Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1355366

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 11 lipca 2013 r.
II SA/Rz 311/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: WSA Krystyna Józefczyk.

Sędziowie NSA: Maria Piórkowska (spr.), Małgorzata Wolska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2013 r., nr (...) w przedmiocie ograniczenia korzystania z części nieruchomości-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) uchylił decyzję Starosty (...) z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i jednocześnie działając na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm. - zwana dalej u.g.n.), ograniczył sposób korzystania z części działki nr 158, położonej w obrębie (...), własności J. B., objętej KW nr (...), poprzez zezwolenie A. S.A. na założenie i przeprowadzenie na części tej nieruchomości przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...). W decyzji tej wskazano również, że zezwolenie obejmuje prawo wstępu w celu wykonania prac budowlano-montażowych na części przedmiotowej nieruchomości tj. w pasie gruntu zgodnie z trasą oznaczoną na mapie projektowej, stanowiącej załącznik do decyzji. Określono, że ograniczenie sposobu korzystania z części działki następuje na okres posadowienia i eksploatacji linii wysokiego napięcia. Zaznaczono, że właściciel nieruchomości jest zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii linii napowietrznej a obowiązek ten podlega egzekucji. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że A. S.A. w dniu 1 sierpnia 2011 r. zwróciła się do Starosty (...) z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na założenie i przeprowadzenie przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...) oraz zabezpieczenie uprawnienia na wejście w teren w celu konserwacji, naprawy, remontu, modernizacji, wymiany oraz usuwania awarii ww. linii 110 kV na działce nr 158, położonej w S., gmina (...), powiat (...). Wnioskodawca wskazał, że inwestycja stanowi cel publiczny a przeprowadzone z właścicielem rokowania o udostępnienie przedmiotowej nieruchomości nie doprowadziły do porozumienia stron.

Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...) Starosta (...) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w S. gmina (...), oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu (...) jako działka nr 158 o pow. 3,25 ha, stanowiącej własność J. B., zgodnie z KW nr (...), poprzez zezwolenie wnioskodawcy A. S.A. Oddział (...) na założenie i przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości - przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...).

W uzasadnieniu wskazał, że planowania inwestycja - linia napowietrzna ma długość 14,92 km i wychodzi ze stacji 110/30/15 kV P., zlokalizowanej w Ż., a kończy się w stacji 30/15 kV R., która w związku z budową linii 110 kV docelowo będzie przebudowywana na stację 110/30/15kv. Linia będzie przebiegać przez tereny rolnicze na obszarze miasta R. oraz gmin: R., Ż. i O. Starosta wyjaśnił, że głównym celem inwestycji jest wyprowadzenie mocy z projektowanych elektrowni wiatrowych, zasilenie projektowanej stacji elektroenergetycznej 110/15 kV K. oraz poprawa standardów jakościowych parametrów energii elektrycznej w tym rejonie, co umożliwi zwiększenie liczby odbiorców energii elektrycznej, a także spełnienie wymogów związanych z zapewnieniem pierwszeństwa w świadczeniu usług przesyłania lub dystrybucji energii energetycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii. Wskazał, że wnioskodawca uzasadniając złożony wniosek koniecznością realizacji celu publicznego podyktowanego interesem społecznym poinformował, że przeprowadzony proces negocjacyjny z właścicielem przedmiotowej nieruchomości nie doprowadził do porozumienia stron odnośnie uzyskania zgody na wejście na nieruchomość w celu realizacji powyższego zadania. Konkludując Starosta stwierdził, że brak zgody właściciela przedmiotowej nieruchomości na wykonanie wyżej omawianego zadania inwestycyjnego, które w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., stanowi cel publiczny, jak też przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu (...), jako działka nr 158 w decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2010 r., nr (...) o ustaleniu lokalizacji celu publicznego pod budowę napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV (...) powoduje, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. B. - reprezentowany przez radcę prawnego J. K. i wniósł o jej uchylenie i oddalenie wniosku złożonego przez A. S.A. Decyzji zarzucił naruszenie:

1)

art. 113 u.g.n., poprzez wydanie decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz podmiotu innego niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego; art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez niewłaściwe określenie przedmiotu ograniczenia i jego terytorialnego zakresu; art. 124 u.g.n., poprzez niepodanie terminu ograniczenia korzystania z nieruchomości,

2)

art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie analizy uciążliwości zadania inwestycyjnego polegającego na założeniu i przeprowadzeniu przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...).

Wojewoda (...) decyzją dnia (...) stycznia 2012 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu potwierdził, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podstawą wydania decyzji w trybie art. 124 u.g.n., jest zgodność planowanej inwestycji celu publicznego z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz brak zgody właściciela na udostępnienie nieruchomości dla projektowanej inwestycji. Nadto powyższy przepis nie ogranicza kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania stosownego zezwolenia do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz odnosi się także do innych osób, które będą realizowały cel publiczny. Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia w zaskarżonej decyzji przedmiotu ograniczenia, Wojewoda wyjaśnił, że załącznikiem do decyzji Starosty jest mapa projektowa, na której wyznaczony jest przebieg planowanej linii wysokiego napięcia przez działkę nr 158 oraz zaznaczona jest część działki, której dotyczy ograniczenie sposobu korzystania. Wyjaśnił nadto, że Starosta (...) wydając decyzję był związany decyzją Wójta Gminy (...), a zastrzeżenia dotyczące przebiegu projektowanej linii wysokiego napięcia mogły być zgłaszane w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy (...) w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie może być oceniana kwestia zmniejszenia wartości nieruchomości lub utrata znaczenia gospodarczego działki.

Na skutek wniesionej przez J. B. skargi, sprawa była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 362/12 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd podzielił stanowisko, że skoro przebieg inwestycji liniowej został ustalony ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to zarzuty w tym zakresie należało składać w tamtym postępowaniu. Zaznaczył jednak, że obszar ograniczenia, o którym orzeczono w decyzji jest szerszy niż sama linia, której przebieg zaznaczono na mapie. Natomiast mapa oznaczona jako załącznik nr 20 do decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego znak (...) (załącznik graficzny nr 19) obrazuje jedynie przebieg sieci elektroenergetycznej napowietrznej 110 kV. Nie ma na niej zaznaczonego tego szerszego obszaru, który został objęty wnioskiem. Sąd wskazał, że organy obu instancji w ogóle nie uzasadniły dlaczego ten obszar jest szerszy i dlaczego akurat taki. Powyższe zaś narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. i wiąże się z brakiem ustaleń w tym zakresie a więc narusza także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można wykluczyć, że do założenia i przeprowadzenia przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii czy dokonania konserwacji, usunięcia awarii, wymiany tych przewodów wystarczy mniejszy obszar. Nadto podkreślono, że jeżeli określona mapa jest załącznikiem do decyzji, to powinna zostać stosownie oznakowana i opisana.

Za zasadny Sąd uznał zarzut nieodniesienia się przez organ II instancji do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu tj. braku określenia zakresu ograniczenia własności nieruchomości czasowo. Z porównania treści wniosku oraz rozstrzygnięć pkt I.1 i 2 decyzji organu I instancji wynika, że organ orzekł o ograniczeniu szerzej niż o to wnioskowano a zatem organ wyszedł poza żądanie wniosku. Niedopuszczalnym jest sprecyzowanie rozstrzygnięcia decyzji, w taki sposób, że opisany w niej zakres ograniczenia prawa własności jest jedynie przykładowy a nie wyczerpujący. Końcowo Sąd wskazał, że wnioskodawcą a zarazem stroną postępowania jest A. Spółka Akcyjna w L. a nie Oddział tej Spółki. To spółka akcyjna jest osobą prawną. Oddział spółki akcyjnej nie jest stroną postępowania administracyjnego, nie może tym samym zostać wskazany jako jednostka, na której rzecz następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.

Mając na uwadze wyżej wskazane uchybienia, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i uznał, że stwierdzone uchybienia mogą być usunięte przez organ odwoławczy.

Ponownie rozpoznając sprawę powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. Wojewoda (...) uchylił decyzję Starosty (...) z dnia (...) listopada 2011 r. i jednocześnie ograniczył sposób korzystania z części działki nr 158, położonej w obrębie (...), własności J. B., objętej KW nr (...), poprzez zezwolenie A. S.A. na założenie i przeprowadzenie na części tej nieruchomości przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...). Wskazał, że zezwolenie obejmuje prawo wstępu w celu wykonania powyższych prac budowlano-montażowych na części przedmiotowej nieruchomości o powierzchni strefy 2161,12 m2, tj. pasie gruntu zgodnie z trasą oznaczoną na mapie projektowej w skali 1:1000 wykonanej przez Przedsiębiorstwo B. S.A. Zakład (...), przyjętej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 28 grudnia 2009 r. nr ewid. (...), stanowiącej załącznik do decyzji. Określono, że ograniczenie sposobu korzystania z części działki następuje na okres posadowienia i eksploatacji linii wysokiego napięcia. Zaznaczono, że właściciel nieruchomości jest zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii linii napowietrznej, w części przedmiotowej nieruchomości niezbędnej do wykonania tych czynności. Obowiązek ten podlega egzekucji. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do wpisu do księgi wieczystej.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że uwzględniając wskazania zawarte wyroku WSA w Rzeszowie uzupełniono materiał dowodowy o dokumenty uzasadniające przyjęcie określonej powierzchni dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ wskazał, że uznając, iż organ I instancji orzekł o ograniczeniu szerzej niż o to wnioskowano, zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji.

W dalszej części Wojewoda cytując treść art. 124 u.g.n. podał, że A S.A. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z działki nr 158 położonej w S., własności J. B. w związku z realizacją zadania inwestycyjnego polegającego na założeniu i przeprowadzeniu przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 kV (...). Planowana inwestycja objęta jest decyzją Wójta Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. ((...)) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn.: "Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV (...)". Zgodnie z tą decyzją oraz załącznikiem nr 20 do decyzji (załącznik graficzny nr 19) przez działkę nr 158 zaprojektowano przebieg linii elektroenergetycznej i wyznaczono obszar oddziaływania tej linii. Wskazano, że obszar ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest szerszy niż sama linii, jest to spowodowane koniecznością wyznaczenia stref ochronnych, co wynika z Polskiej Normy PN-E-05100-1:1998. Obszar ten stanowi strefę technologiczną. W przedmiotowej sprawie powierzchnia strefy w obrębie działki nr 158 wynosi 2161,12 m2.

Organ podał, że budowa takiej sieci jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Wnioskodawca przed złożeniem wniosku przeprowadził rokowania z J. B., które zakończyły się niepowodzeniem. Te okoliczności powodują, że spełnione zostały przesłanki z art. 124 u.g.n. do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że część z nich została uwzględniona tj. określono czas trwania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i sprecyzowana jego zakres. Decyzja wraz z załącznikiem graficznym jednoznacznie wskazuje przebieg linii WN przez nieruchomość i strefę technologiczną.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wojewoda wskazał, że art. 124 ust. 2 u.g.n. nie ogranicza kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania stosownego zezwolenia do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz odnosi się także do innych osób, które będą realizowały cel publiczny. Zarzut braku analizy uciążliwości planowanej inwestycji nie znajduje uzasadnienia, gdyż ocena uciążliwości została wykonana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w decyzji z dnia (...) lutego 2010 r. ((...)). Wyjaśniono nadto, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a zastrzeżenia dotyczące przebiegu projektowanej linii wysokiego napięcia mogły być zgłaszane w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy (...) w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie może być oceniana kwestia zmniejszenia wartości nieruchomości lub utrata znaczenia gospodarczego działki.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył J. B. - zastępowany przez pełnomocnika rad. pr. J. K. i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucił naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego tj. art. 124 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe określenie zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości oraz nieustalenie obowiązku doprowadzenia nieruchomości do stanu poprzedniego;

2)

przepisów prawa procesowego:

- art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i nieuwzględnienie wszystkich wskazań zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 362/12;

- art. 77 4, art. 9, art. 11 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego, w toku postępowania o treści oceny uciążliwości planowanej inwestycji dokonanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska;

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, nieprawidłowe rozpatrzenie i ocenę całości materiału dowodowego, niewskazanie wszystkich faktów i dowodów na których oparł się organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia analizy uciążliwości zadania inwestycyjnego stwierdził, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...), znajduje się w aktach sprawy a skarżący miał możliwość zapoznania się z jej treścią zarówno na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. W dniu 5 października 2012 r. skarżący został poinformowany o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nadto, wskazać należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 362/12 uchylił decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2012 r. Wyrokiem tym Sąd przyjął, że przebieg inwestycji liniowej został ustalony ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc zarzuty w tym zakresie należało składać w tamtym postępowaniu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził jednak, że wydana została z naruszeniem prawa poprzez wadliwe określenie przedmiotu sprawy wykraczające ponad żądanie wnioskodawcy - A. S.A. Oddział (...), na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości skarżącego przewodów elektroenergetycznej napowietrznej linii wysokiego napięcia. W tym stanie rzeczy, ww. wyrokiem, Sąd kontrolowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nieoznaczeniu obszaru ograniczenia prawa własności, braku uzasadnienia w tym zakresie, a także nieodniesienia się do zarzutów w tym zakresie podnoszonych.

Mając na uwadze powyższe podnieść należy, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (tak S. Hanausek /red. W. Siedlecki, System prawa procesowego cywilnego Ossolineum 1986 s. 318), którego konsekwencją są wskazania co do dalszego postępowania. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r. III RN 130/97 (OSP 1999, z. 3,poz. 101), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, orzekający organ, stosownie do treści przywołanego wyżej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydając zaskarżoną decyzję wykonał zalecenia zawarte w tym wyroku. Mając na uwadze wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku, organ orzekając na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), zaskarżoną decyzją ograniczył sposób korzystania z części działki nr 158 o pow. strefy 2161,12 m 2, stanowiącej własność skarżącego poprzez zezwolenie A. S.A. na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów elektroenergetycznych napowietrznej linii wysokiego napięcia 110 KV (...) zgodnie z pasem oznaczonym na mapie projektowej w skali 1:1000 wykonanej przez uprawniony podmiot i przyjętej do ewidencji zasobu powiatowego w dniu 28 grudnia 2009 r. nr ew. (...), stanowiący załącznik do decyzji. Jednocześnie organ, powołując się na uregulowanie zawarte w art. 124 ust. 6 cyt. wyżej ustawy orzekł, że właściciel nieruchomości jest zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii napowietrznej w części nieruchomości niezbędnej do wykonania tych czynności, zaś obowiązek podlega egzekucji administracyjnej.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżona decyzja organu odpowiada prawu i jest zgodna z dyspozycją art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi respektując wszystkie wskazania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2012 r. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego w przedmiocie naruszenia przez orzekający organ przepisów postępowania administracyjnego a to: art. 77 § 4, art. 9 i art. 11 k.p.a, a i sam skarżący nie wskazał na czym ewentualnie naruszenie takie miałoby polegać. Z lektury akt nie wynika, aby notoria, których, jak zarzuca skarżący, organ z urzędu nie wziął pod uwagę, w rozpoznawanej sprawie wystąpiły. Marginesowo zauważyć należy, że faktem notorycznym, tak jak odczytuje to skarżący, nie jest wydana przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska z dnia (...) lutego 2010 r. charakterystyka przedsięwzięcia "Budowa napowietrznej jednotorowej linii elektroenergetycznej 110 kV (...)". Wbrew zarzutom skargi nie mógł zostać naruszony przez orzekający organ przepis art. 9 k.p.a. (zasada udzielania pomocy prawnej stronom), ani też przepis art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) skoro w prowadzonym postępowaniu strona korzystała z profesjonalnego pełnomocnika. Ww. pełnomocnik, stosownie do regulacji zawartej w art. 10 k.p.a. brał czynny udział w toczącym się postępowaniu będąc powiadamianym o podejmowanych przez organ czynnościach oraz składając pisma, w tym również uczestniczył w negocjacjach w zakresie ustalenia wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Nie jest też zasadnym zarzut w przedmiocie naruszenia art. 7, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. gdyż stan faktyczny sprawy nie jest sporny, organ dokonał ustaleń wskazanych przywołanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. przesądzającym zakres tego postępowania, a nadto odniósł się, w zaskarżonej decyzji, zgodnie z wytycznymi, do podnoszonych zarzutów.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie orzekł o obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego w oparciu o treść art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści tego przepisu na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem, odszkodowanie przysługuje za powstałe szkody w wyniku zdarzeń określonych w art. 124 i powinno odpowiadać jej wartości. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Mając na uwadze powyższe uregulowanie, w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skoro obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego wynika wprost z ustawy, to w przypadku niewykonania tego obowiązku przez inwestora, właściciel bądź użytkownik wieczysty nieruchomości mogą wezwać go do wykonania tego obowiązku na podstawie art. 124 ust. 4 ustawy, zaś w przypadku uchylania się od jego wykonania, mogą spowodować wykonanie zastępcze na koszt inwestora, z zachowaniem prawa do roszczeń odszkodowawczych i zwrotu kosztów. Roszczenie odszkodowawcze przysługuje właścicielowi niezależnie od przyczyny nieprzywrócenia stanu poprzedniego, a jeżeli nie nastąpiło to z przyczyn podanych w art. 124 ust. 4 ustawy - to także wówczas inwestor zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Dodać jednak należy, że roszczenie odszkodowawcze określone art. 124 ust. 4 ustawy może być dochodzone dopiero po wybudowaniu przewodów lub urządzeń i nie można go określić w decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości gdyż wówczas nie jest wiadomym czy sytuacja uzasadniająca zgłoszenie takiego roszczenia faktycznie wystąpi.

Z tych też przyczyn, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 / orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.