II SA/Po 791/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639192

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 listopada 2018 r. II SA/Po 791/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik.

Sędziowie WSA: Barbara Drzazga (spr.), Izabela Paluszyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Inne z dnia (...) czerwca 2018 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) 2018 r. nr PO. (...) PKO Inne (dalej: Dyrektor RZGW) po rozpatrzeniu zażalenia M. Sp. z o.o. (dalej: M.) na postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. (dalej: Dyrektora ZZWP) z dnia (...) 2018 r., znak: (...) prostujące oczywiste omyłki w decyzji tego organu z dnia (...) 2018 r. znak: (...):

1) uchylił zaskarżone postanowienie w części tj. tiret pierwszy i odmówił sprostowania omyłki pisarskiej w ww. decyzji Dyrektora ZZWP z dnia (...) 2018 r. poprzez zmianę wartości azotu amonowego z 40 mg Nnh4/I na 200 mg Nnh4/I

2) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie to wydano w następujących okolicznościach.

Dyrektor ZZWP ww. decyzją z dnia (...) 2018 r. udzielił A. sp. z o.o. z s. w K. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w miejscowości K., gm. Ś. W. W pkt II ppkt 3 decyzji wskazano, iż zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r., w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1757, dalej: rozporządzenie) ścieki przemysłowe odprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, zawierające substancje zanieczyszczające wymienione w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, nie powinny zawierać tych substancji w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w tym załączniku, a w szczególności: azot amonowy 40 mg Nnh4/I; azot azotynowy 10 mg Nnh3/I; fosfor ogólny 15 mg P/I. Organ w pkt VI decyzji określił termin obowiązywania tego pozwolenia wodnoprawnego do dnia 28 marca 2018 r.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. A. sp. z o.o. zwróciła się do Dyrektora ZZWP o sprostowanie powyższej decyzji w ten sposób, że w pkt VI na stronie 3 ww. decyzji w miejsce daty "28 marca 2018 r." należy wpisać "28 marca 2022 r.", a w pkt II ppkt 3 na stronie 3 ww. decyzji w miejsce "40 mg Nnh4/I" należy wpisać "200 mg Nnh4/I".

Dyrektor ZZWP postanowieniem z dnia (...) 2018 r., znak: (...) sprostował oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia (...) 2018 r. w ten sposób, że w orzeczeniu:

- pkt II ppkt 3 o brzmieniu:

"Zgodnie z § 10 rozporządzenia (...), ścieki przemysłowe odprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, zawierające substancje zanieczyszczające wymienione w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, nie powinny zawierać tych substancji w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w tym załączniku, a w szczególności:

azot amonowy 40 mg Nnh4/I

azot azotynowy 10 mg Nnh4/I, fosfor ogólny* 15 mg P/I

* wartości wskaźników dopuszczalnego obciążenia oczyszczalni w Ś. W. " zastąpiono:

"Zgodnie z § 10 rozporządzenia (...), ścieki przemysłowe odprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, zawierające substancje zanieczyszczające wymienione w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, nie powinny zawierać tych substancji w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w tym załączniku, a w szczególności:

azot amonowy 200 mg Nnh4/I

azot azotynowy 10 mg Nnh4/I

fosfor ogólny 15 mg P/I

* wartości wskaźników dopuszczalnego obciążenia oczyszczalni w Ś. W. "

- pkt VI o brzmieniu:

"Niniejsze pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu wydaje się na okres 4 lat tj. do 28 marca 2018 r."

zastąpiono:

"Niniejsze pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu wydaje się na okres 4 lat tj. do 28 marca 2022 r."

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka M., żądając jego uchylenia w zakresie zmiany wartości parametru: azot amonowy. Wskazała, że wyrażając zgodę dla A. sp. z o.o. na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych będących w ich posiadaniu określiło warunki tej zgody tj.m.in. wyrazili zgodę na wprowadzanie ścieków, których dopuszczalna wartość wskaźnika - azot amonowy wynosi 40 mg Nnh4/I. Zostało to podyktowane możliwościami technologicznymi oczyszczalni. Spółka zwróciła uwagę, że zgodnie z § 13 rozporządzenia, gdy ścieki przemysłowe stanowią więcej niż 10% ogólnej ilości ścieków komunalnych odprowadzanych do oczyszczalni ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może ustalić niższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń niż określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. (...) Sp. z o.o. wskazało, że w przedmiotowym przypadku ilość ścieków przemysłowych stanowi 10% ogólnej ilości ścieków komunalnych, dlatego wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie zmiany dopuszczalnej wartości parametru - 40 mg (...) w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia (...) 2018 r.

Wydając wspomniane na wstępie postanowienie z dnia 28 czerwca 2018 r. Dyrektor RZGW przywołał treść art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) i wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów, przy czym nie miało ono wpływu na merytoryczną treść decyzji, zaś błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei dopuszczone na podstawie tego przepisu prostowanie oczywistych omyłek dotyczy wyłącznie omyłek co do istoty stojących na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegającymi na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ a zostało to wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Oczywistość błędu w rozumieniu analizowanego przepisu winna wynikać z natury, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. W tej formie bowiem nie jest możliwe tego rodzaju ingerowanie w treść aktu administracyjnego, które co do zasady mogłoby przyczynić się do zmiany rozstrzygnięcia w sposób odbiegający od zawartego w akcie. Organ II instancji zaznaczył, że sprostowanie błędów treści nie prowadzi do zmiany lub uzupełnienia rozstrzygnięcia. Sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. dotyczy wyłącznie zawartych w decyzji błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych omyłek o oczywistym charakterze, istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest bowiem jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami.

W świetle okoliczności sprawy Dyrektor RZGW zważył, że (...) Sp. z o.o. wystąpiła o sprostowanie decyzji z dnia (...) 2018 r. w ten sposób, że w pkt VI na stronie 3 ww. decyzji w miejsce daty "28 marca 2018 r." należy wpisać"28 marca 2022 r.", a w pkt II ppkt 3 na stronie 3 ww. decyzji w miejsce wartości"40 mg Nnh4/I" należy wpisać "200 mg Nnh4/I". Dyrektor ZZWP zgodnie z wnioskiem dokonał sprostowania omyłki pisarskiej, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, iż na podstawie załącznika nr 2 rozporządzenia - należało określić w przedmiotowym pozwoleniu do jakich dopuszczalnych wartości mogą być wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych substancje szczególnie szkodliwe zawarte w ściekach przemysłowych co w przypadku azotu amonowego wynosiło 200 mg Nnh4/I; również omyłkowo wskazano termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Organ odwoławczy wskazał, że tymczasem do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, stosownie do zapisów art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 z późn. zm.), dołączono wymaganą zgodę właściciela urządzeń kanalizacyjnych tj. spółki (...) sp. z o.o. z dnia 11 grudnia 2017 r., w której jako wartość dopuszczalną dla azotu amonowego wskazano 40 mg (...) W tej sytuacji sprostowanie omyłki pisarskiej w decyzji z (...) 2018 r. poprzez zmianę dopuszczalnej wartości azotu amonowego nie wynika z niewłaściwego użycia wyrazu, przeoczenia ani też niewłaściwego doboru słów, a z oceny zebranych w sprawie dowodów i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Co za tym idzie, nie może być rozpatrywane w trybie art. 113 k.p.a. Błędy, jak i oczywiste omyłki nie mogą bowiem dotyczyć kwestii merytorycznych i winny być zauważalne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń. Nie mogą to być błędy, których dopuszczono się przy stosowaniu prawa, a więc dotyczące ustaleń stanu faktycznego.

Reasumując Dyrektor RZGW stwierdził, że z uwagi, iż ustalenia stanu faktycznego nie podlegają prostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. należało odmówić sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Dyrektora ZZWP z (...) 2018 r. poprzez zmianę wartości azotu amonowego z 40 mg (...) na 200 mg (...) Natomiast w pozostałym zakresie (tj. sprostowania daty obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego) organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zaskarżając powyższe postanowienie (...) sp. z o.o. zarzuciła Dyrektorowi RZGW naruszenie:

- § 13 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż organ ma prawo do określenia w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalnej wartości parametrycznej azotu amonowego niższej, niż wartość wskazana w załączniku nr 2 do rozporządzenia,

- art. 113 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Dyrektora ZZWP z dnia (...) 2018 r.,

- art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania zgromadzonego materiału dowodowego oraz nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w pkt 1 oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W motywach skargi podniesiono, że organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., bowiem niewłaściwie ocenił materiał dowodowy, albowiem dopuszczalna wartość azotu amonowego wynika wprost z przepisów prawa tj. z Załącznika nr 2 do rozporządzenia i wynosi 200 mg NNH4/I. Wskazana wartość jest stała, niezmienna i nie jest uzależniona od jakichkolwiek warunków lub czynników zewnętrznych, jak przyjął to organ w zaskarżonym postanowieniu. Tym samym, wbrew stanowisku organu, sprostowanie przez Dyrektora ZZWP postanowieniem z (...) 2018 r. wartości azotu amonowego w postanowieniu Dyrektora ZZWP z dnia (...) 2018 r. nie ma związku z oceną zebranych w sprawie dowodów i ustaleniami stanu faktycznego sprawy, a z przeoczeniem i zastosowaniem błędnej dopuszczalnej wartości azotu amonowego. Zdaniem skarżącej w związku z tym mogło być rozpoznana w trybie art. 113 k.p.a. Wydając pozwolenie wodnoprawne organ administracji nie posiada żadnych ustawowych kompetencji do określenia mniejszych wartości, niż wskazane w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zatem wskazanie niższej dopuszczalnej wartości azotu amonowego niż określa to przepis § 13 rozporządzenia stanowi oczywistą omyłkę w rozumieniu przepisu art. 113 k.p.a.

Skarżąca wskazała też, że brak jest w obowiązujących przepisach prawa uregulowań, z których wynikałoby, iż organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego, posiada kompetencje do ustalania dopuszczalnej wartość wskaźników zanieczyszczeń w oparciu o wartości wskaźników zanieczyszczeń wskazanych w opinii właściciela urządzeń kanalizacyjnych stanowiącym załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Dyrektor ZZWP nie był więc w żaden sposób związany wartościami wskazanymi przez (...) Sp. z o.o. w opinii dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ wydając pozwolenie wodnoprawne nie posiada ustawowych kompetencji do określenia mniejszych wartości, niż wskazane w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wbrew więc stanowisku organu, wskazanie w opinii dołączonej do wniosku pozwolenia wodnoprawnego wartości azotu amonowego niższej, niż określona w rozporządzeniu, nie wiąże organu wydającego pozwolenie, który związany jest wyłącznie wartościami określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia. O stałej i niezmiennej wartości azotu amonowego, wskazanej w Załączniku nr 2 do rozporządzenia przesądza § 13, który wskazuje, że tylko przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może w drodze umowy ustalić niższe wartości niż 200 mg NNH4/I, jeżeli spełnione będą warunki przewidziane w tym przepisie. Adresatem przepisu § 13 rozporządzenia jest przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, a nie organ wydający decyzję wodnoprawną, bowiem organ nie ma dowolności w określaniu wartości substancji jaką jest azot amonowy, lecz musi stosować wartość ściśle określoną i wynikającą z rozporządzenia. Przedsiębiorstwo natomiast stosując się do stałych wartości w rozporządzeniu może ustalić w drodze umowy inne wartości.

APC Polska wskazała też, że w załączniku nr 2 do rozporządzenia w zakresie np. "fosforu ogólnego" lub "chemicznego zapotrzebowanie tlenu" względnie "zawiesiny ogólnej" ustawodawca wskazał iż, organ określając dopuszczalną wartość ww. substancji musi uwzględnić "dopuszczalne obciążenie oczyszczalni ładunkiem tych zanieczyszczeń. Ustawodawca w zakresie azotu amonowego nie wyposażył organu wydającego decyzję pozwolenie wodnoprawne w żadne instrumenty prawne celem określenia innej wartości azotu amonowego w decyzji niż wynika to z załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, tak jak ma to miejsce w przypadku np. fosforu ogólnego" lub "chemicznego zapotrzebowanie tlenu" względnie "zawiesiny ogólnej.

Podsumowując spółka wskazała, że zaskarżone postanowienie w pkt 1 jest błędne i wniosło o uchylenie go w tym zakresie.

W odpowiedzi Dyrektor RZGW wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...) zważył, co następuje.

Skarga spółki (...) okazała się bezzasadna.

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą spółką a Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. jest kwestia dopuszczalności sprostowania decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w (...) z dnia (...) 2018 r. w sprawie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w m. (...) gm. Ś. W.., w zakresie dopuszczalnego wskaźnika zanieczyszczeń tj. wartości azotu amonowego z 40 mg Nnh4/I na 200 mg Nnh4/I.

Dyrektor RZGW wydając zaskarżone postanowienie uznał, że uwzględnienie żądania sprostowania sformułowane przez skarżącą spółkę prowadzi do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia i w świetle art. 113 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne. Spółka (...) podnosi zaś, że skoro dopuszczalna wartość azotu amonowego wynika wprost z przepisu - załącznika nr (...) do rozporządzenia w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (200 mg Nnh4/l), to sprostowanie dopuszczalnej wartości azotu amonowego stanowi skorygowanie błędnie przyjętej przez organ wartości (40 mg Nnh4/l).

W ocenie Sądu stanowisko Dyrektora RZGW należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tak w judykaturze, jak i w doktrynie przyjmuje się, że zmiana treści decyzji następuje z zachowaniem trybu określonego w k.p.a. (art. 154 i art. 155 k.p.a.) i przez wydanie nowej decyzji, sprostowanie omyłki w treści decyzji również wymaga zachowania trybu ustalonego w art. 113 k.p.a. i wydania postanowienia. W przypadku wad istotnych treści decyzji tryb jej weryfikacji nie może być zastąpiony przez tryb usuwania wad nieistotnych (błędów, omyłek), i odwrotnie, ponieważ nie są to tryby dla siebie konkurencyjne (J. Borkowski, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz. Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2011, s. 454; również NSA w wyroku z dnia 28 listopada 1984 r., sygn. akt II SA 1314/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 114). Nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, AUWr 1988, Nr 153, s 9-10). Nie jest zatem dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 518/18, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 717/17 (dostępny j.w.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Instytucja sprostowania nie może być bowiem wykorzystywana do naprawiania błędów dotyczących stosowania prawa.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, żądanie sprostowania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym w zakresie odnoszącym się do dopuszczalnej wartości wskaźnika zanieczyszczeń - wartości azotu amonowego stanowi ingerencję w merytoryczną warstwę decyzji. Jak wynika z treści decyzji Dyrektora ZZW w (...) z dnia (...) 2018 r. udzielającej (...) sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego w m. (...), organ ustalił m.in. w pkt II ppkt 3., że ścieki przemysłowe odprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, zawierające substancje zanieczyszczające wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia, nie powinny zawierać tych substancji w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych w tym załączniku, w szczególności: azot amonowy - 40 mg Nnh4/I (...).

Spółka, która powyższą decyzją uzyskała pozwolenie wodnoprawne nie może uzyskać zmiany treści rozstrzygnięcia w powyższym zakresie odnoszącym się do dopuszczalnego poziomu wartości wskaźnika zanieczyszczeń poprzez sprostowanie decyzji. Jak wynika bowiem z treści art. 128 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 60 z późn. zm.) w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnień oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności m.in. (...) w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione, dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (...). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 131 ust. 3 ww. ustawy w przypadku wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych substancji szkodliwych dla środowiska wymagana jest zgoda właściciela tych urządzeń. Tym samym, skoro Dyrektor ZZW w (...) uznał za konieczne w wydanym w dniu (...) 2018 r. pozwoleniu wodnoprawnym określić dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń m.in. azotu amonowego, to ewentualna zmiana wartości tego wskaźnika jako merytoryczna zmiana części rozstrzygnięcia, niezależnie od treści zarzucanego przepisu § 13 rozporządzenia, wymaga zmiany decyzji, a nie jej sprostowania.

Dlatego o ocenie Sądu odmowa sprostowania decyzji z dnia (...) 2018 r. o pozwoleniu wodnoprawnym zgodna jest z dyspozycją art. 113 k.p.a. Sprostowanie nie obejmowało bowiem błędów pisarskich, rachunkowych, czy oczywistych omyłek.

Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., albowiem w procedurze sprostowania decyzji organ nie jest zobowiązany do wszechstronnego badania zgromadzonego materiału dowodowego, jego oceny. Postępowanie to służy, jak już Sąd na wstępie wyjaśnił, jedynie skorygowaniu wad nieistotnych, widocznych "na pierwszy rzut oka" drobnych uchybień nie mających wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.