Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1235236

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 19 grudnia 2012 r.
II SA/Rz 450/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Robert Sawuła.

Sędziowie WSA: Zbigniew Czarnik Magdalena Józefczyk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2012 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2012 r. W.K. zwrócił się do Wójta Gminy T. o dokonanie rozgraniczenia działki o nr (...) i (...) z działką (...) położonych w Ł. Pismem z dnia (...) listopada 2011 r. W.K. wycofał wskazany wyżej wniosek.

Pismem z dnia (...) grudnia 2011 r. organ I instancji zwrócił się do stron postępowania o wyrażenie zgody na umorzenie postępowania rozgraniczeniowego. W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia (...) grudnia 2011 r. B.G. oświadczył, że nie wyraża zgody na umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...) Wójt Gminy T. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych we wsi Ł., gmina T. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr (...) i nr (...) stanowiące własność W.K. z działką nr (...) stanowiącą współwłasność A.K.B., A.D., J.D., J.D., W.D., W.D., B.G., T.J., W.J., W.K., D.M. K., J.N., Skarbu Państwa, P.W. Przyczyną umorzenia postępowania było cofnięcie wniosku w następstwie, czego postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji złożył B.G., powołując się na fałszywą dokumentację i nieprawidłową ewidencję nieruchomości rolnych. Zarzucił organowi przewlekłe prowadzenie postępowania oraz niewyjaśnienie i niezałatwienie przedmiotu sprawy w powołanych przez niego 2 sprawach dotyczących niewłaściwie zawyżonych powierzchni działek. Wskazał na fakt naliczania podatku w zawyżonej wysokości od działki nr (...) na podstawie fałszywej, zdaniem odwołującego się, mapy katastralnej z 1980 r. oraz bezprawnej umowy kupna sprzedaży zawartej między W.K. a A.K. i M.K. Uchybienia te stanowią naruszenie procedury cywilnej i powinny skutkować uchyleniem wydanych orzeczeń w celu ponownego rozpoznania sprawy i ustalenia właściwych powierzchni wg stanu prawnego na podstawie mapy katastralnej z dnia 26 października 1971 r. i aktu własności ziemi z 1974 r.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia (...) marca 2012 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe w całości albo w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części. Stosownie natomiast do art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Organ wyjaśnił, że z uwagi na sprzeciw B. G. wyrażony w piśmie z dnia (...) grudnia 2011 r. organ I instancji nie był władny do umorzenia postępowania. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że J.D. oraz W.D. nie żyją. W takiej sytuacji organ winien ustalić, kto jest następcą prawnym zmarłych i dysponuje udziałem we współwłasności działki o nr (...), a następnie zawiadomić te osoby o wszczęciu postępowania. Kolejnym uchybieniem organu I instancji było niezawiadomienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego współwłaściciela nieruchomości, jakim jest Skarb Państwa.

W skardze na powyższą decyzję B.G. powtórzył argumentację wcześniej zawartą w dowołaniu. Zwrócił uwagę na działania pracowników sprzeczne z interesem społecznych skarżącego i wszystkich współwłaścicieli działki 1351/1, której powierzchnia uległa zawyżeniu Zdaniem skarżącego pisma W.K. są niezgodne z prawdą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności z zastosowaniem warunków wyżej przedstawionych Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy nie jest skomplikowany, gdyż obejmuje złożenie wniosku przez S.K. z dnia (...) sierpnia 2010 r. o przeprowadzenie rozgraniczenia działki nr (...) i (...) położonych w miejscowości Ł. gmina T. W piśmie z dnia (...) listopada 2011 r. S.K. oświadczył, że wycofuje wniosek w sprawie o przeprowadzenie rozgraniczenia. B.G., współwłaściciel działki nr (...) w piśmie z dnia (...) grudnia 2011 r. oświadczył, że nie wyraża zgody na umorzenie postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na skutek wniosku S.K. S.K. w piśmie procesowym z dnia (...) grudnia 2012 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podał, że nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego obce osoby i organy przeszkadzały w podjęciu własnej decyzji o rezygnacji z rozgraniczenia. Sprawa ta nie dotyczy już jego osoby, ponieważ zbył nieruchomość objętą wnioskiem o rozgraniczenie w dniu (...) sierpnia 2012 r.

Podstawą prawna zaskarżonej decyzji jest przepis art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdził, że wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszenia przepisów postępowania znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zasadnym więc było wydanie rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. Należy bowiem mieć na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a., nakładającą na organ odwoławczy obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie stanu faktycznego sprawy, określenie którym przepisom prawa należy taki stan przyporządkować i w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz prawnego sprawy wydać rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 k.p.a. Jeżeli przy rozpoznaniu sprawy okazuje się, że dla ustalonego stanu faktycznego należy zastosować inną podstawę prawną niż przyjęta we wcześniejszych fazach postępowania oznacza to, że podlega ona innej kwalifikacji prawnej. Zatem prawidłowym działaniem organu odwoławczego winno być uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania zgodnie z właściwymi przepisami.

Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że podstawą prawną do działania organów winien być art. 105 § 2 k.p.a., a nie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie zostało wszczęte postępowanie, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Zatem podstawą prawną ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ I instancji będzie art. 105 § 2 k.p.a.

Stwierdzenie powyższej okoliczności było dla organu wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji. Prawidłowo organ wskazał też na konieczność prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania z wszelkimi gwarancjami procesowymi wynikającymi z art. 10 § 1 k.p.a., to jest zagwarantowania czynnego udziału stronom na każdym etapie postępowania administracyjnego. Ponadto organ I instancji oceni wpływ na wynik sprawy okoliczność sprzedaży przez S.K. nieruchomości objętej wnioskiem o rozgraniczenie, jak również orzeczenia sądów powszechnych i Sądu Najwyższego zapadłe po wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości przez S.K. objętego kontrolą w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych przyczyn cofnięcie postępowania do pierwszej instancji jest uzasadnione.

W realiach niniejszej sprawy Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi, gdyż granice przedmiotu kontroli Sądu wyznaczyła zaskarżona decyzja.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.