II SA/Rz 768/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2607394

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Rz 768/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk.

Sędziowie WSA: Joanna Zdrzałka Piotr Godlewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) w części odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi W.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2018 r. nr (...) dotycząca prawa do świadczenia wychowawczego.

Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku W.S. z (...) stycznia 2018 r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na wnuka J.P., Prezydent Miasta (...) decyzją z (...) kwietnia 2018 r. nr (...) - działając na podstawie art. 2 pkt 11, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 3a, art. 10, art. 13, art. 18, art. 20 ust. 1, art. 21 i art. 28 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851, dalej: u.p.p.w.dz.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) - odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na J.P. na okres od 1 stycznia do 28 lutego 2018 r. oraz przyznał świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł na okres od 1 marca do 30 września 2018 r.

W uzasadnieniu wskazał, że jednym z kryteriów uprawniających do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w okresie trwającym od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. jest dochód rodziny za 2016 r. Świadczenie to przysługuje osobom o jakich mowa w art. 4 ust. 2 u.p.p.w.dz., jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł (w przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, kwota ta wynosi 1200 zł).

Zgodnie ze wskazanym art. 4 ust. 2 u.p.p.w.dz., przedmiotowe świadczenie przysługuje - oprócz matki i ojca dziecka - opiekunowi faktycznemu albo opiekunowi prawnemu dziecka. Przez opiekuna faktycznego, w myśl art. 2 pkt 10 tej ustawy, należy rozumieć osobę faktycznie opiekującą się dzieckiem, jeżeli wystąpiła do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka. Samo więc powierzenie pieczy bieżącej nad dzieckiem przez sąd rodzinny nie uprawnia osoby niebędącej rodzicem do pobierania świadczenia wychowawczego.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w (...) Wydział III Rodzinny i Nieletnich z (...) kwietnia 2017 r. sygn. (...), do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o pozbawienia władzy rodzicielskiej matki i ojca dziecka, piecza nad małoletnim J.P. została powierzona bace macierzystej - W.S. Zdaniem organu nie mieści się ona jednak w katalogu podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 2 u.p.p.w.dz., dlatego nie przysługuje jej świadczenie za okres od (...) stycznia do (...) lutego 2018 r. Ponieważ postanowieniem SR w (...) z (...) marca 2018 r. sygn. (...) W.S. została ustanowiona opiekunem prawnym małoletniego J.P., zostało jej przyznane na niego świadczenie wychowawcze od 1 marca 2018 r.

W odwołaniu W.S. wskazała na krzywdzący charakter decyzji w zakresie braku przyznania świadczenia za miesiąc styczeń i luty 2018 r. Podała, że od lutego 2017 r. wychowuje wnuków sama i ponosi koszty finansowe.

SKO wskazaną na wstępie decyzją z (...) maja 2018 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Przytaczając treść art. 4 ust. 1-3, art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 2 pkt 14 u.p.p.w.dz. określających warunki przyznawania prawa do świadczenia wychowawczego podało, że organ I instancji jako negatywną przesłankę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na J.P. wskazał, że do momentu ustanowienia przez sąd W.S. opiekunem prawnym i złożenia przez nią przyrzeczenia, nie jest ona osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia wychowawczego.

SKO w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Złożenie przez skarżącą dopiero z dniem (...) marca 2018 r. przyrzeczenia o objęciu opieki nad małoletnim D.P. powoduje, że zasadnie organ nie uwzględnił wniosku o przyznanie świadczenia za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2018 r.

Wg Kolegium, argumenty odwołującej o ponoszeniu wydatków związanych z wychowaniem dziecka nie mają znaczenia prawnego w sprawie.

Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła W.S. wskazując że nie zgadza się z nią w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia za styczeń i luty 2018 r. Podała, że od dnia narodzin wnuków ponosiła koszty ich utrzymania. Rodzice dzieci otrzymywali pomoc z MOPS, jednak przeznaczali ją na inne cele. Aktualnie przebywają w zakładzie karnym, dlatego sąd powierzył wnuki pod jej opiekę. Od października 2017 r. do lutego 2018 r. nie otrzymywała żadnych pieniędzy na dzieci. Jest w trudnej sytuacji finansowej. Fakt, że prawnie nie została uregulowania opieka nad dziećmi nie oznacza, że w rzeczywistości ich nie utrzymywała.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że objęcie opieki następuje poprzez złożenie stosownego przyrzeczenia, co miało miejsce (...) marca 2018 r. Zatem świadczenie mogło zostać przyznanie od miesiąca, w którym wnioskodawczyni spełniła wymogi ustawowe. Dopiero osoba która legitymuje się stosownym postanowieniem sądu i złoży przyrzeczenie jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczeń.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jako uzasadniona zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

Przedmiotem kontroli Sądu pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) maja 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) kwietnia 2018 o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na wnuka J.P. za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2018 r. oraz przyznającą to świadczenie na okres od 1 marca do 30 września 2018 r.

Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy u.p.p.w.dz., która w art. 4 ust. 2 stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka.

Mimo że co do zasady pieczę nad dzieckiem sprawują rodzice w związku z przysługującą im władzą rodzicielską (w myśl art. 96 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, Dz. U. z 2017 r. poz. 682 - dalej: k.r.o., rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim) i to niewątpliwie rodzicom przysługuje pierwszeństwo w pobieraniu świadczenia wychowawczego, u.p.p.w.dz. przewiduje możliwość jego przyznania także opiekunowi faktycznemu lub prawnemu dziecka.

W związku z postanowieniem SR w (...) z (...) marca 2018 r. (...) ustanawiającym nad małoletnim J.P. opiekę prawną, świadczenie wychowawcze na okres od 1 marca do 30 września 2018 r. zostało przyznane wnioskującej o nie W.S., której Sąd jako babce macierzystej powierzył obowiązki opiekuna prawnego; powyższe decyzje w tej części nie są kwestionowane a ich prawidłowość nie budzi zastrzeżeń Sądu (art. 134 p.p.s.a.).

Kluczowa dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, czy orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że sprawowanie przez skarżącą pieczy nad wnukiem w okresie poprzedzającym ustanowienie nad nim opieki prawnej uzasadniało odmowę przyznania jej świadczenia za miesiąc styczeń i luty 2018 r.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że SR w (...) postanowieniem z (...) kwietnia 2017 r. (...) w sprawie o pozbawienie władzy rodzicielskiej udzielił zabezpieczenia małoletniemu J.P. poprzez umieszczenie go - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania - pod pieczą babki macierzystej W.S. Kolejnym postanowieniem z dnia (...) listopada 2017 r. (...) Sąd ten zawieszając władzę rodzicielską rodziców nad małoletnim J.P., uznał jednocześnie za zasadny dalszy jego pobyt pod pieczą babki W.S. (w następstwie tego została ona ustanowiona jego opiekunem prawnym).

Postanowienia te - jako dotyczące sprawowania przez skarżącą bieżącej pieczy nad wnukiem Jakubem - nie mogą stanowić podstawy do uznania jej za opiekuna prawnego, którego sąd opiekuńczy ustanawia na podstawie art. 145-153 k.r.o. i którym jest formalnie dopiero od (...) marca 2018 r.

Nie jest również formalnie spełniona ustawowa przesłanka z art. 2 pkt 10 u.p.p.w.dz. do uznania na ich podstawie skarżącej za opiekuna faktycznego dziecka; zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją, jest to osoba faktycznie opiekująca się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu opiekuńczego o jego przysposobienie.

Piecza sprawowana przez skarżącą nad wnukiem na podstawie postanowień z (...) kwietnia i (...) listopada 2017 r. nie jest również tożsama z pieczą zastępczą, o jakiej mowa w art. 1121 § 1 k.r.o. Zgodnie bowiem z jego treścią, obowiązek i prawo wykonywania bieżącej pieczy nad dzieckiem umieszczonym w pieczy zastępczej, jego wychowania i reprezentowania w tych sprawach, a w szczególności w dochodzeniu świadczeń przeznaczonych na zaspokojenie jego potrzeb, należą do rodziny zastępczej, prowadzącego rodzinny dom dziecka albo kierującego placówką opiekuńczo - wychowawczą, regionalną placówką opiekuńczo - terapeutyczną lub interwencyjnym ośrodkiem preadopcyjnym; pozostałe obowiązki i prawa wynikające z władzy rodzicielskiej należą do rodziców dziecka. Skarżąca nie została ustanowiona rodziną zastępczą, mimo że jak wynika z akt administracyjnych sprawy i na co pośrednio wskazują przedmioty postępowań w których wydane zostały powołane postanowienia (o pozbawienie i zawieszenie władzy rodzicielskiej), rodzice małoletniego J. w związku z przebywaniem w zakładach karnych (odpowiednio od stycznia i lutego 2017 r.) w rzeczywistości władzy rodzicielskiej nad nim nie sprawowali.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że regulacje u.p.p.w.dz. wśród uprawnionych do ubiegania się o świadczenie wychowawcze nie uwzględniły osób faktycznie opiekujących się dzieckiem (w tym m.in. takich jak skarżąca, pod której pieczą Sąd umieścił wnuka), ograniczając krąg opiekunów faktycznych do osób, które wystąpiły z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka.

Mimo zatem iż celem świadczenia wychowawczego zapisanym w art. 4 ust. 1 u.p.p.w.dz. jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych, to możliwości uzyskania wsparcia w opisanym zakresie pozbawieni zostali opiekunowie dziecka sprawujący nad nim bieżącą pieczę i to nawet w takim przypadku jaki ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdy sprawowanie tej pieczy znalazło formalne potwierdzenie w orzeczeniach sądowych.

Prowadzi to do wniosku, że przepisy u.p.p.w.dz. w sposób niedostateczny chronią prawa rzeczywistych opiekunów i pozostających pod ich pieczą dzieci. Charakter i cel tego świadczenia powinny bowiem mieć nadrzędne znaczenie przy ustalaniu prawa do jego pobierania. W tej sytuacji, w celu zagwarantowania należytej ochrony interesów takich dzieci, zaspokojeniu potrzeb których ma służyć świadczenie wychowawcze, niezbędne jest przy dokonywaniu wykładni art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.p.w.dz. odniesienie się bezpośrednio do przepisów Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka (por. wyroki WSA w Łodzi: z 16 października 2018 r. II SA/Łd 532/18 - LEX nr 2570763, z 14 września 2017 r. II SA/Łd 566/17 - LEX nr 2358369 i II SA/Łd 567/17 - LEX nr 2358370, z 20 grudnia 2012 r. II SA/Łd 703/12 - LEX nr 1351939, wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2017 r. III SA/Kr 1140/17 - LEX nr 2406160, wyrok WSA w Warszawie z 29 grudnia 2016 r. VIII SA/Wa 833/16, wyrok WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2014 r. IV SA/GL 695/13 - Lex nr 1451533).

Zgodnie z art. 8 Konstytucji RP, jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), a jej przepisy - o ile nie stanowi ona inaczej - stosuje się bezpośrednio (ust. 2). W jej art. 72 ust. 1 i 2 zapisano m.in., że Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka oraz że dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych.

Konstytucja nie ogranicza się więc do zapewnienia dziecku ochrony, ale wprowadza też prawo do żądania od organów władzy publicznej opieki i pomocy. Pomoc władz publicznych jest szczególnie niezbędna w przypadku dziecka pozbawionego opieki rodzicielskiej (taka sytuacja w cenie Sądu zachodzi w rozpoznawanej sprawie), stąd art. 72 ust. 2 nakłada na władze tego rodzaju obowiązek (Skrzydło W., Komentarz do art. 72 Konstytucji RP, LEX).

Zgodnie natomiast z art. 20 Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. i ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską 30 kwietnia 1991 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 527), dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa (stosownie do art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy). We wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną powinno być jak najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka (art. 3 ust. 1 Konwencji).

Z powyższego wynika, że osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka, której Państwo powierzyło pieczę nad jego wychowaniem i rozwojem, ma zatem prawo skutecznego domagania się od tegoż Państwa pomocy w sprawowaniu tej opieki, w tym również pomocy materialnej, a więc przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania dziecka, jeżeli dochód rodziny uprawnia do jej otrzymania. Formą sprawowania bieżącej pieczy nad dzieckiem, nad którym nie sprawują pieczy jego rodzice, jest tzw. piecza alternatywna wobec rodzicielskiej, a Państwo zgodnie ze swym prawem wewnętrznym, powinno zapewnić takiemu dziecku opiekę zastępczą.

Jak już wskazano wyżej, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z (...) kwietnia 2017 r. (...) małoletni J.P. (a także jego brat D.P.) umieszczony został pod pieczą babki macierzystej (skarżącej), co nastąpiło w ramach zabezpieczenia w toku wszczętego na wniosek skarżącej postępowania o pozbawienie władzy rodzicielskiej ich rodziców oraz ustanowienie opieki prawnej. Zasadność pobytu małoletnich pod pieczą skarżącej potwierdzona została kolejnym postanowieniem tego Sądu z (...) listopada 2017 r.

(...) wydanym w toku postępowania o zawieszenie władzy rodzicielskiej oraz ustanowienie opieki prawnej. Sprawowanie przez skarżącą wynikającej z tych postanowień pieczy nad małoletnimi trwało do czasu ustanowienia jej (...) marca 2018 r. ich opiekunem prawnym. Jak wynika ze skargi i odwołania od decyzji organu I instancji, w praktyce zakres obowiązków skarżącej związanych z wykonywaniem pieczy obejmował kompleksowe i nieprzerwane starania obejmujące wszelkie aspekty bieżącego utrzymania i opieki nad małoletnimi, w których niewątpliwie kluczową rolę odgrywał ich wiek (J. - ur. w 2013 r. i D. - ur. w 2015 r.). W tym zakresie skarżąca jako osoba samotna, utrzymująca się wyłącznie z renty rodzinnej po zmarłym mężu, sprawując pieczę nie otrzymała żadnego wsparcia. Przejmując na siebie cały ciężar opieki, "wyręczyła" nie tylko rodziców dzieci, ale i w jakimś stopniu również zobowiązane do tego Państwo. W praktyce - biorąc pod uwagę wyłącznie kwestie faktyczne sprawowania pieczy - niczym nie różniło się to od obowiązków wykonywanych w ramach sprawowania władzy rodzicielskiej, która uprawnia do ubiegania się o dofinansowanie wydatków związanych z utrzymaniem dzieci w przewidzianych przez prawo formach.

Ograniczenie w tej sytuacji uprawnień skarżącej w okresie sprawowania pieczy nad dzieckiem w dostępie do świadczenia wychowawczego (którego celem z mocy ustawy jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych) stanowi istotne naruszenie praw wynikających wprost z Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka.

Państwo ma bowiem obowiązek uznawać prawo każdego dziecka do poziomu życia odpowiadającego jego rozwojowi fizycznemu, psychicznemu, duchowemu, moralnemu i społecznemu. Rodzice (rodzic) lub inne osoby odpowiedzialne za dziecko ponoszą główną odpowiedzialność za zabezpieczenie, w ramach swych możliwości, także finansowych, warunków życia niezbędnych do rozwoju dziecka. Natomiast Państwo, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, ma obowiązek podejmować właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za dziecko w realizacji tego prawa oraz udzielać, w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz innych programów pomocy (art. 27 Konwencji).

Uwzględniając uregulowania Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka, za nieuzasadnioną należy uznać więc taką wykładnię przepisów, w tym art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.p.w.dz., której rezultatem jest ograniczenie dostępności osób odpowiedzialnych za utrzymanie dziecka do świadczeń rodzinnych (świadczenia wychowawczego) również w sytuacji, gdy władza rodzicielska jest ograniczona lub zawieszona. Powierzenie przez Państwo bieżącej pieczy nad dzieckiem oznacza podjęcie w ramach tej opieki obowiązków w zakresie wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, szkoły, utrzymania (a więc również dochodzenia należnych mu świadczeń), czyli wszystkiego, co łączy się z faktycznym, codziennym sprawowaniem bieżącej opieki na dzieckiem.

Sąd uwzględniając wniesioną skargę, przyjął jako materialnoprawny wzorzec kontroli legalności zaskarżonej decyzji powołane wyżej przepisy Konstytucji RP oraz Konwencji o Prawach Dziecka, uznając, że unormowania te muszą być brane pod uwagę w procesie interpretacji przepisów u.p.p.w.dz. Ograniczenia w dostępności do świadczenia wychowawczego na podstawie tej ustawy dla osoby sprawującej bieżącą pieczę nad dzieckiem na mocy prawomocnego orzeczenia sądowego godzą bowiem w interes osoby dziecka chroniony ustawą zasadniczą i umową międzynarodową, prowadząc do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji dzieci znajdujących się pod taką pieczą (pogorszenia ich sytuacji materialnej). Pozwala to na wywiedzenie uprawnienia skarżącej do tego świadczenia wprost z postanowień Konstytucji RP i Konwencji o Prawach Dziecka.

Prowadzi to tym samym do stwierdzenia, że orzekające w sprawie organy poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 4 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.p.w.dz. dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Z podanych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w części odmawiającej przyznania świadczenia wychowawczego.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji uwzględnią powyższą ocenę prawną, uznając, że w okolicznościach faktycznych sprawy skarżąca sprawując pieczę nad małoletnim wnukiem była podmiotem uprawnionym do wystąpienia z żądaniem przyznania świadczenia wychowawczego za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2018 r.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.