Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2113281

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 29 sierpnia 2016 r.
II SA/Rz 833/16

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) maja 2016 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi B. G. - prowadzącej działalność gospodarczą pn. Firma (...) - jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) maja 2016 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. Nr (...) o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie (...) nr (...) poza kasynem gry, tj. w lokalu Bar (...), ul. (...) w P., stanowiącym własność D. B.

W treści skargi reprezentujący skarżącą pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ względnie Sąd z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. konieczności zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób, gdyż nie dysponuje ona niezbędnymi środkami pieniężnymi. Nawet w sytuacji późniejszego uwzględnienia skargi przez WSA - co z uwagi na zarzut naruszenia prawa konstytucyjnego i europejskiego jest bardzo prawdopodobne - działalności raczej nie da się już wznowić od tego samego poziomu, a przez czas trwania postępowania wnioskodawczyni nie będzie mogła jej prowadzić i zatrudniać pracowników, co doprowadzi do utraty znacznych spodziewanych zysków.

Nie sposób pominąć przy tym bezprawnego działania organów celnych, które masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych, pomimo wątpliwości co do zgodności z normami konstytucyjnymi i europejskimi, co w dalszej przyszłości może narazić Skarb Państwa na olbrzymie odszkodowania. W ocenie pełnomocnika skarżącej, sądy administracyjne dotychczas stoją na stanowisku, że wykonanie przedmiotowych decyzji powinno być wstrzymane ("dowód - postanowienie WSA

w Rzeszowie).

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2016 r. Nr (...) Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia (...) maja2016 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca (jej pełnomocnik) mimo obowiązku ciążącego na nich na mocy wskazanej regulacji, w żaden sposób nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek.

Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej tak w sprawie objętej skargą jak i innych toczących się równocześnie przed WSA w Rzeszowie tożsamych przedmiotowo sprawach

(m.in. II SA/Rz 416/16 i II SA/Rz 449/16) będzie wiązała się dla niej z realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego i kontynuowania działalności.

Skutków takich nie sposób wyprowadzać na podstawie samego oświadczenia w tym zakresie, bez jakichkolwiek danych nt. sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej oraz skali prowadzonej działalności (w tym ilości zatrudnianych pracowników). Na potwierdzenie zasadności wniosku nie przedłożono żadnych dokumentów dot. wysokości osiąganych przez nią dochodów /ponoszonych strat, a więc świadczących o rentowności prowadzonej działalności (deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych itp.). Nie wykazano, jaka jest liczba toczących się względem skarżącej postępowań w przedmiocie nałożenia kar, w ilu z nich została obciążona obowiązkiem ich zapłaty, wreszcie czy kary te są przez nią regulowane i czy ewentualnie są dochodzone na drodze postępowania egzekucyjnego. Niemożliwe jest przez to ustalenie, czy uiszczenie przez wnioskodawczynię w niniejszej sprawie nałożonej kary (a także kar w innych sprawach) mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Znamienne jest przy tym, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku powołuje się także na ryzyko utraty spodziewanych znacznych zysków, co w ocenie następstw znacząco odbiega od takich skutków, jak utrata płynności finansowej i likwidacja działalności.

Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków względem skarżącej nie sposób także wywodzić z twierdzeń nawiązujących do argumentacji skargi, potwierdzających - w ocenie pełnomocnika - jej zasadność. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Dotyczy to także ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa wynikającej z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie.

Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku pozostaje także stanowisko nawiązujące do rzekomo dotychczasowej jednolitej praktyki sądowej w zakresie rozpoznawania wniosków o przyznanie ochrony tymczasowej (zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę). Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzależnione jest od okoliczności konkretnego przypadku i nie może dotyczyć sytuacji, w której nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące wydanie takiego orzeczenia. Pełnomocnik skarżącej wskazując jako dowód "postanowienie WSA w Rzeszowie" nie określił w jakiej sprawie zostało ono wydane (jeżeli za takie uznać stanowiące załącznik do skargi postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r. II SA/Rz 651/15 należy zauważyć, że jak wynika z jego uzasadnienia, zapadło ono w całkowicie odmiennych okolicznościach). Pełnomocnik nie wyjaśnił również, dlaczego co do zasady wstrzymywanie wykonania decyzji wydawanych w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry powinno mieć zastosowanie do wszystkich tożsamych postępowań.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.