Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2113265

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 2 września 2016 r.
II SA/Rz 613/16

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...) w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...)

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...) o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie (...) nr (...) poza kasynem gry, tj. w lokalu (...) przy ul. (...) w H.

W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji Naczelnika UC z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazał, że w okolicznościach sprawy została spełniona przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż wskazana decyzja opiewa na 12 000 zł - co w sposób oczywisty zważywszy na wysokość kapitału zakładowego (5 000 zł) doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej (w tym zakresie pełnomocnik powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 980/09).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).

W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Spółka /jej pełnomocnik mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej w sprawie objętej skargą (a także w innych tożsamych z nią przedmiotowo sprawach toczących się przed WSA w Rzeszowie, w których zostały złożone analogiczne wnioski) przekracza jej możliwości finansowe i nie będzie się mogło odbyć bez powodowania realnego zagrożenia dla kontynuowania prowadzonej działalności.

Na potwierdzenie sytuacji ekonomicznej Spółki nie przytoczono żadnych konkretnych danych ani nie przedłożono jakichkolwiek dokumentów poświadczających wysokość osiąganych dochodów /ponoszonych strat (bilansu, rachunku zysków i strat, wyciągów z rachunków bankowych, deklaracji na poczet podatku od towarów i usług itp.), a więc odnoszących się do aktualnej rentowności działalności gospodarczej. Nie wyjaśniono również, czy i jaki posiada majątek, czy zatrudnia pracowników oraz z jakich źródeł pokrywa koszty bieżącej działalności (jakiego rodzaju i w jakiej wysokości).

Niemożliwe jest przez to ustalenie, czy uiszczenie przez Spółkę kwoty 12 000 zł mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.,

w szczególności że wiązało się to będzie dla niej z całkowitą utratą płynności finansowej i uniemożliwi jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Skutków takich bez wątpienia nie można wywodzić z porównania wysokości nałożonej w niniejszej sprawie kary z wysokością kapitału zakładowego Spółki. Kapitał ten wskazuje jedynie na wysokość środków z jaką Spółka rozpoczynała prowadzenie działalności gospodarczej (będąc jednocześnie minimalną kwotą, jaka pozwala na utworzenie i zarejestrowanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) i nie stanowi miarodajnego odniesienia do jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej.

Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu na Spółkę kary pozostają twierdzenia wskazujące na wadliwość zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję o nałożeniu kary), w tym jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Ich uwzględnienie i wzięcie pod uwagę argumentów przemawiających w ocenie pełnomocnika za uwzględnieniem skargi wkraczałoby w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne.

Wstrzymania wykonania decyzji o nałożeniu kary i spełnienia warunkujących to przesłanek nie można również samoistnie wywodzić z orzeczeń wydawanych przez inne sądy. Wstrzymanie wykonania decyzji uzależnione jest bowiem od okoliczności konkretnego przypadku i nie może dotyczyć sytuacji, w której nie zostało wykazane spełnienie ustawowych kryteriów warunkujących wydanie takiego orzeczenia.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.