II SA/Rz 65/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2652040

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 marca 2019 r. II SA/Rz 65/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk (spr.).

Sędziowie WSA: Elżbieta Mazur-Selwa Piotr Godlewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi E. A. i A. A. na decyzję Wojewody z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do udostepnienia nieruchomości-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody (...) (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) uchylająca decyzję Starosty (...) z dnia (...) października 2018 r. nr (...) orzekającą o odmowie zobowiązania AA EA - współwłaścicieli nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 56/4 (dalej: "skarżący"), do udostępnienia na rzecz P S.A. z siedzibą w (...) (dalej: "spółka") ww. nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii energetycznej 110 kV przebiegającej na trasie (...) oraz o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu ww. działki i orzekł w tym zakresie o:

1. zobowiązaniu właściciela lub osoby, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości położonej w miejscowości (...), powiat (...), województwo (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 56/4 o pow. 0,2406 ha, obj. KW (...), do udostępnienia na rzecz P ww. nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii energetycznej 110 kV na trasie (...) polegającym na wymianie istniejących słupów na nowe kratowe serii PSK-1/240; 

2. określeniu niezbędnego obszaru nieruchomości przeznaczonego do udostępnienia, celem wykonania prac o których mowa powyżej, zaznaczonego na załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji:

- linami ciągłymi oraz literami A-B-C-D-E-F-G-H-I pasa gruntu wynoszącego 782 m dla działki nr 56/4, obręb (...);

3. ustaleniu, że obowiązek udostępnienia nieruchomości polega na umożliwieniu osobom upoważnionym przez P wstępu na ww. nieruchomość w celu wykonania wszelkich czynności związanych z remontem linii energetycznej 110 kV (...), w tym, wymiany istniejących słupów oraz dojazdu umożliwiającego wykonanie ww. czynności, na okres nieprzekraczający 1 miesiąca, licząc od momentu rozpoczęcia przez P prac na nieruchomości. Rozpoczęcie prac związanych z remontem nastąpi po uprzednim zawiadomieniu właściciela nieruchomości oraz Starosty;

4. zobowiązaniu P do dokonania protokolarnego opisu stanu nieruchomości oraz dokumentacji fotograficznej przed przystąpieniem do wykonania robót;

5. zobowiązaniu P do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu czynności związanych z remontem linii energetycznej 110kV, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania; 6. ustaleniu, iż obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej.

W podstawie prawnej powołano art. 127 § 2 oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.; dalej: "u.g.n.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

P, wnioskiem z dnia 20 czerwca 2018 r. wystąpiła do Starosty (...) o wydanie decyzji zobowiązującej właściciela do udostępnienia nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 56/4. Uzasadniając swój wniosek, wskazała, że ww. nieruchomość niezbędna jest do wykonania remontu linii energetycznej 110 kV na trasie (...), polegającego na wymianie istniejących słupów na nowe, z uwagi na zły stan techniczny linii wybudowanej w latach 50-tych ubiegłego wieku.

Starosta (...) decyzją z dnia (...) października 2018 r. nr (...) orzekł w pkt 1 o odmowie zobowiązania AA EA, współwłaścicieli nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 56/4, do udostępnienia na rzecz P ww. działki w celu wykonania czynności związanych z remontem napowietrznej linii energetycznej 110 kV przebiegającej na trasie (...) oraz w pkt 2 o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu ww. nieruchomości.

Starosta (...) uzasadnił swoje stanowisko tym, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z przebudową a nie z remontem, a w wyniku przeprowadzonych prac powstanie "nowa substancja" o innych parametrach użytkowych niż pierwotna linia energetyczna 110 kV przebiegająca na trasie (...).

W odwołaniu spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 11, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia,

2. naruszenie art. 124b ust. 1 u.g.n. w związku z art. 3 pkt 8 oraz art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja polegająca na remoncie napowietrznej linii energetycznej 110 kV przebiegającej na trasie (...) nie ma charakteru remontu, a stanowi jej przebudowę i nie spełnia przesłanek określonych w art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,

3. naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne poprzez nieuwzględnienie przy rozpatrywaniu wniosku obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego do utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

Organ II instancji uwzględnił podniesione zarzuty i opisaną na wstępie decyzją uchylił decyzję organu I instancji oraz orzekł merytorycznie ograniczając prawo korzystania z nieruchomości, w sposób określony na wstępie. Z pisma z dnia 17 lipca 2018 r. jednoznacznie wynikało, że prace prowadzone na przedmiotowej nieruchomości w ramach robót związanych z remontem linii energetycznej 110 kV, będą polegać na: - czasowym demontażu przewodów linii energetycznej 110 kV;

- demontażu istniejących słupów o konstrukcji kratowej wraz z fundamentami;

- montażu nowych słupów o konstrukcji kratowej typu PSK-1/240 wg projektu (...). wraz z nowymi fundamentami;

- ponownym montażu zdemontowanych przewodów linii energetycznej 110 kV.

Stanowisko słupowe kratowe nr 15 typu ONII+3 serii S120 znajdujące się na działce nr 56/4 w obrębie (...) ma zostać zdemontowane, a w miejsce jego, zamontowane stanowisko słupowe kratowe typu Ml20+5 serii PSK-1/240. Wnioskodawca wskazał, że remont polegać będzie wyłącznie na wymianie istniejących słupów linii energetycznej 110 kV (...), natomiast nie będą wymieniane przewody, nie zmieni się długość ani lokalizacja linii, a także parametry techniczne tj. moc przesyłana przez linię energetyczną WN, napięcie robocze linii napowietrznej 110 kV czy wytwarzane pole elektroenergetyczne.

Zdaniem organu II instancji zakres prac planowanych na przedmiotowej nieruchomości mieści się w pojęciu remontu, a nie przebudowy czy odbudowy, gdyż, jak wskazał to również sam wnioskodawca, nie dojdzie do zmiany długości ani lokalizacji linii oraz paramentów użytkowych linii, takich jak: napięcie, moc czy wytwarzane pole elektroenergetyczne. Jedyna rzecz jaka zostanie wymieniona to stare ponad 50-letnie słupy na nowe, które wprawdzie będą posiadały inne wymiary niż pierwotne, jednakże obecne przepisy (normy PN-EN 50341-1:2005 i PN-EN 50341-3:22:2010) nie dopuszczają możliwości montażu słupów wyprodukowanych w okresie budowy tejże linii tj. w latach 1959 - 1960. Zastąpienie starych słupów nowymi nie spowoduje również, że w miejsce pierwotnej linii powstanie "nowa substancja" gdyż wykonywanie w istniejącym obiekcie liniowym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, niebędącego bieżącą konserwacją. Ponadto definicja remontu dopuszcza możliwość zastosowania wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Nie zgodził się z przyjęciem przez Starostę (...), że prawo budowlane kwalifikuje linie i trakcje elektroenergetyczne jako obiekty liniowe stanowiące budowle. Pod pojęciem "obiekt liniowy", jak wyjaśnił, należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość (art. 3 pkt 3 i 3a)", a parametr ten nie ulegnie zmianie.

Na poparcie stanowiska powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 339/17 w którym wskazano, że działania polegające na wymianie zużytych jej elementów, przewodów i słupów, stanowią remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Inwestor wyraźnie określił, że planowane prace remontowe będą polegać na wymianie istniejących stanowisk słupowych na nowe w oparciu o elektroenergetyczne żerdzie wirowane, wymianie istniejących przewodów gołych na przewody w technologii PAS (zwiększającej bezpieczeństwo), wymianie istniejących konstrukcji i izolatorów na nowe, wymianie uziemień stanowisk słupowych. Nie zmieni się natomiast parametr charakterystyczny linii napowietrznej, napięcie robocze, a stanowiska słupowe pozostaną w tych samych lokalizacjach. Użycie nowych materiałów nie pozostaje w sprzeczności z definicją remontu, w której wprost dopuszczono zastosowanie innych materiałów, niż wykorzystane w stanie pierwotnym. Inwestor wykazał przy tym, że zaistniała obiektywna przesłanka potwierdzająca konieczność przeprowadzenia remontu, której zresztą skarżący nie kwestionują. Wymiana słupów i przewodów na linii energetycznej będzie spełniała definicję remontu, o ile nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych, takich jak zmiana napięcia, długości, czy przebiegu linii napowietrznej. Zmiana parametrów technicznych linii napowietrznej musi wynikać z dokumentacji technicznej przewidzianych w ramach remontu elementów linii podlegających wymianie. Przy linii energetycznej zmiana parametrów musi polegać chociażby na zwiększeniu mocy. Zmiana parametrów technicznych nie zależy więc od wymiany zużytego słupa na nowy, nowszej generacji, czy też zastąpienia przewodów linii napowietrznej lepszymi o nowszej technologii."

Powołane w decyzji organu I instancji wyroki nie dotyczą przedmiotowej sprawy, bowiem odnoszą się one do sytuacji w której wymieniane są nie tylko stanowiska słupowe ale także przewody, powodując zamianę parametrów technicznych i użytkowych, czyli sytuacji innej niż przedmiotowej sprawie. Zaistniały zatem przesłanki z art. 124b u.g.n. tj.: konieczność wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii wymienionych w przepisie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, b) właściciel (użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) nie wyraża zgody na takie udostępnienie. Planowany remont związany jest z koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego oraz poprawą standardów jakościowych parametrów energii elektrycznej.

W aktach przedmiotowej sprawy znajdują się pisma kierowane do AA EA o udostępnienie nieruchomości z dnia 21 maja 2018 r. oraz protokół z negocjacji z dnia 20 grudnia 2018 r., potwierdzające, że właściciele przedmiotowej nieruchomości nie wyrazili zgody na wykonanie przedmiotowych prac do czasu ustalenia słusznego odszkodowania.

Organ wyjaśnił, że określając termin ograniczenia dłuższy niż określony we wniosku kierował się zakresem wskazanych prac, a taką możliwość dawał art. 124b ust. 3 u.g.n. Odnosząc się natomiast do wniosku o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że wydanie takiej decyzji nie jest możliwe na etapie postępowania odwoławczego ze względu na treść art. 108 k.p.a., który ogranicza możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności do decyzji, od której służy odwołanie. Decyzja organu II instancji jest ostateczna z chwilą wydania i podlega wykonaniu, tym samym wywiera taki sam skutek jak ewentualna decyzja wydana przez organ I instancji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W skardze do Sądu EA AA (dalej: "skarżący") zarzucili naruszenie:

- art. 7, art. 77 i art. 104 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji bez należytego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w efekcie czego organ II instancji stwierdził, że zakres robót budowlanych mieści się w definicji remontu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm. zwana dalej w skrócie: P.b.) w sytuacji, gdy zamierzone do wykonania roboty budowlane stanowić będą przebudowę lub budowę nowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 lub 7a P.b.);

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4-6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, której podstawa prawna nie koresponduje z rozstrzygnięciem, uzasadnieniem faktycznym i prawnym, co w efekcie powoduje, że skarżona decyzja nie poddaje się kontroli,

- art. 104 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę Podkarpackiego decyzji, która nie rozstrzyga o całości żądania wnioskodawcy, gdyż pomija kwestię niezwłocznego zajęcia działki nr 56/4 w (...).

Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 124b ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.g.n. przez błędne i przedwczesne zastosowanie tych przepisów oraz wadliwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie zakres projektowanych robót kwalifikuje się do remontu, co w efekcie skutkowało zobowiązaniem skarżących do udostępnienia na rzecz spółki nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działka nr 56/4, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że projektowane roboty nie stanowią remontu, co wyłącza możliwość zastosowania ww. przepisów.

Na tych podstawach wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie wskazują na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności, którą wyznaczają wyżej przytoczone przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd uznaje rozstrzygnięcie Wojewody (...), ale nie wszystkie argumenty powołane w uzasadnieniu są zasadne.

P wnioskiem z dnia 20 czerwca 2018 r. wystąpiła do Starosty (...) o wydanie decyzji zobowiązującej właściciela do udostępnienia nieruchomości położonej w (...), oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 56/4. Wnioskodawca wskazał, że nieruchomość jest niezbędna do wykonania remontu linii energetycznej 110 KV na trasie (...), polegającego na wymianie istniejących słupów na nowe z uwagi na zły stan techniczny linii wybudowanej w latach 50 - tych ubiegłego wieku.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., na podstawie którego udostępniono nieruchomość P dla wykonania wnioskowanych czynności miał zastosowanie w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 124b ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się z urzędu albo na wniosek podmiotu zobowiązanego do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 (ust. 2 art. 124b u.g.n.).

Przepis ten określając przypadki udostępniania nieruchomości w tym trybie wskazał na wykonanie czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz z usuwaniem tych urządzeń.

Stosowanie do art. 29 ust. 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robot budowlanych polegających między innymi na remoncie obiektów budowlanych (pkt 1), przebudowie sieci gazowych oraz elektroenergetycznych innych niż wymienionych w ust. 1 pkt 19a lit. a (pkt 11). Zgodnie z ust. 3 art. 29 P.b. pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Przepis art. 29 ust. 2 pkt 11 P.b. w stosunku do przebudowy sieci gazowych oraz elektroenergetycznych wprowadza wyjątek od uzyskania pozwolenia na budowę dla tego typu robót budowlanych. Dlatego nie można w tym przypadku stosować ogólnej definicji przebudowy zawartej w art. 3 pkt 7a P.b. Granice robót budowlanych, dla których wymagane jest tylko zgłoszenie na remont sieci oraz przebudowę sieci elektroenergetycznych innych niż wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1a lit. a wyznacza ust. 3 art. 29 P.b. oraz art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie "u.p.z.p.". Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p stanowi, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2) niewymagające pozwolenia na budowę.

Przepis ten w tym brzmieniu obowiązuje od 22 września 2004 r. i został nadany ustawą z dnia z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1492).

Z wymienionego przepisu wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku remontu, przebudowy lub montażu jest wymagana, gdy:

1) powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego;

2) zmiany formy architektonicznej;

3) są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska;

4) wymagają pozwolenia na budowę.

Sąd zwraca też uwagę, że ustawodawca nie zostawił organom orzekającym żadnego marginesu uznania. gdyż użył zwrotu: "nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane", przy spełnieniu przesłanek wynikających z ust. 2 art. 50 u.p.z.p.

Skoro na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 11P.b roboty budowlane przy remoncie oraz przebudowie sieci elektroenergetycznych (innych niż wymienione w ust. 1 pkt 19a lit. a) zostały wyłączone z uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i uzyskania pozwolenia na budowę, to w przypadku konieczności uzyskania przez inwestora dostępu do nieruchomości, na której jest zlokalizowana ta inwestycja w celu uzyskania do niej dostępu to należy zastosować tryb wynikający z art. 124b ust. 1 i 2, pomimo tego, że w przepisie tym nie została literalnie wprowadzona instytucja przebudowy.

Zwrócić też należy uwagę, że udostępnienie nieruchomości w trybie art. 124b ust. 1 u.g.n. może nastąpić tylko na czas określony i nie dłuższy niż 6 miesięcy, przy założeniu, że planowany remont, czy przebudowa nie doprowadzi do ingerencji w dotychczasowy zakres wykonywania prawa własności. Natomiast decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. ogranicza sposób korzystania z nieruchomości w wyniku udzielenia zezwolenia inwestorowi na określony w tym przepisie sposób wykorzystania nieruchomości, a ostateczna decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej (ust. 7 art. 124 u.g.n.).

Mając na względzie powyższe Sąd za prawidłowe uznał działanie Wojewody Podkarpackiego polegające na przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie art. 124b ust. 1 pkt 1 u.g.n. Organ II instancji wykazał, że przez działkę nr 56/4 położoną w (...), stanowiącej współwłasność EA AA, przebiega fragment napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV (...). Organ przyjął, że wnioskowane roboty budowlane wyczerpują definicję remontu zawartą w art. 3 pkt 8 P.b. Wykazano też, że roboty budowlane na przedmiotowej nieruchomości będą polegać na: - czasowym demontażu linii energetycznej 110 kV; - demontażu istniejących słupów o kontrukcji kratowej wraz fundamentami; - montażu nowych słupów o konstrukcji kratowej typu PSK -1/240 wg projektu (...) wraz z nowymi fundamentami. Ponadto organ wskazał, że nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych, gdyż wymianie podlegają tylko słupy, natomiast pozostają te same kable i utrzymana zostaje moc linii napowietrznej na tym samym poziomie tj. 110 kV.

Z załączonych do wniosku map "PZT dz. 56/4 - stan projektowany" i "PZT dz. 56/4 - stan istniejący" wynika, że nowy słup ma być wyższy o 2,20 m i o szerszym rozstawie konstrukcji kratowej o 1,69 m. Ta zmiana parametrów stałą się dla skarżących argumentem, o błędnej kwalifikacji planowanych robót budowlanych jako remont definiowany w art. 3 pkt 8 P.b., gdy w istocie odpowiadają one definicji przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a P.b.

W kontrolowanej sprawie wykazano, że pomimo zmiany wysokości słupa elektroenergetycznego i zmiany parametrów fundamentów ze względu na szerszy rozstaw ramion, to nie spowodowały one zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz jego formy architektonicznej, zaliczenia do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

W przypadku dokonywania tego rodzaju robót budowlanych istnieje bardzo wąska granica ich kwalifikowania jako remont czy przebudowa, dlatego racjonalnym działaniem ustawodawcy, przy spełnieniu przesłanek z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. i art. 29 ust. 3 P.b. wydaje sie zrównanie tych dwóch form kwalifikowania robót budowlanych w przypadku inwestycji liniowych elektroenergetycznych i gazociągów w zakresie wymogów formalnych poprzez dokonania zgłoszenia, jako warunku ich rozpoczęcia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 P.b.

Z tego względu Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego.

W orzecznictwie wskazuje się, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest wskazane wyżej, a wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasatoryjnej. Rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w treści art. 27 k.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. Jeżeli organ drugiej instancji kwestionuje jedynie rozstrzygnięcie organu I instancji i nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym i z tej przyczyny nie podnosi potrzeby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, to powinien wydać orzeczenie reformatoryjne - rozstrzygające, co do istoty sprawy w rozumieniu dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob.m.in. wyrok NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt II OSK 572/16; wyrok WSA w Rzeszowie z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1088/17).

Słusznie organ II instancji przyjął, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego bezspornie ustalono stan faktyczny sprawy, co dało pełną kompetencję do reformatoryjnego orzeczenia, w tym przypadku polegającego na wydaniu decyzji odpowiadającej treści art. 124b ust. 1 u.g.n. Sentencja decyzji zaskarżonej decyzji jest precyzyjna w zakresie określenia obowiązku udostępnienia nieruchomości i nie budzi wątpliwości w kontekście jej wykonalności.

Sprostowana oczywista omyłka pisarska postanowieniem Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. dotycząca art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie miała wpływu na wynik postępowania, gdyż nie nosiło to cech działania bez podstawy prawnej.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.