Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1474202

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 21 maja 2014 r.
II SA/Po 92/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi

I. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia (...) listopada 2013 r. Nr (...) w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) września 2013 r. nr (...),

II.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) września 2013 r., znak (...) Wójt Gminy C. na podstawie art. 104 i art. 130 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 17, art. 19 ust. 4, art. 23 ust. 10-4, art. 24 ust. 2-4, art. 265 ust. 1 i 2, art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548 z późn. zm.), art. 6 ust. 21, art. 16 ust. 6b, art. 18 ust. 5, art. 118 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 20132 r. poz. 675 z późn. zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. o sposobie i trybie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. poz. 3) w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 28, art. 73 pkt 10, art. 75 ust. 11, art. 81 ust. 8 pkt 9, art. 86 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004 r. poz. 2135) odmówił I. M. J. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną córkę B. M. J.

W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył treść art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Następnie Wójt Gminy C. wskazał - powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. I OPS 5/12 - że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne adresowane jest wyłącznie do osób, których źródłem utrzymania jest wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Oznacza to, że osobą uprawnioną nie jest osoba, która nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w sytuacji, gdy ma inne źródło utrzymania, bez względu na wysokość tych dochodów. Tym samym do rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne nie ma zastosowania pojęcie "rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", o jakim mowa w art. 17 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. W konsekwencji organ stwierdził, że I. J. nie spełniła przesłanki rezygnacji z zatrudnienia.

Pismem z dnia (...) września 2013 r. I. M. J. odwołała się od powyższej decyzji organu i instancji z dnia (...) września 2013 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się z decyzją. Podniosła, że świadczenie pielęgnacyjne pobierała do końca 2013 r., a jej córka, B. J., jest osobą niepełnosprawną od urodzenia.

Decyzją z dnia (...) listopada 2013 r., znak (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy C.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że z orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia (...) maja 2009 r. wynika, że córka skarżącej zaliczona jest do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, przy czym niepełnosprawność ta istnieje od urodzenia, tj. od dnia (...) maja 1993 r. Powyższe orzeczenie wydano na stałe. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,3700 ha fizycznych, co stanowi 0,9270 ha przeliczeniowych. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu powołało się na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 5/12. Zgodnie z tym orzeczeniem, prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 cytowanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tym samym w ocenie organu odwoławczego należy uznać, że rolnikowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, gdyż jest ono rodzajem rekompensaty finansowej dla tych osób, które rezygnują z zatrudnienia, by opiekować się bliską osobą niepełnosprawną. Rolnik nie jest natomiast zatrudniony, nie podlega reżimowi pracy co do czasu i miejsca pracy. Kieruje się rachunkiem ekonomicznym, ale nawet podejmowanie działań nieracjonalnych ekonomicznie nie powoduje pozbawienia go zatrudnienia. Może też zatrudniać pracowników - prowadzenie gospodarstwa może polegać na zarządzaniu nim. Skoro zatem skarżąca posiada gospodarstwo rolne, którego powierzchnia przekracza 1 ha, co nie było kwestionowane w toku postępowania, to w świetle powołanej uchwały z dnia 11 grudnia 2012 r. należało stwierdził, że nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne.

Pismem z dnia (...) grudnia 2013 r. I. M. J. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium z dnia (...) listopada 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że ustawa o świadczeniach rodzinnych jest niezgodna z Konstytucją RP, gdyż obywatel ma gwarancję, że prawo nie zostanie zmienione arbitralnie na jego niekorzyść. W przypadku skarżącej doszło tymczasem do naruszenia praw słusznie przez nią nabytych w dniu (...) maja 1999 r., gdy złożyła wniosek o udzielenie zasiłku stałego w celu wychowania oraz stałej opieki pielęgnacyjnej i systematycznego współdziała rehabilitacyjnego. Jako matka dziecka niepełnosprawnego zrezygnowała z pracy i nie mogła podjąć innego zatrudnienia. Jej córka wymaga stałej opieki i pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwości samodzielnej egzystencji. Tym samym prawo do otrzymywanego dotychczas świadczenia nie powinno ulec zmianie, choć w 2005 r. skarżąca otrzymała od rodziców grunty rolne o powierzchni 7,3700 ha fizycznych, co stanowi 0,9270 ha przeliczeniowych. Ziemia ta nie stanowi jednak gospodarstwa rolnego i nie przynosi żadnych dochodów. Należy ona do VI klasy bonitacji i jest zwolniona z podatku rolnego, w związku z czym nie jest opłacana także składka na KRUS. Składkę ubezpieczeniową do ZUS-u odprowadzał natomiast Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w C. Skarżąca podkreśliła zarazem, że świadczenie pielęgnacyjne zostało jej przyznane na stałe, a decyzje administracyjne powinny uwzględniać złożoność sytuacji osoby niepełnosprawnej i jej opiekuna. Tym bardziej, że została ona obecnie pozbawiona środków do życia, a także gwarantowanego prawa do emerytury.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, jeżeli (1) nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (2) w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwości samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia (...) maja 2009 r., znak (...), B. J. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (k. 4 akt adm. organu I instancji). Stwierdzono przy tym, że niepełnosprawność córki skarżącej istnieje od urodzenia, tj. od dnia (...) maja 1993 r., a powyższe orzeczenie zostało wydane na stałe. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Tym samym spełniony został drugi z opisanych wyżej warunków, od których art. 17 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy uzależnia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Kluczowe wątpliwości w niniejszej sprawie wyłoniły się natomiast na tle analizy spełnienia przez skarżącą pierwszej przesłanki, tj. niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 3 pkt 22 powołanej ustawy, zatrudnienie lub inna praca zarobkowa oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej. Trzeba przy tym zauważyć, że w uchwale Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt I OPS 5/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, stwierdzono, że prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sąd orzekający w rozpatrywanej sprawie podziela przy tym w pełni pogląd wyrażony w cytowanej uchwale. Niemniej w świetle zgromadzonego w aktach materiału dowodowego należy uznać, że stanowisko organów administracji publicznej było przedwczesne.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w powołanej uchwale z dnia 11 grudnia 2012 r. Skład Siedmiu Sędziów NSA stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne pełni rolę rekompensaty za niepodjęcie lub rezygnację z własnej woli z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dlatego z tej formy wsparcia finansowego nie powinny korzystać osoby, które nie wykonują wprawdzie pracy, lecz mimo to osiągają dochody z innych źródeł. Tym bardziej, że art. 3 pkt 22 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych nie powinien podlegać wykładni rozszerzającej. Konsekwentnie zatem pominięcie w tym przepisie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub działalności rolniczej ma charakter celowy, a ten typ aktywności gospodarczej stanowi negatywną przesłankę przyznania rozważanego świadczenia. Zwłaszcza, że rolnik - w odróżnieniu od pracownika - nie jest poddany wymogom w zakresie czasu i miejsca pracy, a zatem może elastycznie zarządzać swoim czasem, także w zakresie opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Trzeba przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 187 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchwała składu siedmiu sędziów NSA wiąże co do zasady jedynie w sprawie, w której zostały podjęta. Niemniej takie orzeczenie posiada również tzw. ogólną moc wiążącą. Jak wynika bowiem z art. 269 § 1 cytowanej ustawy, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale z dnia 11 grudnia 2012 r., dopóty sądy administracje powinny respektować wyrażony tam pogląd.

Niemniej, aby skutecznie powołać się na stanowisko wyrażone w cytowanej uchwale z dnia 11 grudnia 2012 r., konieczne jest wykazanie, że dana osoba posiada status rolnika prowadzącego gospodarstwo rolne. Powołana ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera wprawdzie definicji legalnej słowa "rolnik", lecz w tym zakresie można odwołać się do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291 z późn. Zgodnie z tym przepisem, rolnikiem jest pełnoletnia osoba fizyczna, zamieszkująca i prowadząca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia.

Jak wynika z kolei z art. 3 pkt 6 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych, zwrot "gospodarstwo rolne" powinien być wedle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) rozumiany jako obszar gruntów, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Należy poza tym zauważyć, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, wspomnianemu ubezpieczeniu podlegają jedynie te osoby posiadające status rolnika, których gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny. Ponadto art. 38 cytowanej ustawy wprowadza szereg domniemań, w świetle których uważa się m.in., że właściciel gruntów zaliczonych do użytków rolnych prowadzi działalność rolniczą na tych gruntach. Trzeba jednak podkreślić, że domniemania te mają charakter wzruszalny (zob. wyrok SN z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt I UK 59/05, OSNP 2006, nr 19-20, poz. 310, LEX nr 176549). Tym samym podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników związane jest z rzeczywistym prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a nie tylko z posiadaniem nieruchomości rolnych.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy stwierdzić, że organy administracji publicznej nie wykazały, by skarżąca była rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne. Wprawdzie z decyzji nr (...) Wójta Gminy B. z dnia (...) stycznia 2012 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012 r. wynika, że skarżąca posiada grunty rolne o powierzchni 6,3700 ha fizycznych, co stanowi 0,9270 ha przeliczeniowych, oraz 0,6600 ha lasów (k. 3 akt adm. organu I instancji). Niemniej wobec skarżącej ustalono 0,00 zł podatku rolnego. Ponadto z decyzji Wójta Gminy C. z dnia (...) lutego 2012 r., nr rejestru 00000444, wynika, że skarżąca dysponuje gruntami rolnymi o powierzchni 8,1900 ha fizycznych, co stanowi 1,4695 ha przeliczeniowych, oraz lasami o powierzchni 0,8300 ha (k. 2 akt adm. organu I instancji). Ponownie jednak w decyzji z dnia (...) lutego 2012 r. ustalono wobec skarżącej 0,00 zł podatku rolnego. I. M. J. wskazywała przy tym w skardze z dnia (...) grudnia 2013 r. na niską (VI) klasę bonitacji gleby gruntów o powierzchni 6,3700 ha fizycznych (0,9270 ha przeliczeniowych) i w konsekwencji brak dochodów z tej nieruchomości (k. 2-3 akt sądowych).

Tym samym w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można wykluczyć, że skarżąca, mimo posiadania gruntów rolnych, w istocie nie prowadzi żadnego gospodarstwa rolnego na należących do niej nieruchomościach. Za taką konkluzją przemawia dodatkowo pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w O. W. z dnia (...) sierpnia 2013 r., znak (...), z którego wynika, że skarżąca udowodniła łącznie 19 lat i 10 dni okresów składkowych oraz 7 lat, 1 miesiąc i 27 dni okresów nieskładkowych - ograniczonych o 1/3, tj. 6 lat 4 miesiące i 3 dni (k. 9 akt adm. organu I instancji). Trzeba mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm.), za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne wójt, burmistrz lub prezydent miasta odprowadza składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiednio świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługujących na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych przez okres niezbędny do uzyskania 25-letniego okresu ubezpieczenia (składowego i nieskładkowego). Należy przy tym podkreślić, że z powyższego pisma z dnia (...) sierpnia 2013 r., jak i z oświadczenia I. M. J. zawartego w skardze z dnia (...) grudnia 2013 r. wynika, iż nigdy nie opłacała ona składki na ubezpieczenie społeczne w ramach Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS), co sugeruje, iż nie posiadała i nie posiada ona statusu rolnika.

Ponadto organy administracji publicznej nie zbadały również, czy wykształcenie lub inne umiejętności posiadane przez skarżącą mogą wskazywać na fakt prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego. W tej mierze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy ogranicza się tylko do świadectw pracy z dnia (...) czerwca 1989 r. i (...) maja 1999 r., z których wynika, że skarżąca pracowała w okresie od dnia (...) września 1985 r. do dnia (...) czerwca 1989 r. kolejno jako salowa OHP, salowa i wykwalifikowany sanitariusz szpitalny, a następnie w okresie od dnia (...) grudnia 1990 r. do dnia (...) maja 1999 r. jako sanitariusz szpitalny (k. 6-7 akt adm. organu i instancji). Taki typ wykonywanej pracy nie potwierdza więc, iż skarżąca posiada kwalifikacje konieczne do prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej naruszyły w niniejszej sprawie art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Takie działanie stanowiło zarazem naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80, w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uchybienia te miały znaczący wpływ na wynik sprawy, gdyż przełożyły się na odmowę przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia (...) listopada 2013 r., znak (...) (k. nienumerowana akt adm. organu II instancji), oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) września 2013 r., znak (...) (k. 1 akt adm. organu I instancji) z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny ustalić, czy skarżąca posiada rzeczywiście status rolnika, a w szczególności, czy prowadzi gospodarstwo rolne.

Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.