Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145860

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 4 kwietnia 2012 r.
II SA/Rz 1231/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: NSA Jerzy Solarski.

Sędziowie WSA: Magdalena Józefczyk Zbigniew Czarnik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2011 r. nr (...) w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody (...) w (...) z 14 października 2011 r. nr (...) uchylająca decyzję Starosty (...) z 7 kwietnia 2011 r. nr (...),(...) zmieniającą decyzję Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. nr (...) udzielającą pozwolenia na budowę oraz odmawiającą wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. w części dotyczącej zatwierdzonego projektu budowlanego, która zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z 25 maja 2009 r. B.B. zwrócił się do Starosty (...) o zmianę decyzji Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r., nr (...) o pozwoleniu na budowę uwzględniającą aktualną nazwę i rodzaj zamierzenia inwestycyjnego, tj. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zewnętrzną instalacją sanitarną, budową przyłączy wody, gazu, energii elektrycznej, lokalnej kanalizacji deszczowej, oświetlenia terenu, ciągów pieszo-jezdnych i miejsc parkingowych oraz placu zabaw dla dzieci" na działkach nr (...) /5, (...) /7, (...) /2, (...) /2, (...) /20, (...),(...) /2, (...) /1, (...) /24, (...) /25, (...) /15 położonych w (...). Decyzją z 14 lipca 2009 r. nr (...) Starosta (...) uwzględnił wniosek B.B. i zmienił decyzję Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. zgodnie z jego osnową. Decyzją z 30 października 2009 r. nr (...) Wojewoda (...) uwzględnił wniesione przez H. i G. J. odwołanie i uchylił w całości zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z 7 kwietnia 2010 r., nr (...) Starosta (...) zmienił decyzję Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. co do przedmiotu rozstrzygnięcia z dotychczasowego w brzmieniu "budowa budynku internatowo-mieszkalnego na działkach nr ewid. gr. (...) /6, (...) /2, (...) /2, (...) /7, (...) /5 w (..]" na "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz przyłączami wody, gazu, energii elektrycznej, budowę instalacji elektrycznej oświetlenia terenu, budowę ciągów pieszo-jezdnych, budowę miejsc parkingowych i budowę placu zabaw dla dzieci na działkach nr (...) /5, (...) /7, (...) /2, (...) /2, (...) /20, (...),(...) /2, (...) /1, (...) /24, (...) /25, (...) /15 położonych w (..]". Za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął przepisy art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.; dalej: "p.b.") oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). W jej uzasadnieniu podał, że inwestor prawidłowo wywiązał się z nałożonych na niego postanowieniem z 5 lutego 2010 r. obowiązków usuwając nieprawidłowości wytknięte przez Wojewodę w poprzedniej decyzji z 14 lipca 2009 r. Zamienny projekt zagospodarowania terenu jest w ocenie organu I instancji zgodny z przepisami, a przedłożony projekt budowlany z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt budowlany zamienny uznano za kompletny i posiadający niezbędne opinie i uzgodnienia, inwestor wykazał też prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odniesieniu do zagadnienia nasłonecznienia nieruchomości sąsiednich w ocenie Starosty przepisy § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie odnoszą się do przesłaniania sąsiedniej działki w ogólności, lecz odległości projektowanego budynku od istniejącego już obiektu przeznaczonego na pobyt ludzi na sąsiedniej działce, a działka nr (...) /1 nie jest aktualnie zabudowana.

Decyzją z 19 sierpnia 2010 r., nr (...) Wojewoda (...) uchylił w całości ww. decyzję z 7 kwietnia 2010 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek uwzględnienia skargi B.B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 20 grudnia 2010 r. uchylił decyzję Wojewody z 19 sierpnia 2010 r. orzekając jednocześnie o klauzuli ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wskazał w sposób przekonujący, jakiego rodzaju braki i wady pierwszoinstancyjnego postępowania administracyjnego uzasadniły wydanie decyzji kasacyjnej. Brak zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w kwestii zaprojektowania odpowiedniej ilości miejsc postojowych oraz brak zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. powinny zostać rozstrzygnąć w toku postępowania odwoławczego. W kwestii wątpliwości Wojewody co do obowiązywania decyzji Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. Sąd stwierdził, że w razie ustalenia tej właśnie okoliczności prowadzenie postępowania byłoby bezprzedmiotowe. Również zagadnienie braku odpowiedniej liczby miejsc postojowych nie mogło stanowić podstawy zastosowania dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Sąd podkreślił, że decyzja Burmistrza Miasta (...) z 31 maja 2007 r. wśród warunków zabudowy w pkt 1.3/ w zakresie zagospodarowania terenu zawiera ustalenie "plac zabaw dla dzieci, 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie", a kontrolowane decyzje nie zawierały wskazania ilości mieszkań we wznoszonym budynku, co uniemożliwiło ocenę spełnienia warunków ustawowych w tym zakresie. Zwrócono też uwagę, że poszanowanie interesów osób trzecich mające swoje źródło w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. może polegać m.in. na możliwości zrealizowania na własnej działce budynku z otworem okiennym zapewniającym oświetlenie w sposób naturalny, nie odnosi się natomiast do kwestii zacieniania samej powierzchni działek sąsiednich. Zarazem Sąd nie podzielił wykładni przepisu § 13 rozporządzenia z 2002 r. stwarzającej uprzywilejowanie inwestora, który jako pierwszy przystąpił do zainwestowania nieruchomości. Mając na względzie powyższe Sąd zobowiązał Wojewodę, aby wezwał inwestora do przedłożenia analizy zacieniania działek sąsiadujących z terenem inwestycji oraz ustalenia ilość lokali mieszkalnych we wznoszonym budynku w aspekcie niezbędnej liczby miejsc postojowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy powołaną na wstępie decyzją z 14 października 2011 r. Wojewoda (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie odmówił B.B. wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r. nr (...), w części dot. zatwierdzonego projektu budowlanego. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjął przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 35 ust. 1 w związku z art. 36a ust. 3 p.b. Z jej uzasadniani wynika, że w uwzględnieniu wytycznych WSA w Rzeszowie postanowieniem z 13 maja 2011 r. nr I.III.7144-5-5/10 Wojewoda wezwał inwestora do doprowadzenia projektu zagospodarowania działki do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie ilości miejsc postojowych, przedłożenia analizy zacieniania działek sąsiadujących z działkami, na których zlokalizowany jest wznoszony budynek, oraz do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Wojewoda wyjaśnił, że Naczelnik Miasta (...) decyzją z 5 sierpnia 1985 r. udzielił Spółdzielni Inwalidów "(...)" w (...) pozwolenia na budowę budynku internatowo-mieszkalnego na działkach nr (...) /6, (...) /2, (...) /2, (...) /7, (...) /5 położonych przy ul. P. w (...), które decyzją Starosty (...) z 31 marca 1999 r. nr (...) zostało przeniesione na nowego inwestora - B. B. Ten domaga się obecnie zmiany tego pozwolenia w opisanym na wstępie zakresie w trybie art. 36a ust. 1 p.b. W ocenie Wojewody wniosek nie może zostać uwzględniony, ponieważ inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji technicznej stanowiącej załącznik do decyzji Naczelnika Miasta (...) z 5 sierpnia 1985 r., co było niezbędne do oceny, czy w świetle art. 36a ust. 1 p.b. doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie było bowiem możliwe ustalenie, jakich zmian zamierza dokonać inwestor w stosunku do pierwotnej dokumentacji projektowej. Pomimo oświadczenia inwestora, że pierwotna dokumentacja budowlana uległa zniszczeniu, dlatego przedłożył projekt budowlany wykonany po uprzednim dokonaniu inwentaryzacji obiektu, nie może ona być w ocenie organu odwoławczego dokumentem, w oparciu o który można dokonać powyższej oceny.

Dodatkowo zwrócono uwagę, że korygowany przez inwestora projekt budowlany nie spełnia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta (...) z 31 maja 2007 r. nr (...). Wśród warunków zabudowy w zakresie zagospodarowania terenu zawarto bowiem ustalenie "plac zabaw dla dzieci, 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie". Wojewoda ustalił, że zaprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny posiada 38 mieszkań, a na działkach nr (...) /20 i (...) /25 zaprojektowano drogi wewnętrzne, chodniki i miejsca postojowe dla 38 samochodów osobowych, w tym 3 dla osób niepełnosprawnych. Część miejsc postojowych zaprojektowana została jednak na działce nr (...) /25, której nie obejmuje decyzja o warunkach zabudowy. W przypadku 7 miejsc parkingowych nie zachowano minimalnych odległości do okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego, co narusza korzystając z regulacji zawartych w § 19 i § 20 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Również dokumenty stanowiące uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania nieruchomości nie przewidują odpowiedniej liczby miejsc postojowych na działce nr (...) /20, przy czym inwestor przedłożył trzy różne dokumenty będące częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu, które w sposób odmienny przedstawiają zagospodarowanie terenu w zakresie miejsc postojowych. Zwrócono również uwagę, że projekt zagospodarowania działki nr (...) /5, (...) /7, (...) /2, (...) /2, (...) /20, (...) /24, (...) /15, (...) /15, (...) /25, (...),(...) /2, (...) /1 w (...) przewiduje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w odległości m.in. 4,80 m w najdalszym miejscu od granicy z działką nr (...) /1 stanowiącą współwłasność odwołujących, 4 m od granicy z działką nr (...) /1, 6,30 m od granicy z działkami nr (...) /6 i (...) /4 od strony zachodniej, oraz 5,21 m od granicy z działką sąsiednią nr (...) od strony północnej, co narusza przepis § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Inwestycja nie chroni uzasadnionych interesów osób trzecich - właścicielom działek nr (...) /1, (...) /1, (...) /6, (...) /4 i (...) w zakresie odstępu do naturalnego nasłonecznienia ograniczając, ze względu na swoje gabaryty, dopływ światła. Projekt nie spełnia w ocenie organu wymogów § 13 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe parametry planowanej inwestycji i jej realizacja ograniczyłyby w przyszłości prawo zabudowy sąsiednich działek Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się B.B., wnosząc do tut. Sądu skargę. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisu art. 36a ust. 3 p.b. przez jego błędną interpretację i przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę, którą zmienia decyzją z 7 kwietnia 2010 r. Starosta (...) nie funkcjonuje w obrocie prawnym, naruszenie art. 32-35 w zw. z art. 36a ust. 3 p.b. przez ich błędną interpretację i ustalanie zgodności z prawem inwestycji, która jest realizowana, na podstawie pozwolenia na budowę z 5 sierpnia 1985 r., naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez błędne ustalenie, że planowana inwestycja narusza uprawnienia osób trzecich wynikające z prawa własności do nieruchomości sąsiednich, naruszenie § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez ich błędną interpretację i uznanie, że warunki ujawnione w tych przepisach dotyczą również budynków nie istniejących oraz uznanie, że przedłożony projekt zamienny nie spełnia warunków rozporządzenia, naruszenie art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez nieuzasadnione przedkładanie hipotetycznych interesów osób trzecich ponad interes inwestora i właściciela nieruchomości, na których inwestycja jest realizowana, naruszenie art. 8 k.p.a. przez brak działań które budowały by zaufanie do organów administracji.

Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, aby planowana liczba miejsc parkingowych wskazana we wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę była niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy w tym zakresie, że część z nich została zlokalizowana poza granicami terenu wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy z 31 maja 2007 r. nr (...). Zwraca uwagę, że pozwolenie na budowę wygasa jedynie w przypadkach określonych w art. 37 P.b., a tymczasem inwestycja ujawniona w pozwoleniu z 5 sierpnia 1985 r. została wykonana w znacznej części (2 kondygnacje) i nadal jest realizowana zgodnie z decyzją, co potwierdzają zapisy w dzienniku budowy. W tych okolicznościach Wojewoda powinien ocenić wyłącznie planowane zmiany w projekcie budowlanym, a nie wychodzić poza granice sprawy. Trafność tego stanowiska mają potwierdzać poglądy wybranego prze stronę orzecznictwa. W kwestii ilości miejsc postojowych w ocenie strony decyzja o warunkach na budowę nie nakłada na inwestora obowiązku zapewnienia miejsc postojowych na nieruchomości, której dotyczy. Wojewoda orzekł zatem w sposób sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy pomimo, że skarżący posiada inne nieruchomości bezpośrednio przylegające do nieruchomości objętych decyzja o warunkach zabudowy wskazując na nie w projekcie zagospodarowania działki. Dzięki temu spełnił wymóg zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych. W ocenie skarżącego zarzuty H.J. i G.J. mają wyłącznie na celu uniemożliwienie realizacji jego inwestycji. Na ich nieruchomości nie istnieje żaden obiekt budowlany, do którego miałyby zastosowanie przepisy powołane przez Wojewodę, a istniejąca zabudowa nie jest narażona na zacienienie inwestycją skarżącego. Również ewentualna nowa zabudowa nie będzie wymagała od H.J. i G.J. jej lokalizowania w pobliżu granicy z działką inwestora, aby narażać ją na zacienianie. Skarżący podkreśla jednak, że decyzja Wojewody została uzasadniona rezerwacją ww. prawa zabudowy ich nieruchomości. Takie blokowanie inwestycji nie jest w jego ocenie dopuszczalne. Przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. odnoszą się do odległości pomiędzy istniejącymi budynkami i pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych również istniejących budynków, których w przedmiotowym przypadku nie ma. Ponadto inwestor podejmował działania w celu uzyskania zezwolenia na odstąpienie od warunków technicznych i z uzyskanej od Ministra Infrastruktury odpowiedzi wynikało, że ponieważ projektowany budynek spełnia warunki z § 13 rozporządzenia z 2002 r. Na tej podstawie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy, stosując prawem określone środki niezbędne do usunięcia naruszeń prawa w celu końcowego załatwienia sprawy. Skarga B.B. nie zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że objęta nią decyzja nie narusza prawa w sposób, który dawałby podstawę do jej uchylenia. Sąd nie dopatruje się wskazanych w skardze naruszeń. Stanowisko takie znajduje następujące uzasadnienie.

Ocena zgodności skarżonej decyzji z prawem musi uwzględniać wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r. II SA/Rz 950/10. Konieczność ich uwzględnienia przez organy i Sąd orzekający w sprawie skargi wynika z treści art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Analiza akt sprawy wskazuje, że Wojewoda (...) wydając zaskarżoną decyzję wykonał zalecenia wyrażone w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r., II SA/Rz 950/10 i przyjął wskazany tam sposób wykładni przepisów prawa.

Sąd nie dopatruje się naruszenia art. 32-35 w związku z art. 36a ust. 3 p.b. polegającego na błędnej interpretacji tych przepisów, w szczególności na przyjęciu, że inwestycja, która jest realizowana na podstawie pozwolenia na budowę z 1985 r. ma być badana pod kątem zgodności z prawem. Sąd wskazuje, że przedmiotem postępowania, w którym zapadła skarżona decyzja nie jest badanie zgodności budowy realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę ale dopuszczalność zmiany pozwolenia na budowę z 1985 r. celem realizacji innej inwestycji niż ta, która została określona w tym pozwoleniu. Taki jest sens zmiany pozwolenia na budowę, a skarżący przecież o taką zmianę wystąpił. Odmowa zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę daje podstawę do realizacji określonego w pozwoleniu zakresu robót, jeżeli pozwolenie takie nie utraciło bytu prawnego na podstawie przepisów prawa. Jednak skarżący nie realizuje pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego, ale ma zamiar realizować inne, dlatego wystąpił o zmianę pozwolenia. Nowe zamierzenie inwestycyjne wynika z odstępstw, które inwestor zamierza zrealizować, zatem w tym zakresie te rozwiązania muszą być ocenione z punktu widzenia zgodności z prawem. Właśnie brak takiej zgodności z przepisami prawa legł u podstaw decyzji odmownej, która stała się przedmiotem skargi. W tym znaczeniu nietrafna jest argumentacja skargi wskazująca na naruszenie art. 32-35 i art. 36a ust. 3 prawa budowlanego.

Podkreślić należy, że niekompletna dokumentacja wniosku o zmianę zmusiła organ do wezwania skarżącego o jej uzupełnienie o określone dokumenty. Wojewoda wezwał skarżącego o uzupełnienie wniosku, a skarżący tego nie wykonał. W takim przypadku trudno czynić organowi zarzut nieuwzględnienia żądań skarżącego, skoro podmiot ten nie przedkłada projektu technicznego pierwotnego przedsięwzięcia, dla którego udzielone zostało pozwolenie w 1985 r.

W wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r. WSA wskazał, że Wojewoda powinien dokonać oceny zgodności inwestycji objętej wnioskiem z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Prowadząc po wyroku postępowanie organ odwoławczy dokonał oceny, stwierdzając że wniosek obejmuje działki inne niż w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie ustalenia niezbędnych miejsc parkingowych. W uzasadnieniu własnej decyzji Wojewoda szczegółowo wskazał rozbieżności w tym zakresie (na str. 4 uzasadnienia). Brak zgodności między wnioskiem a ustaleniami decyzji w sprawie warunków zabudowy musi prowadzić do odmowy zmiany decyzji pierwotnej.

Sąd nie podziela zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Zwłaszcza nie może aprobować stanowiska, które kwestionuje, by zmiana pierwotnego pozwolenia na budowę prowadziła do naruszenia praw osób trzecich. W toczącym się obecnie postępowaniu Sąd nie będzie przywoływał argumentacji wskazanej w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r., jednak poza sporem pozostaje, że zabudowa nieruchomości, do której inwestor ma tytuł prawny może być prowadzona tylko w taki sposób, aby nie naruszyć prawa sąsiadów do zabudowy ich nieruchomości. Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r. szczegółowo wskazał postępowanie, jakie organ powinien podjąć, by zrealizować nakaz płynący z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. W obecnym postępowaniu Sąd stwierdza, że te działania zostały wykonane, gdyż Wojewoda w sposób szczegółowy wskazał minimalne odległości projektowanego budynku od granicy działki uczestników H.J. i G.J., wobec nie przedstawienia przez skarżącego analizy zacieniania w odległości minimalnego usytuowania budynku z oknem w ścianie.

W kontekście tych stwierdzeń Sąd zauważa, że Wojewoda (...) wykonał zobowiązanie wynikające z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2010 r. Stanowisko przyjęte w tym zakresie, a wynikające z tego wyroku nie było przez skarżącego kwestionowane. Istnienie w tej materii rozbieżnych stanowisk w judykaturze, w zakresie zacieniania działki sąsiedniej, a przez to ograniczenie jej zagospodarowania w rozpoznawanej sprawie nie może mieć znaczenia ze względu na treść art. 153 p.p.s.a. i pogląd wyrażony w tym zakresie przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r. Z tego powodu Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Ochrona prawa własności i możliwości zabudowy nieruchomości, do której przysługuje prawo własności wymaga takiego prowadzenia działań inwestycyjnych na działkach sąsiednich, aby ich realizacja nie uniemożliwiała zabudowy działki w przyszłości, skoro działka ma przeznaczenie budowlane, a z takim mamy do czynienia w przypadku uczestników toczącej się sprawy. Pierwszeństwo w realizacji obiektu budowlanego przez skarżącego nie może uniemożliwiać realizacji takiego zamiaru uczestnikom postępowania.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie biorąc pod uwagę treść art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.