II SA/Rz 1479/19, Prawna niewykonalność obowiązku. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2939033

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 marca 2020 r. II SA/Rz 1479/19 Prawna niewykonalność obowiązku.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa.

Sędziowie WSA: Elżbieta Mazur-Selwa (spr.), Maciej Kobak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem kontroli jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta (dalej: "organ I instancji") z dnia (...) listopada 2015 r., znak: (...), uznające za bezzasadne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia (...) października 2015 r. (...).

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją ostateczną z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...), uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia (...) lutego 2014 r., znak: (...) i jednocześnie nakazał J. B. wykonać rozbiórkę części budynku zlokalizowanej na działce nr 1047 obr. (...) położonej przy ul. K. Jednocześnie nakazano rozpocząć roboty rozbiórkowe po 31 lipca 2014 r. i zakończyć do 31 grudnia 2014 r.

Z uwagi na okoliczność, że nałożony obowiązek nie został wykonany, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta przesłał skarżącemu upomnienie z dnia 20 lipca 2015 r. znak: (...), zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm.; dalej: "u.p.e.a."). Upomnieniem tym wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce części budynku, zlokalizowanej na działce nr 1047 obr. (...) położonej przy ul. K. i uporządkowaniu terenu po rozbiórce - w terminie 7 dni od daty jego doręczenia wraz z pouczeniem o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, w przypadku niewykonania obowiązku.

Wobec niezastosowania się przez zobowiązanego do treści upomnienia, w dniu 14 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta wystawił tytuł wykonawczy kierując go do egzekucji. Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r., znak: (...), nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, w wysokości 27.941,55 zł oraz koszty egzekucyjne w wysokości 68,00 zł.

Pismem z dnia 26 października 2015 r. skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta egzekucji administracyjnej. Jako podstawę zgłoszenia zarzutów podał naruszenie przepisów, a w szczególności:

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieistnienie obowiązku w zakresie uporządkowania terenu po rozbiórce z uwagi na brak adresata tego obowiązku w pkt II pp. 3 decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: (...) z dnia (...).04.2014 r.;

- art. 33 § 1 pkt 5 - poprzez niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, ponieważ zakazane jest prowadzenie prac budowlanych w tzw. strefie ochronnej przebiegającej obok chaty linii energetycznej 15 kV - co wynika z § 55 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401), w związku z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane;

- art. 33 § 1 pkt 3 poprzez określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...);

- art. 33 § 1 pkt 8 - poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, bez żadnego uzasadnienia o celowości dokonanego wyboru, nie zmierzającego bezpośrednio do wykonania orzeczenia.

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r., znak: (...) organ I instancji uznał zarzuty za bezzasadne. Zdaniem organu egzekucyjnego z treści sentencji decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...) wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że obowiązek uporządkowania terenu po rozbiórce skierowany został do obu adresatów decyzji - w częściach dotyczących zakresu nakazanej każdemu z nich części rozbiórki, a jeśli skarżący miał wątpliwości co do treści decyzji, to mógł zwrócić się do organu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. o ich wyjaśnienie.

Z kolei przez "nieistnienie obowiązku" rozumieć należy następstwo okoliczności, które nastąpiły po wystawieniu tytułu wykonawczego. Obowiązek o charakterze publiczno-prawnym nie będzie istniał np. w przypadku gdy został określony w decyzji administracyjnej, a decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, a taka sytuacja nie miała miejsca.

Powołując § 55 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, organ odparł zarzut niemożliwości wykonania obowiązku. Nie wynika z niego aby prowadzenie takich robót było niemożliwe, a jedynie wskazuje warunki w jakich ma być realizowane. W sytuacji braku możliwości spełnienia wskazanych w nim wymogów, inwestor może porozumieć się z przedsiębiorstwem energetycznym w sprawie czasowego ograniczenia lub wyłączenia przesyłu z linii elektroenergetycznej.

Za bezzasadny oceniono również zarzut, że mienie wchodzące w skład masy spadkowej objęte jest z mocy prawa przepisami o współwłasności łącznej. Przepis art. 1035 Kodeksu cywilnego, stanowi, że jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych.

Odnosząc się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ egzekucyjny wyjaśnił, że w treści tytułu wykonawczego wskazano obowiązek skierowany do zobowiązanego J. B. poprawnie i zgodnie z treścią decyzji ostatecznej. Wada polegająca na "błędnym wskazaniu w pkt 5 Części B decyzji adresu tj. zamiast "38a" wpisano "8a" - jest oczywistą omyłką pisarską, która w żaden sposób nie uniemożliwia przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. W części A pkt 9 przedmiotowego tytułu wykonawczego w sposób prawidłowy wskazany został adres zobowiązanego. Za bezzasadne uznał również zarzuty do części B pkt 5 tytułu wykonawczego odnośnie użycia słowa "nakazuję". Z literalnego brzmienia sentencji decyzji wynika, że słowo to dotyczy i wymienione zostało zarówno w odniesieniu do nakazu wykonania rozbiórki jak i nakazu uporządkowania terenu po rozbiórce. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wskazano, że niedopuszczalne jest sprostowanie tytułu wykonawczego w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

Stwierdzono również, że nałożona grzywna nie jest, jak wyjaśnił, środkiem zbyt uciążliwym w porównaniu z wykonaniem zastępczym, gdyż w przypadku zlecenia wykonania robót w ramach wykonania zastępczego, wykonanie przedmiotowej rozbiórki mogłoby zostać dokonane za inną cenę, być może dużo wyższą.

W odniesieniu do obowiązku nałożonego na drugiego z dłużników organ egzekucyjny wskazał, że wystawiony zostanie odrębny tytuł wykonawczy po ustaleniu jego aktualnego miejsca zamieszkania. Ponadto wskazał, że organ egzekucyjny nie został ustawowo wyposażony w kompetencje do modyfikowania zakresu obowiązków wynikających z egzekwowanej decyzji, jak również oceny jej merytorycznej poprawności.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, oraz podjęcie adekwatnych środków prawnych mając na względzie, że przed WSA toczy się postępowanie o sygn. akt II SA/Rz 833/15, w sprawie zarzutów wniesionych do poprzedniego tytułu wykonawczego. Skarżący zarzucił, że żaden przepis z przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia nie uprawnia organu do wydania tego rodzaju orzeczenia tj. "uznanie zarzutów za bezzasadne". Podniósł, że w art. 123 i 124 k.p.a. oraz w art. 18, 33 i 34 u.p.e.a. są wymienione różne rodzaje prawnie przewidywanych zachowań wierzyciela i organu egzekucyjnego w przypadku wniesienia zarzutów, jednak brakuje tam takiej normatywnej i prawnie dozwolonej wypowiedzi organu. Podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie powtarzano, że prawidłowe podanie podstawy prawnej aktu polega na przytoczeniu konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów mających zastosowanie w sprawie. Zarzucił, że bez odpowiedzi pozostaje kwestia jak rozebrać chatę w jego części - bez jednoczesnego udziału J.O. - nie powodując jej zawalenia w dalszej części. Zarzucił, że twierdzenie organu, iż może wystąpić o wyłączenie sieci 15 kV stanowi przejaw niezwykłej arogancji i nieliczenia się z jego prawami. Jego zdaniem w decyzji brakuje wskazania czy może prowadzić rozbiórkę pod czynną siecią, czy wyłączoną, dlatego domaga się jasnego stanowiska organu. Podkreślił, że PGE Dystrybucja bezwzględnie powinna być stroną postępowania administracyjnego, którego rezultatem miałaby być decyzja rozbiórkowa połączona z wyłączeniem sieci. Zarzucił, że treść obowiązku określona w tytule wykonawczym nie odzwierciedla rozstrzygnięcia decyzji, będąc jedynie jej nieudolnym konspektem. Podniósł, że organ pominął, iż decyzja zawiera też wspólne obowiązki (uporządkowanie terenu), dlatego obarczenie jedynie jego tym obowiązkiem wypacza całkowicie rozstrzygnięcie w sprawie. W ten sposób organ w sposób dowolny i niedopuszczalny skompilował dla niego obowiązki na podstawie rozstrzygnięcia Inspektora Wojewódzkiego. W sprawie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego zarzucił, że organ zamiast określenia kwoty za rozbiórkę przedmiotowego obiektu według przyjętych cen przy tego typu robotach w miejscowości R. wskazał, że wykonanie zastępcze jest droższe nie potwierdzając podobnym przykładem z praktyki urzędowej. Skarżący wyliczył, że "koszt rozbiórki wyniósłby nie więcej niż 500 zł, a być może tylko 250 zł. Grzywna w celu przymuszenia obecnie wynosi 27 941.55 zł." W treści zażalenia, na podstawie art. 17 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2015 r. znak: (...), działając na podstawie art. 17 § 2 u.p.e.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta z dnia (...) listopada 2015 r., znak: (...). Uzasadniając wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego prowadzone jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...), nakładającej egzekwowany obowiązek.

Decyzją z dnia (...) listopada 2015 r. znak (...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak: (...). Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia (...) stycznia 2016 r. znak: (...),(...), Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) listopada 2015 r. znak: (...). Wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 599/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) stycznia 2016 r. znak: (...). Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 11 czerwca 2019 r., po oddaleniu skargi kasacyjnej J.B. od ww. wyroku - wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r. sygn. akt. II OSK 1880/17.

Z uwagi na fakt, że ustała przyczyna wstrzymania postępowania egzekucyjnego, zawiadomieniem z dnia (...) września 2019 r. znak: (...), działając na podstawie art. 10 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością akt administracyjnych sprawy oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów zalegających w aktach.

Pismem z dnia 26 września 2019 r. w odpowiedzi na ww. zawiadomienie, J.B. poinformował organ odwoławczy, że podtrzymuje wszystkie podniesione dotychczas zarzuty, a ponadto zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów o właściwości wskazując, że organem egzekucyjnym w toczącej się sprawie jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Organ odwoławczy nie podzielił powyższych zarzutów i zaskarżonym do Sądu postanowieniem utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy.

Powołując się na treść art. 33 § 1 u.p.e.a. wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, może być jedna ze wskazanych w tym przepisie przyczyn.

Analizując treść zgłoszonych zarzutów organ II instancji stwierdził, tak jak organ I instancji, że są one bezzasadne.

W skardze do Sądu skarżący podtrzymał wszystkie dotychczasowe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdza brak podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem kontroli jest postanowienie wydane w przedmiocie uznania zarzutów egzekucyjnych za bezzasadne.

Zgłoszone w skardze i w toku postępowania administracyjnego naruszenia polegać miały na nieprawidłowej ocenie zarzutów, niewłaściwej formie w jakiej o nich rozstrzygniętego i wreszcie niewłaściwości organu, który o nich orzekł.

Wszystkie okazały się bezzasadne.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 27 października 1999 r., IV SA 1104/96 to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach CBOiS orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniesienie zarzutu nie uprawnia również organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy (zob. wyrok NSA OZ w Lublinie z 3 czerwca 1998 r., I SA/Lu 578/97 oraz wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 27 czerwca 1997 r., I SA/Wr 645/96).

Podstawy wnoszenia zarzutów zostały enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. i są to:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczyło decyzji nakazującej skarżącemu dokonanie rozbiórki określonej części budynku zlokalizowanego na działce nr 1047 obr. 211 położonej przy ul. K.

Skarżący podniósł zarzuty wymienione: w pkt 1 - nieistnienie obowiązku, w pkt 5 - niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, w pkt 3 - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, w pkt 8 - zastosowanie środka zbyt uciążliwego.

Oceniając kolejno zarzuty stwierdzić należy, że zarzut nieistnienia obowiązku pozostaje w całkowitej sprzeczności z wynikami kontroli przeprowadzonej z udzielałem skarżącego w dniu 3 grudnia 2019 r. i dołączonych do niej zdjęć. W protokole stwierdzono, że: "Część budynku zlokalizowanego na działce nr 1047 obr 211 została rozebrana. Materiał po rozbiórce tj. deski i bale drewniane zostały złożone w miejscu części rozebranego budynku. Pozostał fragment podmurówki tj. dwie warstwy pustaków i 4 słupy stalowe". Zatem wbrew zarzutom obowiązek rozbiórki nie został wykonany.

Przesłanką uznania decyzji za niewykonalną (pkt 5) nie mogą być trudności w jej wyegzekwowaniu, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy (wyrok NSA z 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85) albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi (wyrok NSA z 20 grudnia 1984 r., I SA 804/84).

Przeszkody mogą mieć charakter faktyczny lub prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym (Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe, egzekucyjne i przed sądami administracyjnymi, red. M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 257). Należy dodać, że decyzja jest niewykonalna z przyczyn prawnych również wówczas, gdy nakłada na stronę obowiązek, który jest zgodny z prawem, ale którego strona nie może wykonać z powodu przeszkód prawnych, np. strona zostaje zobligowana do podjęcia działań w stosunku do rzeczy, której nie jest właścicielem i których nie może dokonać bez zgody właściciela.

Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., spoczywa na zobowiązanym wnoszącym zarzut na tej podstawie (zob. np. wyrok NSA z 13 listopada 2008 r.).

Skarżący jako przyczynę niewykonalności podnosi nieuwzględnienie przez organ egzekucyjny sąsiedztwa linii elektroenergetycznej 15 kV, wskazując dodatkowo, że wykonanie obowiązku spowoduje czyn zagrożony karą z art. 163 i 160 Kodeksu karnego.

Z urzędu Sąd stwierdza, że zarzut ten był podnoszony w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia (...) listopada 2015 r., nr (...), w decyzji utrzymującej ją w mocy z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 599/16 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1880/17 zgodnie stwierdziły, że wykonywanie robót budowlanych pod linią wysokiego napięcia, zgodnie z § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401), wymaga uzgodnienia bezpiecznych warunków pracy z jej użytkownikiem, ale nie oznacza niewykonalności obowiązku. Do niewykonalności, co podkreślił NSA w powołanym wyżej wyroku, nie należy bowiem sytuacja, gdzie wykonanie obowiązku wymaga podjęcia czynności zabezpieczenia przed szkodą czy stanem zagrożenia dla życia i zdrowia.

Zgodne z przedstawionymi wymogami wykonanie obowiązku nie będzie prowadziło do powstania czynu zagrożonego karą-art. 164 Kodeksu karnego - sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa, art. 160 Kodeksu karnego narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Nie ma również racji skarżący, że określenie egzekwowanego obowiązku nastąpiło w sposób niezgodny z treścią tytułu egzekucyjnego.

Wbrew zarzutom treść obowiązku, jak również użycie zwrotu: "nakazuje" odpowiada treści decyzji. Pozostałe zgłaszane nieprawidłowości dotyczące adresu nie mają wpływu na wykonalność decyzji, noszą cechy oczywistej omyłki zamiast "38a" wpisano "8a", które nie przełożyło się w żaden sposób na wynik postępowania, czy na realizację praw skarżącego.

Aktualnie nie podlega również weryfikacji nałożenie obowiązku na dwóch dłużników. Poza skarżącym w decyzji nakładającej obowiązek wymieniono również J.O., co do którego odrębnie nałożono obowiązek. Należy podkreślić, że decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki jest decyzją ostateczną i prawomocną. Decyzja ta poddana została weryfikacji zarówno w trybie zwykłym, jak również nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności. Jest również wynikiem uchylenia poprzednio wydanej decyzji (z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...)), którą nałożono obowiązek na obydwu dłużników bez sprecyzowania zakresów jego wykonania, w stosunku do każdego z nich. Aktualnie problem ten został usunięty. Względem każdego z dłużników sprecyzowano zakres obowiązku.

Jeśli chodzi o obowiązek uporządkowania terenu po rozbiórce, to wynika on z art. 67 § 1 Prawa budowlanego o czym była mowa w uzasadnieniu do wyroku w sprawie II SA/Rz 117/20 i oznacza, jak prawidłowo wyjaśnił to organ II instancji, że obowiązek dotyczy każdego ze skarżących w zakresie odpowiadającym obowiązkowi rozbiórki.

Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci grzywny jest zbyt uciążliwy, w świetle wymogu stosowania środka jak najmniej uciążliwego. Odnośnie tego zarzutu Sąd wypowiedział się w sprawie ze skargi skarżącego na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny - II SA/Rz 117/20. Powtórzyć jedynie należy, że z art. 119 § 2 u.p.e.a. wynika, że grzywna w celu przymuszenia powinna być nakładana jako ostateczny środek egzekucyjny, po wyczerpaniu możliwości stosowania innych środków egzekucyjnych. Z art. 122 § 2 pkt 2 in fine u.p.e.a. wynika jednak, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy najpierw powinna zostać nałożona grzywna w celu przymuszenia, a następnie powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. W sprawach tego rodzaju nie można zatem kwestionować zastosowania grzywny w celu przymuszenia, twierdząc, że jest ona zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym oraz że w pierwszej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze. Grzywna w celu przymuszenia jako środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym jest bez wątpienia środkiem mniej uciążliwym niż pozostałe środki egzekucyjne stosowane w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, które są środkami zaspokajającymi. W świetle powyższego także ten zarzut okazał się bezzasadny.

Rację ma również organ wskazując, że skarżący zwolniony zostanie z grzywny gdy wykona nałożony na niego obowiązek, w miejsce postulowanego przez niego wykonania zastępczego.

Bezzasadny okazał się również zarzut rozstrzygnięcia o zgłoszonych zarzutach w formie nieprzewidzianej prawem - uznania zarzutów za bezzasadne. Rację ma organ wskazując, że treść rozstrzygnięcia określa art. 34 u.p.e.a. W § 4 tego przepisu wskazano, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Stosując argumentację a contrario - z przeciwieństwa - wnioskować należy, że jeśli stwierdzi, że zarzuty są nieuzasadnione stwierdza ich bezzasadność.

Z zacytowanego przepisu wynika również konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela przed rozstrzygnięciem w przedmiocie zarzutów. Obowiązek ten nie dotyczy jednak przypadków gdy wierzycielem i jednocześnie organem egzekucyjnym jest ten sam organ. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. wynika, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych w imieniu własnym decyzji i postanowień. Jest on również podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym tj. wierzycielem - art. 1a pkt 13 u.p.e.a. Ponadto zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku jest organ I instancji, a nie co podnosi skarżący organ II instancji - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zarzut niewłaściwości organu egzekucyjnego także się nie powiódł.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.