II SA/Po 668/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3172941

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 marca 2021 r. II SA/Po 668/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Edyta Podrazik, Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2020 r. Nr (...) w przedmiocie świadczenia wychowawczego I.uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) lutego 2020 r. Nr (...), II.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę (...)- zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu (...) sierpnia 2019 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. L. wpłynął wniosek A. L. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: H. R. oraz K. R. na okres zasiłkowy (...). A. L. złożyła pisemne oświadczenie, iż razem z dziećmi: H. R. i K. R. zamieszkuje na stałe w (...) (k. 3 akt administracyjnych). Oświadczyła również, że od 2014 r. nie pracuje na terytorium (...), ze względu na opiekę nad niepełnosprawnym trzecim dzieckiem, na które otrzymuje świadczenie pielęgnacyjne CARER'S ALLOWANCE.

W związku ze złożeniem wniosku oraz dołączeniem formularza dla potrzeb ustalenia ustawodawstwa państwa właściwego do wypłaty świadczeń, wniosek przekazano do Wojewody jako instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczpospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Wojewoda ustalił, że w stosunku do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego z dnia (...) sierpnia 2019 r. nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, ponieważ A. L. wraz z dziećmi zamieszkuje na terenie (...).

Decyzją z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) wydaną z upoważnienia Wójta Gminy S.L. przez Ośrodek Pomocy Społecznej w S.L odmówiono A. L. prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci H. R. oraz K. R.

Organ powołując się na przepis art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 z późn. zm.) wskazał, że wprawdzie A. L. jest obywatelem Polski to jednak nie zamieszkiwała na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez okres (...), w jakim miała otrzymywać świadczenie wychowawcze.

W dniu (...) marca 2020 r. A. L. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Odwołująca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co doprowadziło do wydania niesłusznej decyzji;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 695 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 7 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób wyczerpujący oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza poprzez pominięcie faktu, że ojciec dzieci: H. i K. R. zamieszkuje i podejmuje zatrudnienie na terytorium Polski, co stanowi przesłankę do uznania właściwości Polski do wypłaty świadczenia wychowawczego.

Decyzją z dnia (...) maja 2020 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ II instancji podkreślił, że z oświadczenia złożonego we wniosku A. L. z dnia (...) sierpnia 2019 r. wynika, że mieszka wraz z dziećmi na stałe w (...), jak również, że zamieszkiwała tam w całym okresie zasiłkowym tj. od (...) r. do (...) r. Kolegium odwołało się do definicji legalnej pojęcia "miejsca zamieszkania" obowiązującej w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) wskazując, że jest nim główny ośrodek działalności danej dorosłej osoby i stanowi jej centrum życiowe. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że miejscem zamieszkania A. L. zarówno w dacie złożenia wniosku tj. sierpień 2019 r. jak i na dzień orzekania przez organy obu instancji nie było terytorium RP, czego wymaga przepis art. 1 ust. 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Głównym bowiem centrum życiowym jest (...). Organ wskazał również, że nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (We) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, bowiem w sprawie jak wskazał pismem z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) Wojewoda nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Skargę na ww. decyzję wniosła A. L. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) o zobowiązanie organu do wydania decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie oraz o zwrot kosztów postępowania. Nadto skarżące wniosła o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. Z ostrożności o uwzględnienie sprzeciwu art. 64aPpsa jak w pouczeniu decyzji i uchylenie decyzji Kolegium.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 1 ust. 3, art. 2 pkt 15, art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz 5 ust. 1 ustawy z 1 I lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407), dalej zwanej "ustawą" poprzez błędne ustalenie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na rzecz małoletnich synów: H. R. i K. R. w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - oznacza to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WIO nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE.L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, z późn. zm.), dalej zwanego "rozporządzeniem nr 883/2004" oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 087/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE.L 284 z 30.10.2009, str. 1 z późn. zm.).

2) art. 6, 19 i 20 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy, a także art. 67 i 68 rozporządzenia nr 883/2004 poprzez ich niezastosowanie, czy też niewłaściwe zastosowanie, gdy w sprawie Wojewoda oraz Wójt Gminy S.L. powinni w pierwszej kolejności ustalić organ właściwy w sprawie i przekazać zgodnie z właściwością organowi właściwemu według miejsca zamieszkania wnioskodawczyni czy to w Polsce czy w (...), a skoro nie w Polsce to Wojewoda powinien sprawę wyjaśnić z organem (...).

Nadto skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz 7b k.p.a. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności pominięcie faktu, że ojciec małoletnich dzieci zamieszkuje i podejmuje zatrudnienie na terytorium RP, co stanowi przesłankę do uznania właściwości RP do wypłaty świadczenia wychowawczego

2) art. 7a § 1 k.p.a. w sytuacji gdy skarżącej, która w świetle prawa, z uwzględnieniem rozporządzenia nr 883/2004, uprawniona jest to ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego.

3) błędnego pouczenia, że od decyzji przysługuje sprzeciw, a nie skarga.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że przed złożeniem wniosku oświadczenie wychowawcze w Polsce, zwróciła się o przyznanie tegoświadczenie w (...). W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. wskazano, iż ze względu na to, że nie jest zatrudniona, a ojciec dzieci mieszka w Polsce, gdzie jest zatrudniony to Polska jest odpowiedzialna za wypłatę świadczenia. O powyższym urząd (...) poinformował urząd polski. Wskazano, że świadczenie ze strony (...) zostaje wstrzymane z dniem (...) lipca 2019 r. Jednocześnie wskazano, że skarżącej przysługuje dodatek wyrównujący kwotę (...) zł do wysokości (...) świadczenia (...) Benefit od dnia rozpoczęcia wypłacania świadczenia wychowawczego w Polsce. W kolejnym piśmie z (...) sierpnia 2019 r. urząd (...) wskazał, że zgodnie z przepisami Unii Europejskiej krajem zobowiązanym do świadczeń rodzinnych jest kraj zatrudnienia i w sytuacji gdy oboje rodzice posiadają zatrudnienie w dwóch różnych państwach członkowskich UE, krajem zobowiązanym do wypłacania świadczeń jest kraj, w którym na stałe przebywają dzieci. Pozostałe państwo jest zobowiązane do wypłaty dodatku wyrównującego wysokość świadczenia. Urząd (...) przesłał dokumenty skarżącej do Urzędu Wojewódzkiego w P. Skarżąca podniosła, że ustalenie poczynione przez Wojewodę spowodowało, że zarówno organ (...), jak i polski odmówił jej prawa do świadczenia wychowawczego pomimo tego, że na podstawie rozporządzenia nr 883/2004 są jej należne. Skarżąca wskazała, że Wojewoda przemilczał fakt, że uzyskał informację z urzędu (...) oraz że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie. Zdaniem skarżącej samo stwierdzenie przez Wojewodę, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie mają zastosowania, nie może przesądzać sprawy i Kolegium winno było ustalić dlaczego przepisy te nie mają zastosowania, dlaczego od tych reguł czyni odstępstwo, a nie a priori, bez podania podstawy prawnej stwierdzić, że reguły te nie mają zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2020 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...) Ośrodka Pomocy Społecznej w S.L. wydaną z upoważnienia Wójta Gminy S.L w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego.

W sprawie poza sporem jest, że A. L. jako matka H. R. i K. R. jest uprawniona do ubiegania się oświadczenie wychowawcze.

W sprawie bezspornym jest również, że skarżąca mieszka w (...) oraz, jak wynika z twierdzeń skargi, do (...) czerwca 2020 r. ze względu na opiekę nad niepełnosprawnym najmłodszym dzieckiem, pozostawała bez pracy i otrzymywała rodzaj świadczenia pielęgnacyjnego CARER'S ALLOWANCE. Na pozostałe natomiast dwoje dzieci: H. R. i K. R. ubiegała się oświadczenie wychowawcze najpierw w (...), a następnie w Polsce i oba organy - (...) oraz (...) odmówiły jej udzielenia świadczenia wychowawczego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika również, że ojciec dzieci R. R. w spornym okresie (...) był zatrudniony w Polsce, na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.

Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 z późn. zm.; dalej: "u.p.p.w.d.") regulujące zasady udzielania świadczenia wychowawczego w wysokości (...) złotych na dziecko w rodzinie, które toświadczenie, stosownie do art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, przeznaczone jest na częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, w tym opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb bytowych. Uprawnionymi do świadczenia są w myśl art. 4 ust. 2 ustawy: matka, ojciec, opiekun faktyczny dziecka albo opiekun prawny dziecka.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że u.p.p.w.d. określa warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia (art. 1 u.p.p.w.d.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje m.in. obywatelom polskim. W myśl natomiast art. 2 ust. 3 u.p.p.w.d. prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Wyżej wskazany przepis stanowił podstawę odmowy świadczenia wychowawczego skarżącej.

Odnosząc się do pierwszej części przepisu art. 2 ust. 3 u.p.p.w.d. to wskazać należy, że słusznie organ zauważył, iż skarżąca zamieszkuje na stałe w (...). Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2019 r. (w sprawie I OSK 1527/17, LEX nr 2681634): "W braku definicji pojęcia "miejsce zamieszkania" w ustawie z 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, uprawnione jest posłużenie się definicją zamieszczoną w art. 25 k.c. Zamieszkanie jest więc prawną kwalifikacją określonego stosunku danej osoby do miejsca, na którą składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. O stałości pobytu na określonym terytorium decyduje bowiem przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. W przypadku osób mających miejsce zamieszkania w kraju, a wyjeżdżających zagranicę, istotne znaczenie będzie więc miało to czy ów wyjazd nosi znamiona wyjazdu stałego czy też tymczasowego. Nie w każdym bowiem wypadku wyjazdu zagranicę i dłuższego nawet tam pobytu zmienia się ze skutkiem prawnym miejsce zamieszkania. Dotyczy to zwłaszcza wyjazdu na studia, w misji dyplomatycznej, wyjazdu służbowego, wyjazdu w celach zarobkowych".

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zważyć należy, że skarżąca w pisemnym oświadczeniu z dnia (...) sierpnia 2019 r. wskazała, że od 2014 r. nie pracuje w (...), stąd na pewno mieszka tam od kilku lat. Z wniosku wynika, że dzieci uczęszczają w (...) do szkoły. Także z treści odwołania oraz skargi wynika, że A. L. do chwili obecnej mieszka w (...). Niewątpliwie zatem (...) jako centrum życiowe A. L. stanowi jej miejsce zamieszkania. A contrario miejscem zamieszkania, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy w przedmiotowym okresie (...) - (...) nie była Polska.

Niemniej jednak organ odniósł się jedynie do części przepisu art. 2 ust. 3 u.p.p.w.d. przewidującego, że prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze. Nie rozważył natomiast w ogóle czy zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.p.w.d. przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie stanowią inaczej, które to przepisy mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2020 r. I OSK 1081/20, Lex nr 3075119). Organ odniósł się jedynie lakonicznie to stanowiska Wojewody, który stwierdził, że w niniejszej sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie mają zastosowania, nie uzasadniając w ogóle w tym zakresie swojego stanowiska, z jakich względów tak stwierdził.

Wskazać należy, że celem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE.L 166, 30 kwietnia 2004 r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE.L 284, 30 października 2009 r.), jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń. Pozwalają ustalić, ustawodawstwu, którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą. Jednocześnie wskazać należy, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii. Zgodnie bowiem ze sformułowaną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/04 ogólną zasadą podlegania ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego oraz stosownie do art. 68 rozporządzenia nr 883/04, świadczenia udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 541/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwanej dalej CBOSA).

Zasady pierwszeństwa uregulowane zostały w art. 68 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia. W myśl art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia, przyjmuje się następującą kolejność pierwszeństwa:

- w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek,

- w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty

- w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że organ nie dokonał analizy czy w świetle ww. przepisu wobec zatrudnienia ojca małoletnich dzieci na terytorium Polski przepis ten nie znajduje zastosowania. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji, przedwczesne było wydanie przez Wójta S.L. decyzji o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego, przy braku jakiejkolwiek analizy przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Niewątpliwie organ właściwy w niniejszej sprawie tj. Wójt związany był stanowiskiem Wojewody, jako organu właściwego w sprawach związanych z realizacją świadczeń wychowawczych w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 11 ustawy w zw. z art. 16 ust. 2, 4 i 6 ustawy), niemniej jednak przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji konieczne było dokonanie szerszych ustaleń na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE. L 166, 30 kwietnia 2004 r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE.L 284, 30 października 2009 r.), z uwzględnieniem również stanowiska organu (...) i dokumentów przez niego nadesłanych, a którego zdaniem to Polska jest krajem właściwym do wypłaty świadczenia wychowawczego.

Wobec tego Wójt Gminy S.L. przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 6 ustawy winien wezwać Wojewodę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie stanowiska z dnia (...) lutego 2020 r. poprzez wskazanie konkretnego przepisu rozporządzenia, czy rozporządzenia wykonawczego lub konkretnego przepisu innego aktu prawnego (np. odrębnego porozumienia między państwami członkowskimi), z którego wynika, że niniejsza sprawa nie podlega ustawodawstwu Rzeczypospolitej Polskiej, lecz ustawodawstwu państwa obcego.

W niniejszej sprawie opisane wyżej kwestie nie zostały dostrzeżone, wyjaśnione i ocenione, Sąd uznał zatem, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy mają obowiązek dokonania pełnych i wnikliwych ustaleń w zakresie pojęcia "podleganie ustawodawstwu innego państwa", które decyduje o zastosowaniu przepisów o koordynacji, a następnie przejść do badania kwestii zbiegu prawa do świadczeń. Samo ustalenie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie jest równoznaczne z tym, że osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń rodzinnych w innym państwie. "Podleganie ustawodawstwu innego państwa" należy rozumieć w taki sposób, że marszałek województwa (obecnie wojewoda) w celu ustalenia faktu i okresu podlegania temu ustawodawstwu przez osobę uprawnioną lub członka jej rodziny musi zbadać sam te okoliczności. W szczególności zaś powinien wyjaśnić, z jakich świadczeń dana osoba może skorzystać lub korzysta w państwie obcym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 stycznia 2020 r. II SA/Rz 1142/19 LEX nr 2847978).

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien wziąć pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną.

W zależności od poczynionych ustaleń organ odwoławczy wyda decyzję stosowną do okoliczności sprawy, którą uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Na marginesie odnosząc się do wniosku skarżącej o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego to wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie doszło ani do sporu kompetencyjnego pozytywnego, ani negatywnego pomiędzy organami administracyjnymi w rozumieniu przepisu art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. W niniejszej sprawie Wojewoda uznał się jako niewłaściwy w sprawie ze względu na brak zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i przekazał sprawę Wójtowi, który uznał się jako organ właściwy do rozpoznania sprawy i wydał decyzję.

Należy również wskazać, że omyłkowe pouczenie skarżącej o przysługującym jej sprzeciwie od zaskarżonej decyzji, a nie skardze nie miało wpływu na prawa skarżącej, gdyż w terminie zaskarżyła decyzję do Sądu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które składają się koszty zastępstwa procesowego ((...) zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa ((...) zł).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.