Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1807386

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 20 sierpnia 2015 r.
II SA/Po 495/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga.

Sędziowie WSA: Danuta Rzyminiak-Owczarczak, Tomasz Świstak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) 2015 r. Nr (...) w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości

I.

uchyla zaskarżone postanowienie,

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z (...) 2014 r., nr (...) Wójt Gminy W. ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nr (...) położonej w obrębie R. z nieruchomościami: nr (...) położoną w obrębie geodezyjnym B. oraz nr 2, położoną w obrębie geodezyjnym W. w kwocie 1230 zł. Jednocześnie organ zobowiązał do uiszczenia ustalonych kosztów postępowania rozgraniczeniowego K. B. w wysokości 615 zł oraz M. P. w kwocie 615 zł. Termin uiszczenia kosztów określono na dzień 28 listopada 2014 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż w dniu (...) 2014 r. Wójt Gminy W. wydał decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości nr (...), położonej w obrębie geodezyjnym R. z nieruchomościami nr (...)., położoną w obrębie geodezyjnym B. oraz nr 2, położoną w obrębie geodezyjnym W.

Dalej wskazano, iż w toku postępowania dotyczącego wyżej wskazanego rozgraniczenia Wójt Gminy W., działając na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne upoważnił geodetę uprawionego, J. K. do dokonania czynności ustalenia przebiegu granic. Zgodnie z umową nr (...) z dnia 25 lipca 2014 r. koszt wykonania niniejszego rozgraniczenia został określony jako 1230 zł. Podczas postępowania rozgraniczeniowego zostały ustalony jeden znak graniczny, w związku z czym koszt dla niniejszego punktu wynosi 1230 zł.

Powołując się na treść art. 264 § 1 oraz rat 263 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 152 Kodeksu cywilnego Wójt Gminy W. stwierdził, iż obciążenie stron rozgraniczenia kosztami postępowania jest zasadne.

Zażalenie wniósł K. B. podnosząc, iż czynności rozgraniczenia zostały przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa, a tym samym decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości została wydana w oparciu o błędnie sporządzoną dokumentację geodezyjną. Skoro czynności geodety zostały przeprowadzone wadliwie to brak jest podstaw do zapłacenia za ich wykonanie.

Postanowieniem z dnia (...) 2015 r. o nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. orzekło:

1.

uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej punktu 3) i orzec, że uiszczenie kosztów powinno nastąpić w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.,

2.

w pozostałej części zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., stronę obciążają m.in. te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Zgodnie z art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Stosownie do art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji ustala w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia.

Dalej Kolegium wskazało, iż w toku postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją nr (...) z dnia (...) 2014 r. o rozgraniczeniu nieruchomości nr (...), położonej w obrębie geodezyjnym R. z nieruchomościami nr (...)., położoną w obrębie geodezyjnym B. oraz nr 2, położoną w obrębie geodezyjnym W. Wójt Gminy W. upoważnił geodetę uprawionego, J. K. do dokonania czynności ustalenia przebiegu granic. Koszt wykonania niniejszego rozgraniczenia został określony jako 1230 zł (umowa nr (...) z dnia (...) 2014 r.). Podczas postępowania rozgraniczeniowego został ustalony jeden znak graniczny, w związku z czym koszt dla niniejszego punktu wynosi 1230 zł.

W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając uregulowanie zawarte w art. 152 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; kosztami rozgraniczenia organ pierwszej instancji słusznie obciążył po połowie K. B. i M. P.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ stwierdził, iż nie dotyczą one prawidłowości ustalenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, lecz opierają się na kwestionowaniu prawidłowości dokonanego rozgraniczenia. W związku z powyższym nie mogą one skutkować uchyleniem w całości zaskarżonego postanowienia.

Uchylenia i zmiany wymagał natomiast punkt 3 postanowienia Wójta Gminy W., gdyż zakreślony przez organ pierwszej instancji termin uiszczenia kosztów już upłynął. W pozostałej części zaskarżone postanowienie należało utrzymać mocy.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł K. B. podnosząc, iż organ odwoławczy nie rozpoznał meritum sprawy - gdyż w istocie skarżący podnosił, że postępowanie rozgraniczeniowe na gruncie nie miało miejsca, biegły geodeta nie dokonał stosownego oznaczenia granic biegnących pomiędzy działkami (nie umieścił znaku granicznego w gruncie) - czyli de facto nie dokonał czynności, za którą przyznano mu wynagrodzenie we wskazanej kwocie. Z tych też przyczyn geodeta nie powinien otrzymać wynagrodzenia.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jego oddalenie wskazując, iż zarzuty skargi nie dotycząc prawidłowości ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego lecz opierają się na zakwestionowaniu samego rozgraniczenia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić je, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie sposób zgodzić się z całością argumentacji podnoszonej przez skarżącego.

Zaskarżone postanowienie zapadło bowiem z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie zebrał bowiem i nie rozpatrzył pełnego materiału dowodowego, zaś w uzasadnieniu wydanego orzeczenia nie dokonał analizy zasadności obciążenia strony kosztami postępowania rozgraniczeniowego i nie odniósł się merytorycznie do zarzutów strony przez co naruszył zasadę, iż organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, celem rozgraniczenia jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Przesłanką wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego jest istnienie sporu co do przebiegu granic nieruchomości, a więc sporu odnoszącego się do elementów służących ustaleniu tego przebiegu w postaci położenia punktów granicznych, determinujących linie graniczne. Jednocześnie rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu rozgraniczeniowym, wyczerpująco określają przepisy art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 powyższej ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie przeprowadza wójt (burmistrz, prezydent miasta), natomiast czynności ustalania przebiegu granic wykonuje w myśl przepisu art. 31 ust. 1 ustawy geodeta upoważniony przez wójta.

W przypadku zaistnienia sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony, zgodnie z przepisem art. 31 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do zawarcia ugody, która ma moc ugody sądowej. W przypadku zawarcia ugody przed geodetą spór o rozgraniczenie kończy się z chwilą zawarcia ugody, a tylko postępowanie rozgraniczeniowe administracyjne ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Natomiast w wypadku gdy do ugody przed upoważnionym geodetą nie dojdzie, sprawa o rozgraniczenie zakończyć się może dwoma rodzajami decyzji wydanych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta): decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości oraz decyzją o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny.

Jednocześnie § 11 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 453) w sprawie rozgraniczania nieruchomości stanowi, że jeżeli przebieg granicy został ustalony na podstawie zebranych dowodów, geodeta wykonuje następujące czynności:

1)

wskazuje stronom przebieg granicy,

2)

stabilizuje punkty graniczne,

3)

sporządza protokół graniczny,

4)

wykonuje pomiar granicy, a także trwałych elementów zagospodarowania terenu mających znaczenie dla określenia jej przebiegu.

Przez stabilizację punktu granicznego rozumieć przy tym należy, zgodnie z § 2 pkt 6 tego samego rozporządzenia utrwalenie punktu granicznego przez umieszczenie w nim znaku granicznego lub jednoznaczne oznaczenie jego położenia na istniejącym trwałym elemencie zagospodarowania terenu usytuowanym na granicy nieruchomości.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. W myśl ust. 2 wydanie decyzji poprzedza: 1) dokonanie przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia; 2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Przepis art. 33 ust. 2 nakłada zatem na wójta (burmistrza, prezydent miasta) określone obowiązki sprowadzające się do sprawdzenia czy dokumentacja techniczna sporządzona przez geodetę uprawnionego w toku procedury rozgraniczeniowej została włączona do państwowego zasobu geodezyjnego oraz czy czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz sporządzone przez niego dokumenty były zgodne z przepisami, a jednocześnie od zrealizowania tych czynności uzależnia dopuszczalność wydania decyzji rozgraniczeniowej.

Dalej wskazać należy, iż w aktach kontrolowanej sprawy znajduje się decyzja z dnia (...) 2014 r., nr (...), z której to decyzji nie wynika jednakże by Wójt Gminy W. zrealizował czynności kontrolne o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. W szczególności w uzasadnieniu tej decyzji brak zapisów wskazujących na dokonanie przez Wójta oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami oraz zapisów wskazujących na zweryfikowanie czy dokumentacja techniczna z czynności upoważnionego geodety została włączona do zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Okoliczność ta ma przy tym istotne znaczenie dla sprawy, albowiem strona skarżąca już w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kwestionuje prawidłowość przeprowadzonych czynności geodezyjnych właśnie pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym w szczególności zgodności z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz prawidłowość sporządzenia dokumentacji geodezyjnej.

W ocenie orzekającego w sprawie sądu nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego byłaby zaś taka sytuacja, w której strona (obywatel) obowiązana byłaby do ponoszenia kosztów czynności zrealizowanych niezgodnie z przepisami prawa i niewłaściwie udokumentowanych, w sytuacji gdy w następstwie niespełnienia przez organ administracji orzekający w postępowaniu rozgraniczeniowym wymogów określonych w art. 33 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjnej i kartograficzne doszłoby do wydania decyzji kończącej postępowanie rozgraniczeniowe w oparciu o dokumentację techniczną nie włączoną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, względnie czynności ustalenia przebiegu granic dokonane niezgodnie z przepisami bądź też dokumentację rozgraniczenia sporządzoną niezgodnie z przepisami.

Skoro bowiem ustawodawca upoważnił organ w art. 33 ust. 2 pkt 1 do dokonywania w określonym zakresie kontroli prawidłowości czynności upoważnionego geodety i połączył je z uprawnieniem do zwrócenia dokumentacji upoważnionemu geodecie do poprawy i uzupełnienia, to obowiązkiem organu jest przeprowadzenie tejże kontroli i skorzystanie w razie potrzeby z przyznanych mu uprawnień, tym bardziej, że strona, którą ostatecznie obciążą koszty czynności geodety nie ma w postępowaniu jakiegokolwiek wpływu na wybór geodety uprawnionego, kwotę ustalonego z nim przez organ w drodze umowy wynagrodzenia, jak i ocenę jego pracy pod względem zgodności z przepisami.

Analogicznie wymóg poprzedzenia wydania decyzji kończącej postępowanie rozgraniczeniowe włączeniem dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zapewnia techniczną prawidłowość wykonania tej dokumentacji, albowiem zgodnie z art. 12b ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym 31 października 2014 r.) organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, oraz opracowywania wyników tych pomiarów i kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, przy czym podstawę do przyjęcia materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji (art. 12b ust. 4), a przyjęcie materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej potwierdza wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu, a także opatrzeniem dokumentów przeznaczonych dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych realizuje prace geodezyjne lub prace kartograficzne, odpowiednimi klauzulami urzędowymi, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 8 (art. 12b ust. 5).

Co za tym idzie skoro obowiązkiem organu orzekającego w sprawie rozgraniczenia jest opieranie się wyłącznie na dokumentacji technicznej włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to gwarantuje to, iż strona nie poniesie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, którego dokumentacja techniczna wykonana został wadliwie.

Wobec wskazanych wyżej braków w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie rozgraniczeniowe oraz podnoszonych przez K. B. w zażaleniu zarzutów obowiązkiem organu II instancji było zatem przeprowadzenie dowodu z akt postępowania rozgraniczeniowego, celem ustalenia czy Wójt Gminy W. sprostał w tym postępowaniu wymogom określonym w art. 31 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym w szczególności czy wydał decyzję w oparciu o dokumentację techniczną włączoną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę zrealizowane były prawidłowo, a dokumenty sporządzone były zgodnie z przepisami. Organ winien się przy tym merytorycznie odnieść do zarzutów strony dotyczących przeprowadzenia przez geodetę uprawnionego czynności z naruszeniem art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegającym na braku utrwalenia wyznaczonego punktu granicznego znakiem granicznym, tym bardziej, że okoliczność ta nie została w żaden sposób wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji rozgraniczeniowej. Zauważyć bowiem trzeba, iż w złożonym zażaleniu skarżący nie kwestionował określonego przez geodetę uprawnionego przebiegu granicy jego nieruchomości, lecz brak dokonania utrwalenia punktu granicznego na tak ustalonej granicy znakiem granicznym, co w jego ocenie stanowiło naruszenie wymogu określonego w art. 29 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty winny być także zbadane w kontekście wymogu określonego w § 11 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 453) w sprawie rozgraniczania nieruchomości dotyczącego tego samego zagadnienia ujawnienia przebiegu linii granicznej na gruncie.

Reasumując wskazać należy, iż o ile w toku rozpoznawania zażalenia okazałoby się, iż Wójt Gminy W. wydał decyzję rozgraniczeniową w oparciu o dokumentację techniczną, która nie została włączona do zasobu geodezyjnego i kartograficznego ze względu na niezgodność z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, to brak byłoby przesłanek do obciążania przez organ strony kosztami takiej wadliwej, a więc bezwartościowej dla niej dokumentacji. Analogiczna sytuacja zaistniałaby także przypadku stwierdzenia, iż decyzja rozgraniczeniowa wydana została w oparciu o oczywiście nieprawidłowo wykonane czynności ustalenia przebiegu granic czy też oczywiście nieprawidłowo sporządzoną dokumentację rozgraniczenia, weryfikacji których organ orzekający w przedmiocie rozgraniczenia nie dokonał.

Podkreślić przy tym należy, iż poprzez prawidłowość czynności geodety rozumieć należy jedynie spełnienie przez te czynności określonych prawem wymogów formalnych, a nie określenie przebiegu granicy w sposób oczekiwany przez którąkolwiek przez stron, względnie w sposób w jej mniemaniu prawidłowy, zgodny ze stanem prawnym nieruchomości.

Inaczej rzecz ujmując w ramach weryfikacji orzeczenia w przedmiocie ustalenia wysokości i zobowiązania do uiszczenia kosztów postępowania zasadnym jest dokonanie oceny formalnej prawidłowości czynności podejmowanych przez upoważnionego geodetę w postępowaniu rozgraniczeniowym (w szczególności gdy oceny takiej nie dokonał, względnie nie ujawnił w swoim rozstrzygnięciu organ orzekający w przedmiocie rozgraniczenia), bowiem koszty tych czynności obciążają strony postępowania, a stoi w sprzeczności z elementarnym poczuciem sprawiedliwości obciążanie kogokolwiek kosztami prac wykonanych niezgodnie z przepisami i na które zobowiązany nie miał jakiegokolwiek wpływu. Jednocześnie brak jest podstaw do dokonywania w postępowaniu dotyczącym kosztów rozgraniczenia oceny prawidłowości dokonanego rozgraniczenia rozumianego jako ustalenie takiego, a nie innego przebiegu granicy rozgraniczanych nieruchomości.

Zauważyć należy, iż przyjęcie koncepcji odmiennej niż zaprezentowana w niniejszym orzeczeniu prowadziłoby do sytuacji, gdy kontrola postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego przez organ II instancji miałaby charakter pozorny i sprowadzała się jedynie do sprawdzenia czy ustalone koszty odpowiadają rachunkowi wystawionemu przez geodetę uprawnionego i zostały rozłożone równo pomiędzy właścicieli rozgraniczanych nieruchomości.

Reasumując uznać należy, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uzasadniało jego uchylenie.

Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przeprowadzi dowód z akt postępowania rozgraniczeniowego, a następnie uwzględniając przedstawione wyżej uwagi ustali zasadność obciążania K. B. kosztami postępowania w sprawie o rozgraniczenie przedmiotowych nieruchomości.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę złożył się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.