Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2068856

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 30 maja 2016 r.
II SA/Rz 614/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w sprawie ze skargi "(...)" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 17 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "(...)" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...), zwanej dalej "Spółką" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry.

W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...), w przedmiocie jak wyżej, z uwagi na fakt, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Argumentując zasadność wniosku Spółka wskazała, że wykonanie decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę 12. 000, 00 zł, co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego (5. 000, 00 zł) doprowadziłoby do utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec argumentacji podniesionej jako uzasadnienie wniosku sprowadzającej się do wskazania na potencjalne zagrożenie dla sytuacji ekonomicznej skarżącej wynikające z wysokości orzeczonej kary w zestawieniu z wysokością kapitału zakładowego Spółki, wyjaśnić należy, że brak jest zależności między tak określonymi wartościami. Wysokość kapitału zakładowego w żaden sposób nie wpływa na realną zdolność spółki do regulowania swoich zobowiązań finansowych, nie przesądza o wysokości środków finansowych, jakimi obraca Spółka oraz nie warunkuje wysokości osiąganych zysków. Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o kondycji finansowej skarżącej, a takich danych skarżąca nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, czy wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Zatem zarzuty podniesione pod adresem zaskarżonej decyzji nie mogą w żaden sposób warunkować treści orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie.

Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi.

W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.