Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976940

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 września 2015 r.
II SA/Po 554/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz (spr.), Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi J. B. i M. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę; oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., Znak (...), Nr (...), Starosta P., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), odmówił M. B. i J. B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego ((...) lokali mieszkalnych) i budowę oficyny - budynku mieszkalnego wielorodzinnego ((...) lokali mieszkalnych) w miejscowości K., przy ul. (...), na działce nr ewid. (...), gm. K.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu (...) października 2014 r. M. B. i J. B. złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na ww. inwestycję.

Organ pierwszej instancji wskazał, że inwestor nie wywiązał się z obowiązku nałożonego w pkt 7, 8 i 14 postanowienia z dnia (...) września 2014 r., ponieważ dla planowanej inwestycji nie wykazano wystarczającej ilości miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych (min. 1 na 1 lokal mieszkalny) i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ponadto inwestor nie przedłożył pozwolenia na badania archeologiczne, co wynikało bezpośrednio z decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia Starosty P. na prowadzenie prac budowlanych na terenie układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków. Nadto, z projektu budowlanego wynika, że okapy, rynny oraz styropian znajdują się na działce drogowej nr (...), należącej do Gminy K., zatem inwestor winien był wykazać się prawem do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane.

J. B. i M. B. nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem i złożyli odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego. Wskazali, że na załączonym do odwołania planie zagospodarowania terenu inwestor zaplanował (...) miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu decyzji nie wskazano jednoznacznie, która z decyzji nakładających obowiązek uzyskania pozwolenia na badania archeologiczne jest wiążąca, a obowiązek zawarty w decyzji o warunkach zabudowy został nałożony na inwestora bez podstawy prawnej i z naruszeniem kompetencji organów nadzoru konserwatorskiego. Ponadto do niniejszego odwołania inwestor załączył postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia (...) marca 2015 r. o sprostowaniu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie frontowej linii zabudowy. Burmistrz Miasta i Gminy K. jako organ wydający warunki zabudowy i wykonujący jednocześnie uprawnienia właściciela działki nr (...) uwzględnił okoliczność, że zachowanie istniejącej linii zabudowy powoduje konsekwencje w postaci wystających gzymsów, okapów, rynien itp. Dlatego domniemać należy, że wyraził również zgodę na "wystawanie" tych elementów na działkę nr (...), co oznacza, że inwestor posiada prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane w tym zakresie.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. Nr (...) Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia (...) lutego 2015.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że na podstawie art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Nieruchomość inwestora objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia (...) listopada 2008 r., Znak (...), (sprostowaną postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. i z dnia (...) marca 2015 r.) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego i budowie oficyny - budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr (...) w K.

Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że przedłożony projekt budowlany jest niekompletny, ponieważ przedstawia inwestycję, która nie spełnia założeń ust. 2 pkt 1 ww. decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie przedłożono do niej ostatecznych warunków konserwatorskich ustalonych przez Starostę P. oraz ostatecznego pozwolenia Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. na badania archeologiczne.

Ponadto, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył kopię postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia (...) marca 2015 r., Znak (...), o sprostowaniu ww. decyzji o warunkach zabudowy w zakresie frontowej linii zabudowy. W sentencji niniejszego postanowienia wskazano m.in., że przez nieprzekraczalną linię zabudowy należy rozumieć linię wyznaczającą maksymalne dopuszczalne przybliżenie ściany frontowej projektowanego budynku, bez prawa jej przekraczania, za wyjątkiem parapetów, balkonów, wykuszy, gzymsów, okapów dachów, rynien, schodów zewn. W związku z powyższym jeżeli inwestor ma zamiar lokalizować takie elementy budynku jak parapety, balkony, wykusze, gzymsy, okapy dachów, rynny, schody zewnętrzne, które będą wychodzić poza obszar działki nr (...) na działkę drogową nr (...) w K. to organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, że inwestor winien przedłożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki (...), jak również uzupełnić wniosek o pozwolenie na budowę o numer powyższej nieruchomości tj. dz. (...), na którą wykraczać będą elementy projektowanego budynku.

Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego, zasadne są natomiast podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zapisy ust. 3 pkt 3 ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2008 r. wskazują, że inwestor powinien zapewnić wystarczającą ilość miejsc parkingowych na przedmiotowej nieruchomości. Zatem obowiązkiem organu pierwszej instancji było dokonanie analizy zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymogami § 18 ww. rozporządzenia. Starosta P. dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu twierdząc, że inwestor na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji wykazał niewystarczającą ilość miejsc postojowych dla zaprojektowanych (...) lokali mieszkalnych. Jednak na etapie prowadzonej sprawy przed organem odwoławczym inwestor przedłożył poprawiony plan zagospodarowania terenu z prawidłowo usytuowanymi (...) miejscami postojowymi na terenie działki.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, przedłożona dokumentacja techniczna jest niekompletna, a inwestor w wyznaczonym terminie, nie wywiązał się ze słusznie nałożonego na niego obowiązku zawartego w pkt 8 i 14 postanowienia organu pierwszej instancji z dnia (...) września 2014 r.

J. B. i M. B. nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w postępowaniu odwoławczym złożyli dodatkowe dowody: (1) poprawiony plan zagospodarowania terenu-zwiększona ilość miejsc parkingowych, (2) postanowienie z dnia (...) marca 2015 r. w sprawie sprostowanie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie linii zabudowy. Organ odwoławczy uwzględnił odwołanie w zakresie zapewnienia miejsc postojowych, natomiast utrzymał w mocy decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, ponieważ skarżący nie przedłożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane-działka (...) (droga), a także nie uzyskali pozwolenia na badania archeologiczne.

Skarżący zwrócili uwagę, że wszystkie organy naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, 8 i 9 k.p.a. co przyczyniło się do wydania negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 16 września 2015 r. stawiła się skarżąca - M. B. Skarżąca podtrzymała skargę. Oświadczyła, że sprawa przed Konserwatorem Zabytków jest rozpoznawana po raz drugi, ponieważ Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Nadto skarżąca podkreśliła, że nie ma powodu do prowadzenia badań archeologicznych na tym terenie. Skarżąca złożyła do akt kopie decyzji z dnia (...) i (...) czerwca 2015 r. (decyzje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylające zaskarżoną decyzję Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. z dnia (...) maja 2014 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania), a nadto kopie decyzji i pozwolenia z dnia (...) lipca 2015 r. (decyzja zobowiązująca do prowadzenia badań i pozwolenie na prowadzenie prac budowlanych na działce nr (...)). Odnośnie zarzutu braku oświadczenia, co do zajęcia działki (...), na której znajduje się ulica wyjaśniła, że Starostwo powinno wezwać do uzupełnienia braków czego nie zrobiło, a o takim obowiązku inwestorzy dowiedzieli się z decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) kwietnia 2015 r., Nr (...), utrzymująca w mocy decyzji Starosty P. z dnia (...) lutego 2015 r., Znak (...), Nr (...), poprzez którą odmówiono M. B. i J. B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego ((...) lokali mieszkalnych) i budowę oficyny - budynku mieszkalnego wielorodzinnego ((...) lokali mieszkalnych) w miejscowości K., przy ul. (...), na działce nr ewid. (...), gm. K.

Wątpliwości organu odwoławczego budzą następujące okoliczności sprawy. Po pierwsze, zdaniem Wojewody Wielkopolskiego, skarżący nie przedłożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (dot. działki nr (...) - drogi). Po drugie, zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie uzyskali pozwolenia na badania archeologiczne.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ odwoławczy decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1)

zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)

zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3)

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4)

wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego).

Nadto należy zauważyć, że na podstawie art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a zatem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, jak również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymacanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Zaprezentowane wyżej regulacje prawne pozwalają na poddanie zaskarżonej decyzji dokładnej analizie, z punktu widzenia jej zgodności z prawem w sprawie poddanej sądowej kontroli.

Przypomnieć należy, że planowana inwestycja polega na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego ((...) lokali mieszkalnych) i budowie oficyny - budynku mieszkalnego wielorodzinnego ((...) lokali mieszkalnych) w miejscowości K., przy ul. (...) na działce nr (...), gm. K.

Nieruchomość będąca przedmiotem inwestycji objęta jest ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. ustalającą warunki zabudowy z dnia (...) listopada 2008 r., Znak (...). Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2013 r. i kolejnym postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r.). W decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2008 r. na podstawie ust. 2 pkt 1 dla ochrony archeologicznej dziedzictwa kulturowego zobowiązano inwestora do prowadzenia badań archeologicznych przy realizacji inwestycji zgodnie z warunkami konserwatorskimi. Pozwolenie na badania archeologiczne inwestor winien uzyskać przed otrzymaniem pozwolenia na budowę. Ponadto godzi się w tym miejscu zauważyć, że Starosta P. pozwoleniem z dnia (...) maja 2014 r., Znak (...), Nr (...), wyraził zgodę na prowadzenie ww. prac budowlanych na działce nr (...) w K. oraz zobowiązał do przeprowadzenia badań archeologicznych podczas prac ziemnych związanych z inwestycją, zgodnie z warunkami określonymi decyzją nr (...). W powyższej decyzji wyraźnie zaznaczono, że niniejsza decyzja nie zwalnia z konieczności uzyskania od Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych przed wydaniem pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze tak zarysowany stan faktyczny sprawy należy zauważyć, że argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji zasługuje w pełni na aprobatę. Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę na fakt, że przedłożony projekt budowlany jest niekompletny, ponieważ przedstawia inwestycję, która nie spełnia założeń ust. 2 pkt 1 ww. decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie przedłożono do niej ostatecznych warunków konserwatorskich ustalonych przez Starostę P. oraz ostatecznego pozwolenia Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. na badania archeologiczne. Powyższej sytuacji nie zmienia fakt przedłożenia przez skarżącą podczas rozprawy: (1) decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) i (...) września 2015 r. uchylających zaskarżoną decyzję Powiatowego Konserwatora Zabytków w P. Nr (...) w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, (2) decyzji Starosty P. z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...) zobowiązującej do przeprowadzenia badań archeologicznych, (3) pozwolenia Starosty P. z dnia (...) lipca 2015 r. Nr (...) na prowadzenie spornych prac budowlanych. Należy bowiem zauważyć, że na dzień orzekania przez organ odwoławczy, organ ten nie dysponował przedmiotowymi dokumentami, a więc nie mógł się do nich w żaden sposób odnieść.

Nadto, zgodnie z przywołanym wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie. pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym kontekście należy zauważyć, że w trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył kopię postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia (...) marca 2015 r., Znak (...), o sprostowaniu ww. decyzji o warunkach zabudowy w zakresie frontowej linii zabudowy. Jednakże, zdaniem Sądu, dokumenty zgromadzone w aktach sprawy w dalszym ciągu nie pozwalają na samowolne zajmowanie powierzchni sąsiedniej działki. W związku z powyższym, jeżeli inwestor ma zamiar lokalizować takie elementy budynku jak parapety, balkony, wykusze, gzymsy, okapy dachów, rynny, schody zewnętrzne, które będą wychodzić poza obszar działki nr (...) na działkę drogową nr (...) w K. to inwestor ten powinien przedłożyć oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki (...), jak również uzupełnić wniosek o pozwolenie na budowę o numer powyższej nieruchomości tj. dz. (...), na którą wykraczać będą elementy projektowanego budynku. Tak też słusznie zauważył organ odwoławczy, a Sąd stanowisko tego organu w przedmiotowej materii podzielił.

Za nietrafny Sąd uznał zarzut skarżących o braku wezwania o dostarczenie zgody do dysponowania działką (...) i (...) na cele budowlane. Takie zobowiązanie zawiera postanowienie Starosty P. z dnia (...) września 2014 r. punkt 14. Odpowiedź skarżących zawarta jest w punkcie 14 pisma z dnia (...) stycznia 2015 r. z której wynika, że skarżący nie podzielają stanowiska organu. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zastrzeżenie organu trafnie dotyczy żądania zgody na dysponowanie działką sąsiednią w zakresie zajęcia jej pod elewację ocieplającą i schody. Wymogi organu nie dotyczą natomiast cofnięcia usytuowania budynku poza linę zabudowy co sugerują skarżący.

W tym kontekście Sąd zauważa że wadliwa jest również decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie jakim pomija usytuowanie inwestycji poza wskazaną we wniosku działką.

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że inwestor nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działka drogowa nr (...)), a także nie uzyskał na etapie postępowania administracyjnego przed organami administracji wymaganego wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy pozwolenia na badania archeologiczne. Dlatego też, zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w którym odmówiono M. B. i J. B. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego ((...) lokali mieszkalnych) i budowę oficyny - budynku mieszkalnego wielorodzinnego ((...) lokali mieszkalnych) w miejscowości K., przy ul. (...), na działce nr ewid. (...), gm. K.

Reasumując, pozytywne rozpoznanie wniosku skarżących stało się niemożliwe z uwagi na wyżej wskazane przeszkody. Organ odwoławczy, którego decyzję kontroluje Sąd, nie był władny w momencie orzekania jako organ drugiej instancji, wydać inne orzeczenie, aniżeli to, które zapadło w sprawie. Skoro bowiem inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na badania archeologiczne przed otrzymaniem pozwolenia na budowę i nie wywiązał się z tego obowiązku - niemożliwe stało się wydanie decyzji korzystnej dla skarżących. Analogicznie, skoro do wniosku inwestor nie załączył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. (...) na cele budowlane, nie może on dysponować mieniem, które do niego nie należy.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, Wojewoda Wielkopolski w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz organ odwoławczy przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

E. Brychcy D. Rzyminiak-Owczarczak W. Batorowicz

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.