Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2068886

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 1 czerwca 2016 r.
II SA/Rz 67/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) listopada 2015 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. Nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia (...) października 2015 r. nr (...). To ostatnie rozstrzygnięcie odmawiało Spółce przywrócenia terminu do usunięcia braku formalnego odwołania (w postaci dokumentu pełnomocnictwa dla działającego imieniem Spółki adwokata) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego (NUC) w (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...), która wymierzała A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zwarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonej decyzji" do czasu rozpoznania niniejszej skargi. Następnie w dniu 3 lutego 2016 r. Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji NUC z dnia (...) czerwca 2015 r. z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że uiszczenie wymierzonej kary pieniężnej w oparciu o przepisy, których skuteczność zakwestionowana została w orzecznictwie sądowym jest na tym etapie postępowania nieuzasadnione. Zapłata kary może, zdaniem Spółki, wpłynąć ujemnie na jej kondycję finansową, a nawet narazić na utratę płynności finansowej. Wniosek ten Spółka podtrzymała w piśmie z dnia 1 marca 2016 r., wskazując na wszczęcie wobec niej postępowań egzekucyjnych mających na celu uzyskanie kwot wynikających z decyzji wymierzających kary pieniężne z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uprawniony jest do wstrzymania wykonania zaskarżonej ostatecznej decyzji bądź postanowienia. Uwzględnienie takiego żądania możliwe jest w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanego przepisu, zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania możliwe jest także w odniesieniu do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że użyte w art. 61 § 3 k.p.a. pojęcie "sprawy" należy rozumieć w jej materialnoprawnym znaczeniu, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 6 marca 2012 r. II OZ 138/12, postanowienie NSA z 13 kwietnia 2016 r. I OZ 345/16, publ.:http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy wskazać, że pomiędzy objętą wnioskiem o wstrzymanie decyzją NUC w (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. a zaskarżonym postanowieniem DIC z dnia (...) listopada 2015 r. brak jest tożsamości przedmiotowej, tym samym nie ma możliwości wydania postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania. Wskazana decyzja wymierzyła Spółce karę pieniężną w oparciu o określone materialnoprawne regulacje, natomiast wymienione postanowienie odmawiało jej przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniesionego od tego rozstrzygnięcia odwołania. Powyższe kwestie oczywiście pozostają ze sobą w związku i to zarówno chronologicznym (jedna jest konsekwencją drugiej), jak i podmiotowym (tożsamość stron), jednak ze względu na inne podstawy prawne podjęcia wymienionych aktów nie tworzą one tej samej sprawy w ujęciu materialnym. W zaskarżonym postanowieniu organ nie odnosił się bowiem do kwestii zasadności wymierzonej Spółce kary pieniężnej, a rozpatrywał kwestię proceduralną w postaci przywrócenia terminu do uzupełnienia braku złożonego od tej decyzji odwołania.

Z uwagi więc na niespełnienie warunku, aby objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzja mieściła się w granicach sprawy, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd nie mógł uwzględnić żądania Spółki. Dlatego też nie dokonywał merytorycznej oceny, czy pozostałe przesłanki przedmiotowej instytucji tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaistniały w niniejszej sprawie.

Z podanych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.