II SA/Rz 753/20, Niesamodzielność postanowienia o uzupełnieniu decyzji. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3151238

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2021 r. II SA/Rz 753/20 Niesamodzielność postanowienia o uzupełnieniu decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak.

Sędziowie WSA: Maciej Kobak Joanna Zdrzałka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2020 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku - skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi L.W., U.W. oraz M.W. jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 - dalej "P.b.") decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: PWINB) z dnia (...) maja 2020 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku (wiaty). Decyzja ta wydana została w następującym stanie sprawy.

J.G. zwróciła się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (PINB) o przeprowadzenie kontroli budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce ew. nr (...) w T., stanowiącej własność U.iL.W. Wyjaśniła, że jeden z budynków gospodarczych przeznaczony pierwotnie jako wiata, został samowolnie przebudowany (fundamenty i okna) i użytkowany jest przez właścicieli działki jako zakład odchowu drobiu.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że przedmiotowy budynek zrealizowany jest w oparciu o decyzję Wójta Gminy z (...) marca 2001 r. nr (...), o pozwoleniu na budowę garażu, wiaty, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na działce nr (...) (obecnie nr (...)) położonej w T. Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał posadowienie przedmiotowego obiektu na stopach fundamentowych i wykonanie w technologii stalowej ramowej z siatką słupów z wypełnieniem ścian z betonu komórkowego (ściana północna z otworami okiennymi). Pozwolenie na budowę wydane zostało na rzecz E.W. Następnie decyzją Starosty z (...) maja 2005 r. zostało przeniesione na M.W. i L.W. W dniu (...) października 2017 r. PINB przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego o wymiarach 25,07 m x 10,36 m. Ustalono, że jest to obiekt konstrukcji słupowej z wypełnieniem ścian pustakami, wolnostojący, parterowy, niepodpiwniczony z dachem dwuspadowym o konstrukcji stalowej kryty blachą, częściowo docieplony. Od strony zachodniej budynku znajduje się brama wejściowa przesuwna. W ścianie od strony południowej zamontowano kaloryfery. W dniu kontroli w pomieszczeniach znajdowały się boksy z siatki stalowej. Obecny podczas kontroli M.W. oświadczył, że budowa została zakończona w 2012 r., do chwili obecnej nie zawiadomił organu o jej zakończeniu, gdyż jest na etapie gromadzenia dokumentacji. Obiekt nie jest wyposażony w instalacje i nie jest użytkowany.

Po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania PINB decyzją z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty (budynku składowego) o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m na budynek inwentarski, zlokalizowanej na działce ew. nr 615/4 położonej w Trzebownisku.

Organ wskazał, że dnia (...) marca 2018 r. M.W. przedłożył organowi I instancji dziennik budowy ww. inwestycji, z którego wynikało, że roboty budowlane związane z budową wiaty zostały zakończone w dniu (...) sierpnia 2012 r., a obiekt nie jest użytkowany. Kontrola wykazała, że wiata nie jest użytkowana, tym samym nie jest prowadzona w niej działalność gospodarcza polegająca na hodowli drobiu.

Na skutek złożonego odwołania PWINB decyzją z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) uchylił decyzję organu I instancji a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Organ powołał się na przeprowadzone dnia (...) maja 2018 r. oględziny. W ich trakcie ustalono, że stan przedmiotowego budynku jest taki jak w protokole z kontroli organu I instancji z dnia (...) października 2017 r. Wewnątrz budynku znajdowały się boksy z siatki stalowej. W dniu oględzin budynek był pusty, jednak w jednym z boksów ustawione były pojemniki: 15 sztuk poideł i karmideł dla drobiu. Na posadzce betonowej widoczne były resztki słomy, ściółki i pojedyncze pióra oraz wyczuwalny ostry zapach obornika. Na zewnątrz przy budynku składowane były skrzynki do transportu drobiu. W ocenie organu odwoławczego powyższe wskazywało na fakt użytkowania przedmiotowego budynku do chowu drobiu. Wskazano, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest wiatą, lecz budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji nie dokonał prawidłowo niezbędnych ustaleń w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz nie wykazał, iż spełnione zostały wymogi uzasadniające umorzenie postępowania w całości lub w części.

Wyrokiem z dnia (...) sierpnia 2018 r., sygn. II SA/Rz 940/18 WSA oddalił sprzeciw U.i L.W. od powyższej decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu PINB dnia (...) grudnia 2018 r. przeprowadził oględziny. W ich trakcie ustalono, że w ww. budynku brak jest jakichkolwiek zwierząt. Istnieją natomiast przedzielenia obiektu za pomocą boksów z siatki stalowej, które stanowią około 75% powierzchni użytkowej obiektu. Nie stwierdzono jednakże istnienia w ww. boksach resztek słomy, ściółki czy piór jak również karmideł i poideł dla brojlerów. Brak też było wyczuwalnego zapachu obornika wewnątrz przedmiotowego obiektu. Po dokonaniu oględzin posadzki nie stwierdzono istnienia śladów odchodów zwierzęcych. Na zewnątrz obiektu ułożone były na gruncie plastikowe pojemniki (skrzynki) do transportu drobiu, a po terenie działki nr ewid. (...) przemieszczało się ok. 15 sztuk kur. Obecny w trakcie oględzin współinwestor przedmiotowego obiektu M.W., oświadczył, że ww. obiekt nie jest użytkowany, a zalegające na działce skrzynki służą do transportu drobiu. Ponadto dodał, że biegające po terenie działki kury w godzinach nocnych przebywają w przedmiotowych skrzynkach na posesji, lecz nie w budynku. L.W. również oświadczył, że budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest użytkowany. Natomiast pełnomocnik J.G. oświadczył, że w ww. budynku w miesiącach od 1 marca do 1 września przechowywane są tysiące kur. Przedmiotowy obiekt użytkowany jest jako budynek do odchowu drobiu, a skrzynki będące na posesji sąsiada są regularnie wykorzystywane. Obiekt ten zaużytkowany został około 2014 r. L.W. oświadczył, że działalność polegająca na odchowu drobiu zarejestrowana pod adresem (...) prowadzona jest na terenie kraju i Unii Europejskiej przez jego żonę U.W. od około 2016 r., o czym świadczy przedłożone przez niego do akt sprawy pismo od Powiatowego Lekarza Weterynarii.

Wobec powyższych ustaleń PINB uznał, że dokonane ustalenia wskazują na samowolne przystąpienie do użytkowania bez wymaganego zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowego obiektu. Wobec tego postanowieniem z dnia (...) stycznia 2019 r. ((...)) wymierzył solidarnie M.W. i L.W. karę w kwocie 5 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej w T. Postanowieniem z dnia (...) marca 2019 r. znak: (...) uchylił w całości zaskarżone postanowienie i jednocześnie wymierzył M.W. i L.W. karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej w miejscowości T. i w kwocie 5 000 zł. Wyrokiem z (...) maja 2019 r., sygn. II SA/Rz 340/19 WSA oddalił skargi U.W., L.W. i M.W. na to postanowienie.

W dalszej kolejności PINB dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wykonanych w trakcie kontroli w dniu (...) października 2017 r. pomiarów obiektu i analizując dokumentację projektową ustalił, że w trakcie realizacji ww. inwestycji wprowadzono zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Stwierdzono, że długość obiektu została skrócona o około 2,00 m z projektowanych 27,10 m na 25,07 m. Ponadto zatwierdzony projekt budowlany zakładał usytuowanie przedmiotowego obiektu w odległości 24,00 m od wschodniej ściany rozbudowywanego i nadbudowywanego budynku gospodarczego (istniejącego, na tej samej działce), wobec którego organ nadzoru budowlanego prowadzi odrębne postępowanie administracyjne. Namierzona podczas kontroli, odległość pomiędzy ww. obiektami wynosi 22,03 m. Przedmiotowy budynek składowy został skrócony, a dokonane pomiary wskazują, iż ww. budynek został przesunięty na kierunku wschód-zachód względem założeń projektowych. W części opisowej zatwierdzonego projektu budowlanego, na podstawie którego realizowany był przedmiotowy obiekt, brak jest dla niego sprecyzowanego programu użytkowego, jednakże na rzucie parteru i projekcie zagospodarowania działki wskazano, iż przewiduje się w nim skład kwiatów, susz traw i słomy, a także magazynowanie nawozów.

Wobec powyższego PINB uznał, że ww. obiekt miał pełnić funkcję składową (magazynową), a inwestorzy przy jego realizacji odstąpili w sposób istotny od zatwierdzonego projektu poprzez zmianę zakresu objętego projektem zagospodarowania działki oraz charakterystycznego parametru budynku (długości), a także zmianę w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Prowadząc postępowanie naprawcze PINB decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., zobowiązał M.W. i L.W. jako inwestorów, do sporządzenia i przedstawienia do dnia (...) grudnia 2019 r., projektu budowlanego zamiennego budynku składowego, zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) w T., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Decyzja ta została utrzymana w mocy na podstawie decyzji PWINB z (...) czerwca 2019 r. nr (...).

Jednocześnie Starosta decyzją z dnia (...) września 2019 r. nr (...), na podstawie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia (...) marca 2001 r. znak (...), udzielającą pozwolenia na budowę garażu, wiaty, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na działce nr (...) (obecnie nr (...)) położonej w T. udzielone E.W., a następnie przeniesione decyzją Starosty z 1(...) maja 2005 r. znak: (...) na M.W. i L.W. w części dotyczącej budowy wiaty (tj. obiektu będącego przedmiotem postępowania) zlokalizowanej na działce nr ewid. (...) (obecnie nr (...)) w T. Wojewoda decyzją z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dnia (...).września 2019 r.

Natomiast PINB wobec braku wywiązania się z nałożonego obowiązku i nieprzedłożenia projektu budowlanego zamiennego, decyzją z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...), na podstawie art. 51 ust. 5 P.b. nakazał M.W. i L.W. jako inwestorom, dokonać rozbiórki wiaty (budynku składowego) o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanej na działce nr ewid. (...) położonej w miejscowości T.

Odwołania od tej decyzji złożyli U. i L.W. oraz M.W.

M.W. zawnioskował o umorzenie postępowania zarzucając "brak postanowień przed wydaniem decyzji" co uniemożliwia ocenę dokonanych czynności.

PWINB, rozpoznając odwołanie U. i L.W. postanowieniem z (...) maja 2020 r., nr (...) stwierdził uchybienie terminu do jego złożenia.

Natomiast w wyniku rozpoznania odwołania M.W. PWINB w Rzeszowie decyzją z dnia (...) maja 2020 r. nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał M.W. i L.W. rozbiórkę budynku o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej w T.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania prawidłowo ustalono, że przy budowie przedmiotowego budynku inwestorzy istotnie odstąpili od pozwolenia na budowę. Zostało to przesądzone prawomocną decyzją nakładającą obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Skoro inwestorzy nie przedłożyli żądanego projektu budowlanego zamiennego, to taki stan faktyczny obligował organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce w oparciu o art. 51 ust. 5 P.b. Wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie z uwagi na zakończenie budowy w 2012 r., nie było podstawy do nakazania zaniechania dalszych robót (bo te nie były wykonywane w chwili wydawania decyzji), jak również do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (gdyż obiekt takiego stanu nie posiadał).

Organ wyjaśnił, że z akt sprawy nie wynika by przedmiotowy budynek był usytuowany w odległości 1,20 m - 1,50 m od granicy z działką niezabudowaną od strony południowej (a nie wschodniej) i że narusza przepisy techniczno-budowlane. Przedmiotowy obiekt budowlany jest budynkiem, przez który zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b. należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwałe związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Dlatego zreformował sentencję zaskarżonej decyzji.

Odnośnie argumentów odwołania PWINB wskazał na brak postaw do umorzenia postępowania. Wyjaśnił, że zaskarżenie do sądu administracyjnego wydanej, na podstawie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., decyzji uchylającej pozwolenie na budowę objętego postępowaniem legalizacyjnym budynku, nie ma wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. W następstwie wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji zobowiązującej inwestorów do sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w związku z nie przedłożeniem projektu budowlanego zamiennego.

PWINB postanowieniem z dnia (...) czerwca 2020 r. nr (...) odmówił uzupełnienia i sprostowania decyzji PWINB z (...) maja 2020 r.

Wspólną skargę na powyżej opisaną decyzję z (...) maja 2020 r. i postanowienie z (...) czerwca 2020 r. do WSA złożyli U.W., L.W. i M.W. Zawnioskowali o "odstąpienie w sprawie rozbiórki budynku przy legalizacji opłatę - ekstra na rzecz interesu społecznego". Wskazali na brak dowodów na rozbiórkę budynku, a także na uchylenie pozwolenia.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W piśmie procesowym z dnia (...) sierpnia 2020 r. M.W. zawnioskował o "oddalenie żądań rozbiórki budynku - wiata".

Postanowieniem z dnia (...) września 2020 r., sygn. II SA/Rz 753/20 WSA odrzucił skargę L.W. i U.W.

W dniu (...) stycznia 2021 r. do Sądu wpłynęło pismo w którym M.W. zawnioskował o uchylenie decyzji, jej zmianę. Wskazał, że brak jest należytych dowodów, że obiekt powstał nielegalnie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss⁴ pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Sąd poddał zaskarżoną decyzję kontroli legalności, mając przy tym na względzie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."), nakazujący Sądowi rozstrzyganie w granicach danej sprawy, przy braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o braku możliwości uwzględnienia skargi.

Kwestionowaną w sprawie decyzją z (...) maja 2020 r. PWINB uchylił decyzję PINB z dnia (...) lutego 2020 r. w całości i jednocześnie nakazał M.W. i L.W. rozbiórkę budynku o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej w T. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji była konieczność zreformowania sentencji decyzji, bowiem przedmiotem postępowania - jak wynika z akt sprawy, a co zostało przesądzone już w decyzji PWINB z (...) lipca 2018 r. jest nie jak wskazałorgan I instancji "wiata", lecz budynek (obiekt budowlany o jakim mowa w art. 3 pkt 2 P.b.). Słusznie zatem organ odwoławczy skorzystał z uprawnień jakie daje mu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i zreformował decyzję w tym zakresie.

Kwestionowane w sprawie decyzje wydane zostały w trybie art. 51 ust. 5 P.b. Nakazano nimi rozbiórkę budynku o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96 m zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) położonej w T. Przepis ten stanowi:, że: "W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". W myśl ust. 1 pkt 3, wymienionego w cytowanym wyżej przepisie, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, przy czym przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

O tym z kolei co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego rozstrzyga art. 36a ust. 5 P.b. Według pkt 1, 2 i 4 tego przepisu za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego należy uznać zmianę zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, zmianę charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego, zmianę zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy i protokołów kontroli przedmiotowy obiekt zlokalizowany na działce nr ewid. (...) w T. to budynek wolnostojący, konstrukcji słupowej z wypełnieniem ścian z pustaka, parterowy, niepodpiwniczony z dachem dwuspadowym o konstrukcji stalowej kryty blachą, o wymiarach zewnętrznych 25,07 m x 10,96m. Zrealizowany został w oparciu o decyzję Wójta Gminy z dnia (...) marca 2001 r. ((...)), wydaną na rzecz E.W. (w decyzji tej obiekt nazwany został "wiatą") o pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją Starosty z dnia (...) maja 2005 r. ((...)) pozwolenie na budowę przeniesione zostało na M.W. i L.W. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki nr ewid. (...) (obecnie (...)) projektowany budynek winien być usytuowany w odległości 5,00 m od granicy z działką nr ewid. (...), 1,50 m od granicy działki nr ewid. (...) i 24,00 m od budynku gospodarczego. W trakcie realizacji obiektu dokonano zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Długość obiektu została skrócona o około 2,00 m z projektowanych 27,10 m na 25,07m. Natomiast odległość pomiędzy ścianą budynku gospodarczego a przedmiotowym obiektem wynosi 22,03m. Pomiary obiektu wykazały jego przesunięcie w kierunku wschód-zachód względem założeń projektowych. Nadto w części rysunkowej zatwierdzonego projektu budowlanego na rzucie parteru i projekcie zagospodarowania działki wskazano, że w budynku przewiduje się skład kwiatów, susz traw i słomy, a także magazynowanie nawozów. Obiekt ten miał pełnić funkcję składową (magazynową). Tymczasem inwestorzy dokonali zmiany w zakresie zamierzonego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu i przystąpili do jego nielegalnego użytkowania jako potrzebnego do działalności polegającej na odchowie drobiu ogólnoużytkowego, obrocie i transporcie tymi zwierzętami.

Wobec tego, że budowa przedmiotowego budynku została zrealizowana z istotnym odstępstwem od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, prawidłowo organ nadzoru budowlanego uruchomił postępowanie naprawcze w celu doprowadzenia do zgodności z prawem zrealizowanych robót budowlanych i również prawidłowo decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. ((...)), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., zobowiązał M.W. i L.W. jako inwestorów, do sporządzenia i przedstawienia do dnia (...) grudnia 2019 r., projektu budowlanego zamiennego budynku składowego, zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) w T., z uwzględnieniem zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Co istotne decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją PWINB z (...) czerwca 2019 r. ((...)). Stała się ona ostateczna i prawomocna, wobec niezaskarżenia jej do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 51 ust. 4 P.b. po upływie terminu określonego w decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku oraz wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W przypadku zaś niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję przewidzianą w cytowanym wyżej art. 51 ust. 5 P.b.

W rozpoznawanej sprawie wydany nakaz rozbiórki budynku, z powołaniem się na art. 51 ust. 5 P.b., jest konsekwencją niewykonania w terminie przez inwestorów obowiązku nałożonego wspomnianą wyżej decyzją organu nadzoru budowlanego z dnia (...) kwietnia 2019 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości fakt, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 5 P.b. ma (podobnie jak decyzja wydana na podstawie art. 48) charakter związany, gdyż niewykonanie przez inwestora nałożonych obowiązków w postępowaniu naprawczym skutkuje obowiązkiem organu wydania nakazu rozbiórki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3043/17, LEX nr 2569306).

W konsekwencji, wobec niewykonania przez skarżących nałożonych na nich obowiązków, tj. nie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, organ obowiązany był do wydania nakazu rozbiórki. Żaden przepisprawa nie przewiduje w tej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki.

Słusznie także zauważył organ odwoławczy, że z uwagi na zakończenie budowy obiektu w 2012 r., nie było podstawy do nakazywania zaniechania dalszych robót. Przepis art. 50 ust. 1 P.b. znajduje bowiem zastosowanie w przypadku robót budowlanych, które nadal są prowadzone. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowalnego wydawały swoje rozstrzygnięcia po zakończeniu robót budowlanych, nie było konieczności by te, wykonane już prace, wstrzymać postanowieniem. Nie było także podstawy do doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, gdyż taki nie istniał.

Wskazać także należy, że Starosta decyzją z dnia (...) września 2019 r. ((...)) uchylił decyzję Wójta Gminy z dnia (...) marca 2001 r. udzielającą pozwolenia na budowę garażu, wiaty, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na działce nr (...) (obecnie nr (...)) położonej w T., pierwotnie E.W., a następnie przeniesione decyzją Starosty z (...) maja 2005 r. znak: (...) na M.W. i L.W. w części dotyczącej budowy wiaty (tj. obiektu będącego przedmiotem postępowania) zlokalizowanej na działce nr ewid. (...) (obecnie nr (...)) w T. Wojewoda decyzją z dnia (...) stycznia 2020 r. ((...)) utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dnia (...) września 2019 r. Decyzje te wydane zostały na podstawie art. 36a ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Słuszne zatem jest stanowisko organu odwoławczego, że bez wpływu na treść kwestionowanego w niniejszym postepowaniu rozstrzygnięcia pozostaje okoliczność zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji uchylającej pozwolenie na budowę.

W ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny sprawy niniejszej znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który został przez organy administracji oceniony zgodnie z regułami k.p.a. - art. 77 § 1 i art. 80, prowadząc do prawidłowego zastosowania ww. normy prawa materialnego. Stąd też nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że skarżący nie przedłożyli projektu budowlanego zamiennego, a tym samym nie wykonali w terminie obowiązku określonego decyzją PINB z dnia (...) kwietnia 2019 r. Nie przedstawiając projektu budowlanego zamiennego uniemożliwili przeprowadzenie legalizacji przedmiotowego obiektu, co w konsekwencji prowadzić musiało do zastosowania przepisu art. 51 ust. 5 P.b. (wobec zakończenia robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie).

Jeśli chodzi o postanowienie PWINB z dnia (...) czerwca 2020 r., to dotyczyło ono odmowy uzupełnienia i sprostowania decyzji PWINB z dnia (...) maja 2020 r., i wydane zostało w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu), a termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Z uwagi na to, że rozstrzygnięcie o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, postanowienie NSA z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 874/13).

Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia i sprostowania decyzji ma ten skutek, że kontrola legalności przedmiotowego postanowienia mogła zostać przeprowadzona łącznie z kontrolą decyzji, której wniosek o uzupełnienie i sprostowanie dotyczył. W ocenie Sądu wniosek o uzupełnienie i sprostowanie decyzji został rozstrzygnięty prawidłowo. Przytoczony przepis enumeratywnie wymienia elementy decyzji, które mogą być przedmiotem uzupełnienia i sprostowania. Uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia nastąpić może w razie gdy organ wydając decyzję, która nie ma charakteru częściowego, nie orzekł o wszystkich żądaniach wnioskodawcy, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Nie jest zatem dopuszczalne uzupełnienie decyzji co do ustaleń i interpretacji przepisów prawa przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez organ. W treści decyzji zawarte zostało uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pouczono także o wysokości wpisu jaki należy uiścić w razie złożenia skargi do sądu. Prawidłowo zatem PWINB odmówił uzupełnienia i sprostowania decyzji.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.