Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 754668

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 16 listopada 2010 r.
II SA/Rz 710/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa.

Sędziowie WSA: Magdalena Józefczyk (spr.), Joanna Zdrzałka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie projektu scalenia gruntów

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...);

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) działając na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2010 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scaleniu i wymianie gruntów (Dz. U. Nr 3, poz. 13 ze zm. zwana dalej u.s.w.g.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. nr (...) z dnia (...) września 2009 r.

Wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2009 r. J. J. zażądał wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia (...) września 1970 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi Ł. gromady K. o ogólnym obszarze 559,25 ha w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 29 (obecnie oznaczonej jako działka nr 124) położonej w miejscowości N. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczył, ze na podstawie aktu notarialnego z dnia (...) marca 1984 r. nr (...) stał się sukcesorem wszystkich nieruchomości, których właścicielem od 1963 r. był jego ojciec S. J., również w dacie scalenia. Zakwestionował objęciem scaleniem działki 124 (przed scaleniem nr 29), pomimo, że jej ówczesny właściciel nie tylko nie wyrażał zgody na objęcie scaleniem gruntu siedliskowego, ale nie był uczestnikiem postępowania scaleniowego.

SKO ustaliło, że na podstawie Dokumentu Nadania Ziemi nr (...) z dnia (...) czerwca 1954 r. Powiatowej Komisji Ziemskiej w P. - J. J. stał się właścicielem nieruchomości oznaczonych jako działki nr 29, 1285, 689/2, 515, 506, 629/1, 514, 1102/1, 835, 454/4, 436/1 o łącznej powierzchni 4,21 ha wraz ze stajnią i stodołą położone w miejscowości N., gmina P., powiat P., województwo R. Decyzją z dnia (...) września 1970 r. nr (...) PPRN w P. zatwierdziło projekt scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi Ł. gromady K. o ogólnym obszarze 559,ha sporządzonego i wykazanego w rejestrze szacunku porównawczego gruntów wydzielonych w wyniku scalenia przez geodetę w 1970 r. ze zmianami wykazanymi na szkicu zmian w dodatkowym rejestrze szacunkowym po scaleniu. Jednocześnie zatwierdzono warunki objęcia w posiadanie gruntów wydzielonych w wyniku scalenia zawarte w protokole z dnia (...) sierpnia 1970 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wszyscy uczestnicy scalenia zostali zapoznani w dniu (...) sierpnia z projektem scalenia gruntów oraz prowizorycznym wyznaczeniem granic na gruncie. Z ogólnej liczby 206 uczestników scalenia stawiło się 206 osób, z czego 150 przyjęło projekt, zaś 56 zgłosiło zastrzeżenia. Zastrzeżenia zostały szczegółowo rozpatrzone po uprzednim ich zbadaniu na gruncie. Z treści decyzji jednoznacznie wynika, że J. J. i S. J. nie zgłaszali zastrzeżeń do projektu scalenia gruntów. Z treści kwestionariusza życzeń uczestników scalenia wynika, że objęty był nim także J. J. Pod poz. nr 73 jest następujący zapis: "S. J. w imieniu ojca J. J. s. M. oświadczył, że stan powierzchni jest zgodny, a ekwiwalent prosi wydzielić w działkach nr 29 i 1285. W wykazie oświadczeń uczestników scalenia w sprawie projektu nowowydzielonych gruntów pod poz. nr 152 jest następujący zapis: "nr działek 124,290,390 J. s. M. nr domu (...); w dniu (...).VIII.1969 r. ob. J. S. oświadczył, że granice uzna i projekt przyjmuje. Z rejestru szacunkowego porównawczego gruntów przed scaleniem wynika jednoznacznie, że działka nr 29 posiadała powierzchnię 0,23 ha. W rejestrze szczegółowym pomiarowo-klasyfikacyjnym w 1971 r. wykazano, że działka nr 124 ma powierzchnię 0,27 ha.

W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.w.g. grunty rozdrobnione, znajdujące się na szachownicy oraz grunty nadmiernie zwężone lub wydłużone albo tworzące enklawy i półenklawy mogły być poddane scaleniu. Z ust. 3 art. 1 cyt. ustawy wynika, ze grunty pod zabudowaniami nie mogły być objęte scaleniem bez zgody ich właściciela (samoistnego posiadacza). W dalszej kolejności SKO wyjaśniło istotę przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, powołanej we wniosku skarżącego, wskazując na poglądy piśmiennictwa i orzecznictwo sądowoadministracyjne, eksponując, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku stwierdzenia rozbieżności, która ma charakter dający się łatwo stwierdzić, oczywisty niewątpliwy.

Mając na względzie powołane zasady, stan prawny i faktyczny sprawy SKO doszło do przekonania, że kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie może być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Strona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jako uzasadnienie wskazała brak zapewnienia udziału w czynnościach postępowania scaleniowego S. J., mimo, że od 1963 r. był już właścicielem nieruchomości objętych scaleniem i zakwestionowała zmniejszenie powierzchni z 31 arów do 27 arów. Przedmiotem oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być wady o charakterze proceduralnym, które są usuwane w trybie wznowienia postępowania. Natomiast z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają ze sobą w jawnej sprzeczności.

Z powołanych dowodów to jest kwestionariusza życzeń uczestników scalenia i wykazu oświadczeń uczestników scalenia w sprawie projektu nowowydzielonych gruntów są podpisane oświadczenia złożone przez S. J. i związane ze scaleniem działki nr 29 i 124., a to dowodzi, ze postawiona we wniosku teza o niezapewnieniu udziału w postępowaniu strony i składaniu oświadczeń jest nieprawdziwa. Jeśli od 1963 r. S. J. był właścicielem działki nr 29, winien był poinformować organ prowadzący scalenie. Nie zmienia to faktu, że czynnie brał udział w postępowaniu. Nie potwierdziły się też zarzuty o zmniejszeniu powierzchni działki nr 29 (po scaleniu nr 124). Z rejestru szacunkowego porównawczego gruntów przed scaleniem wynika jednoznacznie, że działka nr 29 posiada powierzchnię 0,23 ha natomiast po scaleniu działka ta o nr 124 ma powierzchnię 0,27 ha wg rejestru szczegółowego pomiarowo-klasyfikacyjnego. Z treści decyzji PPRN Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w P. z dnia (...) lipca 1963 r. nr (...) o wprowadzeniu do ewidencji gruntów danych dotyczących gospodarstwa rolnego J. J. wynika, iż powierzchnia 0,3ha stanowiąca grunty zabudowane dotyczy całego gospodarstwa, a nie tylko działki nr 29.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. J. wniósł o uchylenie decyzji SKO z (...) stycznia 2010 r. i stwierdzenie, że decyzja Prezydium PRN w P. z dnia (...) września 1970 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wsi N. gromady P. i wsi Ł. gromady K. w części dotyczącej działki poscaleniowej nr 124 jest nieważna. Zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym oraz błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ust. 1 i art. 2 u.s.w.g. w związku z art. 95 § 2, art. 98 i nast. k.c. W uzasadnieniu skarżący wskazał na błędne założenie organu, iż właściciel działki nr 124 (przed scaleniem nr 29) S. J. wyraził zgodę na objęcie jej scaleniem, pomimo, że znajdowała się w terenie zabudowanym oraz, że brał udział w postępowaniu scaleniowym w charakterze strony. S. J. występując w postępowaniu nie działał we własnym imieniu, lecz w imieniu ojca J. J. Udzielone umocowanie dla S. J. nie było jednak skuteczne, bo nie był właścicielem gruntu. S. J. był przekonany, że działa w imieniu J. J. i był tak traktowany przez organ prowadzący postępowanie scaleniowe. S. J. nie miał statusu strony, bowiem w ewidencji gruntów i w księgach wieczystych figurował J. J. Najbardziej znaczącym powodem za stwierdzeniem nieważności decyzji scaleniowej jest brak zgody właściciela na objęcie scaleniem działki zabudowanej. Skarżący wskazał na tezę wyroku NSA z 6 kwietnia 1995 r. II SA 2424/93 (ONSA 1966/2/77, leź nr 23863), z której wynika, że oświadczenie uczestników scalenia winny być wyrażone wprost, a nie w sposób dorozumiany. W rozpoznawanej sprawie zachodzi brak wyraźnej zgody właścicieli gruntów sąsiednich w stosunku do działki nr 124, również zabudowanych na objecie scaleniem. Wojewoda decyzją z dnia (...) marca 2009 r. nr (...) stwierdził w części nieważność decyzji scaleniowej, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...). Wniósł o przeprowadzenie dowodu z całej decyzji scaleniowej, której egzemplarz dołączył do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bo w aktach SKO znajdują się tylko dwie strony tej decyzji. Podtrzymał wszystkie argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia (...) marca 2010or. wniósł o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia z dnia (...) marca 2010 r. S. J. zam. (...), poświadczone notarialnie rep. (...) i oświadczenia z dnia (...) marca 2010 r. S. D. zam. (...) poświadczonego notarialnie rep. (...), gdyż zawierają treści istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...), SKO utrzymało w mocy swoją decyzję wymienioną na wstępie. W uzasadnieniu decyzji SKO zrekapitulowało stan faktyczny sprawy uznając jego ustalenia za prawidłowe oraz wyprowadzone wnioski na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy i przyjęty stan prawny do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium stwierdziło, że nie miały one wpływu na zasadność podjętej uprzednio decyzji. Z poczynionych ustaleń wynika, że przed wydaniem decyzji scaleniowej J. J. w wyniku umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego Rep. (...) z dnia (...) marca 1963 r. stał się właścicielem działki nr 29 (podlegającej scaleniu). Fakt ten nie był ujawniony w oficjalnych rejestrach ani nie przedstawiono go organowi prowadzącemu scalenie. W rozpatrywanej sprawie nastąpiło niejako "zlanie" uprawnień pełnomocnika i mocodawcy, gdyż właścicielem działki nr 29 w dacie scalenia był S. J. działający jako "rzekomy" pełnomocnik. Dla sprawy znaczenie ma to, że S. J. uczestniczący w czynnościach dowodowych postępowania scaleniowego przyjął projekt scalenia gruntów, a także prowizoryczne wyznaczenie granic. J. J. i S. J. nie zgłaszali zastrzeżeń do projektu scalenia gruntów. Z zaniechania ujawnienia faktu przejścia prawa własności działki nr 29 na S. J. nie można wywodzić dla siebie korzystnych skutków prawnych. Kolegium zwróciło się do Starosty Powiatu (...) o udostępnienie egzemplarza decyzji scaleniowej. Z uwierzytelnionej kopii decyzji wynika, że składa się z dwóch części, a nie jak twierdzi skarżący, że są to dwie różne decyzje.

W skardze do Sadu skarżący S. J. zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/

sprzeczność istotnych ustaleń wyrażającą się błędną oceną:

a)

kwestionariusza życzeń uczestników scalenia i wykazu oświadczeń uczestników scalenia gruntów w sprawie projektu nowowydzielonych gruntów;

b)

prawidłowość sporządzenia i uwierzytelnienia odpisu decyzji będącej przedmiotem postępowania;

c)

rozważań SKO w przedmiocie powierzchni obecnej działki nr 124 przed i po scaleniu;

2/

naruszenie art. 1 ust. 3 u.s.w.g. przez nieuprawnione ustalenie, że S. J. wyraził zgodę na objęcie scaleniem działki siedliskowej nr 29 obecnie działki nr 124 oraz, że był uczestnikiem scalenia w zakresie tej nieruchomości;

3/

prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasady ogólne k.p.a.;

4/

obrazę art. 95 § 2 i art. 98 i nast. k.c. przez przyjęcie, że w postępowaniu scaleniowym S. J. był skutecznie upoważniony do działania w imieniu ojca J. J., względnie, że mógł działać w imieniu własnym;

5/

pominięcie wniosków dowodowych skarżącego.

Na podstawie tych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisemnego oświadczenia S. J. złożonego w dniu (...) czerwca 2010 r. z jego osobistym podpisem poświadczonym przez notariusza.

W uzasadnieniu skarżący podał, że błędny i nieuzasadniony jest pogląd SKO, że przedłożone do akt sprawy oświadczenie S. J. i S. D. zmierzają do uchylenia się od wcześniej złożonych oświadczeń woli. Niedopuszczalna jest ignorancja przepisów Kodeksu cywilnego i braku stanowisko wobec argumentacji skarżącego, czym naruszono art. 107 k.p.a. Organy działały w przeświadczeniu, że właścicielem jest J. J., dlatego S. J. nie mógł działać we własnym imieniu. W aktach sprawy nie znajduje się oryginalna decyzja scaleniowa, dlatego też wniosek SKO, że w trakcie postępowania scaleniowego J. J. i S. J. nie wnosili zastrzeżeń jest zbyt daleko idący, oparty na przypuszczeniach organu. Decyzja scaleniowa nie wskazuje, że wyżej wymienieni byli uczestnikami scalenia i jakie stanowisko zajmowali wobec scalenia. S. J. oświadczył, że podpisy na kwestionariuszu życzeń uczestników scalenia oraz w wykazie oświadczeń uczestników scalenia w sprawie projektu nowowydzielonych gruntów zostały wykonane nie jego ręką. Nie składał oświadczeń o treści zawartych w tych dokumentach. Za błędne uznał stanowisko SKO, że na zebranie w celu okazania prowizorycznych granic scalenia nowoutworzonych działek stawiło się 206 osób, z czego 51 wniosło zastrzeżenia. Decyzja zalegająca przy Kw (...) wskazuje, że z ogólnej liczby 206 (przekreślone napisane 250) uczestników scalenia stawiło się 206 na zebranie, wśród których (...brak liczby) przyjęło projekt 51 uczestników zgłosiło zastrzeżenia. Tylko pierwsza strona decyzji scaleniowej jest opatrzona pieczęcią stwierdzającą jej zgodność z oryginałem znajdującym się w PODGGiK zarejestrowaną pod nr (...), co wcale nie oznacza, że jest to oryginał decyzji nr (...) z dnia (...).09.1970 r. Prezydium PRN w P. Strona nr 4 decyzji nie jest parafowana, sporządzona jest inną czcionką niż pozostały tekst decyzji, co mogło mieć wpływ na treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zgoda na objęcie działki siedliskowej scaleniem nabiera charakteru ugody zawartej przy geodecie i powinna być wyrażona w trybie określonym w dekrecie z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 53, poz. 298 i nr 70, poz. 382). Akta administracyjne nie zawierają protokołu okazania prowizorycznego wyznaczenia granic nowoutworzonych działek. Ustawa z 1968 r. nie stanowi o prowizorycznym wyznaczeniu granic na gruncie. Wyznaczenie granic powinno odbyć się na gruncie według projektu scalenia. Skarżący stwierdził, że nie jest to decyzja kończąca scalenie, ale wyznacza pewien etap scalenia, gdyż po ich zatwierdzeniu decyzją do projektu scalenia kształtowany jest ład geodezyjny zmieniający stosunki własnościowe. "Szkic polowy nr (...)" wskazuje na pomiar działki siedliskowej nr 29 w dniu (...) maja 1970 r. oraz na samowolne ustalenia przebiegu granic według oceny geodety, a nie właściciela nieruchomości i dlatego przebieg granic przyjęty przez geodetę odbiegał o granic rzeczywistych. Oświadczenia J. J. i S. D. stanowią akt wiedzy na ten temat. Szczegółowego wyjaśnienia wymaga kwestia powierzchni działki siedliskowej nr 29 przed i po scaleniu. Zastosowanie w tej materii mają przepisy § 8 ust. 2 instrukcji nr 1 Ministra Rolnictwa z dnia 17 marca 1973 r. w sprawie scalania i wymiany gruntów. Działka siedliskowa nr 29 była jedyną działka zabudowaną wchodzącą w skład gospodarstwa rolnego J. J., a później S. J. Teza SKO o zwiększeniu powierzchni nie znajduje potwierdzenia, gdyż materiał dowodowy nie zawiera operatu szacunkowego, a pomiary dokonywano bez udziału właścicieli nieruchomości. Zakwestionował granice działki nr 29 na szkicu nr 56, które nigdy w rzeczywistości nie istniały. Od scalenia nie były wykonywane zmiany geodezyjne, to powierzchnia działki nr 29 winna wynosić 0,30 ha. Wskazał na stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w decyzji stwierdzającej częściowo nieważność decyzji scaleniowej kontrolowanej w niniejszym postępowaniu z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...), a dotyczącej innego uczestnika scalenia, że podpis złożony pod oświadczeniem, iż uczestnik zna granice i przyjmuje projekt nie może być traktowany jako zgoda na objęcie scaleniem gruntów pod zabudowaniami. Wskazał na wyrok NSA w sprawie o sygn akt II SA 2424/93 z dnia 6.04.1995, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r. sygn akt IV SA/Wa 1404/09, który dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji scaleniowej w części w stosunku do innej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 25 października 2010 r. poinformował, że NSA w dniu 28 września 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 880/10 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 1404/09 powołanego w skardze.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzje Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepisy postępowania w stopni mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a obliguje Sąd do uwzględnienia skargi.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że SKO nienależycie ustaliło krąg stron postępowania, a w konsekwencji nie jest wykluczone, że postępowanie przed tym organem toczyło się bez ich udziału. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzja toczyło się wyłącznie z udziałem J. J. następcy prawnego S. J. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że działka aktualnie oznaczona nr 124 działka powstała z działki nr 29 i części działki nr 1578 oznaczona jako droga.

Na podstawie materiału dowodowego nie można ustalić, kto był właścicielem działki nr 1578, któremu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego, których zastosowanie wobec konkretnego podmiotu prawa może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stosuje się art. 28 k.p.a., a stroną w tym postępowaniu jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok NSA z 23 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 373/07 LEX nr 485360).

Zatem stroną postępowania winni być właściciele (lub ich następcy prawni) nieruchomości, z których utworzono działkę aktualnie oznaczoną nr 124. Organ dokona synchronizacji powierzchni działek przed scaleniem i po scaleniu oraz na podstawie poczynionych ustaleń zapewni wszystkim stronom udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji scaleniowej. Dodatkowo organ rozważy, czy istnieje możliwość prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w części poprzez ustalenie, czy żądanie wnioskodawcy dotyczy takich elementów rozstrzygnięcia sprawy, którym można przypisać cechę decyzji częściowej, co oznacza, że żądanie strony nie będzie w kolizji z treścią decyzji scaleniowej i nie będzie dotyczyło nieruchomości położonej w innej części obszaru scalenia.

Konieczność ustalenia stron skutkuje prowadzeniem postępowania od początku, dlatego też Sąd pominął oceną merytoryczną zarzuty skargi, gdyż na tym etapie postępowania byłaby ona przedwczesna.

Sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy art. 28, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy mające istotny wpływ na wynik sprawy. Takie stwierdzenie obligowało Sąd do uchylenia decyzji obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ ustali strony postępowania mając na względzie uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku i zapewni im czynny udział zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.