Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2016142

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 9 grudnia 2015 r.
II SA/Po 918/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Elwira Brychcy, Wiesława Batorowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) sierpnia 2015 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) czerwca 1985 r. nr (...) Naczelnik Miasta (...) zezwolił na podział nieruchomości oznaczonej działkami ewidencyjnymi nr 2119, 2975, 2976, 2245/2 i 2245/3 będącej własnością A. D. oraz Skarbu Państwa, objętej księgą wieczystą (...) i zatwierdził projekt podziału przedstawiony na załączonej mapie oraz granice nowoutworzonych działek.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) Burmistrz Miasta (...), działając na podstawie art. 145, art. 145a, art. 145b, art. 147, art. 148 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Naczelnika Miasta. Uzasadniając Burmistrz wyjaśnił, że pismem z dnia (...) września 2013 r. J. M. (dalej jako Wnioskodawca, Strona, Skarżący) zwrócił się o wznowienie postępowań, w tym postępowania zakończonego ww. decyzją. Pismem z dnia (...) lutego 2014 r. Wnioskodawca wyjaśnił, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania dowiedział się w dniu (...) sierpnia 2013 r. w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W dalszej części uzasadnienia Burmistrz podniósł, że żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione w terminie, ale Wnioskodawca nie wykazał swoich praw w postępowaniu, którego wznowienia się domaga i nie wskazał ustawowej przyczyny do wznowienia postępowania.

Rozpoznając zażalenie Wnioskodawcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1044/14, rozpoznając skargi J. M., w tym także skargę na ww. postanowienie z dnia 26 czerwca 2014 r. - uchylił to postanowienie, w pozostałej części skargi oddalił i zasądził zwrot kosztów postępowania. Uzasadniając Sąd napisał, że stosownie do treści art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.).

Sąd wskazał, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Oceniając natomiast wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w cytowanych wyżej przepisach oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 148 k.p.a. właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd zauważył, że decyzja z dnia 17 czerwca 1985 r. podlegała reżimowi prawnemu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.), zgodnie z którą podział nieruchomości mógł nastąpić, jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 10 ust. 1 ustawy z 1985 r.) lub tez niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile spełniał on przesłanki określone w art. 10 ust. 2 powołanej powyżej ustawy.

Skoro stronami postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości mogą być jedynie właściciele lub użytkownicy wieczyści, to również jedynie te podmioty - jako strony postępowania podziałowego - mogą żądać uchylenia ostatecznej decyzji o podziale w jednym z trybów nadzwyczajnych. Obowiązkiem organów administracji publicznej było więc ustalenie, czy w dacie podziału nieruchomości Skarżący był właścicielem lub użytkownikiem wieczystym dzielonych nieruchomości.

Sąd zarzucił, że organ odwoławczy całkowicie zignorował fakt, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Naczelnika (...) w przedmiocie odstąpienia Skarżącemu w użytkowanie wieczyste działkę oznaczoną nr (...) oraz akt notarialny z dnia 13 lipca 1984 r. dotyczący umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste działki nr (...). Oznacza to, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty mogące świadczyć o tym, że w dacie wydania ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta (...) w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr 219, 2975, 2976, 2245/2, 2245/3 położonej w (...), Skarżący mógł dysponować tytułem prawnym do jednej z nieruchomości objętych podziałem, a w konsekwencji mógł być stroną postępowania podziałowego.

Sąd zaznaczył, że żądanie Skarżącego, dotyczące wyeliminowania z obrotu decyzji podziałowych jest sformułowane we wniosku z dnia 4 września 2013 r. bardzo nieczytelnie i zdaje się wskazywać, że obejmowało ono również żądanie stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. W aktach sprawy brak jest przy tym dokumentów wskazujących, czy tryb powyższy został w sprawie również zastosowany. Sąd podkreślił, że zawarte w niniejszym wyroku rozważania dotyczące legitymacji do wzruszenia ostatecznych decyzji podziałowych odnoszą się do wszystkich trybów nadzwyczajnych, w tym również stwierdzenia nieważności.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd zobowiązał SKO do dokonania oceny, czy skarżący był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) czerwca 1985 r.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza z dnia (...) marca 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Naczelnika (...). Uzasadniając postanowienie SKO napisało, że uznaje za uzasadnione, znajdujące potwierdzenie w dokumentach sprawy wskazania Sądu, co do uznania Skarżącego za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Miasta (...) z dnia (...) czerwca 1985 r. Drugą z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, w którym strona nie brała udziału, bez jej winy, jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Skarżący, składając wyjaśnienia na rozprawie administracyjnej w SKO, w dniu (...) lutego 2014 r. oświadczył, że o tej decyzji dowiedział się 17 lub 16 sierpnia 2013 r. w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu. Wniosek o wznowienie postępowania w tych sprawach złożył pismem z dnia (...) września 2013 r. Zebrane w sprawie dokumenty wskazują, że o decyzji Naczelnika Miasta Skarżący dowiedział się w listopadzie 2012 r. W aktach sprawy znajduje się pismo Starosty (...) z dnia (...) listopada 2012 r. za którym przesłano Skarżącemu między innymi decyzję Naczelnika Miasta z dnia (...) czerwca 1985 r. Kserokopie tej decyzji następnie Skarżący przesłał do SKO za pismem z dnia (...) listopada 2013 r. Zgodność z oryginałem przesłanej Skarżącemu decyzji została potwierdzona (...) listopada 2012 r.

Kolegium uznało na tej podstawie, że Skarżący nie zachował terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. M. napisał, że SKO błędnie oceniło termin uzyskania przez Skarżącego wiedzy o decyzji. Kompletną decyzję, wraz z załącznikiem, Skarżący otrzymał w Wielkopolskim Urzędzie Wojewódzkim ("w siedzibie WUW") w dniu 13 sierpnia 2013 r. Faksem z dniu 8 sierpnia 2013 r. Starostwo przesłało do WUW - WiGiK. SKO pominęło, że do sądu wieczystoksięgowego Urząd Miejski dostarczał dokumenty bez podpisu właścicieli.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do jej istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z (...) sierpnia 2015 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza (...) z dnia (...) marca 2014 r., Nr (...) odmawiające wznowienia na wniosek Skarżącego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika (...) w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej działkami ewidencyjnymi nr 2119, 2975, 2976, 2245/2, 2245/3 położonej w (...).

Zaskarżone postanowienie wydane zostało przez organ wskutek uchylenia postanowienia SKO w (...) z dnia 26 czerwca 2014 r., nr (...) prawomocnym wyrokiem tut sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r., w sprawie II SA/Po 1044/14.

Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie sądu należy uznać, że "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym, a pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi ww. przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, również w zakresie wskazań co do dalszego postępowania.

Dokonując pod takim kątem oceny prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego Sąd stwierdził, że organ uwzględnił treść powołanego wyżej wyroku i rozpoznał sprawę uwzględniając zarówno ocenę prawną jak i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Poznaniu z 16 kwietnia 2015 r., w sprawie II SA/Po 1044/14.

Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 16 kwietnia 2015 r. "Stosownie do treści art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Również odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając przesłankę podmiotową, organ winien wyjaśnić, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła strona. Oceniając natomiast wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych enumeratywnie w cytowanych wyżej przepisach oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia, które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek, czy to podmiotowej, czy też przedmiotowej, bądź też ustalenia, że strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 148 k.p.a. właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego."

Prawidłowo więc organ uznał, że na etapie wstępnym badania wniosku o wznowienie postępowania winien ustalić czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia podmiotowe, przedmiotowe oraz czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Prawidłowo również uznał, że brak wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek obliguje organ do odmowy wznowienia postępowania.

Z wytycznych zawartych w wyroku z 16 kwietnia 2015 r. wynikało, że ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zobowiązane do dokonania oceny, czy Skarżący był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia (...) czerwca 1985 r. Organ do wytycznych się zastosował i uznał, że Skarżący winien być stroną postępowania podziałowego, gdyż w aktach znajdują się dokumenty wskazujące na to, że Skarżący w dacie wydania decyzji podziałowej z (...) czerwca 1985 r. dysponował tytułem prawnym do jednej z nieruchomości objętej podziałem.

Uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez Skarżącego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. w sytuacji gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu organ prawidłowo przystąpił do badania kolejnej przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania a mianowicie ustalał, czy wniosek został złożony w terminie.

W tym miejscu wskazać należy, że kwestia terminowości złożenia przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania nie była przedmiotem rozważań Sądu w sprawie II SA/Po 1044/14. W uzasadnieniu wyroku z 16 kwietnia 2015 r. Sąd nie wypowiedział się w kwestii ustalenia zachowania terminu do złożenia wniosku przez Skarżącego. Nie przesądził tej kwestii, nie wyłączył tym samym możliwości badania jej przez organ. Zajął się jedynie oceną prawidłowości odmowy przyznania Skarżącemu statusu strony w postępowaniu podziałowym, wskazując, że obowiązkiem organów było ustalenie, czy w dacie podziału nieruchomości Skarżący był właścicielem lub użytkownikiem wieczystym dzielonych nieruchomości, a tym samym czy winien być stroną tego postępowania. I tym samym tylko w takim zakresie organ i sąd był związany oceną prawną i wskazówkami co do dalszego postępowania. Prawidłowo więc organ ustalał, czy w niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zastał przez Skarżącego złożony w terminie.

Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. (art. 148 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie, od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Treść art. 148 § 2 k.p.a. jest jasna i klarowna w tym zakresie i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia doręczenia tej decyzji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 303/13). W orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym dowiedzenie się o decyzji oznacza nie tylko powzięcie wiadomości o jej istnieniu, ale również o zawartym w niej rozstrzygnięciu (por. np. wyroki NSA z 22 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2336/10, z 15 maja 2008 r. sygn. II OSK 547/07, czy też z 10 marca 2006 r. sygn. II OSK 622/05, wskazane orzeczenia oraz orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Wreszcie rozstrzygnięcie i jego treść, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego.

Badając terminowość złożenia przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w dniu 4 września 2013 r. organ słusznie uznał, że został on złożony po terminie wskazanym w art. 148 § 2 k.p.a. Wbrew temu co podawał Skarżący nie dowiedział się on o decyzji z (...) czerwca 1985 r. dopiero w dniu (...) sierpnia 2015 r. w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Jak słusznie wskazał organ w aktach sprawy znajduje się pismo Starosty (...) z dnia (...) listopada 2012 r. (znak: (...)) za którym przesłano Skarżącemu między innymi decyzję Naczelnika Miasta z dnia (...) czerwca 1985 r. z opisem " decyzja (...) dotycząca zatwierdzenia podziału działek nr 2119 i 2975 położonych w (...)" (k. 76 akt administracyjnych). Jak wynika z uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Po 1044/14 właśnie do działki nr 2975 dysponował tytułem prawnym. Decyzja z 17 czerwca 1985 r. była sporządzona na jednej kartce A4 (k. 103 akt administracyjnych). Kserokopie tej decyzji następnie Skarżący przesłał do SKO za pismem z dnia 30 listopada 2013 r. Zgodność z oryginałem przesłanej Skarżącemu decyzji została potwierdzona 6 listopada 2012 r. (k. 103)

Nadto w piśmie z dnia (...) lutego 2013 r. (k. 35 akt administracyjnych) kierowanym do Rady Miejskiej i Urzędu Miejskiego w (...) Skarżący wyraźnie podawał, że zna treść decyzji z (...) czerwca 1985 r., wskazując, że na jej podstawie dokonano podziału gruntu, o zmianach nie powiadomiono właścicieli i że doręczono ją do wiadomości A. D. i pracowni (...), pomijając jego. Powołał się przy tym na pismo Starosty (...) o znaku (...). Składając skargę do Starosty (...) z (...) czerwca 2013 r. również powoływał się na decyzję z (...) czerwca 1985 r. (k. 38). Tym samym składając wniosek o wznowienie postępowania w dniu 4 września 2013 r. Skarżący uchybił miesięcznemu terminowi do jego wniesienia liczonemu od dnia, w którym dowiedział się o decyzji z (...) czerwca 1985 r.

Na etapie badania wymogów formalnych podania o wznowienie postępowania organ nie bada prawidłowości przebiegu postępowania, którego dotyczy wniosek, a jedynie ocenia czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania. Podnoszone w skardze okoliczności związane z oceną przebiegu postępowania podziałowego czy dostarczaniem przez organ dokumentów do wydziału ksiąg wieczystych nie mogą więc stanowić przedmiotu rozpoznania sądu ani też nie mogły podlegać ocenie organu. Etap wstępny kończy się bowiem albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który otwiera etap merytorycznego rozpoznania wniosku, albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie z uwagi na uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania prawidłowo zakończył się wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.

Wskazywana przez Skarżącego E. M. nie była osobą wydającą zaskarżoną decyzję ani decyzję organu I instancji, jej osoba nie mogła więc wpływać na legalność zaskarżonego postanowienia. Okoliczność, że zaskarżone postanowienie wydały dwie osoby, które brały udział przy wydaniu uchylonego przez WSA w Poznaniu postanowienia z dnia 26 czerwca 2014 r. (B. K., M. B.) nie stanowi w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Nie oznacza to jednak, ze przepis ten wymaga wyłączenia członków Kolegium na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu jego decyzji przez sąd administracyjny. W takim bowiem przypadku, ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest udziałem w "wydaniu zaskarżonej decyzji". Wynikający z tego przepisu obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja przy wydaniu której uprzednio uczestniczył - a więc decyzja "zaskarżona" poddawana jest następnie kontroli. Czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Nie odnosi się natomiast do sytuacji, gdy w wyniku zastosowania kompetencji kasacyjnych przez organ odwoławczy (art. 138 § 2 k.p.a.) albo sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi, który wydał uchyloną decyzję. Uchylenie decyzji nie może powodować - gdy sprawa ponownie wróci do organu decyzyjnego - zakazu wykonywania czynności w toczącym się postępowaniu przez tych pracowników, co poprzednio, skoro w takiej sytuacji nie kontrolują oni prawidłowości własnej decyzji. (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 5 marca 2014 r. o sygn.IV SA/Po 1084/13, publ. LEX nr 1444026, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 października 2014 r., o sygn.I SA/Kr 230/14, publ. LEX nr 1533458, wyrok NSA z 8.09.2015, I OSK 2865/13, wyrok NSA z 5 marca 2015 r., II OSK 446/15, wyrok NSA z 21 października 2015 r., I OSK 2638/14).

Na zakończenie wskazać należy, że jak i przy wydaniu wyroku w sprawie II SA/Po 1044/14, tak i obecnie brakuje w aktach dokumentów wskazujących na fakt skutecznego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z (...) czerwca 1985 r., w tym m.in. doprecyzowania żądania wszczęcia postępowania w takim trybie przez Skarżącego, a z pism Skarżącego kierowanych do organu czy sądu również takiego doprecyzowania tego żądania nie ma.

Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.