazując art. 12 ust. 4 pierwszej z wymienionych ustaw podał, że nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, za odszkodowaniem o którym mowa w art. 18, ustalonym w odrębnej decyzji odpowiednio przez wojewodę lub starostę. Do ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania, z zastrzeżeniem art. 18, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. przepisy Rozdziału 5 Dział III. Powołując art. 128 ust. 1, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1, 3, 4, art. 154 u.g.n. oraz art. 18 ust. 1 ustawy drogowej. Wojewoda podał, że w rozpoznawanej sprawie podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu 15 sierpnia 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego P. D. Operat sporządzony dla potrzeb postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomości przeznaczone pod inwestycję drogową powinien odpowiadać zapisom § 36 ust. 1 rozporządzenia. Organ przywołał treść § 36 ust. 2 i 4 rozporządzenia i dokonując jego oceny podał, że w okolicznościach sprawy biegły ustalił, że nieruchomość oznaczona jako działka nr 2877/1 stanowi teren pozbawiony obiektów użyteczności publicznej, ze słabo rozwiniętą siecią dróg publicznych, a pełnym uzbrojeniem w sieci infrastruktury technicznej. W otoczeniu nieruchomości przeważa zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca oraz nieliczna zabudowa zagrodowa i nieliczne tereny rolne przeznaczone do zabudowy. Działka stanowi fragment pobocza ulicy L. bocznej, z rowem odwadniającym drogę. Podlegająca wycenie działka, zgodnie z MPZP nr (...) uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia 31 stycznia 2008 r., w porównywalnych częściach położona jest w obszarze o oznaczeniu KD-7 i funkcji tereny dróg publicznych oraz w obszarze MN-17 i funkcji zabudowy mieszkaniowej niskiej. Wśród gruntów przyległych do wycenianej nieruchomości przeważa zabudowa mieszkaniowa wolnostojąca. Biegły w pierwszej kolejności dokonał analizy rynku transakcjami nieruchomościami drogowymi i z uwagi na niestwierdzenie w monitorowanym okresie (lipiec 2010 r. - lipiec 2012 r.) obrotu podobnymi działkami przeznaczonymi pod drogi publiczne, dokonał wyceny, przyjmując do porównania nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe z zastosowaniem podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej. Opinia ta mogła być podstawą do ustalenia odszkodowania z tytułu przeznaczenia nieruchomości pod drogę publiczną. Wartość działki została wyceniona zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia. Odnosząc się do przedłożonego przez Gminę operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. W. Wojewoda podał, że określony tam stan prawny, stan techniczno-użytkowy nieruchomości i jej przeznaczenie, zostały ustalone w taki sam sposób, jak w operacie wykonanym przez rzeczoznawcę P. D. Jednakże operat ten zawiera nieprawidłowości uniemożliwiające wykorzystanie go na potrzeby ustalenia odszkodowania. Przede wszystkim nie wynika z niego, w jaki sposób biegły wyliczył powierzchnię części działki nr 2877/1 przeznaczonej pod tereny dróg publicznych oraz części przeznaczonej pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Sporządzony operat zawiera jedynie lakoniczne stwierdzenie biegłego o położeniu nieruchomości podlegającej wycenie zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda poddał w wątpliwość czy obowiązujące przepisy uprawniały rzeczoznawcę do samodzielnego wydzielenia części nieruchomości o różnych przeznaczeniach i dokonanie ich odrębnej wyceny. Wskazując na art. 153 ust. 1 u.g.n. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia organ wyjaśnił, że punktem odniesienia przy poszukiwaniu nieruchomości podobnych jest nieruchomość będąca przedmiotem wyceny a nie poszczególne jej części. Rzeczoznawca majątkowy A. W. dokonując odrębnie wyceny poszczególnych części działki nr 2877/1 o różnych przeznaczeniach przyjął do porównania nieruchomości, które nie były podobne do nieruchomości wycenianej. Powyższe skutkuje naruszeniem art. 153 ust. 1 u.g.n. Wojewoda zakwestionował również zasięg terytorialny rynku regionalnego zdefiniowany przez biegłego w celu wyceny wartości części nieruchomości o przeznaczeniu drogowym. Lakoniczna informacja, że badany przez rzeczoznawcę rynek to obszar regionalny obrębów na terenie powiatu (...) województwa (...) i powiatów wschodnich województwa (...) nie pozwala na prawidłową ocenę tego operatu. Zaznaczono, że w operacie rzeczoznawca winien każdorazowo zawrzeć uzasadnienie wskazujące na właściwe zdefiniowanie rynku. Analizowany operat nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Nadto część transakcji wykazanych przez biegłego to transakcje, które miały miejsce w miejscowościach odległych od (...) o ponad 100 km, a przy tym w miejscowościach w żaden sposób nie podobnych do (...). Dokonując wyceny części działki o przeznaczeniu pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej biegły nie zbadał czy wycena zgodnie z celem wywłaszczenia spowoduje bądź nie powoduje zwiększenia wartości nieruchomości, co narusza zapisy art. 134 ust. 4 u.g.n. Zdaniem organu brak tej analizy świadczy o wadliwości opinii. O wadliwości świadczy również to, że ustalona cena jednostkowa nieruchomości o przeznaczeniu "nie drogowym" jest niższa, niż nieruchomości o przeznaczeniu "drogowym". Brak także opisu nieruchomości o cenie minimalnej i maksymalnej z wyeksponowaniem ich ocen w odniesieniu do przyjętej skali cen rynkowych. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziła również staranność obliczeń w zakresie ustalenia w oparciu o posiadaną bazę - ceny średniej nieruchomości. Końcowo organ zaznaczył, że opinia biegłego A. W. nie spełnia wymogów wynikających z przepisów prawa, nie opiera się na rzetelnej analizie rynku, doborze odpowiedniego obszaru rynku oraz właściwym doborze nieruchomości podobnych. Operat ten nie może stanowić podstawy do ustalenia odszkodowania. Subiektywne przekonanie strony o nieprawidłowej wartości nieruchomości nie stanowi o wadliwości dokonanej wyceny.

W skardze Gmina (...), reprezentowana przez radcę prawnego, wiosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty (...) oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału zebranego w sprawie, w tym rozpoznanie zarzutów do opinii oraz rozpoznanie sprawy w sposób wyłączający zaufanie do organu administracji;

- naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

- naruszenie § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r.

w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez dokonanie błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że wartość rynkowa nieruchomości, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową i została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa, określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych,

z pominięciem reguły, która w pierwszej kolejności winna być zastosowana, tj. że określenie wartości następuje przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Podniesiono, że zgodnie z § 36 ust. 4 rozporządzenia, wartość rynkową nieruchomości określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości, przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Biegły winien określić wartość nieruchomości na podstawie nieruchomości drogowych z rynku lokalnego a w razie potrzeby z rynku regionalnego. Przyjęcie błędnej metodyki wyceny skutkowało ustaleniem zawyżonej kwoty odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona.

I. Stan faktyczny jest bezsporny, o ile dotyczy skutków decyzji Starosty (...) Nr (...) z dnia (...) listopada 2011 r. w postaci nabycia prawa własności działki nr 2877/1 przez Gminę (...). Sporne natomiast pozostaje odszkodowanie, jakie skarżąca Gmina winna zapłacić byłym właścicielom za przedmiotową działkę. W tym zakresie organy dysponowały dwoma operatami: operatem sporządzonym przez rzeczoznawcę P. D., który wartość rynkową przedmiotowej działki określił na kwotę 18.851 zł oraz operatem przedłożonym przez skarżącą Gminę sporządzonym przez rzeczoznawcę A. W., wg którego wartość tej działki wynosi 16.068 zł. Organy przyjęły wartość wg operatu P. D. i stosownie do udziałów ustaliły odszkodowanie na rzecz A. S. i J. Ż.

II. Materialnoprawne kwestie związane z ustaleniem odszkodowania za nieruchomość przejęte pod drogi są uregulowane po części w powołanej już ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy drogowej, wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Z art. 12 ust. 4a tej ustawy wynika, że decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4 (które stały się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego), wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, natomiast do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 (art. 12 ust. 5). Z unormowań zawartych u ustawie o gospodarce nieruchomościami wynika z kolei, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Również zastosowanie mają przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia, wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach (...) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. Ustęp 2 stwierdza, że w przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. Natomiast ust. 4 tego paragrafu stanowi, że w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

Z unormowań tych wynika, co następuje:

- zasadą wynikającą z 36 ust. 1 rozporządzenia, jest stosowanie podejścia porównawczego, ale przy przyjęciu cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne;

- wyjątkiem od tej zasady jest ust. 2 powołanego paragrafu, który może mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy na rynku nie było transakcji dotyczących gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne;

- w przypadku przewidzianym w ustępie 2, chodzi zarówno o rynek lokalny, jak i regionalny, przy czym pojęcia te nie zostały w przepisach zdefiniowane.

III. W stanie faktycznym organy odmówiły wartości dowodowej operatowi sporządzonemu przez A. W., uzasadniając szczegółowo swe stanowisko, które Sąd podziela. Oparły się natomiast na operacie rzeczoznawcy P. D., który nie stwierdziwszy transakcji obejmujących grunty przeznaczone lub zajęte pod drogi publiczne na lokalnym rynku dębickim w monitorowanym okresie (lipiec 2010 r. - lipiec 2012 r.), wycenę oparł na rynku gruntów pod zabudowę mieszkaniową (k. 124-125 akt adm.). Tymczasem z operatu sporządzonego przez A. W., niezależenie od wskazanych przez organy nieprawidłowości tego operatu wynika, że na rynku lokalnym ((...)) miały miejsce transakcje dotyczące działek niezabudowanych nabywanych pod drogi publiczne (k.192 akt adm.). Okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona przy czym podkreślić należy, że to do oceny rzeczoznawcy należy kwestia, która zresztą wymaga szczegółowego uzasadnienia, czy ilość tego rodzaju transakcji jest wystarczająca, czy też nie, do ustalenia odszkodowania.

W tym miejscu stwierdzić należy, że tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Uwzględnienie od razu transakcji gruntami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do działki jest działaniem naruszającym tę regulację. Wadliwość ta wiąże się z bezpodstawnym pominięciem podejścia, któremu prawodawca przyznał pierwszeństwo zastosowania. Niezależnie od tego trafny jest zarzut skargi dotyczący § 36 ust. 4 rozporządzenia, który to przepis wskazujący na zasięg terytorialny danych uwzględnianych przy wycenie nieruchomości nakazuje stosować odpowiednio również ustęp 2 tegoż paragrafu. To unormowanie nakazuje z kolei poczynienie ustaleń dotyczących nie tylko rynku lokalnego, jak to uczynił rzeczoznawca D., ale również rynku regionalnego. Dopiero w sytuacji, jeżeli rynek lokalny i rynek regionalny nie jest w stanie dostarczyć niezbędnych danych, wówczas można kierować się przeznaczeniem nieruchomości przeważającym wśród gruntów przyległych. Innymi słowy, biegły powinien wyczerpać możliwość kierowania się cenami transakcyjnymi nie tylko z rynku lokalnego a więc gminnego i powiatowego ale także z rynku regionalnego.

Jak już wyżej wskazano, rzeczoznawca P. D. w operacie z dnia 15 sierpnia 2012 r., potwierdzonym 15 sierpnia 2013 r. (k.152), zawęził obszar analizowanych transakcji wyłącznie do rynku lokalnego, obejmującego miasto (...), na którym nie zanotowano wg rzeczoznawcy rynkowego obrotu podobnymi działkami gruntowymi przeznaczonymi pod drogi publiczne w ilości wystarczającej na analizę tegoż rynku i szacowanie wartości działki na podstawie transakcji gruntami drogowymi. Pominął zupełnie powiat i rynek regionalny. Otóż biegły prowadząc swe ustalenia i dochodząc do przekonania, że na rynku miasta (...) brakuje transakcji istotnych dla dokonywanej oceny, winien był przeanalizować umowy zawierane na rynku powiatowym, a gdy ten zabieg nie przyniósłby efektów, powinien w myśl § 36 ust. 4 w związku z ust. 1 i 2 rozporządzenia, przejść do analizy transakcji zawieranych w danym regionie.

W realiach sprawy rynek regionalny nie musi pokrywać się z terenem województwa, bo w odniesieniu do nieruchomości położonych na obrzeżach województwa bardziej reprezentatywne i celowe może się okazać porównanie cen nieruchomości także z terenów województwa sąsiedniego, położonych w niewielkiej odległości, podobnych pod wieloma względami do będącej przedmiotem wyceny działki, niż wyłącznie znajdujących się na terenie tego samego województwa, ale np. w terenach słabo dostępnych i słabo zaludnionych. Region bowiem niekoniecznie musi pokrywać się z terenem danego województwa i o ile w taki sposób rzeczoznawca region ujmuje, konieczne jest odpowiednie uzasadnienie w tym zakresie. Biegły tymczasem w ogóle zaniechał tej analizy przyjmując do wyceny rynek gruntów pod zabudowę mieszkaniową wyłącznie w mieście (...), co stanowi o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w punkcie I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), w zw. z § 36 ust. 4 rozporządzenia oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.

W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach ma oparcie w art. 200 p.p.s.a. Na koszty złożyły się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie za czynności radców prawnych (...) (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.