Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639331

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 6 marca 2019 r.
II SA/Po 772/18
Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga.

Sędziowie WSA: Edyta Podrazik (spr.), Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...). Nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy

I. uchyla zaskarżoną decyzję,

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę (...)- zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), sprostowaną postanowieniem z dnia (...) r., nr (...), Burmistrz S. działając na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. G. z dnia (...) r., odmówił wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (zrealizowanego w zabudowie zagrodowej) na budynek usługowy - warsztat samochodowy z częścią socjalną i gospodarczo-magazynową oraz z kotłownią na działce nr (...) w miejscowości (...).

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości sąsiednich, zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: "R.w.n.z."), wyznaczono obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż 147,0 m (tj. 3-krotności szerokości frontu działki o szerokości 49 m) wokół terenu inwestycji. Granice obszaru wyznaczono głównie po naturalnych elementach zagospodarowania terenu, którymi są przebiegające w tej części wsi drogi publiczne, tworzące poszczególne kwartały zabudowy, oraz po przebiegu geodezyjnych granic nieruchomości wchodzących w skład obszaru poddanego analizie. Na tym obszarze przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Dokonana analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż wnioskowana inwestycja usytuowana byłaby na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne o pow. 0,9579 ha tj. na gruntach rolnych zabudowanych klasy Br-IIIa i klasy Br-PsIII oraz na gruntach ornych klasy Rllla i pastwiskach trwałych klasy PsIII, w odległości powyżej 50,0 m od granicy pasa drogowego drogi publicznej (krajowej). Zatem nie są spełnione wymogi art. 7 ust. 2a pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm.; dalej: "u.o.g.r.l."). Ponadto, teren objęty wnioskiem inwestora nie uzyskał zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolne i nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

W związku z powyższym nie zostały spełnione wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p., co uniemożliwia wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W odwołaniu z dnia (...) r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że teren będący przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy objęty jest zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych klasy I-III przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy S. nr (...) z dnia (...) r. (Dz. Urz. Woj. K. z (...) r., poz. (...)) zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy S., teren działki nr (...) został przeznaczony pod tereny budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego bez zakazu prowadzenia działalności usługowej i produkcyjnej. W związku z powyższym przed uchwaleniem wspomnianego miejscowego planu musiała być bezwzględnie wydana decyzja - zgoda Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów klasy I-III na cele nierolne i nieleśne, w tym dla terenu działki nr (...).

Decyzją z dnia (...) r., nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż planowana inwestycja znajduje się na gruncie rolnym stanowiącym grunty klasy Br-IlIa i Rllla, wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ I instancji wystąpił o uzgodnienie planowanej inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych do Starosty (...) zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., jednakże nie wpłynęła do niego odpowiedź w formie pozytywnego uzgodnienia w formie pisemnej. Tymczasem w przypadku zmiany przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze i nieleśne zgoda właściwego organu nie może zostać wyrażona w sposób milczący.

W związku z brakiem zgody organ I instancji przeanalizował sprawę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Jak wynika z akt sprawy, nie została spełniona przesłanka z pkt 3 i 4 tego przepisu, ponieważ przedmiotowe grunty są położone w odległości powyżej 50,0 m od granicy pasa drogowego (drogi krajowej) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz ich powierzchnia przekracza 0,5 ha.

Odnosząc się do złożonego odwołania, to w świetle poczynionych ustaleń organ odwoławczy nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Jak wynika z rejestru gruntów działka nr (...) stanowi grunty klasy Br - IlIa i klasy Br-PsIII oraz na grunty klasy RIIIa i pastwiska trwałe klasy PsIII. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, która to zgoda nie została do akt przedłożona.

W skardze z dnia (...) r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza S. oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 136 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 i art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że obowiązkiem Kolegium, zwłaszcza z uwagi na treść podniesionych w odwołaniu zarzutów, było wyjaśnienie spornych kwestii, w pierwszej kolejności poprzez zwrócenie się do organu I instancji o uzupełnienie akt sprawy, czego jednak SKO, z uchybieniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140i. art. 136 k.p.a. nie uczyniło, szczególnie w zakresie wyjaśnienia zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. SKO nie odniosło się do argumentów i materiałów dowodowych zawartych w odwołaniu, szczególnie w zakresie objęcia terenu działki nr (...) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy S. nr (...) z dnia (...) r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia (...) r., nr (...) (sprostowaną postanowieniem z dnia (...) r., nr (...)), odmawiającą A. G. wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (zrealizowanego w zabudowie zagrodowej) na budynek usługowy - warsztat samochodowy z częścią socjalną i gospodarczo-magazynową oraz z kotłownią na terenie położonym w miejscowości (...), oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr (...) - obręb (...).

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Doprecyzowanie powyższej normy stanowi art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt (burmistrz, prezydent) po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za tego rodzaju nieruchomości uważa się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym stanowi art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.). Powyższe uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że działka nr (...) w (...), objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków stanowi grunty klasy Br - IlIa i klasy Br-PsIII oraz grunty klasy RIIIa i pastwiska trwałe klasy PsIII, o łącznej powierzchni 0,9579 ha (k. 5 akt adm. organu I Instancji). Nie ma przy tym wątpliwości, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.g.r.l., gruntami rolnymi w rozumieniu tej ustawy są również grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, wobec czego przebudowa, rozbudowa i zmiana użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (zrealizowanego w zabudowie zagrodowej) na budynek usługowy - warsztat samochodowy z częścią socjalną i gospodarczo-magazynową oraz z kotłownią, oznacza w praktyce zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na grunty nierolne. Wobec tego Burmistrz Gminy i Miasta w S. wystąpił do Starosty (...) z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o odmowie wydania warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k. 39 - 42 akt adm. organu I instancji). W przepisanym prawie terminie organ ten nie zajął stanowiska w sprawie, co należało poczytywać stosownie do treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jako dokonanie uzgodnienia.

Niemniej jednak jak słusznie wskazał organ I instancji, nie zwalniało go to od zweryfikowania spełnienia w sprawie przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., których łączne spełnienie warunkuje wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Przepis ten stanowi m.in., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe gdy teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), oraz gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5).

Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie uznały, że w sprawie nie zostały spełnione wymogi art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., albowiem teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Zdaniem Sądu stanowisko organów rozstrzygających w niniejszej sprawie w tym zakresie jest przedwczesne.

Rozpoczynając rozważania prawne w wyżej wskazanym zakresie w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że jednym ze środków ochrony gruntów rolnych i leśnych jest ograniczanie przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. koresponduje więc z regulacją ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którą należy przy tym traktować jako przepisy odrębne, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak przy tym wynika z art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l.

Przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Zdaniem Sądu organy rozstrzygające w niniejszej sprawie błędnie wskazały, że wnioskowany teren nie spełnia wymogu z art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., albowiem działka (...) bezpośrednio graniczy z działką (...), która jest drogą publiczną (k. 9 akt adm. organu I instancji). Nie ma przy tym znaczenia, że - jak wskazał organ I instancji - "większa część działki" znajduje się w odległości większej niż 50 m od tej drogi. Niemniej jednak nie miało to wpływu na ocenę, że teren nie podlega zwolnieniu z uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na nierolne, albowiem organy doszły do słusznego przekonania, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. Powierzchnia terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy niewątpliwie przekracza bowiem 0,5 ha (k. 5 akt adm. organu I instancji). Z przepisów odrębnych wynika więc, że zmiana przeznaczenia wskazanej działki na cele nierolnicze co do zasady wymagałaby uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a zgoda ta jest możliwa do uzyskania jedynie w trybie obowiązującym przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.).

Niemniej organy administracji zupełnie pominęły, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., aby wydać decyzję o warunkach zabudowy teren objęty wnioskiem może być również objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Organ I instancji przed wydaniem decyzji zupełnie nie zbadał tej kwestii.

Tymczasem w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że zgodnie z uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy S. nr (...) z dnia (...) r. (Dz. Urz. Woj. K. z (...) r., poz. (...)) zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla gminy S., teren działki nr (...) został przeznaczony pod tereny budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego bez zakazu prowadzenia działalności usługowej i produkcyjnej. W związku z powyższym przed uchwaleniem miejscowego planu, o którym mowa wyżej, musiała być bezwzględnie wydana decyzja - zgoda Ministra Rolnictwa na przeznaczenie gruntów klasy I-III na cele nierolne i nieleśne, w tym dla terenu działki nr (...). Zdaniem skarżącego w sprawie została więc spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Jednakże również organ odwoławczy, i to pomimo tak wyraźnych zarzutów odwołania, nie przeanalizował wymienionej wyżej kwestii, odnosząc się jedynie do niespełnienia w sprawie przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Kolegium nie przeprowadziło we wskazanym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, choć jego obowiązkiem było ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, czy teren będący przedmiotem wniosku o ustalenie warunków, nie jest przypadkiem objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych klasy I-III udzieloną przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

Wobec tego przypomnieć należy, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a więc do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny. Motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinny natomiast zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie zajętego przez organ odwoławczy stanowiska, również w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu. Uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym brak rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r., nr (...), albowiem wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 136 k.p.a., w sposób niebudzący wątpliwości ustali, czy teren będący przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych klasy I-III udzielona przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy S. przyjętego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy S. nr (...) z dnia (...) r. (Dz. Urz. Woj. K. z (...) r., poz. (...)).

W kontekście powyższego Sąd wskazuje, że już po wniesieniu skargi do Sądu organ I instancji uzupełnił akta administracyjne o pewne dokumenty dotyczące przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze opracowane do uchwały nr (...) Rady Gminy i Miasta w S. z dnia (...) r., w tym zgodę Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) r. na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III-IV objętych projektem planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (k. 143 akt adm. organu I instancji; bez załącznika graficznego stanowiącego integralną część wniosku, na którym oznaczono te tereny kolorem pomarańczowym) oraz zgodę Wojewody Kaliskiego z dnia (...) r. na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy V i VI objęte projektem planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S. (k. 142 akt adm. organu I instancji), wraz z zestawieniem tabelarycznym stanowiącym wykaz gruntów rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze w ramach projektu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S. objętych wskazanymi zgodami (k. 137 - 140 akt adm. organu I instancji). W aktach znajduje się również decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia (...) r. na przeznaczenie gruntów położonych na terenie gminy S. na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z projektem planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., która stanowi załącznik do brakującej w aktach sprawy uchwały nr XVII (...) z dnia (...) r. Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. (k. 126 - 129 akt adm. organu I instancji). Organ odwoławczy powinien więc w pierwszej kolejności sprawdzić, czy dokumenty te są kompletne, uzupełnić je, o ile okaże się to możliwe, a następnie zweryfikować, czy nie stanowią one dowodu objęcia terenu będącego przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na nierolne i nieleśne.

Abstrahując od powyższego Sąd zwraca uwagę organowi odwoławczemu, że w dniu uchwalania planu miejscowego z 1991 r., obowiązywała ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 79 z późn. zm.; uchylona z dniem 25 marca 1995 r.), która regulowała, że podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia gruntów stanowiących użytki rolne klasy I-III o zwartym obszarze większym niż 1 ha na cele budownictwa mieszkaniowego wymagała zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, wyrażonej na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta) zgłoszony na pośrednictwem wojewody opiniującego ten wniosek. Jednakże podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia pozostałych użytków rolnych na cele budownictwa mieszkaniowego wymagała wyłącznie zgody rady gminy (art. 7 ust. 5 tej ustawy).

Z powyższego wynika, że podjęcie działań zmierzających do przeznaczenia użytków rolnych innych niż użytki rolne klasy I-III o zwartym obszarze większym niż 1 ha - w tym więc również użytków rolnych klasy I-III o obszarze mniejszym niż 1 ha - na cele budownictwa mieszkaniowego wymagało jedynie zgody rady gminy, a nie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej. Nie można przy tym wykluczyć, że przed uchwaleniem planu miejscowego w 1991 r. właściwa rada gminy wyraziła taką zgodę w stosunku do pewnych terenów w gminie S. Organ odwoławczy winien mieć to na uwadze oceniając okoliczność, że jak wynika z wypisu i wyrysu z dnia (...) r., działka nr (...) w (...) zgodnie z uchwałą nr (...) Rady Gminy i Miasta w S. z dnia (...) r. w sprawie ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., oznaczona była symbolem 14.69 MN i przeznaczona była pod tereny zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności zabudowy/poniżej 0,7 netto/ - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa - adaptowane w planie z dopuszczeniem remontów, modernizacji oraz lokalizacji budownictwa typu plombowego - jednorodzinnego i nieuciążliwych usług (k. 44 akt sąd.), a obecnie, po wygaśnięciu tego planu, zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków stanowi grunty klasy Br - IlIa i klasy Br-PsIII oraz grunty klasy RIIIa i pastwiska trwałe klasy PsIII.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota (...) zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.