Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148579

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 28 stycznia 2021 r.
II SA/Po 466/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz.

Sędziowie WSA: Edyta Podrazik, Tomasz Świstak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2020 r., (...) w przedmiocie kary za usunięcie drzew oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z (...) kwietnia 2020 r. nr (...), działając na podstawie art. 17 pkt 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 dalej k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania P. K. (dalej jako strona lub skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty (...) z (...) lutego 2020 r., nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 18 drzew.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta (...) decyzją z (...) lipca 2019 r., nr (...) udzielił Gminie (...) zezwolenia na usunięcie 68 drzew, w tym: 30 drzew zlokalizowanych przy ul. (...) (działka nr (...)), 1 drzewa na działce nr (...) (teren rekreacyjny (...)) oraz 37 drzew (w tym 3 skupiska lilaków pospolitych po 10 drzew) przy ul. (...) (działki nr (...)). Jednocześnie tą samą decyzją Starosta odmówił Gminie udzielenia zezwolenia na usunięcie 25 drzew (14 lip, 6 klonów oraz 5 drzew owocowych) położonych na działkach nr (...) i (...). Szczegółowa lokalizacja przedmiotowych drzew została przedstawiona w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji (k. 1-3 akt adm.).

Dnia (...) grudnia 2019 r. organ powziął informację dotyczącą usunięcia dużej ilości drzew w (...) przy ul. (...). W ramach wstępnych czynności wyjaśniających przeprowadzono bez udziału stron oględziny terenowe, podczas których stwierdzono, że ilość usuniętych drzew na działkach nr (...) i (...) jest znacznie większa niż zezwolono decyzją nr (...) (k. 4-15 akt adm.). Ustalono również, iż prace polegające na usunięciu przedmiotowych drzew na zlecenie Gminy (...) wykonał P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo (...).

Uwzględniając powyższe, pismami z (...) grudnia 2019 r. Starosta (...) wszczął dwa odrębne postępowania administracyjne. Jedno w trybie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, dalej u.o.p.), w sprawie wymierzenia Gminie (...) administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew z terenu nieruchomości nr (...) i (...) (obręb ewidencyjny nr (...) Miasto (...)) położonych w (...) przy ul (...), których właścicielem jest Gmina (...) (zostało ono umorzone decyzją nr (...) - znak sprawy nr (...)) i drugie (które dotyczy niniejszego postępowania), w trybie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p., w sprawie wymierzenia P. K. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zgody posiadacza nieruchomości (Gminy (...)), z terenu ww. działek (k. 17 akt adm.).

Z tych też względów wszystkie czynności dowodowe w tych sprawach prowadzone były z udziałem obu stron, to jest Gminy (...) i P. K.

W toku prowadzonych postępowań przeprowadzono z udziałem stron dowód z oględzin terenowych (k. 25-28 akt adm.), podczas których ustalono, iż z nieruchomości nr (...) usunięto 37 drzew - wszystkie objęte zezwoleniem nr (...) i oznaczone w niej nr (...). Organ wskazał, iż w protokole błędnie wskazano, iż jest to 35 drzew, podczas gdy suma usuniętych poszczególnych gatunków drzew wynosi 37. Natomiast z terenu działek nr (...) i (...) wycięto 58 drzew, w tym 31 objętych zezwoleniem (w decyzji nr (...) oznaczone nr: (...)), 18 drzew bez takiego zezwolenia (w tym 12 lip - nr (...) i 45 oraz 6 klonów - nr (...)) i 9 drzew owocowych, na wycięcie których zezwolenie nie było wymagane (w tym 5 oznaczonych w decyzji nr (...) i (...)). Organ ustalił, że Przedsiębiorstwo (...) ogółem wycięło 95 drzew, w tym: 68 objętych zezwoleniem - pkt 1 decyzji nr (...), 23 drzewa (w tym 5 owocowych) na usunięcie których w pkt III decyzji nr (...) odmówiono udzielenia zezwolenia oraz 4 drzewa owocowe, na usunięcie których nie było wymagane uzyskanie zezwolenia (nie były objęte wnioskiem i tym samym decyzją). W terenie pozostały tylko 4 drzewa, to jest 2 klony, które nie były objęte zarówno wnioskiem jak i decyzją oraz 2 lipy o nr (...), których usunięcia odmówiono w pkt III ww. decyzji.

Pismem z (...) grudnia 2019 r. organ wezwał P. K. do przedłożenia umowy z Gminą (...), którą Przedsiębiorca dostarczył w dniu (...).12.2019 r. (karty nr 22-24). Z umowy zawartej w dniu (...).12.2019 r. wynika, iż Gmina (...) zleciła Przedsiębiorstwu (...) wycinkę 68 drzew rosnących w pasie drogowym dróg gminnych na terenie miasta (...), ulice: (...) i (...). Zgodnie z umową, wycinkę drzew należało przeprowadzić zgodnie z decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia (...).07.2019 r. oraz z dołączonym załącznikiem do niej, określającym szczegółową lokalizację drzew do usunięcia.

Starosta przeprowadził także dowód z przesłuchania świadków: Z. K. - jednocześnie kierownika robót polegających na usunięciu przedmiotowych drzew i pełnomocnika P. K. przy podpisywaniu umowy zlecenia, J. N. - projektanta inwestycji drogowej oraz M. K. - pracownika Urzędu Miasta i Gminy (...) (k. 47 - 55 akt adm). Z zeznań świadków nie wynika, aby Gmina (...) wyraziła zgodę na usunięcie większej ilości drzew, niż wynika to z umowy zlecenia.

Starosta (...) decyzją z (...) lutego 2020 r., nr (...) wymierzył P. K. administracyjną karę pieniężną w wysokości (...) zł za usunięcie 18 drzew bez zgody posiadacza nieruchomości Gminy (...), z terenu działek nr (...) i (...) w (...) przy ul. (...).

Starosta powołał się na art. 88 ust. 1 i ust. 2 u.o.p., który wskazuje katalog czynów (deliktów), za które starosta wymierza administracyjną karę pieniężną. W myśl art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 jest to usunięcie drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia (pkt 1) i usunięcie drzewa lub krzewu bez zgody posiadacza nieruchomości (pkt 2).

Aby sprawcę wycinki obarczyć odpowiedzialnością z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. organ musi wykazać, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy działaniem tego podmiotu, a zniszczeniem drzew lub krzewów. Fakt wycinki drzew z terenu nieruchomości nr (...) i (...) przez Przedsiębiorstwo (...) nie budzi wątpliwości i w toku postępowania przez żadną ze stron nie był kwestionowany. Wręcz przeciwnie, zarówno P. K. jak i jego pracownik przyznał się do przeprowadzenia przedmiotowej wycinki, co potwierdza zebrany materiał dowodowy (notatka służbowa - karta nr (...), umowa - karta nr (...), protokół oględzin terenowych - karty nr (...) oraz protokoły przesłuchania świadków - karty nr (...)). Również bezspornym jest w ocenie Starosty fakt wycięcia przez skarżącego 95 drzew, podczas gdy w ramach zlecenia miało zostać usuniętych tylko 68 drzew. W ocenie Starosty skarżący naruszył zakres udzielonego mu przez Gminę (...) zlecenia i usunął 27 drzew bez zgody posiadacza nieruchomości. Wśród nich wycięto 18 drzew, na usunięcie których w pkt III decyzji nr (...) odmówiono udzielenia zezwolenia (oznaczone nr: 12 lip - nr (...) i 45 i 6 klonów - nr (...)) oraz 9 drzew owocowych, na wycięcie których zezwolenie nie było wymagane (w tym 5 oznaczonych w decyzji nr: (...)).

Starosta podkreślił, iż Przedsiębiorstwo (...) w sposób profesjonalny zajmuje się usuwaniem zadrzewień, w tym wycinką drzew w oparciu o decyzje administracyjne, które jak wskazuje Z. K., który pełnił funkcję kierownika przedmiotowych robót, jak i Pełnomocnika Przedsiębiorcy, wykonuje z częstotliwością co najmniej miesięczną. Z. K. otrzymał od zleceniodawcy kopię decyzji Starosty (...) nr (...) wraz z załącznikiem graficznym obrazującym szczegółową lokalizację przedmiotowych drzew. Jednak zapoznał się on tylko z jej pierwszą stroną, na której udzielono Gminie (...) zezwolenia na usunięcie 68 drzew. Nie zapoznał się natomiast z częścią decyzji odmawiającej Gminie usunięcia 25 drzew (k. 50 i 51 akt).

Starosta wskazał, że mimo iż Z. K. twierdził, że uzyskał zgodę pracownika gminy J. N. na usunięcie większej ilości drzew to gdyby zapoznał się z pełną treścią decyzji do wycięcia zbyt dużej ilości drzew by nie doszło. Już z samej pierwszej części decyzji wynikało bowiem, jaka ilość drzew została przeznaczona do wycinki.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz zebrany materiał dowodowy w tej sprawie organ uznał, iż to P. K. (Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo (...)) ponosi odpowiedzialność administracyjną za bezprawną wycinkę przedmiotowych drzew i zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p. wymierzył administracyjną karę pieniężną za usunięcie 18 drzew bez zgody posiadacza nieruchomości. Przedsiębiorcy nie wymierzono takiej kary za usunięcie 9 drzew owocowych, co wynika z art. 88 ust. 10 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 5 u.o.p. Organ podał też w jaki sposób wyliczył wysokość kary.

W odwołaniu P. K. zarzucił decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż do wycięcia drzew doszło bez zgody posiadacza nieruchomości. Odwołujący wskazał, iż okoliczność wycięcia drzew jest w sprawie bezsporna. Jednak w ocenie odwołującego miał on zgodę Gminy na wycięcie wszystkich drzew. Wydana decyzja Starosty (...) jest wiążąca jedynie dla jej adresata tj. Gminy (...). Nie jest ona wiążąca dla wykonawcy zlecenia. Wykonawca wykonuje zlecenie na podstawie woli Gminy (...) wyrażaną pisemnie lub ustnie. Zleceniobiorca nie ma obowiązku wiedzieć czy posiadacz nieruchomości uzyskał zgodę na wycinkę drzew, albowiem nie dotyczy to meritum sprawy. Odwołujący wskazał, iż jego pełnomocnik Z. K. otrzymał zgodę na dokonanie wycinki drzew przez posiadacza nieruchomości. Przekazano mu także do wiadomości decyzję Starosty i mapę. Nieczytelność sporządzonej dokumentacji sprawiła, iż Z. K. zwrócił się do przedstawiciela Gminy (...) M. K. o wskazanie w terenie drzew przeznaczonych do wycinki. Pan K. był osobą upoważnioną do wydawania wiążących zleceń w związku ze sprawą, co spowodowało, iż Z. K. zastosował się do wskazówek M. K. Skoro zatem ten polecił skontaktowanie się z mgr inż. J. N., to dla Z. K. było oczywiste, iż osoba ta jest osobą upoważnioną do udzielania odpowiednich wskazówek również w imieniu posiadacza nieruchomości. Pan N. w terenie wskazał Z. K. drzewa przeznaczone do wycinki. Zatem do wycinki drzew doszło za zgodą posiadacza, co potwierdza materiał dowodowy w postaci przesłuchań. W sprawie nie ma znaczenia ilość drzew wpisanych w umowie albowiem kwestią kluczową jest wykazanie zgody posiadacza nieruchomości na usunięcie drzew, a ta została w sposób wyraźny udzielona.

Opisaną we wstępie decyzją SKO w (...) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty.

Po omówieniu stanu faktycznego sprawy SKO wskazało, że kwestią sporną w niniejszej sprawie była okoliczność, czy P. K. wyciął wszystkie drzewa za zgodą ich posiadacza czyli Gminy (...).

W ocenie Kolegium Gmina (...) wyraziła zgodę na wycięcie 68 drzew. Wynika to wprost z zawartej między stronami umowy. Wskazano w niej przedmiot zlecenia: 68 sztuk w pasie dróg gminnych miasta (...), ulice (...) i (...). Drzewa przeznaczone do wycinki tj. gatunek i lokalizacja zostały przedstawione na załączniku mapowym dołączonym do decyzji Starosty (...) nr (...). Wycinkę drzew należało prowadzić zgodnie z uzyskaną decyzją Starosty (...) nr (...). Załącznikiem do decyzji jest załącznik graficzny określający szczegółową lokalizację drzew do usunięcia. Decyzja i załącznik stanowią załącznik do umowy zlecenia. Z umowy wynikało, że oprócz drzew wskazanych w decyzji nie wolno usuwać żadnych innych drzew i krzewów.

W ocenie SKO treść zlecenia była jasna. Skarżący uzyskał zgodę na wycinkę 68 drzew, zgodnie z decyzją nr (...). Nadto skarżący jest profesjonalistą, to nie było pierwsze zlecenie dla jego firmy od gminy na wycinkę drzew, więc tym bardziej wymaga się do niego należytej staranności. Wycięcie o 27 drzew za dużo stanowi o nienależytym wykonaniu umowy. W ocenie Kolegium gdyby świadek jako pełnomocnik/kierownik robót lub P. K. jako właściciel firmy zapoznali się z treścią całej decyzji, a do tego zobowiązywała ich umowa, to nie doszło by do bezprawnego wycięcia 27 drzew. Decyzja starosty określała bowiem gatunek drzew, położenie/nr działek ewidencyjnych, ilość sztuk oraz obwód albo obwody pni mierzone na 130 cm. Drzewa w decyzji jak i załączniku graficznym zostały ponumerowane aby nie było wątpliwości co do ich oznaczenia i lokalizacji. Zatem na podstawie tak szczegółowych danych możliwie było ustalenie przez przedsiębiorcę które drzewa podlegają wycięciu. Strona w toku postępowania powoływała się na nieczytelność załącznika graficznego do decyzji. W ocenie Kolegium znajdujący się w aktach sprawy załącznik do decyzji starosty nie jest nieczytelny, a już na pewno nie w takim stopniu aby wyciąć o 27 drzew więcej, niż w zleceniu i decyzji.

W ocenie Kolegium strona wycinając drzewa przekroczyła udzieloną jej zgodę przez posiadacza drzew Gminę (...). Kolegium nie podzieliło argumentacji przedstawionej w odwołaniu przez P. K., iż uzyskał on ustną/dorozumianą zgodę na wycięcie większej ilości drzew udzieloną przez reprezentanta Gminy - J. N.

W tym zakresie SKO wskazało, że J. N. nie jest pracownikiem gminy. Zeznania świadków potwierdzają, iż nie był on również upoważniony do reprezentowania gminy w sprawie wycinki drzew. J. N. zgodził się pojechać w teren jedynie z uwagi na dobrą współpracę z Gminą, i z uwagi na to, iż to on sporządził projekt budowlany drogi przy której zlokalizowane były drzewa. Ponadto świadek N. wskazywał pracownikowi firmy skarżącego na drzewa, które były projektowane/przeznaczone do wycięcia w projekcie budowlanym, a nie jakie ma wyciąć przedsiębiorca zgodnie z decyzją starosty i zawartą umową z Gminą. Świadek ten podał, iż nie zna dokładnej treści decyzji Starosty. Wobec tego SKO uznało, że pan N. mógł co najwyżej podać jakie drzewa były w projekcie przewidziane do wycinki, ale strona nadal była związana treścią zlecenia i decyzji-zezwoleniu na wycinkę drzew.

Mając to na uwadze Kolegium stwierdziło, że zasadne nałożono na skarżącego karę pieniężną za wycięcie drzew bez zezwolenia, jak i prawidłowo wyliczono jej wysokość.

Następnie P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję SKO w (...), wnosząc o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie art. 88 pkt 1 ust. 2 u.o.p. poprzez błędne przyjęcie, iż do wycinki drzew doszło bez zgody posiadacza nieruchomości, podczas gdy analiza zebranych w sprawie dowodów, a szczególnie przesłuchanych świadków prowadzi do wniosku, iż zgoda taka była wydana.

W treści skargi wskazał, że w jego ocenie ewentualna kara powinna być nałożona na Gminę (...), gdyż to ona jest adresatem decyzji o zezwoleniu na wycinkę drzew. Dalej wskazał, że pracownikowi jego przedsiębiorstwa została wydana zgoda na wycinkę większej ilości drzew przez pracownika gminy. Nie powinien więc ponosić odpowiedzialności karnoadministracyjnej za wycinkę drzew skoro działał za zgodą Gminy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1267 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji SKO w (...), utrzymującej w mocy decyzję Starosty (...) w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej za usunięcie drzew bez zezwolenia, Sąd doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a poddane kontroli rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55, powoływana jako "u.o.p."), a w szczególności art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.p., wedle którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usunięcie drzewa lub krzewu - po pierwsze bez wymaganego zezwolenia, a po drugie - bez zgody posiadacza nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 2 u.o.p. kara ta jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 k.c. albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości.

Powyższe oznacza, iż odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w cyt. art. 88 ust. 1 u.o.p. jest zobiektywizowana i wystarczy tylko wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu a wycięciem drzew i krzewów. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, według którego kładzie się nacisk na obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej za usunięcie drzew bez zezwolenia, gdzie wyłączną i wystarczającą podstawą nałożenia kary jest działanie bezprawne, sprzeczne z wymogiem uprzedniego uzyskania pozwolenia/zezwolenia na usunięcie drzew (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2262/10; wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 268/11, CBOIS).

Skoro natomiast odpowiedzialność ta została zobiektywizowana, to dla jej oceny nie ma znaczenia, czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia osobiście, czy też skorzystał w tym zakresie z usług innego podmiotu, zlecając mu dokonanie tej czynności. Nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość konieczności uzyskania stosownego zezwolenia lub zgody, albo też jej brak. Bez znaczenia pozostają także pobudki i motywy, jakimi kieruje się osoba usuwająca drzewo lub zlecająca dokonanie wycinki, chyba że zachodzi usunięcie drzew w stanie wyższej konieczności (art. 89 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody), gdyż w takim przypadku nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej.

Zarzuty skargi w niniejszej sprawie, które skarżący przywołał już na etapie odwołania, sprowadzały się do tego, że pracownik przedsiębiorstwa skarżącego w momencie wycinki drzew działał za zgodą posiadacza nieruchomości - pracownika Gminy (...).

Sąd tej argumentacji nie podziela, a to z następujących względów.

Po pierwsze w aktach sprawy zalega umowa z dnia (...) grudnia 2019 r.nr (...), zawarta pomiędzy Gminą (...) a P. K. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo (...) w (...), której przedmiotem jest zlecenie wycinki 68 drzew, rosnących w pasie drogowym dróg gminnych na terenie miasta (...), ul. (...), (...). Drzewa przeznaczone do wycinki-gatunek i lokalizację oznaczono na załączniku mapowym (pkt 1 umowy). Wycinkę drzew należy prowadzić zgodnie z uzyskaną decyzją Starosty (...) nr (...) z dnia (...) lipca 2019 r. (...), decyzja i załącznik graficzny do decyzji określający lokalizacje drzew do usunięcia stanowi złącznik do zlecenia stanowiący jego integralną część, oprócz drzew wskazanych w decyzji starosty nie wolno usuwać żadnych innych drzew i krzewów (pkt 4 umowy) - k. 22-23.

Wskazana umowa jest umową o dzieło (art. 627 Kodeksu cywilnego), której przedmiotem było osiągnięcie przez P. K. określonego rezultatu w postaci wycinki 68 sztuk drzew za wynagrodzeniem. Zakres tej umowy - jak wprost wynika z jej treści, wyznaczony był przez decyzję nr (...), która zezwalała na usunięcie 68 drzew (pkt I, dane drzew skonkretyzowano w formie tabeli) oraz odmawia udzielenia zezwolenia na usunięcie 25 drzew (pkt III, dane również ujawniono w tabeli) k. 1-3. Do decyzji załączony jest załącznik graficzny (mapa), na którym naniesiono numery drzew ujawnione w tabeli, przeznaczone do wycinki.

Z powyższego wynika bezsprzecznie, że przedsiębiorstwo skarżącego zobowiązało się do wycinki 68 drzew, jak i to że tylko na taką ilość drzew wydano zezwolenie. Bez znaczenia w tym miejscu jest argumentacja skarżącego, iż stroną decyzji była Gmina (...)- a nie on, w sytuacji gdy jak już wyżej wskazano, odpowiedzialność za wycinkę drzew jest zobiektywizowana. Skarżący działał na podstawie zawartej umowy z Gminą (...), z której wynika wprost jaki był zakres dzieła. Bezspornym jest fakt wycinki 95 drzew zamiast 68 oraz to, że dokonał tej wycinki pracownik skarżącego. To, że wybiórczo zapoznał się z treścią umowy nie może stanowić okoliczności egzoneracyjnej. W pierwszej kolejności bowiem stosunek zobowiązaniowy wyznaczała skarżącemu zawarta umowa i jej warunki, co tyczy się również jego pracownika, który dokonał wycinki drzew. Zakres prac wycinkowych wskazanych w umowie był jasny. Załącznik do umowy (mapa) jest czytelny. Załączona do umowy decyzja opisuje drzewa przeznaczone do wycinki w formie tabeli, która również nie pozostawia trudności w jej odczytaniu. W ocenie Sądu wycinając drzewa w ponadnormatywnej ilości skarżący działał na własne ryzyko, przekraczając zakres udzielonego mu zlecenia.

Z tych samych względów nie zasługiwała również na uwzględnienie argumentacja skarżącego, iż jego pracownik działał za zgodą posiadacza nieruchomości. Nie można bowiem uznać w świetle zgromadzonego materiału dowodowego aby J. N. był przedstawicielem gminy. Z akt sprawy nie wynika aby był umocowany do wydawania dyspozycji w imieniu gminy. Wręcz przeciwnie, wynika jedynie, że był odpowiedzialny za projekt. Oprócz samych twierdzeń pracownika skarżącego nie ma na tę okoliczność innych dowodów. Co jednak najbardziej istotne rolą wykonawcy zlecenia było działanie zmierzające do wypełnienia postanowień umowy. W sytuacji gdy skarżący miał jasno sprecyzowany zakres umowy a zawierzył ustnym wskazówkom projektanta, działał na własne ryzyko. W ocenie Sądu z materiału dowodowego nie wynika aby pan K. dokonując ponadnormatywnej wycinki drzew działał za zgodą posiadacza nieruchomości- Gminy. Przyjąć należało, że zgoda ta opiewała na wycinkę 68 drzew-tak jak to było wskazane w umowie. Zaś za taką zgodę nie może być uznana opinia wyrażona przez projektanta.

Co się tyczy sposobu obliczenia i finalnej wysokości ustalonej kary pieniężnej, Sąd w pełni zgadza się z organami obydwu instancji. Wysokość kary nie była nadto kwestionowana przez skarżącego, wobec czego prowadzenie rozważań w tym zakresie Sąd uznaje za zbędne.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe, które odpowiada zasadom wynikającym z dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., i na podstawie kompletnego materiału dowodowego zebranego w toku tego postępowania ustaliły stan faktyczny sprawy, w tym w sposób niewątpliwy okoliczności o kluczowym znaczeniu dla zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.p., tj. że doszło do usunięcia drzew bez zezwolenia i zachodził związek przyczynowy pomiędzy tym czynem, a działaniem skarżącego, co dawało podstawy do obciążenia go karą administracyjną.

Odnosząc się do podnoszonej w uzasadnieniu skargi okoliczności, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji dwukrotnie powołał się na decyzję "Starosty (...)" wskazać zaś należy, iż w ocenie sądu ten niewątpliwy błąd organu nie miał wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak z rubrum zaskarżonej decyzji, jak i z jej uzasadnienia w sposób nie budzący wątpliwości Sądu wynika bowiem, iż jej przedmiotem było rozpoznanie odwołania od decyzji Starosty (...) dotyczącej nielegalnego usunięcia konkretnie wskazanych drzew z nieruchomości położonych w (...), zaś dwukrotne wskazanie w akapicie 6. na stronie 4 uzasadnienia "Starosty (...)" miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Znamiennym jest przy tym, iż także strona skarżąca nie wskazała na jakikolwiek, choćby potencjalny wpływ tego uchybienia na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 Pp.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.