Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1994188

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 3 lutego 2016 r.
II SA/Rz 862/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Elżbieta Mazur-Selwa (spr.).

Sędziowie WSA: Krystyna Józefczyk Magdalena Józefczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej: organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta (...) (dalej: organ I instancji) z dnia (...) marca 2015 r., nr (...) w sprawie odmowy przyznania A.N. (dalej: Skarżącemu) zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej: Kodeks postępowania administracyjnego) oraz art. 11 ust. 2, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: ustawa o pomocy społecznej).

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że organ I instancji odmawiając Skarżącemu przyznania zasiłku celowego na zakup odzieży i obuwia, jako przyczynę wskazał rezygnację z udziału w warsztatach Centrum Integracji Społecznej. Jak ustalił organ I instancji Skarżący w dniu 2 stycznia 2015 r. podpisał umowę o udziale w tych warsztatach. W dniu 3 lutego 2015 r. złożył oświadczenie o rezygnacji, czym nie dotrzymał warunków kontraktu. Organ powołał się na art. 11 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym: brak współdziałań osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymanie jego postanowień (...) mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Ponadto organ I instancji ustalił, że przyczynami korzystania przez Skarżącego dotychczas z pomocy społecznej było: ubóstwo i bezrobocie. Dochód rodziny wynosi ogółem 1.124,84 zł, kryterium dochodowe rodziny składającej się z: J.N., G.N., A.N. zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823; dalej: rozporządzenie Rady Ministrów) wynosi:

1.368,00 zł, dochód na osobę w rodzinie- 374.95 zł.

Ponadto organ I instancji ustalił, że Skarżący dotychczas korzystał z następujących świadczeń z opieki społecznej:

decyzją Nr (...) z dnia (...) października 2014 r., przyznano mu zasiłek w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na miesiące: październik i listopad 2014 r. w kwocie 155,00 zł miesięcznie, decyzją Nr (...) z dnia (...) października 2014 r. - zasiłek celowy na odzież w kwocie 500,00 zł, decyzją Nr (...) z dnia (...) października 2014 r. - zasiłek okresowy na miesiąc październik 2014 r. w kwocie 369,13 zł, decyzją Nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r. -zasiłek celowy na odzież w kwocie 300,00 zł,

- decyzją Nr (...) z dnia (...) listopada 2014 r. - zasiłek okresowy na miesiąc listopad 2014 r. w kwocie 251,39 zł,

- decyzją Nr (...) z dnia (...) grudnia 2014 r.-zasiłek celowy na zaspokojenie innych potrzeb w kwocie 395,00 zł,

- decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r. - zasiłek okresowy na miesiąc styczeń 2015 r. w kwocie 121,58 zł,

- decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r. -zasiłek celowy na zakup odzieży i obuwia w kwocie 100,00 zł,

- decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. Nr (...) dla córki Skarżącego przyznano posiłki w szkole na rok szkolny 2014/2015.

- do dnia (...) grudnia 2014 r., tj. do czasu utraty mocy orzeczenia o niepełnosprawności rodzina Skarżącego korzystała z zasiłku pielęgnacyjnego na córkę.

Organ I instancji ustalił również, że w okresie korzystania ze świadczeń pomocy społecznej sytuacja materialna Skarżącego uległa zmianie - nabył samochód osobowy marki Citroen C 3, o wartości 3 200,00 zł. Okoliczność ta, zdaniem organu I instancji, świadczy o dysproporcji pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową Skarżącego. Świadczy o tym, że posiadał on zasoby finansowe, które pozwalały na zakup samochodu, a tym samym możliwości przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co zgodnie z art. 12 ustawy o pomocy społecznej stanowiło podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.

W ustawowo przewidzianym do tego terminie Skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 11 ust. 1 i 2, 12 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na tej podstawie wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie zasiłku celowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że przed wydaniem decyzji organ powinien był w sposób wnikliwy zebrać, a następnie rozpatrzyć materiał dowodowy. Tymczasem został on pozbawiony możliwości wyjaśnienia przyczyn rezygnacji z wykonywania kontraktu. Przyczyną rezygnacji było uzyskanie informacji od pracownika MOPS, że uczestnictwo w warsztatach będzie stanowiło podstawę do ograniczenia pomocy finansowej przysługującej jego rodzinie, z powodu uzyskania dochodu. Wyjaśnił również, że pieniądze na zakup samochodu pochodziły od brata, a jego zakup uzasadniony był potrzebami córki, która leczy się z powodu duszności i częstymi dojazdami do szpitala. Ponadto na zakup samochodu otrzymał zasiłek celowy z MOPS w (...) w wysokości 2.000 zł. Z uwagi na znaczne zużycie paliwa samochód sprzedano w dniu 5 lipca 2014 r. za kwotę 1.800 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), wskazaną na wstępie decyzją utrzymało decyzję Burmistrza Miasta (...) w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasiłek celowy, o który ubiegał się Skarżący jest świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej, którego otrzymanie uzależnione jest od kryterium dochodowego. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że jedną z fundamentalnych przesłanek warunkujących korzystanie ze świadczeń jest współdziałanie osoby bądź rodziny w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej z organem pomocy społecznej. Tymczasem jak wykazało przeprowadzone postępowanie, Skarżący zrezygnował z warsztatów Centrum Integracji Społecznej, co przeczyło temu. Za nieusprawiedliwione organ odwoławczy uznał wskazane przez Skarżącego przyczyny rezygnacji z warsztatów, tj. informację o tym, że nie będą mu przysługiwały świadczenia społeczne, ze względu na przekroczenie kryterium dochodowego. Jak wyjaśnił organ odwoławczy Skarżący w okresie uczestnictwa w warsztatach korzystał ze świadczeń z opieki społecznej: pomoc państwa w zakresie dożywiania za miesiąc październik i listopada 2014 w kwocie 155 zł miesięczne, zasiłek celowy w miesiącu październiku w kwocie 500 zł, zasiłek okresowy za miesiąc październik 2014 r. w kwocie 363.13 zł, zasiłek celowy za miesiąc listopad w kwocie 251.39 zł, zasiłek celowy w miesiącu grudniu w kwocie 395 zł, zasiłek okresowy za miesiąc styczeń w kwocie 121.58 zł, zasiłek celowy za miesiąc luty 100 zł, zapewnienie córce posiłków szkolnych. Ponadto organ odwoławczy uznał za naganne nastawienie Skarżącego, który rezygnuje z warsztatów celem otrzymania pomocy państwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) nie podzieliło natomiast wniosków organu I instancji dotyczących dysproporcji pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową Skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że wobec braku ustaleń przez organ I instancji źródła pochodzenia środków na zakup samochodu, nieusprawiedliwione było stwierdzenie przez organ I instancji tej dysproporcji. Nie miało to jednak wpływu na teść rozstrzygnięcia ponieważ podstawą odmowy przyznania zasiłku był wspomniany wcześniej brak współpracy w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżący podobnie jak w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 11 ust. 1 i 2 i 12 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 138 § 1 pkt 1, art. 15 oraz 107 § 1 i 3, art. 24 i art. 25 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że wydanie decyzji odmawiającej mu przyznania świadczenia podyktowane było złym nastawieniem dyrektor MOPS, co powinno stanowić powód wyłączenia od załatwienia sprawy, a organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących braku obiektywizmu kierownika MOPS.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu braku bezstronności wskazał, że przyczyną odmowy przyznania świadczenia nie było negatywne nastawienie Kierownika MOPS lecz negatywne przesłanki, które zostały w sprawie wykazane.

Jak wynika z akt sprawy na tej podstawie Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w dniu 21 maja 2015 r., który został rozpoznany ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), którym organ odmówił wznowienia postępowania. Postanowienie nie zostało zaskarżone do Sądu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem.

Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Opiera się na współdziałaniu osoby ubiegającej się o pomoc z pracownikiem socjalnym, które ma w założeniu doprowadzić do "wyjścia" z systemu pomocy społecznej i umożliwienia samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie.

Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674), lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną są wskazywane, obok pozostałych negatywnych przesłanek, jako podstawa do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

W myśl art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Zasiłek celowy stosownie do dyspozycji art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, może być przyznany, w przypadku gdy dochód osiągany przez wnioskodawcę nie przekracza tzw. kryterium dochodowego, zaś w przypadku jego przekroczenia, istnieje możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego (art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) lub podlegającego zwrotowi zasiłku celowego, zasiłku okresowego, pomocy rzeczowej (art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej).

Użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ może" oznacza, że decyzja ma charakter uznaniowy.

Uznanie administracyjne, które pozostawiono organom rozstrzygającym w tych sprawach, oznacza swobodę w przyznawaniu zasiłku. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ograniczony. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy procedury, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy, nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2007 r. o sygn. akt I OSK 1464/06, to i pozostałe orzeczenia dostępne w Centralnej Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).

Dokonując kontroli w tym zakresie Sąd nie stwierdził uchybień.

Decyzję administracyjną w sprawie zasiłku celowego organ wydaje po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4). Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy, wywiad ten ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej potrzebujących pomocy. Sposób przeprowadzenia tego wywiadu regulują przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 712). W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, wywiad rodzinny przeprowadza się w miejscu zamieszkania osoby lub rodziny albo w miejscu ich pobytu, w dniach roboczych, w godzinach pracy ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie albo w innym terminie uzgodnionym z osobą lub rodziną, za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy.

Na podstawie przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z niej wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy.

W niniejszej sprawie przeprowadzono wywiad środowiskowy, na podstawie którego ustalono, że Skarżący ma na utrzymaniu żonę i małoletnią córkę. Rodzina zajmuje mieszkanie komunalne składające się z dwóch pokoi i kuchni. Wszystkie pomieszczenia są kompletne i bardzo dobrze wyposażone w sprzęt gospodarstwa domowego. Żona Skarżącego jest od wielu lat osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Córka do grudnia 2014 r. była uznana za osobę niepełnosprawną, obecnie nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Ustalono również, że łączny dochód rodziny wynosi 1.124,84 zł, dochód przypadający na jedną osobę 374.95 zł, w związku z czym zostało spełnione kryterium dochodowe z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Uznaniowy charakter decyzji dotyczącej zasiłku celowego oznacza, jak już wspomniano, że nawet w przypadku spełnienia kryterium dochodowego organ nie musi przyznać pomocy.

Organ ma obowiązek wykazania słusznego interesu obywatela i interesu społecznego.

Jak podkreślono podstawową zasadą przyznawania pomocy społecznej jest współdziałanie wnioskodawcy z pracownikiem socjalnym, gotowość do podjęcia działania w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej.

Bezsporne w sprawie jest, że w dniu 3 lutego 2015 r. Skarżący złożył oświadczenie o rezygnacji z udziału w warsztatach Centrum Integracji Społecznej. Jak wynika z akt sprawy udział w tych warsztatach był częścią kontraktu socjalnego, na którego podpisanie Skarżący wyraził zgodę w dniu 2 stycznia 2015 r. i zobowiązał się do wzięcia w nim udziału. W oświadczeniu dotyczącym zgody na podpisanie kontraktu socjalnego zawarte zostało pouczenie o treści art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, z którego wynika obowiązek współpracy w aktywizacji. Ponadto w dniu 24 lutego 2015 r. podpisał oświadczenie, o tym że został poinformowany o zasadach korzystania ze świadczeń z opieki społecznej, w którym również zacytowano przepis.

Jako podstawę rezygnacji Skarżący wskazał "utrudnianie, problemy i odbieranie zasiłków z MOPS". W odwołaniu podał, że przyczynę rezygnacji z udziału w warsztatach stanowiła informacja uzyskana od pracowników, że uczestnictwo w warsztatach będzie stanowiło podstawę do wstrzymania wypłaty świadczeń z powodu uzyskiwanych dochodów.

Sąd w zupełności podziela stanowisko organów, że tego rodzaju postawa jest wyrazem rezygnacji z współdziałania Skarżącego z aktywizacji mającej na celu zmianę trudnej sytuacji życiowej i wskazuje na przyjęcie postawy roszczeniowej względem państwa oraz placówek pomocowych.

Obowiązek współdziałania przedstawia się różnie w zależności od formy pomocy. Jedną z tych form jest kontrakt socjalny. Brak należytego współdziałania osoby zainteresowanej z pracownikami pomocy społecznej występuje m.in. wtedy, gdy zainteresowany zajmuje wobec organu pomocy społecznej postawę roszczeniową, odnosi się krytycznie do wszystkich, czy też do większości działań organu, poddaje w wątpliwość ich sensowność, żąda wyręczenia go w rozwiązaniu jego problemów.

Stwierdzenie przez Skarżącego, że rezygnuje z udziału w warsztatach ze względu na trudności w ubieganiu się o świadczenia z opieki społecznej, ze względu na uzyskiwany dochód jest przejawem braku tej współpracy.

Z zaświadczenia z Centrum Integracji Społecznej w (...) z dnia (...) lutego 2015 r. wynika, że Skarżący z tytułu uczestnictwa w zajęciach w ramach Indywidualnego Programu Zatrudniania Socjalnego otrzymał świadczenie integracyjne za miesiąc styczeń 2015 r. w wysokości 831 zł brutto. Świadczenie netto wyniosło 728,00 zł, składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 228,72 zł zostały sfinansowane z Funduszu Pracy. Stanowiły one dla jego rodziny źródło utrzymania pozwalające na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Rezygnacja z tej formy pomocy jawi się jako rażące lekceważenie potrzeb aktywizacji i nie może być aprobowane przez dalsze przyznawanie wnioskowanej pomocy. Skarżący woli zwrócić się do organu o przyznanie mu poszczególnych świadczeń bez formy aktywności z jego strony, aniżeli uczestniczyć w aktywizacji, z tytułu której uzyskuje wynagrodzenie. Tymczasem o czym była mowa na wstępie, nie temu ma służyć pomoc społeczna.

Podkreślenia wymaga, że rezygnacja Skarżącego z udziału w warsztatach, nie była związana z nadzwyczajnymi okolicznościami, na których powstanie Skarżący nie miał wpływu, lecz była jego celowym, świadomym działaniem. Skarżący z własnej winy zrezygnował z tej formy pomocy.

Ponadto jego obawy o utratę pozostałych świadczeń z opieki społecznej są nieuzasadnione w świetle dokonanych przez organ ustaleń. Wynika z nich, że Skarżący w okresie udziału w warsztatach pobierał różnego rodzaju świadczenia.

Nie zasługują również na uwzględnienie argumenty podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego wskazanym na wstępie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczące złych warunków pracy w ramach kontraktu.

Sąd w niniejszych sprawie w pełni podziela stanowisko orzecznictwa, że kontrakt socjalny, którego celem jest wzmocnienie osoby ubiegającej się o pomoc w zakresie aktywności i samodzielności życiowej i zawodowej lub przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu, musi uwzględniać zasady wynikające z ustawy o pomocy społecznej oraz warunki, na jakich ustala się poszczególne świadczenia. Ostateczny kształt kontraktu socjalnego co do jego treści należy do organu pomocy społecznej (wyrok NSA z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt I OSK 675/11).

W świetle powyższego przyznanie Skarżącemu wnioskowanej pomocy przy jednoczesnej rezygnacji z aktywizacji społecznej i roszczeniowej postawy względem państwa pozostawałoby w kolizji z interesem społecznym.

W ocenie Sądu zebrany przez organ materiał dowodowy uzasadniał podjętą decyzję. Organ w sposób wszechstronny i wyczerpujący zebrał dowody: przeprowadził wywiad środowiskowy, wskazał decyzje, na podstawie których Skarżący korzystał z pomocy społecznej, jak również na fakt zerwania przez niego kontraktu, co czyni postawione zarzuty naruszenia art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego bezzasadnymi. W ocenie Sądu przeprowadzona przez organ analiza i wyciągnięte na jej podstawie wnioski zostały w sposób należyty uzasadnione, czyniąc z kolei zadość art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, również niesłusznie zarzucanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.