Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 16 stycznia 2007 r.
II SA/Po 716/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Zieliński.

Sędziowie: NSA Stanisław Małek (spr.), WSA Barbara Drzazga.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" S.A. w P. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie sprzeciwu na zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych;

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) r. Nr (...),

II.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 755,- zł (siedemset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego,

III.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) r. Spółka "A", powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zamontowaniu wolnostojącego nośnika reklamowego typu backlight o wymiarach 4,0 m x 3,0 m w P. przy ul. (...), na terenie działki nr (...).

Decyzją z dnia (...) r. nr (...), na podstawie art. 30 ust. 5 oraz ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Prezydent Miasta zgłosił sprzeciw wobec zamiaru wykonania przedmiotowych robót.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że zgłoszenie nie dotyczy robót budowlanych wymienionych w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6. Budowa nośników reklamowych wymaga, bowiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, która winna być poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie więc z art. 30 ust. 6 pkt 1 wniesienie sprzeciwu jest uzasadnione.

W odwołaniu spółka "A" zakwestionowała jako nieuzasadniony pogląd, iż zamierzona realizacja wskazanego obiektu wymagała pozwolenia na budowę. Podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 wskazano, że z jego treści wynika, iż dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Spółka stwierdziła, że organ administracji nie był uprawniony do zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 gdyż wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym nie wymaga pozwolenia na budowę. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 7, 10, 77 i 107 § 3 k.p.a., zwracając uwagę, iż nośnik reklamowy składa się z gotowych półelementów, które następnie składa się w gotowe urządzenie reklamowe.

Wojewoda zaskarżoną decyzją na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, iż projektowany nośnik reklam jest zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 budowlą, której realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

Nawiązując do treści przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 wskazano, iż budowa nośnika reklam nie jest jego instalowaniem. Instalacja polega bowiem na montażu np. instalacji centralnego ogrzewania czy też instalacji elektrycznej w budynku bądź montażu tablicy reklamowej na budynku, innej budowli, parkanie, maszcie, czyli nośniku. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalacja". Z tego względu należy przyjąć jego encyklopedyczne i słownikowe znaczenie w języku polskim, jakim posługują się uczestnicy procesu inwestycyjnego, urzędnicy i prawnicy.

Podkreślił organ odwoławczy, iż z aktualnego brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 nie wynika, iż budowanie konstrukcji nośników reklam o nieograniczonych parametrach w określonym miejscu jest instalowaniem. Usytuowanie nośnika z tablicą reklamową w terenie jest bowiem jego budową (art. 3 pkt 6) a nie instalacją. Dopiero na wykonanej budowli można instalować tablicę reklamową. Zdaniem organu odwoławczego instalowaniem jest jedynie montowanie na nośniku, który należy zbudować.

Z tych powodów organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem.

Spółka "A" wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji obu instancji.

Skarżąca stwierdziła, iż stosownie do powołanego przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Roboty związane z instalowaniem mogą być wykonywane nie tylko na obiekcie ale również na gruncie. Wskazane orzecznictwo sądowo-administacyjne potwierdza, iż wykonanie tego rodzaju robót nie wymaga pozwolenia na budowę. Brak było zatem podstaw prawnych do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1).

Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 k.p.a. Organ odwoławczy nie odniósł się bowiem do przedstawionego sposobu montażu posadowienia nośnika. Wynika z niego jednoznacznie, iż urządzenie to składa się z gotowych elementów, które będą składane w jedną całość, a więc instalowane na gruncie. Wskazano, iż wprawdzie przy instalowaniu urządzenia reklamowego są prowadzone roboty budowlane, ale są to prace montażowe inne jak budowa (art. 3 pkt 6). Przepisem regulującym tryb zgłoszenia instalacji tablic i urządzeń reklamowych jest wyłącznie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6.

Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż tryb zgłoszenia byłby dopuszczalny jedynie w przypadku deklaracji inwestora trwania reklamy do 120 dni (art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1). Brak takiej deklaracji powoduje konieczność wystąpienia o pozwolenie na budowę.

Prace związane z posadowieniem urządzenia reklamowego nośnika i tablicy reklamowej na gruncie (wykonanie i przewiezienie płyty fundamentowej, przygotowanie gruntu, prace niwelacyjne, osadzenie płyty i poziomowanie) świadczą, iż nie jest to instalowanie a normalny proces budowy w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 6. Zdaniem organu odwoławczego instalowanie jest jedynie montowaniem na nośniku, który należy zbudować bez względu na jego wielkość. Gdyby ustawodawca zamierzał jednoznacznie określić, iż instalowanie jest tożsame z budowaniem, użyłby terminu "budowa".

Organ odwoławczy uznał także, iż zarzuty odnoszące się do postępowania administracyjnego są nietrafne.

Uzasadnienie prawne

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Skarżąca spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych, o których mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (art. 30 ust. 1 pkt 2), polegających na zamontowaniu na gruncie wolnostojącego nośnika reklamowego typu backlight.

Stosownie do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016) pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych związanych z instalowaniem tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Z powyższego wynika, iż z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione zostało prowadzenie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Pozwolenia na budowę wymaga jedynie instalowanie tablic i urządzeń reklamowych na określonych obiektach oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony jest pogląd, iż instalowanie może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem, jak i zamontowaniu całej konstrukcji na obiekcie budowlanym lub na gruncie. Instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do usytuowania tego urządzenia w określonym miejscu (np. Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego strona 354, wyrok z 13 stycznia 2006 r. VII SA/Wa 1052/05, wyrok z 12 stycznia 2006 r. VII SA/Wa 1087/05, wyrok z 6 czerwca 2005 r. VII SA/Wa 1182/04).

W świetle powyższego należy uznać, iż wykonywanie przedmiotowych robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6. Brak było bowiem podstaw do stwierdzenia, iż "budowa nośników reklamowych wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę".

Zarzuty skargi odnoszące się do przepisu art. 3 pkt 3 nie są trafne. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie uzależnia bowiem wyjątku, o którym mowa, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych ani od tego czy są one wkopane w ziemię a więc trwale związane z gruntem, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.

Powyższy pogląd jest w pełni akceptowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por. wyrok WSA z 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04 oraz Prawo budowlane-Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego str. 354).

Należy jedynie wskazać, iż w sytuacji, o której mowa w art. 30 ust. 7, organ administracji może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia. Może również w trybie art. 30 ust. 2 nałożyć obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów.

Z mocy zatem powołanego przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 wykonywanie wszelkich robót budowlanych polegających na instalowaniu (montowaniu) urządzenia reklamowego w określonym miejscu, nie wymaga pozwolenia na budowę.

Naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy nakazuje uchylenie zaskarżonych decyzji.

Z tych powodów na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1a i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w punkcie I-ym sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III-im traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku (art. 152).