II SA/Po 558/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3171686

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2021 r. II SA/Po 558/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz.

Sędziowie WSA: Danuta Rzyminiak-Owczarczak, Tomasz Świstak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora z dnia (...) czerwca 2020 r., nr (...) w przedmiocie dodatku wyrównawczego

I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prokuratora Rejonowego (...) z dnia (...) kwietnia 2020 r., nr (...),

II. zasądza od Prokuratora na rzecz skarżącego kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja Prokuratora z (...) czerwca 2020 r., nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. nr (...) z dnia (...) kwietnia 2020 r. w sprawie przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego od (...) lutego 2020 r.

Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W związku ze zmianą stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, decyzją z (...) kwietnia 2020 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej k.p.a.) i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330, z późn. zm. zwanej dalej u.s.w.ż.z.), art. 24 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 740, dalej u.P.p.) w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z. oraz § 2 ust. 1-3 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1126) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 572), Prokurator Rejonowy P. - G. w P. przyznał ppłk. A. M. dodatek wyrównawczy w kwocie (...) zł miesięcznie brutto od (...) lutego 2020 r.

A. M. złożył odwołanie od wyżej wskazanej decyzji, w zakresie nieuwzględniającym przy wymiarze dodatku, wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku tj. na stanowisku "wizytatora - Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz przyznania prawa do piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego (mnożnik 2,50). Decyzji zarzucił naruszenie przepisów o właściwości. Skarżący wskazał, że na podstawie przepisów art. 80 ust. 4, art. 104 ust. 1 u.s.w.ż.z. w zw. z art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178, dalej "Przepisy wprowadzające u.P.p.") jedynym organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego jest Prokurator Generalny. Przepisy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 2 czerwca 2017 r. w zakresie określającym właściwość organów do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 80 ust. 7 u.s.w.ż.z. i dlatego nie mogą stanowić podstawy prawnej w zakresie wskazania kompetentnych w sprawie organów. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 § 1, art. 43 § 2 w zw. z art. 41 § 2 Przepisy wprowadzające u.P.p. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie dodatku wyrównawczego we właściwej wysokości.

Decyzją z (...) czerwca 2020 r., (...) Prokurator utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia Prokurator Okręgowy wyjaśnił, że decyzją wydaną przez Prokuratora Generalnego z (...) maja 2011 r., PG (...) K (...)/11 ppłk A. M. został powołany z dniem (...) czerwca 2011 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury, a następnie na mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego - Naczelnego Prokuratora Wojskowego z (...) czerwca 2014 r. L.dz. M - (...) pełnił funkcję wizytatora w Wojskowej Prokuraturze. Następnie na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr (...) z dnia (...) lipca 2014 r. został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe wizytatora - prokuratora w Wydziale Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15A.Na podstawie art. 41 ustawy Przepisy wprowadzające u.P.p. jako prokurator byłej Wojskowej Prokuratury ppłk A. M. został z dniem (...) kwietnia 2016 r. decyzją Prokuratora Generalnego nr PK (...) K (...) przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P., z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Nadto decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia (...) kwietnia 2016 r., nr (...) ppłk A. M. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, pełniąc odtąd zawodową służbę wojskową w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia (...) kwietnia 2016 r. nr (...) został wyznaczony na wojskowe stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. i zaszeregowany do stopnia etatowego podpułkownika, z grupą uposażenia U:15.

Organ wywodził, że stosownie do art. 124 § 2 u.P.p. prokurator ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnia pracę, świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy, chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją. Wskazano również, że zgodnie z art. 124 § 5 u.P.p. wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora. Przy czym dla wymaganego okresu 5 lat zalicza się pracę lub służbę w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury, ale wykonywanych na równorzędnych stanowiskach wskazanych w art. 1 § 3 u.P.p. Z chwilą powołania ppłk A. M. na szczebel prokuratury odpowiadający wcześniej zajmowanemu przez niego stanowisku w wojskowej prokuraturze okręgowej nastąpi zaliczenie mu okresu pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej. Będzie on wówczas ponownie zajmował dane stanowisko na równorzędnym szczeblu prokuratury.

W ocenie Prokuratora brak jest zatem podstaw do zaliczenia ppłk A. M. okresu służby na niższym stanowisku do nabycia prawa do wynagrodzenia zasadniczego w stawce bezpośrednio wyższej, będącej pochodną służby na stanowisku zajmowanym wcześniej. Zdaniem Prokuratora Okręgowego nie jest zatem usprawiedliwione żądanie uwzględnienia przy obliczaniu wysokości dodatku wyrównawczego, wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku, na którym przysługiwał także dodatek funkcyjny, z racji pełnionej uprzednio funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej. Poprzednie stanowisko służbowe ppłk A. M. jako wizytatora było zaszeregowane do grupy uposażenia U:15 oraz przysługiwał mu dodatek za długoletnią służbę wojskową, które to składniki stanowiły podstawę do ustalenia łącznego uposażenia prokuratora wojskowego poprzez ustalenie dodatku wyrównawczego w oparciu o art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wraz z przeniesieniem na niższe stanowisko odwołujący zachował prawo do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku, bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego (art. 36 § 1 oraz art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających), a zatem zdaniem organu dodatek został obliczony prawidłowo.

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 123 u.P.p. oraz Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r. (M. P. z 2019 r. poz. 742), podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2020 r. stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r., które wyniosło (...) zł. Wobec powyższego w oparciu o art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. ustalono ppłk. A. M. od (...) lutego 2020 r. dodatek wyrównawczy w kwocie (...) zł miesięcznie brutto, jako różnicę między wynagrodzeniem prokuratora w kwocie (...) zł, z uwzględnieniem dodatku za długoletnią pracę (19% wynagrodzenia zasadniczego), a miesięcznym uposażeniem na zajmowanym stanowisku służbowym w kwocie (...) zł, które składa się z uposażenia zasadniczego dla grupy U:15 w kwocie (...) zł oraz dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15% uposażenia zasadniczego w kwocie (...) zł. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o właściwości organ odwoławczy stwierdził, że właściwość organu pierwszej instancji została prawidłowo wskazana w decyzji Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. W ocenie organu nieuzasadniony jest zarzut, zawarty w odwołaniu ppłk. A. M. przyjmujący, iż decyzja Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. z (...) kwietnia 2020 r., PR 117.1.2020 dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną Prokuratora Rejonowego P. - G. w P. z (...) lutego 2020 r., PR 117.1.2020. Wyjaśniono, że decyzja ostateczna organu I instancji z (...) lutego 2020 r., PR 117.1.2020 dotyczy przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego od dnia (...) lutego 2020 r. w związku ze zmianą kwoty uposażenia prokuratora z tytułu zmiany wysokości kwoty dodatku za długoletnią służbę wojskową, która to kwota została ogłoszona wcześniej, natomiast decyzja wydana przez organ I instancji w dniu (...) kwietnia 2020 r., nr (...), od której ppłk. A. M. złożył odwołanie, dotyczy przyznania dodatku wyrównawczego, w związku ze zmianą stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które nastąpiły później, z mocą wsteczną obowiązującą od dnia (...) stycznia 2020 r. Konieczność wydania kolejnej decyzji podyktowana została zmianą stanu prawnego z uwzględnieniem nowych stawek uposażenia żołnierzy zawodowych, a w konsekwencji wydania nowej decyzji finansowej. Reasumując zatem organ II instancji przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość stanu faktycznego i prawnego obu decyzji, a zatem uznał, że nie można stwierdzić nieważności decyzji organu I instancji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję organu II instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujących nieważnością decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. to jest wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości poprzez wydanie decyzji przez Prokuratora Rejonowego (jako organ pierwszej instancji) i Prokuratora Okręgowego (jako organ drugiej instancji) w sytuacji, gdy organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego pełniącego służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny (jako organ pierwszej i drugiej instancji). Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego przed dniem (...) kwietnia 2016 r., jak również naruszenie przepisu art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających u.P.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych wybranych jego składników. W ocenie skarżącego doszło również do naruszenia przepisu art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających u.P.p. poprzez jego niezastosowanie i nie zaliczenie skarżącemu - do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego - okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia (...) czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego. Skarżący wskazał także na naruszenie przepisu art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających u.P.p. poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisu art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających u.P.p. w zw. z art. 124 § 5 u.P.p. w zw. z art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających u.P.p. poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania ww. przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia (...) sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. Nr 2325 zwanej dalej p.p.s.a.) i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.

Skarżący wniósł również o zobowiązanie Prokuratora do wydania - jako organ drugiej instancji - decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie (...) zł począwszy od (...) lutego 2020 r. i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu braku właściwości organów do wydania decyzji w pierwszej oraz w drugiej instancji wskazano, że na podstawie art. 24 § 3 u.P.p. przełożonym prokuratora do spraw wojskowych w Wydziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. jest Prokurator Rejonowy P. - G. w P., dlatego w ocenie organu II instancji, w zw. z art. 104 § 1 u.s.w.ż.z. prawidłowo decyzję wydał w granicach kompetencji Prokurator Rejonowy. Powołując się na przepis art. 125 u.P.p. wskazał, że przepisy ww. ustawy w sposób pełny i wyraźny określają przełożonych do spraw wojskowych, co oznacza, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego jest organ wskazany w art. 104 u.s.w.ż.z. W ocenie organu, na podstawie art. 31 § 1 pkt 7 u.P.p. prokurator rejonowy ma status bezpośrednio przełożonego względem prokuratora wykonującego czynności w tej jednostce, ponieważ prokurator wojskowy utracił status z chwilą gdy znalazł się w strukturze powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Tymczasem z chwilą powołania prokuratora wojskowego do powszechnej prokuratury skończyło się władztwo dowódcze Prokuratora Generalnego i od tego momentu uprawnienia przywódcze przysługują zgodnie z art. 7 ust. 2 u.s.w.ż.z. kierownikom instytucji cywilnych, w którym utworzono komórki organizacyjne do spraw wojskowych. Prokurator Generalny jest od tej chwili dla prokuratorów do spraw wojskowych - jak dla wszystkich prokuratorów - najwyższym przełożonym, ale nie odpowiednikiem dowódcy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.).

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przed przystąpieniem do meritum sprawy w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów skargi natury formalnej tj. w zakresie niewłaściwości. Należy bowiem ustalić czy w sprawie orzekał organ właściwy do wydania decyzji, w sytuacji bowiem ustalenia, iż sprawa została rozpatrzona przez organ niewłaściwy należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. W myśl bowiem przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. wydanie decyzji z naruszeniem właściwości organu administracji jest wadą kwalifikowaną. Powyższe skutkuje tym, że z istoty rzeczy decyzja narusza przepisy prawa materialnego, których zastosowanie przez organ niewłaściwy doprowadziło do określenia uprawnienia czy też obowiązku strony.

Rozstrzygając uprzednio sprawy ze skarg ppłk. A. M. na decyzje organów Prokuratury wydane w przedmiocie dodatku wyrównawczego za wcześniejsze okresy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w dwóch wyrokach wydanych w sprawach II SA/Po 170/18 (wyrok z 5 września 2018 r.) oraz II SA/Po 1185/17 (wyrok z 26 lipca 2018 r.) uznał uprawnienia tych samych organów Prokuratury do rozpatrywania spraw w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Sąd wówczas odwołał się do stanowiska wyrażonego w tym zakresie w wyroku tego Sądu z 10 maja 2018 r., I OSK 2165/17 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Na skutek wniesionych skarg kasacyjnych od wymienionych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uchylił obydwa wyroki tutejszego Sądu i stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji uznając, że z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie można wyprowadzić uprawnienia właściwego organu prokuratorskiego do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla żołnierza zawodowego, który po zniesieniu wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury pełni służbę wojskową w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2019 r., I OSK 4379/18 oraz I OSK 4193/18). Naczelny Sąd Administracyjny tym razem podzielił stanowisko prawne zaprezentowane w uzasadnieniu wyroków tego Sądu z 17 kwietnia 2019 r., I OSK 1570/17 i z 23 maja 2019 r., I OSK 1866/17, przyjmując je jako własne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego celem ustalenia organu właściwego rzeczowo do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie koniecznym jest przywołanie regulacji prawnych związanych z wprowadzonymi przez ustawodawcę zmianami organizacyjnymi w prokuraturze. Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 3 Przepisów wprowadzających u.P.p. wynika, że z dniem (...) kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych - działy do spraw wojskowych w prokuraturach rejonowych. Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z u.s.w.ż.z. przejął Prokurator Generalny.

W świetle regulacji zawartej w art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających u.P.p. Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz ustala prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio, co oznacza, że przy wykonywaniu czynności służbowych prokuratorzy dotychczasowej Wojskowej Prokuratury Okręgowej posługują się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym. Zgodnie z art. 53 tej ustawy Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

W odniesieniu do ppłk. A. M. Prokurator Generalny decyzją z (...) kwietnia 2016 r., znak PK (...) K (...), na podstawie art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających u.P.p., przeniósł z dniem (...) kwietnia 2016 r. ppłk. A. M. - prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Następnie także Prokurator Generalny decyzją z (...) kwietnia 2016 r., znak (...), na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz art. 23 u.s.w.ż.z., wyznaczył ppłk. A. M. - prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w dziale do spraw wojskowych tej powszechnej jednostki prokuratury. Prokurator Generalny wyznaczając prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia niewątpliwie przyjął, iż w tym przypadku korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 Przepisów wprowadzających u.P.p. Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu u.P.p. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że u.P.p. nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 tej ustawy stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 u.s.w.ż.z. prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych. W świetle art. 22 ust. 7a u.s.w.ż.z. do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również u.P.p.

Z kolei stosownie do art. 23 u.s.w.ż.z. tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze.

W następstwie opisanych wyżej decyzji Prokuratora Generalnego, ppłk A. M. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym - w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - w dziale do spraw wojskowych Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. Z uwagi na fakt, że miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Z art. 80 ust. 4 u.s.w.ż.z. wynika przy tym, że dodatek wyrównawczy przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe - w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza art. 32 Przepisów wprowadzających u.P.p. nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska wyrażonego w dwóch innych wyrokach tegoż Sądu z 26 kwietnia 2018 r., I OSK 2167/17 i z 10 maja 2018 r., I OSK 2165/17, że przepis ten ma charakter przejściowy i wywodzona z niego kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia ppłk. A. M. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej P. - G. w P. Podstawę prawną przeniesienia wymienionego prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, który nie został powołany do prokuratury okręgowej - na inne stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - Prokuratury Rejonowej P. - G. w P., stanowił art. 41 § 1, a nie art. 32 tej ustawy. Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 Przepisów wprowadzających u.P.p. z mocy prawa uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z u.s.w.ż.z. - przysługujące wcześniej Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu, Wojskowemu Prokuratorowi Okręgowemu i Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu, stanowiło m.in. podstawę do wydania przez ten organ kolejnej decyzji z (...) kwietnia 2016 r. (a więc już po przeniesieniu żołnierza na inne stanowisko służbowe do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury na podstawie art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających u.P.p.) w przedmiocie wyznaczenia ppłk. A. M., pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze Rejonowej P. - G. w P., na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego podpułkownika U:15 i grupy uposażenia w oparciu o przywołane już wyżej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Tym samym, przepis art. 32 Przepisów wprowadzających u.P.p. określa jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (co potwierdził sam Prokurator Generalny wydając decyzję z (...) kwietnia 2016 r. w stosunku do żołnierza przeniesionego wcześniej na inne stanowisko służbowe), do których należy sprawa przyznania dodatku wyrównawczego żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym - w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowią przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 u.s.w.ż.z. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że organem właściwym do wydania decyzji o przyznaniu ppłk. A. M. - prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, jest Prokurator Rejonowy P.-G. w P. jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 24 § 3 i § 4 u.P.p.

Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 u.s.w.ż.z., gdyż przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 104 ust. 1 jest właśnie art. 32 Przepisów wprowadzających u.P.p., przyznający Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa dodatku wyrównawczego. Prokurator Generalny, jako kierownik instytucji cywilnej, w której poza resortem Obrony Narodowej pełnią służbę żołnierze zawodowi - prokuratorzy do spraw wojskowych w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, został z mocy ustawy przełożonym o uprawnieniach dowódcy (art. 7 ust. 2 u.s.w.ż.z.) i uzyskał m.in. uprawnienia do wydawania decyzji administracyjnych o wysokości przyznawanych tym żołnierzom - prokuratorom do spraw wojskowych dodatków wyrównawczych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 32 omawianej ustawy nie przewidział norm kompetencyjnych do określenia organów niższych szczebli, mogących przejąć ustawowe kompetencje Prokuratora Generalnego w przedmiotowym zakresie.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był tylko Prokurator Generalny.

Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, nie tylko w zakresie przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni przytoczonych przepisów, ale również mając na uwadze względy celowościowe, bowiem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby w przedmiotowo tożsamych sprawach rozstrzygnięcia wydawały różne organy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzając nieważność podjętych w sprawie decyzji organów obu instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie decyzję w przedmiocie przyznania ppłk. A. M. dodatku wyrównawczego wyda Prokurator Generalny.

W zaistniałej sytuacji, na obecnym etapie niedopuszczalna jest ocena merytoryczna zarzutów skargi.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.