Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2092083

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 14 lipca 2016 r.
II SA/Po 540/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Danuta Rzyminiak-Owczarczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. G. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia (...) czerwca 1998 r. Nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) sierpnia 2014 r. R. G. wezwała Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie uchwały nr (...) z dnia (...) czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi B. (Dz. Urz. Woj. Pozn. Nr 14, poz. 146).

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w trakcie procedury uchwalania powołanego aktu prawa miejscowego dopuszczono się licznych błędów, które w świetle art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej: "u.z.p."). Wady te polegały na niepoinformowaniu społeczeństwa w sposób zwyczajowo przyjęty o wszczętej procedurze planistycznej oraz o terminie, miejscu i formie składania wniosków do planu miejscowego, co stanowiło naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. W dokumentacji planistycznej brakuje bowiem potwierdzenia odbioru pisma przez sołtysa oraz dowodu wskazującego, że zarząd gminy wykonał ciążący na nim obowiązek przekazania stosownych informacji mieszkańcom wsi B. W toku procedury planistycznej naruszono ponadto art. 18 ust. 2 pkt 2 u.z.p. przez niezawiadomienie na piśmie organów właściwych do uzgodnienia planu miejscowego o przystąpieniu do sporządzania tego aktu. Ponadto nie zbadano zgodności rozwiązań przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z postanowieniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie wystąpiono również o opinie do właściwym organów administracji publicznej, ani nie uzgodniono projektu planu miejscowego z zarządem województwa, co stanowi z kolei naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 u.z.p. W dokumentacji planistycznej brakuje natomiast odpowiednich pism lub dowodów doręczenia albo nadania wniosków o zajęcie stanowiska. Podczas uchwalania planu miejscowego naruszono również art. 18 ust. 2 pkt 12 u.z.p. przez niepoinformowanie społeczeństwa w sposób zwyczajowo przyjęty w danej społeczności o terminie sesji rady miasta, na której rozpatrzono projekt planu miejscowego. Opisane wady powinny zatem skutkować stwierdzeniem nieważności wymienionego aktu prawa miejscowego.

W odpowiedzi w uchwale nr (...) z dnia (...) października 2014 r. Rada Miejska w K. postanowiła o nieuwzględnieniu wezwania do sunięcia naruszenia prawa z dnia (...) sierpnia 2014 r.

W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że przedmiotowy plan miejscowy był objęty badaniem przez Wojewodę Wielkopolskiego jako organ nadzoru i nie został zakwestionowany. Wobec tego zachodzi brak podstaw do uchylenia wymienionego aktu prawa miejscowego.

Pismem z dnia (...) października 2014 r., uzupełnionym pismami z dnia (...) sierpnia 2014 r., (...) lutego 2015 r. i (...) kwietnia 2016 r., R. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powołaną uchwałę z dnia (...) czerwca 1998 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nieruchomości objęte analizowanym planem miejscowym, znajdujące się w przy ul. U. w B., nie mają dostępu do drogi publicznej. Zaznaczyła, że kwestionowana uchwała z dnia (...) czerwca 1998 r. narusza jej interes prawny przez brak możliwości pełnego korzystania z prawa własności działki nr (...), polegający w szczególności na określeniu zbyt małej maksymalnej dopuszczalnej powierzchni zabudowy. W pozostałym zakresie R. G. powtórzyła wcześniejszą argumentację sformułowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia (...) sierpnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w K. wniosła o odrzucenie skargi albo ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że skarżąca nie wykazała, by zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny, co z kolei wyklucza możliwość skutecznego wniesienia skargi. W szczególności nie można uznać, że R. G. uprawdopodobniła naruszenia zarówno jej indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, jak i interesu prawnego lub uprawnienia związanego z własnością nieruchomości objętej zaskarżonym planem miejscowym. W dacie uchwalania rozważanego aktu prawa miejscowego nie była ona bowiem właścicielką działki nr (...), ani nie przysługiwały jej prawa obligacyjne do tego terenu. Nabyła ona własność nieruchomości dopiero po wejściu życie przedmiotowego planu miejscowego, a zatem znała lub mogła znać jego postanowienia. Nie można zarazem wywodzić legitymacji procesowej do skarżenia panu miejscowego ze sfery prawnej poprzedniego właściciela gruntu. W pozostałym zakresie Rada Miejska w K. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w uchwale z dnia (...) października 2014 r.

Pismami z dnia (...) sierpnia 2014 r. i (...) kwietnia 2015 r. G. W., J. N., J. B., J. C. i M. S. wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony, popierając zarazem stanowisko organu administracji publicznej.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 540/15, utrzymanym w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 9/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił dopuszczenia G. W., J. N., M. S., J. C. i J. B. do udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony.

Pismem z dnia (...) marca 2016 r. Stowarzyszenie Zielony B. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 540/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dopuścił Stowarzyszenie Zielony B. do udziału w postępowaniu sądowym na prawach strony.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Jak wynika z art. 101 ust. 1 u.s.g., kluczową przesłanką skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowany akt. Interes prawny lub uprawnienie powinny być przy tym interpretowane jako więź prawna między sytuacją danego podmiotu a określoną normą prawną, w szczególności normą prawa materialnego. Powyższe powiązanie cechuje się przy tym indywidualnym, a nie zbiorowym, charakterem. Ponadto powinno mieć ono charakter realny i konkretny, a nie wyłącznie potencjalny. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powinno być przy tym aktualne. Cechę tę ocenia się na chwilę uchwalenia lub wejścia w życie danego aktu prawa miejscowego albo na chwilę wniesienia skargi na wspomniany akt do sądu administracyjnego.

Odnosząc dotychczasowe uwagi do specyfiki niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że R. G. nie dysponowała interesem prawnym lub uprawnieniem pozwalającym na skuteczne wniesienia skargi na uchwałę nr (...) Rady Miejskiej w K. z dnia (...) czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy mieszkaniowej - B., gm. K. (działka nr (...)) (Dz. Urz. Woj. Pozn. Nr 14, poz. 146).

Najpierw należy zaznaczyć, że na podstawie § 11 powołanej uchwały wymieniony akt prawa miejscowego wchodził w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego. Publikacja ta nastąpiła w dniu (...) lipca 1998 r. Tym samym rozważany plan miejscowy wszedł w życie w dniu (...) lipca 1998 r.

Zgodnie z § 1 powołanej uchwały, obejmowała ona swoim zakresem wyłącznie działkę nr (...). Nieruchomość ta została następnie podzielona na podstawie decyzji Burmistrza K. z dnia (...) października 1998 r., nr (...), na działki nr (...), (...), (...), (...) (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...). Powyższa decyzja nie znajduje się wprawdzie w aktach sprawy, niemniej fakt wydania tego rozstrzygnięcia został potwierdzony zarówno w piśmie Stowarzyszenia Zielony B. z dnia (...) marca 2016 r. (k. 202-203 akt sądowych), jak i w piśmie skarżącej z dnia (...) kwietnia 2016 r. (k. 214-216 akt sądowych) oraz w oświadczeniu złożonym w trakcie rozprawy w dniu (...) kwietnia 2016 r. (k. 220-221 akt sądowych). Okoliczność tę należy więc uznać za bezsporną; tym bardziej, że nie była ona podważana także przez organ administracji publicznej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika poza tym, że R. G. była w pewnym okresie właścicielką działki nr (...). Wniosek ten znajduje swoje oparcie w powyższym piśmie z dnia (...) kwietnia 2016 r., jak i w decyzji Burmistrza Gminy K.z dnia (...) listopada 2012 r., nr (...), zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) na działki nr (...) i (...) (k. 21224-225 akt sądowych). Wymieniona decyzja jest już przy tym ostateczna, co potwierdza adnotacja umieszczona na tym akcie oraz wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z dnia (...) maja 2016 r. (k. 223 akt sądowych).

Trzeba ponadto zauważyć, że według księgi wieczystej nr (...), prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako (...) w systemie elektronicznym (http://ekw.ms.gov.pl), R. G. wraz z R. G. nabyła wymienioną posesję na podstawie umowy sprzedaży z dnia (...) lutego 2000 r., nr rep. (...). Następnie skarżąca przeniosła własność powyższej nieruchomości na R. G. na mocy umowy darowizny z dnia (...) czerwca 2014 r., nr rep. (...). Tym samym należy stwierdzić, że ani w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani w dacie wejścia w życie tego aktu prawa miejscowego skarżąca nie dysponowała jeszcze żadnym tytułem prawnym do nieruchomości objętej uchwałą z dnia (...) czerwca 1998 r. Ponadto w dacie wystosowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia (...) sierpnia 2014 r., jak i w dacie złożenia rozpatrywanej obecnie skargi (data wpływu do Rady Miejskiej w K.: (...) października 2014 r.) R. G. nie posiadała już żadnego prawa do nieruchomości, których zagospodarowanie przestrzenne określa kwestionowana przez nią uchwała. Okoliczność ta została również przyznana w piśmie skarżącej z dnia (...) maja 2016 r.

Abstrahując zatem od podnoszonych w toku postępowania sądowego wątpliwości co do indywidualnego charakteru interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, należy uznać, że R. G. nie miała wspomnianych przymiotów z uwagi na brak aktualności ewentualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Innymi słowy, zaskarżona uchwała z dnia (...) czerwca 1998 r. nie mogła w żaden sposób naruszyć interesu prawnego lub uprawnienia R. G., skoro nie posiadała ona tytułu prawnego do nieruchomości objętej planem miejscowym w dacie uchwalenia lub wejścia w życie tego aktu, ani w dacie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Brak ten wyklucza konsekwentnie istnienie wspomnianego wyżej powiązania prawnego w odniesieniu do skarżącej.

Tym samym skarga z dnia (...) października 2914 r. (k. 4-6 akt sądowych) podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2, art. 58 § 1 pkt 5a i art. 58 § 3 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.