Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2255981

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 18 stycznia 2017 r.
II SA/Po 733/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Elwira Brychcy (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Wojewody z dnia (...) lipca 2016 r. (...) w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...).11.2015 r. Starosta (...) na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 124 ust. 1a ustaw z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Spółka A z siedzibą w P. orzekł

1. Udzielić zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części, stanowiącej obszar 1528 m2 nieruchomości położonej w B., gmina Ś. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) o powierzchni 10,7806 ha, arkusz mapy 2, zapisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Środzie Wielkopolskiej pod nr (...), stanowiącej własność Państwa A. i A. B., w związku z wydaniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej części nieruchomości poprzez udzielenie spółce Spółka A zezwolenia na założenie i przeprowadzenie kablowego odcinka linii elektroenergetycznej SN 15 kV Ś. - M. odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24- 219 "Rumiejki".

2. Nadać niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskiem z 21 października 2015 r. uzupełnionym w dniu 2 listopada 2015 r. Spółka A z siedzibą w P., reprezentowana przez Panią H. K. - radcę prawnego, wystąpiła do Starosty (...) o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 z późn. zm.) decyzji administracyjnej zezwalającej na założenie i przeprowadzenie na części nieruchomości stanowiącej własność P. A. i A. B., położonej w B., gmina Ś. W., oznaczonej jako działka nr (...), odcinka linii elektroenergetycznej SN 15 kV Ś. - M. odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24-219 "Rumiejki", w tym na wybudowanie dwóch słupów, ułożenie pod ziemią na głębokości ok. 1 m linii kablowej o długości 191 m w pasie technologicznym linii o szerokości 8 m (2x4 m od osi linii) i powierzchni ok. 1530 m2. Inwestycja celu publicznego ma zostać zrealizowana zgodnie z postanowieniami decyzji Burmistrza Miasta Ś. W. nr (...) z dnia (...).04.2015 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce oznaczonej nr ewid.(...), położonej we wsi R., obręb geodezyjny B., gmina Ś. W. dla inwestycji obejmującej przebudowę (kablowanie) odcinka istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV Ś. - M. odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24-219 "Rumiejki" na kabel w miejscu kolizji z istniejącą linią WN 110 kV relacji M. - Ś. W. W piśmie został zawarty także wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzją nr (...) z dnia (...)11.2015 r. Starosta (...) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości opisanej w sentencji niniejszej decyzji.

W myśl art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela w drodze decyzji zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Jak wskazał pełnomocnik wnioskodawcy Spółka A jest przedsiębiorcą energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.). Z treści art. 4 wyżej cytowanej ustawy wynika, że przedsiębiorstwa energetyczne (...) mają obowiązek utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

Ponadto Spółka A. jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, co potwierdza fakt ujęcia Spółki w wydanym Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 915 z późn. zm.).

Wnioskodawca podkreśla, że prawidłowe funkcjonowanie linii elektroenergetycznych jest szczególnie istotne, z uwagi na ich kluczowe znaczenie dla działania organów państwa oraz całej gospodarki. Przedmiotowe przedsięwzięcie służyć ma zaspokajaniu potrzeb społecznych oraz rozwojowi gospodarczemu regionu. Inwestor wskazuje, iż niezrealizowanie wyżej opisanej przebudowy linii elektroenergetycznej grozi przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Niezwłoczne zajęcie części nieruchomości ma na celu umożliwienie wnioskodawcy przeprowadzenie inwestycji w zamierzonym terminie. Jest to szczególnie istotne ze względu na planowaną modernizację linii elektroenergetycznej 110 kV M. - Ś. W.., która jest elementem ciągu liniowego, mającego zasilać nowobudowaną fabrykę samochodów firmy Volkswagen. W 2016 r. będzie miał miejsce rozruch i uruchomienie wyżej wymienionego przedsiębiorstwa, które zapewni 3000 nowych miejsc pracy. Niewątpliwie wpłynie to na znaczny rozwój regionu, co sprawia, że konieczność zapewnienia odpowiednich parametrów zasilania w energię elektryczną dla nowej fabryki staje się jednym z priorytetowych zadań w województwie wielkopolskim.

W ocenie organu realizacja przedmiotowego celu publicznego sprzyjać będzie aktywizacji terenów zasilanych przez linie energetyczne, które mają zostać przebudowane. W szczególności sprzyjać będzie rozwojowi gospodarczemu, ponieważ energia elektryczna jest niezbędna do funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Ponadto inwestycja umożliwi przyłączenie do sieci elektroenergetycznej nowych odbiorców, w tym strategicznego inwestora - fabryki samochodów firmy Volkswagen, budowanej we W., w którym miejsca pracy znajdzie kilka tysięcy osób.

Mając powyższe na uwadze Starosta (...) stwierdził, że w niniejszym przypadku spełniona została zarówno przesłanka "ważnego interesu gospodarczego", jak i "interesu społecznego", albowiem przebudowa istniejącej linii energetycznej niewątpliwe przyczyni się do poprawy stabilności zasilania w energię elektryczną, zwiększenia możliwości przyłączania nowych odbiorców, w tym także do uruchomienia nowego zakładu pracy, co przełoży się nadto na wzrost zatrudnienia w regionie. Opóźnienie modernizacji przedmiotowej linii elektroenergetycznej spowoduje brak możliwości dostarczenia niezbędnej ilości energii do budowanej fabryki, a w konsekwencji może spowodować wstrzymanie lub opóźnienie rozpoczęcia produkcji w fabryce. Mając na uwadze fakt, że przedsiębiorstwo ma zapewnić wiele nowych miejsc pracy, tutejszy organ uznał, że niezwłoczna realizacja przedmiotowej inwestycji jest również podyktowana słusznym interesem społecznym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli A. i A. B., wskazując że w niniejszej sprawie brak jest realizacji przesłanki ważnego interesu gospodarczego ani tym bardziej społecznego. Występuje jedynie interes prywatny-budowa fabryki samochodów firmy Volkswagen.

Wojewoda decyzją z (...)07.2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Przedstawiając tok postępowania przed organem pierwszej instancji wskazano na art. 124 ust. 1a u.g.n. zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. (tj. gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony) lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z brzmienia powyższego przepisu wynika zatem, że w przypadku ziszczenia się choćby jednej z ww. przesłanek, właściwy organ ma obowiązek udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać wydana tylko po ustaleniu, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W niniejszej sprawie ten warunek został spełniony. Oznacza to, że w dalszej kolejności należy rozważyć, czy w niniejszej sprawie została spełniona którakolwiek przesłanka wymieniona w art. 124 ust. 1a u.g.n, Uzasadniając wniosek o udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, Spółka A. powołała się na fakt, że jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności jest m.in. wytwarzanie, dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 10 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. z 2001 r. Nr 122, poz. 1320 z późn. zm.).

Spółka wskazała również, że wobec wzrastającego zapotrzebowania na energię elektryczną, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych, niezbędne jest rozbudowywanie infrastruktury energetycznej, a przebudowa linii jest szczególnie istotna z uwagi na kluczowe znaczenie tejże linii dla gospodarki narodowej, co znajduje odzwierciedlenie w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1166 z późn. zm.).

Natomiast pilne zrealizowanie przedmiotowej inwestycji uzasadnione jest tym. że mająca zostać zmodernizowana linia 110 kV relacji M. - Ś. W. jest elementem ciągu liniowego mającego zasilać nowobudowaną fabrykę samochodów firmy Volkswagen, która zapewni 3000 nowych miejsc pracy. Natomiast rozruch i uruchomienie nowej fabryki będzie miał miejsce w 2016 r.

Wnioskodawca wskazał, że konieczność zapewnienia odpowiednich parametrów zasilania w energię elektryczną dla nowej fabryki jest jednym z priorytetowych zadań w województwie wielkopolskim, albowiem budowa tej fabryki powoduje znaczne zwiększenie zapotrzebowania na energię elektryczną.

Niewątpliwie planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu..publicznego, co wynika z art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym jednym z celów publicznych w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto należy zauważyć, że nie ma znaczenia, czy inwestorem realizującym budowę i utrzymanie ciągów, przewodów i urządzeń jest podmiot publiczny, czy prywatny.Pojęcie inwestycji celu publicznego jest w swojej istocie oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny (zob. wyrok NSA z 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 548/07, LEX nr 503449).

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania,.Wojewoda nie podziela stanowiska odwołujących się, zgodnie z którym uruchomienie nowego zakładu pracy nie stanowi realizacji przesłanki ważnego interesu gospodarczego ani tym bardziej interesu społecznego. Zatrudnienie w powstającej fabryce Volkswagena znajdzie tam docelowo 3000 osób, co wynika z ogólnodostępnej informacji znajdującej się na stronie internetowej www.volkswagen-poznan.pl, dołączonej do akt organu II instancji.

Wątpliwości organu II instancji nie budzi również fakt zwiększonego zapotrzebowana energetycznego w związku z budową fabryki. Zgodnie ze wskazaną wyżej informacją, na terenie fabryki będzie działać nowoczesna lakiernia, hala montażu oraz park dostawców, a szacowany roczny wolumen produkcyjny wynosi 100 000 samochodów. Dodatkowo w otoczeniu zakładu zostaną zlokalizowani polscy i zagraniczni dostawcy.

Ponadto należy również mieć na uwadze fakt, że fabryka firmy Volkswagen w chwili obecnej zajmuje jedynie połowę z 220 hektarów gruntu, co oznacza możliwość dalszej rozbudowy.

Za zezwoleniem na niezwłoczną realizację niniejszej inwestycji przemawia również fakt, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania, polegająca na założeniu i przeprowadzeniu przez zajętą nieruchomość kablowego odcinka linii elektroenergetycznej SN 15 kV Ś. - M. odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24-219 Rumiejki, ma na celu usunięcie kolizji z przebudowywaną linią napowietrzną 110 kV relacji M. - Ś. W.., która z kolei jest elementem ciągu liniowego mającego zasilić fabrykę firmy Volkswagen.

Realizacja tej inwestycji przyczyni się ponadto do poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej wskutek awarii linii elektroenergetycznej bądź siły wyższej. Faktem powszechnie znanym jest to, że infrastruktura energetyczna jest w znacznym stopniu przestarzała oraz wyeksploatowana, w związku z czym nie jest ona w stanie sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu na energię elektryczną wynikającemu z rozwoju cywilizacyjnego i gospodarczego Polski.

Z uwagi na powyższe, Wojewoda uznał, że w niniejszej sprawie istnieje zarówno interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy ponieważ zapewnienie stałego dopływu energii do gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw mieści się zarówno w kryterium interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego.

Skargę do sądu na powyższą decyzję złożyli A. i A. B. z pośrednictwem fachowego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1.

naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego co do wykazania przez stronę interesu społecznego oraz ważnego interesu gospodarczego, a zwłaszcza brak przywołania jakichkolwiek dowodów na okoliczność niemożności dostarczania wymaganej ilości energii do budowanej fabryki, art. 7 i 8 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, a także prowadzenie i rozstrzygnięcie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2015.782 j.t.) poprzez błędną jego zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie istnieje interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy uzasadniający niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Ponadto z uwagi na ostateczny charakter zaskarżonej decyzji wnoszę o wstrzymanie jej wykonania w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uczestnik postępowania Spółka A. w odpowiedzi na skarge wniósł o jej oddalenie, podając, że pobudowana w latach 60-tych XX wieku linia wymaga przebudowy co jest uzasadnione podstawowymi zmianami cywilizacyjnymi.Rozbudowa sieci przesyłowych jest podstawowym obowiązkiem ustawowym przedsiębiorstw energetycznych, zamierzona inwestycja jest inwestycją celu publicznego co przesądza o istnieniu ważnego interesu gospodarczego społecznego.

Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r.,poz. 1066.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r.,poz. 718 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i Sąd orzekający popiera rozważania i argumentację organów administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia (...)07.2016 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, tj. Starosty (...) z dnia (...).11.2015 r. wydaną na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. udzielającą Spółka A z siedzibą w P., inwestorowi, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...) o powierzchni całkowitej 10.7806 ha w celu umożliwienia wykonania inwestycji celu publicznego przeprowadzenie kablowego odcinka linii elektroenergetycznej SN 15 kV (...) odgałęzienie do stacji R.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Artykuł 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.

Natomiast z treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Mamy tu więc do czynienia z dwiema decyzjami - pierwotną (ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac) oraz kolejną (pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości), której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. To niezwłoczne zajęcie musi być uzasadnione wystąpieniem przesłanek podanych w ww. przepisach.

Podkreślić należy, co jest niezwykle istotne, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości. Oznacza to, że decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji zobowiązującej do jej udostępnienia, tj. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Innymi słowy decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa unormowanej w art. 124 ust. 1 u.g.n. Taki charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (stanowiącej przykład decyzji związanej) skutkuje tym, że traci ona podstawę swego bytu prawnego w następstwie skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podjętej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. (tak: np. postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2015 r. o sygn. I OZ 8/15, publ. LEX nr 1628672;

Zagadnienie związane z ograniczeniem sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją administracyjna, a skargę Sąd oddalił w sprawie o Sygn akt II SA/Po 732/16

Wobec rozstrzygnięcia o legalności wyżej wskazanych decyzji w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w razie zaistnienia przesłanek określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. i art. 108 k.p.a. Podkreślić należy, że decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Wobec powyższego organ administracji w razie stwierdzenia istnienia ww. przesłanek ma obowiązek wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i decyzji tej nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. O obowiązku wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w razie spełnienia ww. przesłanek przesądza użyte przez ustawodawcę sformułowanie "udziela" mające charakter kategoryczny i nakazowy. Tak samo sformułowanie "nadaje" przesądza o obowiązku nadania klauzuli wykonalności.

Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Sąd nie miał wątpliwości, że wnioskodawca w kontrolowanym przypadku realizował cel publiczny. Jak słusznie wskazały organy administracji realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu.

Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Opisane powyżej zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych. Należy wyjaśnić, że obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny naszego kraju powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w rezultacie konieczność rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, iż infrastruktura ta jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana. Ponadto zamierzenie to ma umożliwić rozwój gospodarczy (a tym samym i społeczny) regionu poprzez umożliwienie budowy i prawidłowego funkcjonowania wielkiego zakładu produkcyjnego.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.

Organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", jak i "interesu społecznego", a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania.

Zagrożenie interesu społecznego w niniejszej sprawie polega na tym, iż stan przedmiotowego odcinka linii technicznej stwarza realne zagrożenie dla planowanej inwestycji o znaczeniu ponadregionalnym, tj. dla budowy i późniejszego funkcjonowania fabryki samochodów Volkswagen. Interes społeczny w tym zakresie przenika się z ważnym interesem gospodarczym i tworzy wspólny węzeł. Oczywistością jest bowiem pozytywny wpływ tak dużej inwestycji na gospodarkę regionu, a co za tym idzie na interes całej społeczności regionu. Niewątpliwie powstanie fabryki samochodów Volkswagen ma charakter ponadregionalny i jest zdarzeniem istotnym dla gospodarki regionu, a także relacji społecznych w tym regionie (zwiększenie zatrudnienia i dochodów ludności Sąd nie podziela toku rozumowania skarżącego, że organy nie wykazały zaistnienia wyżej wymienionych przesłanek bo wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających zapotrzebowania budowanej fabryki w energie elektryczną. Sąd wskazuje, że fakty oczywiste, powszechnie znane nie wymagają dowodów. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że jak wskazał wnioskodawca Spółka A jest przedsiębiorcą o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest dystrybucja i przesyłanie energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 10 ustawy z 23.8.2001 o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców (Dz. U. z 2001 r. Nr 122, poz. 1320) oraz fak ujęcia spóki w wydanym na podstawie tej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo - obronnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 303).

Reasumując w sprawie występowały w dacie orzekania przez Starostę przesłanki dla wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 189: zagrożenie interesu społecznego i ważny interes gospodarczy.

Niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wydanie zakwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane w oparciu o pełny materiał dowodowy. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto obszerne i szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo wyjaśniono dlaczego wydano taką właśnie decyzję i na podstawie jakich przesłanek. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu orzekającego wydana decyzja jest zgodna z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...). Przypomnieć należy bowiem, iż organ orzekający na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie kwalifikuje w sposób wiążący robót budowlanych wymagających uzyskania ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jego rolą jest ocena, czy pozostają one zgodne z miejscowym planem lub posiadaną przez inwestora decyzją lokalizacyjną, określenie, na czym one polegają i konkretyzacja zakresu ograniczenia sposobu korzystania z prawa własności. Skoro w sprawie niniejszej ten zakres został przez inwestora doprecyzowany i jest on zgodny z decyzją lokalizacyjną, to organ nie mógł odmówić wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., a następnie wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że skarga jest niezasadna na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.