Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1807409

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 27 maja 2015 r.
II SA/Po 63/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Edyta Podrazik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) listopada 2014 r. Nr (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją nr (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Starosta Ś. na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 i art. 16 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") udzielił Burmistrzowi Ś. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie łącznika ul. S. w Ś. wraz z kanalizacją deszczową i oświetleniem ulicznym na działkach, lub ich częściach o nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), obręb Ś. Jednocześnie organ I instancji zatwierdził podział działki (...) na działki nr (...) i (...), wskazując, że działka nr (...) przejdzie z mocy prawa na własność Gminy Ś. w dniu, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu (...) maja 2014 r. Burmistrz Ś. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W niniejszej sprawie stwierdzono brak obowiązku dołączenia dokumentów, o jakich mowa w art. 11d ust. 1 pkt 6-ta, art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. a-c, e i g oraz art. 11d ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Powyższe przedsięwzięcie nie wymagało także uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, gdyż planowany odcinek drogi jest krótszy niż 1 km Organ I instancji zaznaczył przy tym, że wnioskodawca i właściciele nieruchomości objętych wnioskiem z dnia (...) maja 2014 r. zostali zawiadomieni w piśmie z dnia (...) czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania, a pozostałe strony - w drodze obwieszczenia z dnia (...) czerwca 2014 r. wraz z odpowiednim pouczeniem. W dniu (...) lipca 2014 r. do organu I instancji wpłynęło pismo D. L., w którym wyraził on swój sprzeciw wobec planowanego podziału działki nr (...) i nie zgodził się na przejście działki nr (...) na własność Gminy Ś. W tej sytuacji w świetle art. 12 ust. 4 powołanej ustawy skutkiem przedmiotowej decyzji jest także przejść własności wymienionej działki, przy czym odszkodowanie związane z odjęciem własności zostanie ustalone w odrębnym postępowaniu. Ponadto organ I instancji wskazał, że projekt dołączony do wniosku z dnia (...) maja 2014 r. został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i uzgodniony w wymaganym zakresie. Projektanci dołączyli odpisy uprawnień projektowych, aktualne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwego samorządu zawodowego oraz złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zaprojektowana droga w rejonie skrzyżowania z ul. S. nie spełnia wymogów § 7 ust. 1 1 rozporządzenia Ministra transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.) w zakresie szerokości ulicy, która w liniach rozgraniczających w przypadku dróg klasy D nie powinna być mniejsza niż 10,0 m. Niemniej § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia dopuszcza w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, przyjęcie mniejszej szerokości ulic, po przeprowadzeniu odpowiedniej analizy. Inwestor przedstawił taką analizę i wykazał, że w rejonie skrzyżowania projektowanej drogi z ul. S. zachowanie wymaganej szerokości nie jest możliwe ze względu na istniejące zagospodarowanie terenu - przepompownię ścieków sanitarnych. Organ I instancji uznał, że argument ten zasługuje na uwzględnienie. Ponadto Starosta Ś. wskazał, że zatwierdził projekt budowlany, mimo że nie spełnia on warunków zawartych w § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Takie rozstrzygnięcie zostało jednak oparte na § 43 ust. 2 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym ulica klasy L lub D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodnika. Dla łącznika ul. S. organ zarządzający drogą zatwierdził projekt organizacji ruchu, z którego wynika, że droga znajduje się w granicach strefy zamieszkania. Szerokość projektowanej drogi wynosi 6,0 m. Tym samym projekt spełnia warunki określone w § 14 ust. 8 wymienionego rozporządzenia. Tym bardziej, że z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2004 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) wynika, że minimalna szerokość drogi przeciwpożarowej powinna wynosić 4,0 m. Tym samym należy uznać, że inwestor spełnił wszystkie wymogi, od których zależy wydanie pozytywnej decyzji w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia (...) września 2014 r. D. L. odwołał się od powyższej decyzji Starosty z dnia (...) sierpnia 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 88 ust. 1, art. 96 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), (2) § 7 ust. 1 i § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, (3) art. 11d pkt 3 cytowanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 9 § 7-9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2263), (4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego oraz niewskazanie załączonych do wniosku opinii, (5) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez uznanie projektu podziału działki nr (...) za zgodny z prawem.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja organu I instancji niedostatecznie wyjaśnia stan faktyczny i prawny w odniesieniu do wskazania dowodów stanowiących podstawę wydania rozstrzygnięcia. Brak jest bowiem wskazania załączonych do wniosku opinii. Organ I instancji nie ustosunkował się także do art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 88 ust. 1 i art. 96 ust. 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto projekt budowlany stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji został sporządzony niezgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie dopuszczalności odstąpienia od ogólnego wymogu z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia. Wskazanie na znajdującą się w obrębie skrzyżowania przepompownię ścieków należy uznać za niewystarczające uzasadnienie skorzystania z § 7 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Naruszony w niniejszej sprawie został również § 10 ust. 1 wspomnianego aktu wykonawczego. Z akt administracyjnych nie wynika bowiem, by projektowana droga znajdowała się w granicach sfery zamieszkania lub by taki sposób stałej organizacji ruchu był zatwierdzony przez organ zarządzającym ruchem dla nowo realizowanej drogi. Skarżący podniósł również, że wstępny projekt podziału działki nr (...) został sporządzony wadliwie, a załączone w tym zakresie mapy nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji.

Decyzją z dnia (...) listopada 2014 r., znak (...), Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 11c i 11 g powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...) sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając zarazem ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji. Wojewoda Wielkopolski wyjaśnił, że wniosek z dnia (...) maja 2014 r. został złożony po uzyskaniu opinii nr (...) Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia (...) października 2012 r., znak (...). Do wspomnianego wniosku dołączono również niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kopię opinii Burmistrza Gminy Ś. z dnia (...) listopada 2011 r., znak (...). Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu, gdyż w rozpatrywanej sprawie zachodziła tożsamość podmiotu orzekającego i opiniującego. Poza tym do wniosku z dnia (...) maja 2014 r. dołączono również dowód przekazania go do zaopiniowania przez Zarząd Powiatu Ś. i brak złożenia takiego oświadczenia w terminie przewidzianym w art. 11b ust. 2 powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Tym samym należy uznać, że przedmiotowy wniosek został złożony przez właściwego zarządcę drogi, skierowany do właściwego organu administracji publicznej oraz kompletny pod względem formalnym. Organ odwoławczy stwierdził zarazem, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2014 r. odpowiada prawu. Orzeczenie to zapadło bowiem w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem okoliczności sprawy i prawidłowej wykładni przepisów prawa. Uzasadnienie tego rozstrzygnięcia spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. i wskazuje na gruntowną analizę sprawy. Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie ustawy, mającej charakter wyjątkowy i epizodyczny, której celem jest uproszczenie i przyśpieszenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej, w tym przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. Z perspektywy art. 11f ust. w cytowanej ustawy należy przy tym uznać, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2014 r. zawiera wszystkie wymagane elementy. Spełnia ona również wymóg, o jakim mowa w art. 16 ust. 2 wymienionej ustawy. Jej uzasadnienie zawiera wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na rozstrzygnięcie, w tym wyliczenie wszystkich załączonych do wniosku opinii i uzgodnień oraz stwierdzenie braku obowiązku dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W uzasadnieniu omawianej decyzji brak jest wprawdzie odniesienia się do art. 96 ust. 1 i 2 tejże ustawy. Niemniej po rozważaniu, czy planowane przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na obszar Natura 2000, oraz po zapoznaniu się z publicznie dostępnymi mapami obszarów chronionych organ II instancji uznał, że uchybienie to nie było istotne. Przedmiotowa inwestycja położona jest poza obszarami chronionymi, a jako droga gminna kategorii D, obsługująca przyległe posesje, mającą długość 281,26 m, nie będzie miała potencjalnie znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000. Tym samym realizacja inwestycji nie spowoduje znaczącego zagrożenia dla środowiska. Poza tym Wojewoda Wielkopolski podniósł, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2014 r. zawiera szczegółowe uzasadnienie dotyczące dopuszczalności odstąpienia w projekcie budowy poruszanego łącznika od wymagań co do szerokości ulicy określonych w powołanym rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz zasadności budowy łącznika ul. S. jako ulicy bez wyodrębnionej jezdni i chodników. Tym samym odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Pismem z dnia (...) grudnia 2014 r., uzupełnionym pismem z dnia (...) marca 2015 r., D. L. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) listopada 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji naruszenie: (1) art. 76 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że projekt podziału działki nr (...) jest zgodny z prawem, (2) art. 2 pkt 16 i art. 20 ust. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) poprzez uznanie, że planowana inwestycja mieści się w strefie zamieszkania, gdy tymczasem prędkość na ul. S. może wynosić 30 km/h (w strefie zamieszkania powinna wynosić tylko 20 km/h), (3) art. 11 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, że projekt podziału działki nr (...) jest wiarygodny i zgodny z przepisami, (4) art. 11f ust. 1 cytowanej ustawy poprzez uznanie, że pominięcie przez organ I instancji w decyzji z dnia (...) sierpnia 2014 r. elementów, o jakich mowa w art. 11f ust. 1 pkt 3-4 i 6 tejże ustawy, (5) art. 96 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że uchybienie w postaci uznania, że brak oceny czy wskazany projekt będzie oddziaływał na obszar Natura 2000 jest nieistotnym brakiem, (6) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego, a w szczególności niezbadanie celowości inwestycji i uznanie za słuszną odmowę przeprowadzania analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, (7) § 7 ust. 1 i § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie poprzez założenie, że omawiany łącznik znajduje się w strefie zamieszkania, a taki sposób organizacji ruchu był zatwierdzony przez organ zarządzający ruchem.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w decyzji organu I instancji zachodzą niedające się usunąć wątpliwości. Błędnie bowiem oszacowano wielkość przybytku dla Gminy Ś. Ponadto załączona mapa nie pokazuje, w jaki sposób zostanie podzielona działka nr (...). Wady te sprawią, że omawiane rozstrzygnięcie jest niewykonalne, gdyż nie wiadomo, jaki fragment wspomnianej działki należy wydać Gminie Ś. Skarżący zauważył poza tym, że w myśl art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dopuszczalna prędkość pojazdu w strefie zamieszkania wynosi 20 km/h. Tymczasem dopuszczalna prędkość na zmodernizowanej drodze osiąga wartość 30 km/h. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia (...) września 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił dodatkowo, że wielkość przybytku określona w decyzji organu I instancji jest poprawna. Przybytek ten nie dotyczy bowiem działki nr (...), lecz całej działki nr (...). Powierzchnia nieruchomości powstałych po podziale została zatem prawidłowo wyliczona. Linie podziału działki nr (...) zostały natomiast naniesione na mapę stanowiącą załącznik do decyzji z dnia (...) sierpnia 2014 r. Ponadto Wojewoda Wielkopolski zauważył, że w aktach sprawy znajduje się zatwierdzony "Projekt docelowej organizacji ruchu dla projektowanego odcinka wprowadzający strefę zamieszkania". Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja organu I instancji zawiera także wszystkie niezbędne elementy. W pozostałym zakresie organ II instancji podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2014 r., znak (...), Burmistrz Gminy Ś. wystąpił o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie łącznik ul. S. w Ś. na terenie działek nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) (k. 1 akt adm. organu I instancji). Okoliczność tę należy uznać za bezsporną, gdyż nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 z późn. zm.). Zgodnie z art. 11 ust. 1 powołanej ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg gminnych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Jak wynika przy tym z art. 11b ust. 1 tejże ustawy, właściwy zarządca drogi składa wspomniany wniosek po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Niewydanie takiej opinii w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się przez właściwego zarządcę drogi o jej wyrażenie, traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że do powyższego wniosku z dnia (...) sierpnia 2014 r. zostały załączone wszystkie wymagane opinie. Postanowieniem nr (...) z dnia (...) października 2012 r., znak (...), Zarząd Województwa Wielkopolskiego zaopiniował bowiem pozytywnie przedmiotową inwestycję (k. 5v akt załącznika do wniosku), a pismem z dnia (...) listopada 2011 r., znak (...), pozytywną opinię wydał również Burmistrz Gminy Ś. (k. 3v akt załącznika do wniosku). Należy przy tym zauważyć na marginesie rozważań, że ten ostatni dokument, wbrew uwagom organu II instancji, został poświadczony za zgodność z oryginałem. Ponadto pismem z dnia (...) października 2012 r., znak (...) zwrócono się do Starosty Ś. o wyrażenie opinii o planowanym przedsięwzięciu (k. 1 akt załącznika do wniosku). Dokument ten został doręczony organowi opiniującemu w dniu (...) października 2012 r. (k. 1v akt załącznika do wniosku). Brak odpowiedzi organu należy zatem poczytywać w świetle art. 11b ust. 2 powołanej ustawy jako niezgłoszenie żadnych zastrzeżeń do omawianej inwestycji. Konsekwentnie zatem spełniony został w ocenie Sądu wymóg z art. 11b ust. 1 tejże ustawy.

Szczegółowy zakres wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej został określony w art. 11d ust. 1 powołanej ustawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że do wniosku z dnia (...) sierpnia 2014 r. dołączono mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi wraz z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu (k. 9 akt załącznika do wniosku). Ponadto przedłożono również analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi (k. 8 akt załącznika do wniosku), mapę zawierającą projekt podziału nieruchomości (k. 6 akt załącznika do wniosku), opis zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu (k. 5 akt załącznika do wniosku), egzemplarze projektu budowlanego wraz z odpowiednimi zaświadczeniami (akta projektu budowlanego - 1 tom projektu zagospodarowania terenu i 3 tomy projekt architektoniczno-budowlany), opinię Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia (...) października 2012 r., znak (...) (k. 4 akt załącznika do wniosku), postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia (...) października 2012 r., znak (...) (k. 3-4v akt załącznika do wniosku) oraz pismo nr (...) Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z dnia (...) października 2012 r. (k. 2 akt załącznika do wniosku).

Tym samym inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1-5, art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. d, f i h powołanej ustawy. Z uwagi na specyfikę niniejszej sprawy nie istniała natomiast potrzeba załączania dokumentów, o jakich mowa w pozostałych przepisach art. 11d ust. 1 cytowanej ustawy. Przepis te znajdują bowiem zastosowanie do przedsięwzięć dotyczących m.in. obiektów górniczych, obiektów zlokalizowanych na terenach zamkniętych lub transeuropejskiej sieci drogowej. Przypadki te nie zachodzi tymczasem w rozpatrywanej sprawie.

Z art. 11d ust. 5 powołanej ustawy wynika z kolei, że starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie takiej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń w starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że powyższy wymóg został zachowany. Pismem z dnia (...) czerwca 2014 r., znak (...), organ I instancji zawiadomił bowiem (1) Burmistrza Gminy Ś., (2) D. L., (3) K. L. i (4) B. S. o wszczęciu kontrolowanego postępowania (k. 4 akt adm. organu I instancji). Korespondencja ta została odebrana przez jej adresatów (k. 5-8 akt adm. organu i instancji). Ponadto organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia z dnia (...) czerwca 2014 r. w Urzędzie Miejskim w Ś., w Starostwie Powiatowym w Ś. i prasie lokalnej (k. 9, 17, 23-24 akt adm. organu I instancji). Wymieniony dokument został także zamieszczony na stronach internetowych wspomnianych urzędów (k. 19-22 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te nie były także kwestionowane przez skarżącego.

Szczegółowe wymogi co do treści decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostały określone w art. 11f ust. 1 powołanej ustawy. Należy przy tym stwierdzić, że kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada wymienionemu przepisowi. W decyzji nr (...) z dnia (...) sierpnia 2014 r. Starosta Ś. orzekł bowiem o wymaganiach dotyczących powiązania drogi z innymi drogami publicznymi wraz z określeniem ich kategorii (pkt IV. 1), liniach rozgraniczających teren inwestycji (pkt IV.2 i załącznik nr 2), warunkach wynikających z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa (pkt IV.3), wymaganiach dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (IV.4). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z dnia (...) grudnia 2014 r., decyzja organu I instancji zawiera zatem w pkt IV.3, IV.6 i II rozstrzygnięcie kwestii objętych art. 11f ust. 1 pkt 3, 4 i 6 cytowanej ustawy. Ponadto organ I instancji oznaczył nieruchomości, które stały się własnością Gminy Ś. (pkt II), zatwierdził projekt budowlany (pkt III), zatwierdził podział działki nr (...) (pkt II). W konsekwencji należy więc stwierdzić, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie obligatoryjne elementy rozstrzygnięcia, o jakich w art. 11f ust. pkt 1-7 cytowanej ustawy.

Organ I instancji prawidłowo zawiadomił przy tym w piśmie z dnia (...) sierpnia 2014 r. o wydaniu decyzji z dnia (...) sierpnia 2014 r. (k. 39 akt adm. organu I instancji - potwierdzenie doręczenia korespondencji: k. 40-42 akt adm. organu I instancji). Wystosowano również odpowiednie obwieszczenie z dnia (...) sierpnia 2014 r. (k. 43, 47, 49-54 akt adm. organu I instancji). Spełniony został zatem również wymóg z art. 11f ust. 3 powołanej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze z dnia (...) grudnia 2014 r. (k. 4-7 akt sądowych), należy najpierw wskazać, że organy administracji publicznej przekonująco uzasadniły spełnienie przez omawianą inwestycję wymogów, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Z materiału dowodowego wynika bowiem, że planowana droga zalicza się do klasy ulic D (k. 38 t. I projektu budowlanego). Okoliczność ta nie była także kwestionowana przez skarżącego. Zgodnie zatem z § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia, szerokość projektowanej ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10 m. Tymczasem parametr ten dla przedmiotowej inwestycji będzie wynosił od 8,0 m - 10,0 m (k. 38 t. I projektu budowlanego). Trzeba jednak zauważyć, że § 7 ust. 2 wymienionego rozporządzenia zezwala na odstąpienie od wspomnianej minimalnej szerokości ulic. Jak wynika bowiem z tego przepisu, w wyjątkowym wypadkach, uzasadnionych trudnymi warunkami terenowymi lub istniejącym zagospodarowaniem, dopuszcza się przyjęcie mniejszych szerokości ulicy niż podane w § 7 ust. 1 tego rozporządzenia.

Należy zatem podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie sporządzona została analiza szerokości drogi w liniach rozgraniczających (k. 39-41 t. I projektu budowlanego). Z powyższego opracowania wynika, że niezachowanie szerokości wymaganej przez § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia związane jest ze zlokalizowaniem stacji przepompowni kanalizacji sanitarnej przy włączeniu w rejonie ul. S. (k. 40 t. I projektu budowlanego). W konsekwencji konieczne byłoby wykupienie wspomnianego systemu pomp i przeniesienie go w inne miejsce, co z kolei wiązałoby się z nadmiernymi uciążliwościami. Tym bardziej, że możliwe jest zaprojektowanie skrzyżowania w sposób pozwalający na płynny przejazd samochodów, w tym również pojazdów uprzywilejowanych. Powyższe wyjaśnienia były w ocenie Sądu wystarczające od uznania, że § 7 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. mógł znaleźć zastosowanie w kontrolowanej sprawie.

Takie rozwiązanie projektowe nie narusza także innych przepisów odrębnych. W szczególności § 14 ust. 8 powołanego rozporządzenia wskazuje bowiem, że w strefie zamieszkania szerokość pasa terenu do ruchu pojazdów i pieszych powinna być dopasowana do potrzeba; nie może być jednak mniejsza niż to wynika z warunków określonych w przepisach dotyczących dróg pożarowych. Zgodnie zatem § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), minimalna szerokość drogi pożarowej powinna wynosić co najmniej 4 m. Tym samym wymóg ten zostanie zachowany w niniejszej sprawie nawet przy powołaniu się na § 7 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r.

Planowana inwestycja zdaje się poza tym prima facie nie realizować wymogu wskazanego w § 10 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Zgodnie z tym przepisem, droga powinna mieć w szczególności pobocza lub chodnik, jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych. Niemniej w § 43 ust. 2 zdanie 1 wymienionego rozporządzenia wskazuje się, że na ulicy klasy D chodnik może być usytuowany bezpośrednio przy jezdni lub przy pasie postojowym. W § 43 ust. 2 zdanie 2 tego rozporządzenia dodaje się zarazem, że ulica klasy D w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Należy zatem wskazać, że przez strefę zamieszkania rozumie się w myśl art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi. Z decyzji z dnia (...) sierpnia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu organizacji ruchu wynika z kolei, że w związku z zastosowaniem znaków D-41 ("koniec strefy zamieszkania") na włączeniach w drogi z pierwszeństwem przy ul. S. i ul. ks. J. K. nie ma potrzeby stosowania znaków A-7 ("ustąp pierwszeństwa") (k. 29 akt adm. organu I instancji - projekt organizacji ruchu). Wbrew twierdzeniom skarżącego, należy zatem uznać, że na terenie inwestycji została ustanowiona strefa zamieszkania, co z kolei pozwalało powołać się na § 43 ust. 2 cytowanego rozporządzenia jako odstępstwo od § 10 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia.

Nietrafny na tym tle okazał się również zarzut naruszenia art. 20 ust. 2 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20 km/h. Wprawdzie projektowana prędkość planowanej drogi wynosi 30 km/h (k. 38 t. I projektu budowlanego). Trzeba jednak zauważyć, że art. 20 ust. 2 cytowanej ustawy ustanawia ograniczenie prędkości, a nie określa parametry techniczne, jakie powinna spełniać ulica w strefie zamieszkania. Ustawodawca wskazuje bowiem w tym przepisie, że nawet jeżeli właściwości drogi pozwalają na osiąganie wyższych prędkości pojazdy lub ich zespoły powinny poruszać się po strefie zamieszkania nie szybciej niż 20 km/h. Tym samym przedmiotowe przedsięwzięcie nie może naruszać art. 20 ust. 2 tejże ustawy.

Podobnie wątpliwości nie budzi sposób obliczenia powierzchni działki nr (...) zarówno przed podziałem, jak i po wydzieleniu z niej działek nr (...) i (...). Tym bardziej, że załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji wyraźnie określa granice gruntu mającego przejść na własność Gminy Ś.

Sąd nie przychylił się także do zarzutu skarżącego, że naruszenie art. 96 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.) miało charakter istotny. Zgodnie z tymi przepisami, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Uchybienie w tym zakresie poczynione przez organ I instancji nie miał jednak znaczącego charakteru, a nadto zostało usunięte przez Wojewodę Wielkopolskiego, który dostatecznie rozważył tę kwestię. Za taką konkluzją przemawia charakter samego przedsięwzięcia, które polega na wykonaniu drogi o długości mniejszej niż 1 km, a zatem zwolnionego w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) z konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto omawiana ulica znajduje się w znacznym oddaleniu od obszaru Natura 2000 (k. 36 akt adm. organu II instancji).

Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej jest bowiem wyczerpujący i został poddany wnikliwej i całościowej analizie. Zarówno Starosta Ś.i, jak i Wojewoda Wielkopolski odnieśli się przy tym do uwag zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania, szczegółowo wyjaśniając prezentowane przez niego wątpliwości. Decyzja organu I instancji oraz decyzja organu II instancji zawierają odpowiednie uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego, wyjaśniając dowody, na których oparto rozstrzygnięcie, oraz przepisy, które znajdowały zastosowanie w kontrolowanej sprawie. Argumentacja prezentowana przez organy administracji publicznej jest spójna, logiczna i przekonująca. Sąd nie znalazł podstaw, by ją zakwestionować.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzja Starosty Ś. odpowiadają bowiem prawu, a w konsekwencji skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.