Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2068877

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 7 czerwca 2016 r.
II SA/Rz 653/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2016 r., Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

M. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2016 r., Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenia gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że obecnie znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Prowadzone przez nią sklepy nie przynosiły dochodów, a jedynie generowały straty. W związku z trudną sytuacja finansową w ostatnich miesiącach zlikwidowała 3 z 5 dotychczas prowadzonych sklepów, a od początku maja 2016 r. zamyka 4 sklep. Obecnie utrzymuje się z niewielkich dochodów jakie przynosi ostatni sklep. Nie posiada żadnych oszczędności. Z dochodów ze sklepu musi opłacić wszystkie koszty, pracowników, jedynie niewielkie kwoty pozostają jej na życie. W obecnej sytuacji wykonanie decyzji, wyegzekwowanie należności w łącznej kwocie 24.000 zł (dwie identyczne decyzje) spowoduje trudne do odwrócenia skutki, których nie przywróci późniejszy zwrot wyegzekwowanych należności. Egzekucja kary spowoduje całkowite sparaliżowanie działalności gospodarczej, utratę płynności finansowej, nie uregulowanie bieżących opłat i należności wobec dostawców, a w efekcie zamknięcie działalności, konieczność zwolnienia personelu. Do wniosku dołączyła decyzje o wygaśnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, o wykreślenie zakładu z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższej regulacji wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.

Podnieść należy, że skoro zaskarżoną decyzją ustalono Skarżącej karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywiste jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową Skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca w swoim wniosku powołała się na trudną sytuację finansową, której dowodem mają być decyzje o zamknięciu kolejnych punktów prowadzonej przez siebie działalności, na co przedłożyła opisane na wstępie decyzje. Są one, jej zdaniem, dowodem złej kondycji finansowej oraz uzasadniają obawy, że zapłata przez nią określonych decyzjami kar pieniężnych w łącznej kwocie 24 000 zł spowoduje całkowity paraliż prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, tym samym nieodwracalne skutki.

W ocenie Sądu przedstawione przez Skarżąca okoliczności nie uprawdopodabniają niebezpieczeństwa wyrządzenia nieodwracalnych. Zamykanie kolejnych punktów prowadzonej działalności może świadczyć o pogorszeniu kondycji finansowej, ale jej nie przesądza. Zamykanie punktów działalności może wiązać się z ich nieopłacalnością w jednym miejscu i skoncentrowaniem działalności w innym miejscu, dotychczas prowadzonym, lub nowo otwartym. Ponadto ograniczenie działalności nawet do jednego z sześciu dotychczas prowadzonych jest dowodem na to, że Skarżąca nadal kontynuuje działalność. W aktach brak jest jakichkolwiek informacji, takich jak chociażby stan rachunków bankowych, o wysokości spoczywających na Skarżącej, a nie uregulowanych zobowiązań, ilości zatrudnionych pracowników, które to pozwoliłyby ocenić faktyczną sytuację Skarżącej pod kątem przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Powołanie się wyłącznie na ograniczenie dotychczas prowadzonej działalności, bez wskazania dokumentów potwierdzających sytuację finansową Skarżącej i jej aktualne zagrożenie, wysokości kosztów, na które się powołuje, nie może przesądzić o zawieszeniu wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza argumentacji Skarżącej, jak również przedłożonych przez nią dokumentów (tekst jedn.: decyzji o wykreśleniu z rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów państwowej inspekcji sanitarnej), nie daje bowiem podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzi konieczność przyznania Skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wskazać przy tym należy również, że stosownie do art. 7 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599), w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie i to takie, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przypadku zaś nieuzasadnionego prowadzenia egzekucji Skarżącej przysługują także środki zaskarżenia przewidziane we wskazanej ustawie. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1549/09, dostępne w CBOSA).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.