II SA/Rz 635/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2519881

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2018 r. II SA/Rz 635/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Godlewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo (...) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w (...) z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wody podziemnej w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Wskazaną w sentencji decyzją z dnia (...) kwietnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w (...) określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwu (...) (dalej "strona skarżąca") opłatę stałą za pobór wody podziemnej ze źródliska do napełniania zbiornika retencyjnego w miejscowości D.

Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając go wskazała, że organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji, stąd brak jest podstaw do dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku. Zaznaczono, że postępowanie w sprawie ustalenia opłat jest jednoinstancyjne i z tej przyczyny wstrzymanie jej wykonania jest uzasadnione. Zwrócono uwagę, że treść art. 273 ust. 10 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm. - zwana dalej "P.w.") nie stoi na przeszkodzie wstrzymaniu wykonania decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - zwana dalej "p.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi zatem być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym kontekście w przedmiotowej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona skarżąca, nie uprawdopodobniła spełnienia wymienionych w przepisie przesłanek. Nie wykazała, że zapłata nałożonej opłaty będzie wiązała się z realnym zagrożeniem dla jej bytu, nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów obrazujących kondycję finansową. Wykonanie świadczenia pieniężnego w postaci przedmiotowej opłaty nie może być także co do zasady utożsamiane z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż świadczenia takie mają charakter odwracalny.

Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają natomiast twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, a wskazujące na brak wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Ich uwzględnienie wkraczałoby w merytoryczną ocenę wydanej w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.