Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1395478

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 5 września 2013 r.
II SA/Rz 427/13
Niedopuszczalność wydania zaświadczenia w części uwzględniającego żądania wnioskodawcy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Robert Sawuła.

Sędziowie WSA: Ewa Partyka (spr.), Joanna Zdrzałka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. sprawy ze skargi G. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania informacji-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi G. L. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK) z dnia (...) marca 2013 r., nr (...) w przedmiocie odmowy udostępnienia w formie zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków informacji poprzez podanie spisu właścicieli i numerów ksiąg wieczystych dla miejscowości R. gmina (...).

W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., zwanej dalej: u.p.g.ik.).

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne;

Wnioskiem z dnia 10 lipca 2012 r. G. L. reprezentowany przez radcę prawnego E. P. wniósł o sporządzenie i dostarczenie spisu mieszkańców wsi R. oraz numerów ksiąg wieczystych osób posiadających nieruchomości na terenie ww. wsi. W uzasadnieniu podano, że dane te są niezbędne do odszukania w zbiorach ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy (...), dla miejscowości R. - orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (...) z dnia 11 lutego 1955 r., nr (...) w przedmiocie przejęcia na Skarb Państwa w trybie dekretu z dnia 27 czerwca 1949 r. nieruchomości po osobach repatriowanych do ZSRR i nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli o ogólnym obszarze 1 023, 84 ha. Jako podstawę żądania podano tryb przewidziany w przepisach art. 217-218 k.p.a.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r., nr (...) Starosta (...) poinformował, że na terenie wsi R. gmina (...) było przeprowadzone postępowanie scaleniowe. Projekt scalenia wsi R. został zatwierdzony decyzją Wojewody (...) z dnia (...) października 1976 r., nr (...). Decyzja ta stanowiła podstawę do zamknięcia ksiąg wieczystych sprzed scalenia gruntów oraz tytuł do ujawnienia nowego stanu własności w nowo założonych po scaleniu gruntów w 1977 r. - księgach wieczystych. Organ podał, że poszukiwane orzeczenie może znajdować się jedynie w zamkniętych archiwalnych zbiorach ksiąg wieczystych. Pismem z dnia 7 września 2012 r. wnioskodawca podtrzymał swój wniosek, a nadto zamiennie wniósł o podanie numerów działek gruntu stanowiących gospodarstwa rolne osób zamieszkałych we wsi R.

Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) października 2012 r., nr (...) odmówił udostępnienia z ewidencji gruntów i budynków informacji poprzez podanie numerów działek gruntów stanowiących gospodarstwo rolne na terenie wsi R. oraz numerów ksiąg wieczystych osób posiadających nieruchomości na terenie wsi R.

WINGiK po rozpoznaniu zażalenia G. L. - postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...) uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Starosta nie wezwał zainteresowanego do podpisania wniosku z dnia 10 lipca 2012 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta (...) postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...) odmówił udostępnienia z ewidencji gruntów i budynków informacji poprzez podanie spisu właścicieli i numerów ksiąg wieczystych dla miejscowości R. gmina (...). W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie posiada interesu prawego w uzyskaniu żądanych informacji i nie powołał konkretnej normy prawa materialnego w tym zakresie. Z treści wniosku nie wynika, że zainteresowanemu przysługuje roszczenie, względnie, że toczy się postępowanie, z którego wynikałoby prawo do tych nieruchomości. Starosta poinformował, że z faktu następstwa prawnego nie można wywodzić interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. Punktem wyjścia do uzyskania danych z ewidencji gruntów i budynków musi być konkretna nieruchomość, a nie spis danych sporządzony jako wykaz. Okoliczności sprawy wskazują na posiadanie przez wnioskodawcę interesu faktycznego, gdyż celem złożonego wniosku jest poszukiwanie majątku J. L. i R. L., a temu nie służy ewidencja gruntów i budynków.

W zażaleniu G. L., zastępowany przez radcę prawnego E. P. zaskarżył ww. postanowienie Starosty w części dotyczącej odmowy podania informacji o numerach ksiąg wieczystych mieszkańców wsi R. Zarzucił organowi I instancji naruszenie: art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 2, 3, 4 i 5 u.p.g.ik. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Staroście do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie wnioskodawcy informacji o numerach ksiąg wieczystych działek gruntu stanowiących własność mieszkańców wsi R.

WINGiK postanowieniem z dnia (...) marca 2013 r., opisanym na wstępie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że uzyskanie żądanych przez G. L. informacji jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. W ocenie organu zarzut bezprawnej odmowy wydania informacji o numerach ksiąg wieczystych jest bezpodstawny i nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że interes prawny powinien wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, zobowiązującego organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskodawcę do jego otrzymania. Mając na względzie fakt, że G. L. wskazał we wniosku, że żąda udzielenia informacji w trybie art. 217-218 k.p.a. - udostępnienie informacji w żądanym przez zainteresowanego trybie nie jest możliwe. Natomiast udzielenie informacji przez podanie danych o przedmiocie ewidencji gruntów i budynków jest możliwe w trybie czynności materialno-technicznych po złożeniu stosownego zamówienia i uiszczeniu należnej opłaty.

W skardze na to postanowienie G. L. wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1)

art. 20 ust. 1, art. 24 ust. 2, 3, 4 i 5 u.p.g.ik. i art. 28 k.p.a., przez odmowę podania numerów ksiąg wieczystych mieszkańców wsi R. pomimo faktu, że przepisy te w odniesieniu do numerów ksiąg wieczystych nie wymagają wykazania przez stronę swojego interesu prawnego oraz mimo faktu, że przy faktycznym braku takiego obowiązku, skarżący wykazał, że po jego stronie interes ten istnieje,

2)

art. 217 i art. 218 k.p.a., przez przyjęcie, że wobec powołania się przez skarżącego we wniosku na te przepisy, niemożliwym jest wydanie mu informacji w oparciu o ww. przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z argumentacją organu i podał, że posiada interes prawny w niniejszej sprawie do żądania czynności organu także w przypadku, w którym żądanie to jest następstwem obowiązku nałożonego na niego przez inny organ administracji publicznej. Podał, że dla wykazania takiego obowiązku załączył do sprawy odpis pisma (...) Urzędu Wojewódzkiego z dnia 10 października 2012 r., nr (...), kierowanego do pełnomocnika wnioskodawcy. Z treści tego pisma wynika, że przed Wojewodą (...) toczy się sprawa o stwierdzenie nieważności orzeczenia i decyzji byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, orzekających o przejęciu na Skarb Państwa nieruchomości we wsi R., w tym także stanowiących o przejęciu uprzednio własności R. i J. L. Skarżący podał, że domaga się tylko numerów ksiąg wieczystych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 u.p.g.ik. W jego ocenie w odniesieniu do sprawy winien mieć zastosowanie art. 20 ust. 4 u.p.g.ik., bez zastrzeżenia dotyczącego ust. 5 tego przepisu, który stanowi, że każdy może żądać udostępnienia mu informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, wskazując na przyczyny, które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią istotną w ocenie Sądu był fakt, że skarżący w toku postępowania administracyjnego reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, wyraźnie wskazał we wniosku, że domaga się udzielenia informacji jako spisu mieszkańców wsi R. oraz numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości położonych na terenie tej wsi w trybie przepisów art. 217-218 k.p.a. Taka intencja wnioskodawcy została wyraźnie potwierdzona w piśmie z dnia 10 grudnia 2012 r. pt. "Ponowny wniosek o podanie spisu właścicieli i numerów ksiąg wieczystych, w którym powtórnie wskazano przepisy art. 217-218 k.p.a., a także art. 28 k.p.a. oraz dodatkowo - art. 20 i art. 24 u.p.g.ik. Wniosek został złożony z uwagi na uzyskaną w 2009 r. informację od Starosty (...), że nie jest w posiadaniu orzeczenia byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej (dalej PPRN) z lat 1949 - 1955 o przejęciu na podstawie dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. na własność Skarbu Państwa położonego we wsi R. gospodarstwa rolnego J. L. Wówczas to wnioskodawca uzyskał kserokopię decyzji PPRN nr (...) z dnia (...) listopada 1962 r. o przejęciu na Skarb Państwa we wsi R. na podstawie art. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. tych nieruchomości, które nie przeszły na Skarb Państwa na podstawie dekretów z dnia 5 września 1947 r. i z dnia 27 lipca 1949 r. W treści tej decyzji w pkt 1a wymienia się orzeczenie PPRN z dnia (...) lutego 1955 r., nr (...) w przedmiocie przejęcia na Skarb Państwa w trybie dekretu z dnia 5 września 1947 r. i z dnia 27 czerwca 1949 r. nieruchomości po osobach repatriowanych do ZSRR i niepozostających w faktycznym władaniu właścicieli o ogólnym obszarze 1 023,84 ha. Tego orzeczenia nie ma ani w Urzędzie Starostwa ani też w archiwum, a zdaniem skarżącego, może ono znajdować się m.in. w aktach którejś z ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy (...) dla nieruchomości położonych na terenie wsi R. W aktach tych ksiąg - według skarżącego - może też znajdować się choćby pośrednia informacja wskazująca na miejsce przechowania poszukiwanego orzeczenia lub na jego treść. Tego orzeczenia nie ma także w Archiwum Państwowym.

Skarżący wskazał, że w celu odszukania tego orzeczenia będzie zmuszony przeprowadzić kwerendę tych ksiąg wieczystych. W tym celu musi jednak dysponować numerami ksiąg wieczystych dla wsi R. jak i spisem mieszkańców tej wsi. Bez tych danych Sąd Rejonowy nie będzie mógł uwzględnić prośby o udostępnienie mu akt ksiąg wieczystych. Najistotniejsze jest - zdaniem wnioskodawcy - iż pismem z dnia 10 października 2012 r. Wojewoda (...) zobowiązał go do uzupełnienia złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności poszukiwanego orzeczenia m.in. poprzez wskazanie, jakim konkretnie aktem administracyjnym przedmiotowe gospodarstwo zostało przejęte. Powyższe wyjaśniać miało interes prawny skarżącego.

Wcześniej skarżący wskazał, że wniosek obejmuje aktualne numery ksiąg wieczystych.

Pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Starosta (...) wyjaśnił, że grunty wsi R. Gmina (...) objęte były z urzędu postępowaniem scaleniowym zakończonym decyzją Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) października 1976 r., którą zatwierdzono projekt scalenia. Decyzja ta stanowiła tytuł do ujawnienia nowego stanu własności w nowo założonych w 1977 r. po scaleniu księgach wieczystych. Wcześniejsze księgi wieczyste zostały zamknięte. Zdaniem Starosty poszukiwane orzeczenie może zalegać jedynie w zbiorach archiwalnych ksiąg wieczystych. Organ nie dysponuje zaś archiwalnymi numerami ksiąg wieczystych.

Pismo z dnia 10 grudnia 2012 r. zostało złożone po wezwaniu skarżącego do jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości sprecyzowania wniosku z dnia 11 lutego 2010 r., m.in. przez podanie, jakich konkretnie nieruchomości (nr parcel) właścicielami byli J. i R. L. i jaka była ich powierzchnia, wreszcie jakiego konkretnie aktu administracyjnego (decyzji, orzeczenia) dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności.

Zgodnie z art. 24 u.p.g.ik.:

1. Informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z:

1)

bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności:

a)

odpowiednio zabezpieczone przechowywanie danych i ich aktualizację,

b)

udostępnianie oraz wspólne korzystanie z danych na zasadach określonych w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej,

c)

wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej;

2)

zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

2. Informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne.

3. Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie:

1)

wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu;

2)

wyrysów z mapy ewidencyjnej;

3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego;

4)

plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych;

5)

usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej.

4. Każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

5. Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie:

1)

właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2)

organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3)

innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego domagał się wyraźnie wydania w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów zaświadczenia (w trybie art. 217-218 k.p.a.) obejmującego spis mieszkańców wsi R. oraz "numery ksiąg wieczystych mieszkańców wsi R.".

Przepisy art. 218 § 1 k.p.a. stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Według § 2 tego przepisu organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Organ I instancji odwołując się do przepisów art. 24 ust. 5 u.p.g.ik. oraz art. 217 § 1 pkt 1 i 2 i art. 219 k.p.a. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r. odmówił Kancelarii Radcy Prawnego E. P. (...) w W., pełnomocnikowi wnioskodawcy G. L. udostępnienia z ewidencji gruntów i budynków informacji poprzez podanie spisu właścicieli i numerów ksiąg wieczystych dla miejscowości R. gmina (...).

W zażaleniu skarżący zakwestionował jedynie tę część postanowienia, która odnosiła się do odmowy podania informacji o numerach ksiąg wieczystych mieszkańców wsi R. podkreślając, iż jest to informacja o charakterze przedmiotowym, dla uzyskania której nie jest wymagane wykazanie interesu.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. m.in. uzasadnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 848/09 - Lex nr 552333) z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów, jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. Zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów. Dane znajdujące się w ewidencji mają charakter podmiotowy, podmiotowo - przedmiotowy oraz przedmiotowy. Dane o charakterze podmiotowym wskazane w art. 20 ust. 1 i 2 u.p.g.ik., stosownie do art. 24 ust. 3 tej ustawy są danymi, do których dostęp jest ograniczony. Wydawane są wyłącznie na żądanie podmiotów, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wpisu. Przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych w trybie art. 24 ust. 2 u.p.g.ik. informacji o gruntach, budynkach i lokalach na żądanie każdego, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Natomiast informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo - przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 3 u.p.g.ik., a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1312/09 - Lex nr 694346).

Wyraźne wskazanie we wniosku oraz w sprecyzowanym "ponownym" wniosku jako podstawy przepisów art. 217 i 218 k.p.a. wiązało organy w tym znaczeniu, że nie ulegało wątpliwości, iż skarżący domagał się wydania zaświadczenia w oparciu o dane ewidencyjne. Rzeczywiście przepis art. 24 ust. 2 u.p.g.ik. określa odrębną od art. 24 ust. 3 tej ustawy podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Jednakże art. 217 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie uregulowanym w ww. ustawie nie mają zastosowania do wydawania informacji w oparciu o ww. ustawę. Ustawa ta stanowi bowiem lex specjalis w tym zakresie. Informacje, o których mowa w art. 24 ust. 2 u.p.g.ik., mogą być udzielane bez konieczności wykazywania interesu prawnego tylko wtedy, gdy są to informacje o charakterze przedmiotowym, a więc niezawierające danych podmiotowych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy. Z danych zawartych w operacie ewidencyjnym gruntów istnieje możliwość wydawania nie tylko wypisów i wyrysów, wydawania informacji jako czynności materialno - technicznych, ale też wydawania zaświadczeń określonej treści. Jeśli strona wyraźnie domagała się wydania zaświadczenia w oparciu o dane zawarte w ewidencji to nie ulega wątpliwości, że w takim wypadku obowiązują zasady ogólne z art. 217 § 2 pkt 1 i 2 k.p.a., a więc gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jakiego domagał się skarżący miałoby charakter podmiotowo - przedmiotowy. Skarżący nie tylko nie wskazał żadnego przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia faktów, które miałoby obejmować zaświadczenie ale także w ocenie Sądu nie wykazał swego interesu prawnego w zakresie wskazanym w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Po pierwsze skarżący nigdzie nie wskazał przecież, że do jego poprzedników prawnych należały wszystkie nieruchomości gruntowe na terenie wsi R. Nawet więc gdyby przyjąć, że wykazał swój interes prawny w odniesieniu do numerów ksiąg wieczystych i właścicieli nieruchomości, których właścicielami byli J. i R. L. (a tak nie jest ze względów, o których następnie będzie mowa) to przecież jeśli nie byli właścicielami wszystkich gruntów na terenie tej wsi to nie sposób uzasadnić tego interesu w odniesieniu do ksiąg wieczystych i właścicieli pozostałych nieruchomości. Informacja dotycząca numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla konkretnych nieruchomości prowadziłaby także do sytuacji, w której możliwe byłoby dotarcie do danych osobowych ich właścicieli i ich identyfikacji. W sytuacji, w której w 1977 r. po przeprowadzeniu postępowania scaleniowego gruntów wsi R. dawne księgi wieczyste zostały zamknięte i otworzono nowe w oparciu o wyniki tego postępowania scaleniowego i dokument lub jego kopia, o którego odnalezienie chodzi skarżącemu mógłby się znaleźć w aktach nowej księgi wieczystej zupełnie przypadkowo (sam skarżący tak wskazywał w toku postępowania) nie sposób uznać, że wykazany został interes prawny skarżącego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Ewidentnie jest to - jak wskazały organy jedynie interes faktyczny.

Nie ma żadnego znaczenia w tej sytuacji, że jak to określił skarżący w zażaleniu - zaskarżył do organu II instancji jedynie "część postanowienia odnosząca się do numerów ksiąg wieczystych". W sytuacji gdy dane osobowe chroni nie tylko ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), ale też bardziej restrykcyjna w tym zakresie u.p.g.ik. brak było możliwości uwzględnienia zażalenia w części. Zaświadczenie mogłoby zostać wydane tylko wówczas, gdy co do zasady pozytywnie możliwe byłoby uwzględnienie żądania wnioskodawcy co do całej jego treści. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może bowiem zakończyć się w trojaki sposób:

1)

poprzez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się osoba zainteresowana;

2)

przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego;

3)

przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie, czy wobec wątpliwości co do takiego stanu faktycznego lub prawnego (zob. M. Jaśkowska, teza 1 (w:), Komentarz aktualizowany do art. 219 k.p.a. - Lex).

Nawet w razie uznania racji skarżącego co do części treści żądanego zaświadczenia nie mogło być więc wydane zaświadczenie o treści pierwotnie żądanej z uwagi na specyfikę zaświadczenia, o której była mowa. Nie można bowiem wydać zaświadczenia uwzgledniającego tylko część żądania wnioskodawcy, który przecież domagał się wydania zaświadczenia określonej treści. Organ II instancji nie miał więc także podstaw do uchylenia postanowienia tylko w tej części, którą kwestionował wnoszący zażalenie. Żaden organ nie nałożył też na skarżącego obowiązku przedstawienia zaświadczenia takiej treści jakiej wydania domagał się w zaświadczeniu, a przynajmniej nic takiego nie wynika z pism przedstawionych przez stronę w toku postępowania administracyjnego.

Powołanie się na przepisy art. 217-218 k.p.a. w ocenie Sądu podkreślało możliwość potraktowania wniosku jako partego wyłącznie na przepisach u.p.g.ik. i wydanie informacji tylko w tym zakresie, w którym byłoby to możliwe bez wykazywania interesu.

Organy obydwu instancji wskazywały skarżącemu sposób na uzyskanie informacji dotyczącej numerów ksiąg wieczystych dla nieruchomości położonych we wsi R. bez danych podmiotowych w drodze czynności materialno - technicznej. Trzeba przy tym zwrócić uwagę na konsekwentnie powtarzany przez pełnomocnika skarżącego w składanych pismach lapsus. Księgi wieczyste są bowiem prowadzone dla nieruchomości, a nie dla osób posiadających nieruchomości.

Przy okazji też Sąd zauważa, że błędnie i zupełnie niepotrzebnie w sentencji postanowienia Starosty został ujęty pełnomocnik skarżącego i jego Kancelaria. Pełnomocnik działa bowiem w imieniu i na rzecz strony i to strona jest adresatem takiego postanowienia. Jest to jednak uchybienie, które nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro mimo wszystko można stwierdzić, iż to G. L. jest adresatem.

Wobec braku wcześniej przedstawionych podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Starosty przewidzianych w art. 145 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.