Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1377133

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 13 sierpnia 2013 r.
II SA/Rz 504/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Joanna Zdrzałka.

Sędziowie WSA: Magdalena Józefczyk (spr.), Paweł Zaborniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. D., C. D. i T. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...);

II.

zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżących Z. D., C. D. i T. D. solidarnie kwotę 474 zł (słownie: czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 27 października 2011 r. C.D. i Z.D. zwrócili się o zwrot wywłaszczonej w 1969 r. nieruchomości oznaczonej wówczas numerem ewidencyjnym 700/8, o pow. 0,1766 ha (obecnie położonej na granicy działek ewid. nr 800/45 i 800/46).

Starosta Powiatu S. decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., nr (...), działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w S. obręb (...), stanowiącej część działek nr 800/45 o pow. 1,0637 ha i nr 800/46 o pow. 4,7069 ha obj. Kw nr (...) (odpowiadającej wywłaszczonej działce nr 700/8 o pow. 0,1766 ha), będącej własnością Gminy S.

Z.D., C.D. i T. D. reprezentowany przez pełnomocnika C.D. złożyli odwołanie od ww. decyzji domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 136 ust. 3 oraz art. 140 ust. 1 ustawy poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że warunkiem koniecznym zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest zwrot zarówno odszkodowania, jak nieruchomości zamiennej, która była przyznana w ramach odszkodowania.

Wojewoda decyzją z dnia (...) marca 2013 r., nr (...), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 9a ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że niesporna jest okoliczność, iż nieruchomość objęta wnioskiem położona w S., oznaczona jako działka nr 700/8 o pow. 0,1766 ha została nabyta przez Skarb Państwa na podstawie umowy zamiany z A.D. i Z. D. z dnia (...) grudnia 1969 r. Rep. (...), zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, z przeznaczeniem pod budowę bloku mieszkalnego. Jako równowartość zamienianej nieruchomości A. D. i Z.D. otrzymali od Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w S.W., a różnica wartości zamienianych praw została ustalona na kwotę 3.859,20 zł. Z zalegającej w aktach sprawy dokumentacji geodezyjno-prawnej wynika, że wnioskowana do zwrotu działka nr 700/8, odpowiada niewydzielonej części działek nr 800/45 i nr 800/46. Natomiast na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) lutego 2012 r. ustalono, że uprawnionymi do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości są: Z.D., C.D. i T.D.

Organ wskazał, że materialnoprawną podstawą do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest art. 136 i art. 137 ustawy, których treść przytoczył w całości i wywiódł, że warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140 ustawy. Z treści art. 216 ust. 1 ustawy wynika, że przepisy rozdziału 6 działu III ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79).

Zdaniem organu odwoławczego, za niezasadne uznać należy zarzuty zawarte w odwołaniu, w którym skarżący podnoszą, że wśród przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wymienionych w art. 136 ust. 3 ustawy brak jest przesłanki polegającej na zwrocie nieruchomości zamiennej. Taka przesłanka wynika z brzmienia art. 140 ust. 1 ustawy, który stanowi, że w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, ustalone w decyzji odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania. Stosownie natomiast do art. 140 ust. 5 ustawy, jeżeli w ramach odszkodowania została przyznana nieruchomość zamienna oraz dopłata pieniężna, oprócz nieruchomości zamiennej zwraca się również tę dopłatę. Brzmienie przepisu art. 140 ust. 1 ustawy, wbrew zarzutom odwołujących, nie zawiera uprawnienia do zamiany obowiązku zwrotu otrzymanej nieruchomości zamiennej na odszkodowanie pieniężne. W konsekwencji przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nawet w przypadku stwierdzenia materialnoprawnych przesłanek uzasadniających zwrot wywłaszczonej nieruchomości określonych w przepisie art. 136 ust. 3 ustawy, decyzja o jej zwrocie może być wydana tylko wówczas, gdy poprzedniemu właścicielowi przysługuje do nieruchomości zamiennej takie prawo, które pozwala na zwrócenie jej Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego.

Odnosząc powyższe ustalenia do stanu faktycznego sprawy organ II instancji wskazał, że nawet uwzględniając zarzut odwołania, że nieruchomość położona w S. stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu albowiem na nieruchomości objętej wywłaszczeniem nie został zrealizowany cel wywłaszczenia w postaci wybudowania bloku, to w okolicznościach sprawy decyzja o zwrocie tej nieruchomości nie mogła być wydana. Niekwestionowanym w sprawie jest, że wnioskodawcy zgodnie z oświadczeniem z dnia (...) grudnia 2012 r. nie wyrazili zgody na zwrot nieruchomości zamiennej, która obecnie jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe i stanowi własność C.D.

Wbrew również temu, co sugerują odwołujący, nie jest możliwe orzeczenie co do zwrotu części nieruchomości wywłaszczonej stanowiącej równowartość przyznanego - obok nieruchomości zamiennej - odszkodowania. Przepis art. 136 ust. 3 zd. 3 ustawy nie przewiduje bowiem takiej możliwości, stanowiąc wyraźnie, że warunkiem zwrotu nieruchomości wywłaszczonej jest zwrot nieruchomości zamiennej. W przypadku, gdy nie jest możliwy zwrot nieruchomości zamiennej, nieruchomość wywłaszczona nie może być zwrócona ani w całości, ani choćby w części odpowiadającej równowartości przyznanego odszkodowania. Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 136 i art. 140 ustawy okazał się niezasadny.

Z.D., C.D. oraz T.D., zastępowani przez radcę prawnego B.R., złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia (...) marca 2013 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 136.ust:3 ustawy w zw. z jej art. 140 ust. 1. - poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że nie ma możliwości zwrotu wnioskodawcom części wywłaszczonej nieruchomości, która to część odpowiada otrzymanemu przez wywłaszczonych wyrównaniu pieniężnemu, w sytuacji gdy zachodzi znaczna dysproporcja pomiędzy wartością nieruchomości wywłaszczonej, a wartością nieruchomości zamiennej, a zwrot tej ostatniej nie jest możliwy - innymi słowy, skarżący zarzucają organowi administracji, iż ten przyjął, że warunkiem koniecznym zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest zwrot zarówno odszkodowania, jak i nieruchomości zamiennej jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania, w sytuacji, gdy wnioskodawcy wnosili o zwrot wyłącznie części wywłaszczonej nieruchomości, która to część odpowiada przyznanemu odszkodowaniu; 2) przepisów postępowania, to jest art. 9 k.p.a. - poprzez nie poinformowanie skarżących o możliwości ubiegania się o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości odpowiadającej wartości przyznanego odszkodowania pieniężnego.

Wobec powyższego wnieśli o:

- uchylenie w całości tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszego stopnia,

- zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Mając na względzie wyżej przedstawione warunki oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy naruszyły przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że za okoliczności niesporne organ uznał, że nieruchomość objęta wnioskiem położona w S. oznaczona jako działka nr 700/8 o pow. 0,1766 ha została nabyta przez Skarb Państwa na podstawie umowy zamiany z A.D.i Z..D. z dnia (...) grudnia 1969 r. Rep. nr (...) na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, z przeznaczeniem na budowę bloku. W uzasadnieniu decyzji (na str. 4) organ II instancji stwierdził, że nieruchomość położona w S. stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, albowiem na nieruchomości objętej wywłaszczeniem nie został zrealizowany cel wywłaszczenia w postaci wybudowania bloku. Sąd orzekający w sprawie, również uważa, że okoliczności te są niesporne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy poglądu organu, który uważa, że zwrot nieruchomości wywłaszczonej jest niemożliwy, gdyż wnioskodawcy nie wyrażają zgody na zwrot nieruchomości zamiennej, do czego obliguje treść art. 136 ust. 3 i art. 140 ustawy. Przepisy powyższe nie przewidują możliwości zamiany odszkodowania ustalonego w naturze jako nieruchomości zamiennej na odszkodowanie pieniężne.

Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności aktu notarialnego Powiatowego Biura Notarialnego z dnia (...) grudnia 1969 r. Rep. (...) wynika, że małżonkowie A.D. i Z.D. dokonali zamiany w wyniku, której przenieśli na rzecz Skarbu Państwa własność działki gruntowej nr 700/8 natomiast Skarb Państwa przekazał tymże małżonkom A.D. i Z.D. działkę budowlaną 773 w S. w użytkowanie wieczyste na 99 lat licząc od dnia 19 grudnia 1969 r. (§ 4 aktu notarialnego). Skarb Państwa zobowiązał się wypłacić małżonkom A.D. i Z.D. tytułem wyrównania zamiennych nieruchomości kwotę 3.859,20 (trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt dziewięć 20/100 zł) w terminie do dnia 31 grudnia 1969 r. (§ 5 aktu notarialnego). Notariusz pouczył wieczystych użytkowników, że Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. przysługuje prawo odebrania działki nr 773 w S.W.: a) w razie użytkowania terenu w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem; b) w razie niewzniesienia domu wbrew podjętemu zobowiązaniu (§ 8 aktu notarialnego).Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. decyzją z dnia (...) grudnia 1969 r. Nr (...) przekazało A.D. i Z.D. w wieczyste użytkowanie na okres 99 lat działkę budowlaną stanowiąca własność Skarbu Państwa o pow. 694 m2 położoną w S. oznaczoną pb. 773 Kw (...) gm. P., przy równoczesnym zwolnieniu ich z od opłat rocznych z tytułu użytkowania, w zamian za działkę gruntową pgr. I. kat. 700/8 o pow. 1766 m2 lwh (...) gm. (...) wpisana na rzecz Z.D. i A.D. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego Wydział Zamiejscowy w R. z dnia (...) lutego 1969 r. sygn. akt (...) (§ 1 decyzji). Jednocześnie w § 3 ustalono termin zakończenia budowy domu jednorodzinnego na okres 3 lat od dnia rozpoczęcia budowy oraz utrzymania wybudowanego domu w należytym stanie. W razie rozbiórki lub zniszczenia domu jednorodzinnego w okresie trwania wieczystego użytkowania, wieczyści użytkownicy winni odbudować dom w terminie 3 lat od daty zniszczenia go lub rozbiórki. Jeżeli użytkownicy wieczyści nie przystąpią w tym terminie do odbudowy domu jednorodzinnego, tym samym wyrażają zgodę na zerwanie umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego (§ 4 decyzji).

W dniu (...) sierpnia 2012 r. wnioskodawcy na mapie ewidencji gruntów, bliżej nieopisanej, określili granice nieruchomości, której zwrotu się domagają (karta akt administracyjnych I inst. nr 45). Na rozprawie administracyjnej w dniu (...) listopada 2012 r. oświadczyli, że nie wyrażają zgody na zwrot nieruchomości zamiennej, gdyż została zagospodarowana na cele mieszkalne i jest własnością C.D.

Stosownie do art. 136 ust. 3 ustawy, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137, stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości stosownie do art. 140. Przepis art. 140 ust. 1 stanowi, że w razie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca zwraca Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, kto jest właścicielem nieruchomości w dniu zwrotu, wypłacone odszkodowanie, a także nieruchomość zamienną, jeżeli była przyznana w ramach odszkodowania. Zwrotowi podlegają również kwoty potrącone z odszkodowania na spłatę zobowiązań wobec Skarbu Państwa lub wobec jednostki samorządu terytorialnego.

W ocenie Sądu stanowisko organów nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, jak również przeważającej obecnie w tym przedmiocie linii orzeczniczej.

Mając na względzie przywołane wyżej przepisy Sąd przyjął, że w sytuacji, gdy jako odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w części przyznano nieruchomość zamienną, a w części dopłatę pieniężną - to mając na uwadze, że przy zwrocie wywłaszczonej nieruchomości poprzedni właściciel lub jego spadkobierca obowiązani są do zwrotu nieruchomości zamiennej i ustalonego odszkodowania - nie można wykluczyć, że gdy nie jest możliwy zwrot Skarbowi Państwa lub właściwej jednostce samorządu terytorialnego nieruchomości zamiennej można orzec o zwrocie części wywłaszczonej nieruchomości, która odpowiada przyznanemu wyrównaniu pieniężnemu (wyrównującemu różnicę pomiędzy wartością wywłaszczonej nieruchomości zamiennej). Powyższy wniosek uzasadnia również dyspozycja art. 136 ust. 3 ustawy, dopuszczająca możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części. Skoro Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest w stanie zwrócić byłemu właścicielowi tylko część wywłaszczonej nieruchomości, za którą właściciel w momencie wywłaszczenia otrzymał odszkodowanie pieniężne, to nieuprawniony byłoby żądanie od niego zwrotu działki zamiennej przyznanej w zamian za tę część wywłaszczonej nieruchomości, która nie podlega zwrotowi, bo została spożytkowana zgodnie z celem wywłaszczenia. Takie stanowisko zostało wyrażone między innymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 445/09, LEX nr 550461. Podobnie w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 658/09 stwierdzono, że przedstawiona powyżej interpretacja przepisu art. 140 ust. 1 w związku z art. 136 ust. 3 ustawy jest możliwa w przypadku, gdy zachodzi rażąca dysproporcja pomiędzy wartością działki wywłaszczonej, a działki zamiennej (porównaj też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Bk 185/10 LEX nr 643689).

W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, na co zasadnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżących już na etapie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy pominął tę kwestię, gdyż dokonał literalnej wykładni art. 136 ust. 3 i art. 141 ust. 1 ustawy. Skład orzekający opowiada się za poglądem wyżej zaprezentowanym, zważywszy na okoliczność, że przepis art. 136 ust. 3 ustawy dopuszcza żądanie zwrotu nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137 ustawy stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Ustawodawca nie nakłada na wnioskodawców żądania zwrotu całej wywłaszczonej nieruchomości, dlatego ta relewantność musi być zastosowana tak w stosunku do zwracającego nieruchomość przez Skarb państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego niewykorzystaną na cel wywłaszczenia jak i wnioskodawcy żądającego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Stąd też w ocenie Sądu organy orzekające w sprawie zwrotu nieruchomości naruszyły art. 136 ust. i art. 141 ust. 1 ustawy mające wpływ na wynik sprawy, gdyż nie uwzględniły możliwości zwrotu tylko tej części nieruchomości, która odpowiada otrzymanemu odszkodowaniu pieniężnemu będącym wyrównaniem różnicy między zamienionymi działkami.

Błędna interpretacja prawa materialnego skutkowała także naruszeniem przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przyjęcie błędnego założenia, że nie jest możliwy zwrot na rzecz skarżących części wywłaszczonej nieruchomości odpowiadającej części przyznanego odszkodowania pieniężnego przy braku zwrotu nieruchomości zamiennej, spowodowało, że organy nie ustaliły okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, czym naruszyły art. 7 k.p.a. ustanawiający ogólną zasadę postępowania prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organów administracji publicznej podejmowania wszelkich środków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności organy nie ustaliły, czy zachodzi rażąca dysproporcja pomiędzy działką wartością działki wywłaszczonej a działki zamiennej. Pominęły też oceną warunki, na jakich zostało przyznane prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zamiennej opisane w części wstępnej uzasadnienia wyroku, a wynikające z decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. Z wskazanej decyzji wynika, że prawo użytkowania wieczystego nie zostało przyznane bezwarunkowo, bowiem w trakcie trwania tego prawa na nieruchomości zamiennej musiał znajdować się budynek mieszkalny.

Sąd ponadto zauważa, że organy nie wyjaśniły statusu nieruchomości zamiennej, co do której skarżący w protokole rozprawy administracyjnej z dnia (...) listopada 2012 r. wypowiedzieli się, że odmawiają jej zwrotu. W protokole tym znalazł się zapis, że właścicielem działki 773 położonej w S. jest C.D. Prawdopodobnym jest, że nastąpiło przekształcenie podmiotowe, a także prawne nieruchomości zamiennej.

Opisane wyżej okoliczności w ponownie prowadzonym postępowaniu muszą zostać wyjaśnione i uwzględnione w aspekcie możliwości zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto w ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą związane oceną prawną w kontekście rozumienia art. 136 ust. 3 i art. 141 ust. 1 ustawy w stanie faktycznym sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd podkreśla, że to zakres żądania określony we wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości wyznacza granice przedmiotowe prowadzonego postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.