Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2579456

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 października 2018 r.
II SA/Po 473/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Elwira Brychcy, Edyta Podrazik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi K. J. o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2017 r. o sygn. II SAB/Po 107/17 oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II SAB/Po 107/17 uwzględnił skargę K. J. (dalej jako strona lub skarżący) na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej i zobowiązał Prezydenta Miasta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 10 maja 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), zasądził od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.

WSA w powyższym wyroku ustalił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 9 kwietnia 2017 r. skarżący K. J. złożył wniosek o udostępnienie materiałów archiwalnych, w formie kopii (kompletnych), znajdujących się w Zarządzie Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w P. (dalej jako ZGiKM GEOPOZ) rejestrów nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa w latach 1971-1990. Żądanie oparł na przepisie art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1506, z późn. zm.).

ZGiKM GEOPOZ w dniu 8 maja 2017 r. przesłał do wnioskodawcy odpowiedź na wniosek (pismo znak: (...)) wskazując, że Zarząd nie jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 16a ust. 2 ww. ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

W dniu 10 maja 2017 r. K. J. złożył ponowny wniosek (będący przedmiotem skargi do WSA), w którym zwrócił się o udostępnienie mu do wglądu rejestrów, o które wnosił w piśmie z 9 kwietnia 2017 r., powołując się na przepisy wymienionej wyżej ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach. Jednocześnie w przedmiotowym piśmie alternatywnie wniósł o udostępnienie kopii rzeczonych rejestrów w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm., dalej: u.d.i.p.).

Na pismo to ZGiKM GEOPOZ przygotował odpowiedź i w dniu 23 maja 2017 r. dokonał jej wysyłki na konto ePUAP wnioskodawcy.

W dniu 30 maja 2017 r. K. J. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, wnosząc o zobowiązanie go do merytorycznego rozpoznania podania z 10 maja 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania.

Opisanym we wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu uwzględnił skargę K. J.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżący domagał się udostępnienia rejestru nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa w latach 1971 - 1990. Tak sformułowany wniosek nakazywał rozważyć, czy i w jakim zakresie dotyczył informacji archiwalnych, tym bardziej, że w kolejnym swoim wniosku z dnia 10 maja 2017 r. skarżący dodatkowo odwołał się do przepisów u.d.i.p. W udzielonej skarżącemu odpowiedzi z dnia 6 czerwca 2017 r. zajęto stanowisko, że adresat wniosku nie dysponuje rejestrem nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa, który stanowiłby dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym zakresie organ wskazał, że posiadane materiały mogą być niekompletne i służą wyłącznie do użytku wewnętrznego, mają charakter pomocniczy i roboczy (odpowiedź na wniosek - pismo z 10 maja 2017 r. znak (...)). Zatem, zdaniem sądu, organ nie zaprzeczył, że znajduje się w posiadaniu żądanego wykazu (rejestru). Sąd zauważył, że wykaz (rejestr) taki sporządzony został w oparciu o ustawę z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1460). Ustawa ta nie zawiera odrębnych regulacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a zatem w odniesieniu do danych publicznych, o których mowa w ustawie o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, stosuje się tryb i zasady udostępniania przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej (tak: NSA w wyroku z 12 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/14 (dostępny w CBOSA). Sąd wskazał, że wskazany w ustawie okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy już minął, zatem skarżony organ winien powyższym wykazem dysponować. Żądanie zawarte we wniosku z dnia 10 maja 2017 r. powinno zatem zostać odniesione do udostępnienia wykazu (rejestru) nieruchomości tworzonego na podstawie ustawy o ujawnieniu w księgach wieczystych nieruchomości Skarby Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego.

Mając na uwadze treść wniosku skarżącego z dnia 10 maja 2017 r. oraz treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego Sąd stwierdził, iż Prezydent Miasta jest w posiadaniu interesujących skarżącego informacji. Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji.

W ocenie WSA pismo Prezydenta Miasta z dnia 8 maja 2017 r. oraz z dnia 23 maja 2017 r. i 6 czerwca 2017 r. (znajdujące się w aktach sprawy) nie stanowiły prawidłowego załatwienia wniosku z dnia 10 maja 2017 r. Okoliczność ta wskazuje więc na stan bezczynności Prezydenta Miasta i uzasadniała zobowiązanie wskazanego organu do wydania aktu lub podjęcia czynności w powyższej kwestii, o czym sąd orzekł w pkt I wyroku. Sąd stwierdził też, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku) oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Po otrzymaniu nieprawomocnego odpisu wyroku pismem z dnia 17 listopada 2018 r. Zarząd GEOPOZ przesłał go do Urzędu Miasta P. Wydziału Gospodarki Nieruchomościami. W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Wydziału Gospodarki Nieruchomościami UM P. pismem z dnia 29 listopada 2017 r. wyjaśnił, że wydział nie posiada wykazu (rejestru) tworzonego na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnianiu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Rejestr ten był udostępniony na zasadzie platformy elektronicznej przez Wojewodę W., w którym Wydział Gospodarki Nieruchomościami uzupełniał dane o nieruchomościach. W chwili obecnej tutejszy wydział nie ma dostępu do ww. platformy. Rejestr ten nie był przedmiotem wniosku K. J. z 10 maja 2017 r.

Powyższy wyrok uprawomocnił się 25 listopada 2017 r. Organ odebrał odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy 8 grudnia 2017 r. zatem termin na wykonanie zobowiązania Sądu z pkt I wyroku upływał w dniu 22 grudnia 2017 r.

Pismem z dnia 11 grudnia 2017 r. Zarząd GEOPOZ poinformował skarżącego, że nie ma dostępu do platformy elektronicznej prowadzonej przez Wojewodę W. na zasadzie której był udostępniony rejestr. Pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. skarżący wezwał organ do przesłania mu kopii wspomnianych rejestrów, kolejnym pismem z tego samego dnia podał, że pracownicy organu dokładnie wiedzą o jaki rejestr chodzi, miał on z nim styczność w toku wykonywanych czynności jako były pracownik organu.

Pismem z dnia 21 grudnia 2017 r. organ powołując się na art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej podał, że wskazał, że dodatkowe koszty związane z udostępnieniem informacji wynoszą (...) zł, do których uiszczenia zobowiązano skarżącego. Na wskazany rachunek bankowy. Jednocześnie organ podał, że na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy udostępnienie informacji nastąpi po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, nie później niż 12 stycznia 2018 r. Skarżący opłatę uiścił 22 grudnia 2017 r.

Zanonimizowane kopie rejestrów zostały przesłane skarżącemu 9 stycznia 2018 r. Skarżący otrzymał je 10 stycznia 2018 r.

Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że wyrok nie został wykonany, gdyż przesłany mu rejestr jest niekompletny z uwagi na zbyt dużą anonimizację. Podał, że zakryte zostały dane dotyczące nabywanych przez Skarb Państwa nieruchomości w postaci adresu, widoczne dane uniemożliwiają wydobycie z dokumentu danych, które są istotne, a mianowicie: jakie konkretnie nieruchomości Skarb państwa nabył we wskazanym okresie.

W odpowiedzi na to pismo organ podał, że posiadane materiały nie stanowią rejestru nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa, którymi organ nie dysponuje a jedynie nieformalny spis umów zawartych między Skarbem Państwa a osobami fizycznymi. Udostępniając spis dokonano anonimizacji jedynie w zakresie danych osobowych osób fizycznych, ich adresów oraz numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla nabywanych nieruchomości, a będących własnością tych osób w dniu zawarcia umowy. Oznaczenia geodezyjne nabytych nieruchomości nie zostały zanonimizowane.

Skarżący pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. podał, że z uwagi na zakrycie adresu nieruchomości, które nabył Skarb Państwa, przekazany rejestr do niczego mu się nie przyda. Dokonana anonimizacja jest równoznaczna z nieudostępnieniem informacji publicznej w żądanej postaci wskazanej przez WSA.

Pismem z dnia 8 maja 2018 r. K. J. zastępowany przez adwokata wniósł skargę do WSA w Poznaniu na niewykonanie przez Prezydenta Miasta wyroku WSA z dnia 20 września 2017 r. sygn. II SAB/Po 107/17, w której wskazał, że wprawdzie wydano mu rejestr nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa, ale nadmiernie zanonimizowany o dane takie jak adres nieruchomości, oznaczenia geodezyjne (w niektórych miejscach rejestru) oraz numer księgi wieczystej; ponadto wyrok wykonano z uchybieniem terminu o jakim mowa w pkt I wyroku.

Skarżący wniósł także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. oraz o przyznanie mu sumy pieniężnej w myśl art. 154 § 7 p.p.s.a. w kwocie nie niższej niż (...) zł.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że posiadane i udostępnione stronie materiały nie stanowią rejestru nieruchomości nabytych na rzecz skarbu państwa, a jedynie nieformalny, podręczny, nieopatrzony pieczęcią organu ani podpisem pracownika spis umów zawartych pomiędzy Skarbem Państwa a osobami fizycznymi. Udostępniając spis dokonano anonimizacji jedynie w niezbędnym zakresie tj. danych osobowych osób fizycznych, ich adresów oraz numerów KW prowadzonych dla nabywanych nieruchomości, a będących własnością tych osób w dniu zawarcia umowy. Oznaczenia geodezyjne nieruchomości wbrew twierdzeniom skarżącego nie zostały zanonimizowane, a ich brak wynika wyłącznie z tego, że spis ich nie zawiera.

Organ wyjaśnił, że nie posiada wiedzy kto, na jakiej podstawie i do jakich celów stworzył ten spis Brak jest również jakiejkolwiek gwarancji, że dane zamieszczone w tym spisie odpowiadają stanowi faktycznemu i są aktualne. Analiza spisu prowadzi do wniosku, że nabywane nieruchomości identyfikowane były wyłącznie poprzez numer księgi wieczystej oraz oznaczenia geodezyjne: obręb, arkusz mapy, numer działki i jej powierzchnię. Znaczna część adresów ujętych w spisie prawdopodobnie nie dotyczy nieruchomości nabywanych lecz osób zbywających nieruchomość; część adresów dotyczy nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych (w przypadku gdy nabyciu na rzecz SP podlegała jedynie część nieruchomości), pozostała część adresów może dotyczyć nieruchomości nabywanych. Jednakże ze względu na fakt, iż nie jest możliwe precyzyjne wskazanie, które adresy mogą dotyczyć wyłącznie nabytych na rzecz SP nieruchomości wątpliwości oraz w celu zabezpieczenia danych chronionych jakimi są adresy zamieszkania osób fizycznych organ podjął decyzję o anonimizacji wszystkich adresów zapisanych w udostępnionym skarżącemu spisie.

Organ wskazał też, ze skoro skarżący był pracownikiem W. Urzędu Wojewódzkiego i miał dostęp do tych materiałów to posiada wiedzę, że na podstawie danych zawartych w spisie nie ma możliwości precyzyjnego i jednoznacznego stwierdzenia, że adresy zamieszczone w spisie dotyczą nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa. W związku z tym, że spis jest w znacznej mierze niekompletny trudno zgodzić się z zarzutem znacznej anonimizacji.

Organ nie zgodził się również z zarzutem wykonania wyroku z uchybieniem terminu i wskazał, że uczynił to niezwłocznie w czasie niezbędnym do przygotowania obszernych materiałów w oparciu o terminy wskazane w u.d.i.p.

Na rozprawie 4 października 2018 r. pełnomocnicy organu podtrzymali dotychczasowe stanowiska wskazując, że o przesunięciu terminu w zakresie wykonania wyroku powiadomili skarżącego osobnym pismem, że wyrok został wykonany. Pełnomocnik organu w załączniku do protokołu wyjaśnił, że rejestr utworzony w oparciu o ustawę z 2007 r. nie mógł być skarżącemu wydany z uwagi na zamieszczeniu go na platformie elektronicznej znajdującej się w dyspozycji Wojewody W. a nie organu. Skarżącemu przekazano znajdujący się w dyspozycji organu rejestr, który nie spełnia oczekiwań wnioskującego. Organ wyjaśnił, że rejestr ten zawierał dane odnoszące się do podmiotów, od których Skarb Państwa nabył tylko nieruchomość, a aktualność tych danych datować należy wyłącznie na chwilę wpisu do rejestru. To oznacza, że adres położenia nieruchomości mógł jednocześnie stanowić adres zamieszkania osoby fizycznej od której SP nabył nieruchomość. Nadto z uwagi na upływ czasu i dokonywanie obrotu prawnego tymi nieruchomościami organ ponosi ryzyko udostępnienia adresów położenia nieruchomości stanowiących jednocześnie obecny adres miejsca zamieszkania osób fizycznych. Organ podał, że podjęcie działań z uwagi na fakt, że nie było zbieżne z oczekiwaniami skarżącego nie uzasadnia wymierzenia organowi grzywny.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Kontrola taka polega m.in. na rozpoznawaniu skarg na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie K. J. uczynił niewykonanie przez Prezydenta Miasta prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 107/17, uwzględniającego skargę na bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 10 maja 2017 r. w zakresie udostępnienie informacji publicznej.

W postępowaniu wywołanym omawianą skargą sąd administracyjny powinien przede wszystkim ustalić jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na niewykonanie wyroku przez organ, czy jest to wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie (por. B. Dauter, Komentarz do art. 154 p.p.s.a., Lex). Zastosowanie środków przewidzianych w art. 154 p.p.s.a. może mieć miejsce w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, albo gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2000 r. IV SA 2001/98, CBOSA). Procesowa przesłanka wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku sądu administracyjnego może być spełniona, jeżeli skarżący wezwał właściwy organ po doręczeniu mu prawomocnego orzeczenia sądowego wraz z aktami sprawy. Dopiero bowiem od tej daty zaczyna biec termin do załatwienia sprawy przez organ, co odnosi się zarówno do terminu określonego w przepisach prawa (art. 35 k.p.a.), jak i wyznaczonego przez sąd w trybie art. 286 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07, CBOSA).

Skarżący pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. (k. 12 akt sądowych) wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na niewykonaniu prawomocnego wyroku. Spełnił tym samym warunek dopuszczalności skargi, określony w art. 154 § 1 p.p.s.a.

Zaznaczenia wymaga, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie ogranicza wniesienia skargi na niewykonanie wyroku żadnym terminem. Należy zatem przyjąć, że może to nastąpić w każdym czasie, jednakże nie wcześniej niż po upływie - określonego w wyroku sądowym - terminu do wydania aktu lub dokonania określonej czynności i nie później niż do dnia wykonania wyroku. Za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd zobowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę chyba, że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny uwzględnia skargę wniesioną na niewykonanie wyroku, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności, tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego.

Istotą omawianej instytucji jest dyscyplinowanie organu do terminowego podejmowania czynności w następstwie uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego.

Należy mieć na względzie, że ocena zasadności skargi, wniesionej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., dokonywana jest według stanu postępowania istniejącego w dacie wniesienia skargi. W postępowaniu wywołanym taką skargą należy zatem przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu oraz dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu po wyroku sądu administracyjnego, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności, niezależnych od organu prowadzącego postępowanie.

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 10 maja 2017 r. Skarżący domagał się udostępnienia rejestru nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa w latach 1971 - 1990. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż wykaz (rejestr), do którego odwoływał się skarżący, sporządzony został w oparciu o ustawę z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1460). Ustawa ta nie zawiera odrębnych regulacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a zatem w odniesieniu do danych publicznych, o których mowa w ustawie o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, stosuje się tryb i zasady udostępniania przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej (tak: NSA w wyroku z 12 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/14 (dostępny w CBOSA). Sąd wskazał również, że organ podając, iż posiadane przez niego materiału mogą być niekompletne i służą wyłącznie do użytku wewnętrznego, mają charakter pomocniczy i roboczy, nie zaprzeczył, że znajduje się w posiadaniu żądanego wykazu.

Z powyższego wynika, iż Sąd przesądził, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), a mianowicie, że Prezydent Miasta jest podmiotem obowiązanym na gruncie art. 4 tej ustawy do udostępnienia informacji publicznej, zaś objęta wnioskiem informacja posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy.

Od powyższego wyroku, co należy podkreślić, nie została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.). Powyższy wyrok posiada zatem moc wiążącą na zasadzie art. 153 p.p.s.a., nie został bowiem wzruszony w przewidzianym do tego trybie, z akt sprawy nie wynika, aby miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, nie zmienił się też stan prawny w stopniu, który czyniłby pogląd wyrażony w ww. wyroku nieaktualnym.

Dalej rozważenia wymaga czy organ wykonał zobowiązanie Sądu wskazane w omawianym wyroku. Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 stycznia 2018 r. organ przedłożył skarżącemu zanonimizowane kopie rejestrów nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa. Jest ro rejestr prowadzony w formie tabeli, odręcznie. Poszczególne kolumny tabeli opisane są kolejno: "położenie nieruchomości", "nazwisko właściciela", "nier. Rolna gr. Budowl.", "wartość", "działka zamienna", "termin zawarcia umowy", "rozprawa HSW", "orzeczenie HSW", "uwagi". Rejestr ten był prowadzony w okresie od 1971 r. do 1990 r. Jego specyfika i format sugeruje, że jest to rejestr podręczny, przygotowany do użytku wewnętrznego. Nie jest opatrzony pieczęciami organu, nie wskazuję się w nim danych osób które ten rejestr sporządziły. Zastosowane są w nim skróty prawdopodobnie stosowane w wewnętrznej komunikacji pracowników organu (np. HSW, GTR- górny taras Rataj przyp. Sądu)

Skarżący zarzucił organowi, że przedłożony rejestr został nadmiernie zanonimizowany albowiem zanonimizowano również adresy nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa, które stanowią informację powszechną i publiczną. Z tego względu skarżący twierdził, że organ nie wykonał wyroku WSA z dnia 20 września 2017 r. Skarżący nie kwestionował przy tym, że organ winien mu wydać inny rejestr, a mianowicie ten, który został sporządzony w oparciu o ustawę z 7 września 2007 r. Jak bowiem wynikało z pism organu, wskazanych w części wstępnej uzasadnienia, organ takim rejestrem nie dysponował. Skarżący podawał, że jako pracownik wydziału miał do czynienia z rejestrem, po czym otrzymując jego kopię nie wskazał, że jest to innym rejestr niż ten, o którego wydanie wnosił, zakwestionował jedynie zbyt dużą anonimizację w zakresie danych dotyczących adresów nieruchomości nabytych przez SP i nieprecyzyjne dane dotyczące tych nieruchomości dotyczące ich oznaczenia geodezyjnego.

W ocenie Sądu Prezydent Miasta wykonał wyrok WSA, a przedłożone skarżącemu rejestry nie zostały w sposób nadmierny zanonimizowane. Udzielona skarżącemu informacja publiczna została przekazana z zachowaniem ochrony danych osobowych (właścicieli nieruchomości/ stron umowy ze Skarbem Państwa). Zanonimizowano jedynie dane takie jak imiona i nazwiska, adresy nieruchomości i numery ksiąg wieczystych. Pozostawiono zaś takie informacje jak powierzchnia nieruchomości, oznaczenie działek, wartość nieruchomości, termin zawarcia umowy, daty przeprowadzonej rozprawy, adnotacje w uwagach w których wskazywano dzielnice miasta P. Z uwagi na to, że nie jest to oficjalny rejestr, bardziej spis/ wykaz umów należało uznać, że jak podał organ, nie każda z kolumn i wierszy była skrupulatnie uzupełniona, a w niektórych miejscach brak jest jakiejkolwiek adnotacji. Organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że udostępniony rejestr stanowi raczej nieformalny spis umów pomiędzy Skarbem Państwa, a osobami fizycznymi. Udostępniając spis dokonano anonimizacji jedynie w niezbędnym zakresie. Organ wskazał także, iż nie posiada wiedzy kto, na jakiej podstawie i do jakich celów utworzył rejestr, nie ma również gwarancji, że dane w nim zawarte odpowiadają stanowi faktycznemu i są aktualne. Anonimizując zaś adresy nieruchomości wskazano, że znaczna część adresów ujętych w spisie prawdopodobnie nie dotyczy nieruchomości nabywanych lecz osób zbywających nieruchomość, a część adresów dotyczy nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych (w przypadku gdy nabyciu podlegała jedynie część nieruchomości), pozostała część adresów może dotyczyć nieruchomości nabywanych. Jednakże ze względu na fakt, iż nie jest możliwe precyzyjne wskazanie, które adresy mogą dotyczyć wyłącznie nabytych na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości, wątpliwości oraz w celu zabezpieczenia danych chronionych jakim i są adresy zamieszkania osób fizycznych, organ podjął decyzję o anonimizacji wszystkich adresów w udostępnionym spisie. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu nie można organowi zarzucić nadmiernej anonimizacji przedmiotowego rejestru. I choć w realiach niniejszej sprawy przedstawiony rejestr nie pozwala skarżącemu w sposób pełny ustalić interesujących go danych dotyczących konkretnych nieruchomości to nie świadczy to o braku wykonania wyroku sądu z 20 września 2017 r. a jest związane z zasadami sporządzania i charakterem tego konkretnego rejestru (adresy zbywców a nie nabywanych nieruchomości, niemożność ustalenia, które adresy dotyczą nieruchomości, a które zbywców, brak zamieszczenia w rejestrze danych geodezyjnych). Podkreślić należy, że w sprawie zakończonej wyrokiem z 20 września 2017 r. kwestia anonimizacji w ogóle nie była rozważana.

Odnosząc się do zarzucanego przekroczenia terminu wykonania wyroku Sąd uznał, że nie miało ono miejsca. W pkt I wyroku termin załatwienia wniosku skarżącego wskazano jako 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wyjaśnił, że rozpoznając ponownie wniosek skarżącego organ uwzględni stanowisko sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku mając na uwadze terminy określone w u.d.i.p. Jak na wstępie niniejszego uzasadnienia wskazano termin 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku upływał 22 grudnia 2017 r. Przed upływem tego terminu organ poinformował skarżącego, że nie posiada rejestru sporządzonego w oparciu o ustawę z 7 września 2007 r., na co skarżący podał, że pracownicy GEOPOZ doskonale wiedzą o jaki rejestr chodzi, on miał z nim styczność w toku wykonywania czynności służbowych jako były pracownik organu. Organ przed upływem terminu wezwał więc skarżącego do uiszczenia opłaty związanej z przygotowaniem obszernej kserokopii żądanego rejestru i poinformował o przedłużeniu terminu do udostępnienia informacji do 12 stycznia 2018 r. zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Informację wysłano skarżącemu w dniu 9 stycznia 2018 r.

Reasumując, skarżącemu przekazano informację publiczną zgodną z żądaniem wskazanym we wniosku z dnia 10 maja 2017 r., a więc organ, wbrew stanowisku skarżącego, wykonał prawomocny wyrok w całości i w terminie z uwzględnieniem terminów z u.d.i.p. w dniu 9 stycznia 2018 r. Nie było więc podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 7 p.p.s.a.

W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Z uwagi na powyższe nie było podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.