Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1981550

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 5 stycznia 2016 r.
II SA/Rz 678/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Joanna Zdrzałka (spr.).

Sędziowie WSA: Krystyna Józefczyk Elżbieta Mazur-Selwa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. T. kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...),(...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w (...) ("WITD"), nałożył na R.T. karę pieniężną w wysokości 9.000 zł, za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...) Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") uchylił opisaną wyżej decyzję organu I instancji wskazując, że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał jednoznacznych podstaw do stwierdzenia, że w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Z zeznań R.T. nie wynikało bowiem w jakim celu ani w czyim imieniu wykonywał przewóz, a sam organ nie uwzględnił faktu zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącego, jak również prowadzenia przez niego działalności rolniczej. Za konieczne uznano również wyjaśnienie podmiotu, którego własność stanowiły przewożone przez skarżącego elementy sceny estradowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...),(...) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w (...) nałożył na R.T. karę pieniężną łącznie w wysokości 9.000 zł, za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (8.000 zł) oraz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji (1.000 zł).

Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 1.3 i lp. 6.1.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej: "u.t.d.").

W uzasadnieniu podano, że w dniu 6 grudnia 2013 r. w miejscowości (...), na drodze krajowej nr (...), zatrzymano do kontroli samochód marki Mercedes-Benz o nr rejestracyjnym (...), którym kierował R.T., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) z/s w (...). Pojazdem tym na trasie R. - L. skarżący wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne przewożąc elementy sceny estradowej. Skarżący zeznał do protokołu kontroli, że pojazd zakupił w dniu 5 grudnia 2013 r. i przewozi swoją własność do L.

W ocenie organy analiza dokumentów oraz zeznania skarżącego pozwoliły ustalić, że skarżący nie posiada zaświadczenia na wykonywanie krajowego niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy na potrzeby własne, co stanowi naruszenie art. 33 u.t.d. Ponadto tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie został poddany kontroli okresowej w przepisowym terminie, gdyż jego ostatniej legalizacji dokonano w dniu 7 lipca 2011 r., a zatem termin ważności legalizacji upłynął w dniu 7 lipca 2013 r. Wobec powyższego za stwierdzone naruszenia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 9 000 zł podając jednocześnie, że w sprawie brak było okoliczności wyłączających winę przedsiębiorcy, a zarazem przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary.

Odnosząc się do zaistniałych wcześniej wątpliwości podał, że zgodnie ze wskazaniami organu II Instancji uzupełnił materiał dowodowy, a na jego podstawie ustalono, że skarżący nie jest rolnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.), o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 u.t.d. Za niewiarygodne uznano również wyjaśnienia skarżącego jakoby w kontrolowanym pojeździe przewożone były elementy konieczne od "pogromu" bydła szkockiego, gdyż przeczy temu wykonana podczas kontroli dokumentacja fotograficzna. Również zawieszenie działalności gospodarczej nie ma żadnego znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, gdyż fakt ten nie uprawnia do wykonywania przewozów na potrzeby własne bez posiadania wymaganego zaświadczenia. Skarżący mając wiedzę, że w dniu (...) grudnia 2013 r. będzie przewoził swój towar w postacie elementów do budowy sceny estradowej, jako że w tym celu zakupił samochód ciężarowy, winien wznowić działalność gospodarczą i uzyskać zaświadczenie na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne.

W odwołaniu do tej decyzji R.T. podniósł, że procedura kontrolna i ustalenia poczynione w trakcie postępowania administracyjnego były dowolnie interpretowane. Organ naruszył zatem podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a w następstwie tego również i przepisy prawa materialnego.

Decyzją z dnia (...) marca 2015 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 4 i 22 lit. a, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 1.3 i lp. 6.1.4. do ww. ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego WITD wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące wyjaśnieniu sprawy, nie dopuszczając się, wbrew twierdzeniom odwołującego, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ustalenia poczynione w sprawie jednoznacznie wskazują, że R.T. w chwili kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a zatem przesłanki wskazane w art. 4 pkt 4 u.t.d. zostały łącznie spełnione. Strona realizowała bowiem przewóz osobiście i we własnym imieniu. Skoro zatem podczas kontroli drogowej skarżący nie okazał ani wypisu z aktualnego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ani licencji na wykonywanie transportu drogowego, organ I instancji w pełni zasadnie wymierzył mu karę z tego tytułu w wysokości 8.000 zł. Zasadnie tez nałożono na skarżącego karę w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Bezspornym jest bowiem fakt, iż na dzień kontroli okres 24 miesięcy liczony zgodnie z tabliczką pomiarową w postaci wklejki od dnia ostatniego sprawdzenia tachografu, tj. 7 lipca 2011 r. został przekroczony, a kierowca w toku trwającej kontroli nie okazał żadnego dokumentu, ani żadnej innej cechy legalizacyjnej, z której wynikałoby, że taka kontrola została przeprowadzona w wymaganym okresie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD podał, że wyjaśnienia strony nie stanowią okoliczności wyłączającej odpowiedzialność za naruszenia wynikające w związku z wykonywaniem tego rodzaju przewozów. Przepisy u.t.d. jednoznacznie wskazują, że obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne dotyczy przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje niezarobkowy przewóz drogowy pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej. Jeżeli dany podmiot nie uzyska niniejszego dokumentu, to będzie prowadził działalność bez stosownego uprawnienia, naruszając tym samym przepisy ustawy o transporcie drogowym i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako przedsiębiorca powinna zachować zatem należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania zaniedbań. Później nadesłane wyjaśnienia skarżącego nie są spójne z zeznaniami złożonymi "na gorąco" podczas kontroli drogowej i zdaniem organu twierdzenia, iż przewóz z dnia (...) grudnia 2013 r. związany był z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym jest jedynie próbą uniknięcia odpowiedzialności prawnej za powstałe naruszenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Powtarzając argumentację sformułowaną we wniesionym odwołaniu, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I.

art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy w dalszym ciągu budzi wątpliwości, nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione, a organ odwoławczy nie wziął pod uwagę pełnej treści odwołania;

II.

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, tj. nie wskazanie przyczyn, z powodu których organy odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej wniesionym przez skarżącego środkom dowodowym;

III.

art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń i arbitralne uznanie, że doszło do naruszenia z lp. 1.3 i Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d. bez prawidłowej oceny okoliczności branych pod uwagę przy kwalifikacji tych naruszeń;

IV.

art. 107 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania;

V.

art. 13 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią ponownego rozstrzygnięcia jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu odwoławczego;

VI.

przepisów procesowych postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych i przesłanych organowi w dniu 5 stycznia 2015 r. przez stronę dowodów, z powodu przedwcześnie wydanej decyzji;

VII.

art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych, decydujących o statusie przedsiębiorcy i rolnika;

VIII.

przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych - niewłaściwy proces kwalifikacji prawnej do stanu faktycznego, a to dokumentów potwierdzających działalność rolniczą i faktu zawieszenia działalności gospodarczej do zastosowanego stanu prawnego sprawy poprzez przyjęcie, że skarżący naruszył przepisy sankcjonowane z p. 1.3 i Ip. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d.;

IX.

art. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 lit. i art. 33 ust. 1-3 a u.t.d. poprzez ich na błędną wykładnię i przyjęcie, że o tym czy przewóz jest wykonywany na potrzeby własne decyduje charakter wykonywanego przewozu, a tym samym niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisów oraz art. 92a u.t.d.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie doszło w ocenie Sądu do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu określonym w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, z późn. zm., dalej: "u.t.d.") reguluje zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego oraz niezarobkowego przewozu drogowego. Co do zasady prowadzenie działalności gospodarczej, której przedmiotem jest świadczenie usług transportowych jest reglamentowane i wymaga uzyskania zezwolenia, ewentualnie licencji. Wyjątki od stosowania przepisów u.t.d. określa art. 3 ust. 1, wymieniając m.in. przewóz drogowy wykonywany pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.

Każdy zatem przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, w tym także w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym.

W przypadku, gdy przewozy drogowe prowadzone są przez przedsiębiorcę jako działalność pomocnicza w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej - mogą one być wykonywane jako "przewozy drogowe na potrzeby własne", po uzyskaniu stosownego zaświadczenia (art. 33 ust. 1 u.t.d.).

W rozpoznawanej sprawie objęty kontrolą Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w (...) przewóz drogowy realizowany był samochodem ciężarowym m-ki Mercedes-Benz o dopuszczalnej masie całkowitej 18 ton.

Z materiału dowodowego wynika, że w dacie wykonywania tego przewozu - (...).12.2013 r. samochód stanowił własność R.T. i został zakupiony dzień wcześniej od spółki (...) sp. z o.o. z siedziba w (...).

Okolicznością niesporną jest również fakt, że w tym czasie działalność gospodarcza, jaką wcześniej prowadził R.T. pod firmą "(...)" była zawieszona, od 4 września 2013 r. do 3 września 2014 r.

Fakt ten był podnoszony przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Organ I instancji wskazał, że zawieszenie działalności gospodarczej nie uprawnia do wykonywania przewozów na potrzeby własne bez posiadania wymaganego zaświadczenia i nałożył na skarżącego karę za wykonanie takiego przewozu przewidzianą w załączniku nr 3 do ustawy pod poz. 1.3.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Zawieszenie działalności gospodarczej to najogólniej przerwa lub zastój w jej prowadzeniu wymuszona przez okoliczności, które uniemożliwiają prowadzenie tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły dla realizacji celu zarobkowego (M. A. Waligórski, "Prawo przedsiębiorcy do zawieszania i wznawiania wykonywania działalności gospodarczej", PUG 2009/8/2-10).

Zgodnie z art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 0215 r. poz. 584, z późn. zm.) w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skoro przedsiębiorca czasowo zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i zgodnie z art. 14a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mógł jej prowadzić w dniu kontrolowanego przejazdu, nie może także być mowy o działalności pomocniczej w postaci wykonywania przewozów na potrzeby własne, na które wymagane jest zaświadczenie, o jakim mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d.

Prawidłowe są natomiast ustalenia organów co do braku możliwości uznania, że skarżący wykonywał przewóz na potrzeby własne jako prowadzący działalność rolniczą, co zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 u.t.d. podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania zaświadczenia. Do kwestii tej organy szczegółowo odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji.

Wobec zatem przyjęcia, że skarżący wykonywał przejazd nie jako przedsiębiorca, co zresztą sam podkreśla w skardze, zakwalifikowanie naruszenia jako wymienionego w załączniku nr 3 poz. 1.3 budzi poważne wątpliwości.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

W art. 4 pkt 4 u.t.d. zdefiniowany został niezarobkowy przewóz drogowy.

Niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a)

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b)

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d)

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 2 pkt 2 u.t.d. obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W myśl art. 3 ust. 2 u.t.d., jak już wskazano, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że z jednej strony obowiązek uzyskania zaświadczenia o zgłoszeniu przewozów na potrzeby własne dotyczy wyłącznie przedsiębiorców (art. 33 ust. 1 i 2), z drugiej zaś przewozy dokonywane przez podmioty nie będące przedsiębiorcami podlegają z mocy art. 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 4 u.t.d. reżimowi ustawy o transporcie drogowym.

Ustawa ta przewiduje tylko dwie formy, w ramach których dopuszczalne jest wykonywanie przewozów w transporcie drogowym rzeczy pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony - są to: wykonywanie transportu drogowego, wymagającego posiadania zezwolenia (licencji - art. 5 u.t.d. i nast.), bądź też wykonywanie przewozu na potrzeby własne, co wymaga uzyskania omawianego już zaświadczenia (art. 33).

W ustawie o transporcie drogowym brak jest wyraźnego przepisu, który za wykonywanie przewozów z naruszeniem warunków określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d. i bez wymaganego zaświadczenia nakazywałby stosowanie sankcji jak za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia.

Analiza przepisów ustawy i powiązanie ich z sobą (art. 33 ust. 2, art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 4) wskazują jednak, że w sytuacji faktycznej takiej jak w rozpoznawanej sprawie właściwe jest przyjęcie, iż wykonujący transport drogowy rzeczy, nie będący przedsiębiorcą i nie posiadający zezwolenia lub zaświadczenia, podlega karze za naruszenie wskazane w pkt 1.1 załącznika nr 3 do ustawy ("wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji"), nie zaś za wskazane w pkt 1.3.

Kwestią tą zajmował się NSA w wyroku z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2263/11, Lex nr 1302900, w którym uznał, że przyjęcie innego stanowiska czyniłoby ustawę o transporcie drogowym wewnętrznie niespójną, praktycznie podważającą sens istnienia instytucji przewozów na potrzeby własne. Gdyby bowiem przedsiębiorca wykonywał przewozy na potrzeby własne z naruszeniem warunków określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d. i bez wymaganego zaświadczenia, nie podlegając przy tym sankcjom odpowiednim jak za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, wówczas byłby w lepszej sytuacji niż jego konkurenci, którzy dopełnili wszystkie wymagane formalności dla zalegalizowania przewozów na potrzeby własne. Dlatego prawidłowe jest stanowisko, że skoro podmiot wykonywał przewóz na potrzeby własne z naruszeniem warunków określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d. i bez wymaganego zaświadczenia, podlegał sankcji w postaci kary pieniężnej jak za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia.

Obowiązujące w dacie kontrolowanego przewozu sankcje za naruszenia wymienione w pkt 1.1 i 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były takie same - przewidywały karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, niemniej jednak zdaniem Sądu kwestia odpowiedniej kwalifikacji naruszenia ma istotne znaczenie w sprawie, jako że dotyczy kary pieniężnej.

Również w ocenie Sądu fakt odpowiedzialności skarżącego za wykonywany przewóz w dniu (...).12.2013 r., tj. za naruszenie przewidziane w pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy - czyli za naruszenie ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne, mieści w sobie i "pochłania" niejako inne naruszenia związane z tym przejazdem, w tym także wykazane przez organy naruszenie w zakresie braku poddania okresowej kontroli tachografu zainstalowanego w pojeździe - pkt 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego - art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na fakt, iż postępowanie nie wymaga uzupełnienia, a naruszenie prawa materialnego związane jest z wadliwą zdaniem Sądu wykładnią przepisów, Sad uchylił jedynie zaskarżoną decyzję, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

W postępowaniu ponownym rzeczą organu będzie uwzględnienie zaprezentowanej w niniejszym wyroku oceny prawnej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.