Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1813031

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 9 kwietnia 2015 r.
II SA/Rz 380/15

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi JO jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (.) (dalej: SKO w (.) lub Kolegium) z dnia (.) lutego 2015 r. nr (.) uznające jego zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy (.) sprawy dotyczącej naruszenia stosunków wodnych w terminie za nieuzasadnione.

Powyższe rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 37 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) dalej zwana: "k.p.a.", po rozpatrzeniu "skargi" JO z dnia (.) grudnia 2014 r. na "pismo Wójta Gminy (.) nr (.) z dnia (.).12.2014 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia (.).03.2014 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego z dniem (.).092013 r. w sprawie zmian stanu wody na działce nr 1554". W ocenie Kolegium pismo to należało uznać za zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy z wniosku JO o naruszenie stosunków wodnych, ponieważ w jego treści strona zarzucała bezczynność Wójta Gminy (.) w związku z nieuprawnionym zawieszeniem postępowania w ww. sprawie. Zażalenie to okazało się jednak nieuzasadnione, ponieważ poza faktem pozostawania w obrocie postanowienia o zawieszeniu postępowania, także przed jego wydaniem Wójt podejmował określone czynności postępowania dowodowego.

W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem, ponieważ utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy (.) z dnia (.) marca 2014 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych, a Kolegium błędnie przeanalizowało jego skargę z dnia (.) grudnia 2014 r. Wystąpił on bowiem do Wójta z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, a organ ten odmówił uwzględnienia żądania w piśmie z dnia (.) grudnia 2014 r., czego skutkiem jest utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w (.) wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej w sprawie dotyczącej kontroli postanowienia organu wyższego stopnia wydanego w trybie art. 37 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga przedmiot zaskarżenia, ponieważ skarżący zdaje się sugerować, jakoby rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia odnosiło się do zagadnienia odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, a sprawy takie podlegają kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn, zm.) dalej zwana: "p.p.s.a.", w zw. z art. 103 § 3 k.p.a.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych zostało zainicjowane żądaniem skarżącego z dnia (.) sierpnia 2013 r. Zawieszenie postępowania nastąpiło postanowieniem Wójta Gminy (.) z dnia (.) marca 2014 r. nr (.), które zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO w (.) z dnia (.) kwietnia 2014 r. nr (.). To ostatnie rozstrzygnięcie nie zostało poddane kontroli sądu administracyjnego. W piśmie z dnia (.) grudnia 2014 r. JO zwrócił się do Wójta Gminy (.) o podjęcie zawieszonego postępowania, dołączając jako załącznik kopię wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. II SA/Rz 818/14. W odpowiedzi z dnia (.) grudnia 2014 r. Wójt poinformował wnioskodawcę, że załączona do wniosku kopia wyroku nie dotyczyła sprawy zainicjowanej jego wnioskiem z dnia (.) sierpnia 2013 r. sprawy naruszenia stosunków wodnych na działce nr 1554 należącej do LK i WN, lecz sprawy naruszenia stosunków wodnych na działce nr 1520/1 należącej do DB i JB, a ponadto że kopia ta nie jest dokumentem. W reakcji na to pismo skarżący wystosował do SKO w (.) pismo z dnia (.) grudnia 2014 r. nazwane "skargą", w którym zarzucił utrzymanie przez Wójta Gminy (.) postanowienia o zawieszeniu postępowania, bezczynność tego organu w rozpatrzeniu sprawy dotyczącej naruszenia stosunków wodnych oraz stronniczość organu i przedkładanie interesów LK nad interes społeczny. Pismo to Kolegium oceniło jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu którego wydało zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia (.) lutego 2015 r. nr (.).

Mając na względzie powyższe niewątpliwe jest, że przedmiotem rozpatrywanej przez Sąd skargi jest postanowienie SKO w (.) z dnia (.) lutego 2015 r. nr (.), wydane na podstawie art. 37 § 1 i 2 k.p.a. Z analizy akt sprawy nie wynika, aby Kolegium w rozstrzygnięciu tym zajmowało się merytorycznie zagadnieniem odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Żądanie takie zostało wprawdzie zgłoszone przez skarżącego do Wójta Gminy (.) w piśmie z dnia (.) grudnia 2104 r., jednak nie zostało ono rozpatrzone. Brak jest natomiast podstaw, aby za postanowienie o odmowie podjęcia postępowania traktować pismo Wójta Gminy (.) z dnia (.) grudnia 2014 r., ponieważ nie zawiera ono jakiegokolwiek rozstrzygnięcia; ma jedynie charakter informacyjny.

Przechodząc do oceny dopuszczalności skargi na postanowienie Kolegium z dnia (.) lutego 2015 r. nr (.) stwierdzić należało, że jest ona niedopuszczalna, a skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone, w tym zgodnie z pkt 2 na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do przepisów art. 37 § 1 k.p.a. Opisany środek prawny ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu właściwego do załatwienia sprawy. Wyczerpanie opisanego trybu zażaleniowego stanowi również warunek formalny wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego.

Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. powinno przyjąć formę postanowienia. Nie podlega ono jednak zaskarżeniu ani w trybie administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Nie służy bowiem na nie zażalenie (por. art. 141 § 1 oraz art. 123 § 1 i 2 k.p.a.), ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie administracyjnej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty takiej sprawy. Postanowienie takie nie kreuje również nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09). Tym samym nie spełnia wymagań określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., aby poddać je kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r. I OSK 872/12 oraz wyrok z dnia 7 lutego 2012 r. II OSK 2259/10). Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., bez względu na sposób jego załatwienia przez organ wyższego stopnia, otwiera natomiast stronie drogę do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu właściwego do załatwienia danej sprawy administracyjnej, ponieważ stanowi element procedury skargowej określonej w art. 52 p.p.s.a. Skargę taką wnosi się za pośrednictwem takiego organu.

Z podanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.