Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3039487

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 6 sierpnia 2020 r.
II SA/Rz 499/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D., K. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy odroczenia terminu uiszczenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej - postanawia - odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Z. D., K. D. i M. D. zaskarżyli wspólnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy odroczenia terminu uiszczenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 11 maja 2020 r. skarżący wezwani zostali do solidarnego uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu od przedmiotowej skargi.

Na skutek wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy, postanowieniami z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt II SPP/Rz 130/20, II SPP/Rz 131/20 i II SPP/Rz 132/20 odmówił zwolnienia ich od kosztów sądowych.

Powyższe orzeczenia zostały utrzymane w mocy postanowieniami Sądu z dnia 14 lipca 2020 r.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 15 lipca 2020 r., skarżący wezwani zostali do wykonania wskazanego wyżej prawomocnego zarządzenia z dnia 11 maja 2020 r. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Dodatkowo, pouczono strony, że nieuiszczenie wpisu od skargi w tym terminie spowoduje jej odrzucenie. Wezwania doręczone zostały stronom 17 lipca 2020 r.

W odpowiedzi skarżący złożyli wniosek o "reasumpcję wezwania z dnia 15 lipca 2020 r.", a nadto o ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy i zwolnienie od konieczności uiszczenia wpisu od skargi.

W myśl art. 220 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, w razie bezskutecznego upływu tego terminu podlega ona odrzuceniu (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W tym miejscu należy podnieść, że od zarządzenia przewodniczącego wydziału wzywającego do wykonania jego wcześniejszego zarządzenia dotyczącego uiszczenia wpisu od skargi nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Jest ono wydawane wówczas, kiedy kwestia przedmiotowej opłaty została prawomocnie przesądzona.

Podkreślenia wymaga także, iż złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu zakreślony w art. 220 p.p.s.a. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2014 r., II FZ 764/14). Dodatkowo zauważyć trzeba, że skarżący nie podali żadnych nowych okoliczności odnośnie do ich sytuacji materialnej innych niż te, które były już przedstawione.

W związku z powyższym, należało uznać, że skarga Z. D., K. D. i M. D. podlega odrzuceniu. Wymienieni nie zastosowali się bowiem do skierowanego do nich wezwania odnoszącego się do wykonania wcześniej wydanego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od ich skargi. Termin w tym zakresie upłynął względem nich bezskutecznie z dniem 24 lipca 2020 r. Wprawdzie, w tym dniu skarżący ponownie zwrócili się o zwolnienie ich od przedmiotowej opłaty od skargi, jednakże nie mogło mieć to żadnego wpływu na obowiązek w tym zakresie. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, kwestia wpisu od skargi została przesądzona wymienionymi wyżej postanowieniami tak referendarza sądowego, jak i Sądu w przedmiocie prawa pomocy, przy tym postanowienia Sądu nie podlegają już zaskarżeniu. Dlatego też nie wysłano do stron nowych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy, skoro wniosek ten odnosił się wyraźnie tylko do wpisu od skargi, co do którego brak podstaw do wypowiadania się odmiennie niż dotychczas. Nawet jednak, gdyby obecny wniosek skarżących był szerszy i dotyczył zwolnienia od wszelkich kosztów sądowych, to i tak mógłby dotyczyć tylko tego rodzaju kosztów, które powstaną od daty złożenia wniosku o zwolnienie od nich. Nie działałby więc wstecz, a zatem nie wpływałby w jakikolwiek sposób na wykonanie obowiązku uiszczenia przez skarżących wpisu od ich skargi.

W takich okolicznościach orzeczono o odrzuceniu skargi stron na podstawie art. 220 § 1, § 3 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.