Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720347

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 19 czerwca 2019 r.
II SA/Po 456/18
Współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc prezentów.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska.

Sędziowie WSA: Barbara Drzazga (spr.), Asesor Jan Szuma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2018 r. Nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) marca 2018 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 17 pkt 1, 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia (...) czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania W. G. od decyzji Burmistrza J. z (...) października 2017 r. nr (...) o odmowie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dnia (...) września 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy m.in. w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na:

- zakup odzieży i bielizny osobistej w wys. 1750 zł,

- zakup niezbędnych urządzeń do prowadzenia gosp. domowego w wys. 2750 zł,

- zakup opału w wys. 2.778,96 zł,

- zakup leków i zwrot zadłużenia za leki w wys. 1800 zł,

- zabezpieczenie egzystencji w wys. 1800 zł,

- zakup i montaż nowych okien w wys. 8000 zł,

- remont mieszkania w wys. 12000 zł,

- zakup roweru w wys. 2000 zł,

- zakup obuwia w wys. 400 zł,

- wynajem środków transportu w wys. 1000 zł,

- zakup pościeli i kołdry w wys. 300 zł.

Wnioskodawca wskazał, że pogarsza się jego stan zdrowotny, co czyni go niezdolnym do pracy. Oświadczył, że nie jest właścicielem żadnego z pojazdów, które przypisuje mu Starostwo Powiatowe w J. Do wniosku dołączył orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, datowanym od (...) czerwca 2017 r. do (...) sierpnia 2019 r., wskazującym na niezdolność do pracy.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Burmistrz J. (działający z jego upoważnienia Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J.) decyzją z (...) października 2017 r., na podstawie art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 12 oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 z późn. zm., dalej: u.p.s.) odmówił przyznania W. G. zasiłku na ww. cele.

Organ stwierdził, że odmawia przyznania zasiłku z uwagi na: dysproporcję (art. 12 u.p.s.), braku możliwości ustalenia sytuacji dochodowej strony (art. 8 ust. 1 u.p.s.), posiadane własne zasoby i możliwości (zatrudnienie i posiadanie 11 samochodów) (art. 2 ust. 1 u.p.s.), brak współpracy z pracownikiem socjalnym (art. 11 ust. 2 u.p.s.) oraz bierną i roszczeniową postawę strony. Wyjaśniając szerzej wskazano, że W. G. jest zatrudniony i jest właścicielem 11 pojazdów. Ma możliwość, o czym go poinformowano, skorzystania z PCK w J., który dysponuje meblami, sprzętem AGD, odzieżą. Wyjaśniono, że strona otrzymała w styczniu 2017 r. dofinansowanie do zakupu sprzętów gospodarstwa domowego na kwotę 400 zł (decyzja z (...).01.2017 r.), nie przedstawiła zaś dowodu zakupu na ten cel, a w trakcie wywiadu środowiskowego nie dostrzeżono nowych sprzętów. Organ podał, że mieszkanie wnioskodawcy zostało sprzedane w drodze licytacji komorniczej, co potwierdziła Spółdzielnia Mieszkaniowa w J. W związku z tym niezasadne jest przyznanie pomocy na zakup i montaż nowych okien i remont mieszkania. Ponadto strona nie współpracuje z pracownikiem socjalnym, nie uzupełnia wymaganych dokumentów, nie okazuje oryginałów, zataja istotne fakty, nie przybywa w miejscu zamieszkania (potwierdzone przez sąsiadów). W mieszkaniu przebywa wyłącznie po uprzednim wezwaniu o umożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Zdaniem organu, W. G. jest osobą roszczeniową, bierną i uważa, że wszelkie jego potrzeby powinien zaspokoić MGOPS. Traktuje pomoc społeczną jako stałe źródło dochodu. Wskazano, że ostatnią pomoc otrzymał w czerwcu 2017 r., lecz z uwagi na fakt, że wyszły na jaw nowe okoliczności wszczęto postępowanie o zwrot nienależnie pobranych świadczeń. Zdaniem organu, strona zataja istotne fakty i uzyskuje dochód. Choć twierdzi, że nie jest właścicielem jakichkolwiek pojazdów Starostwo Jarocińskie potwierdziło, że jest właścicielem 11 pojazdów. W tym kontekście zachodzi podejrzenie, że strona uzyskuje dochód i pracuje.

W. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji umyślne i celowe działanie na jego szkodę.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w K. wskazało, że z przeprowadzonego (...) października 2017 r. wywiadu środowiskowego i zebranej w sprawie dokumentacji wynika, że W. G. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jego sytuacja rodzinna nie uległa zmianie - nie utrzymuje kontaktu z córkami. Jest zatrudniony, lecz nie otrzymuje wynagrodzenia. Stwierdzono brak możliwości ustalenia dochodu strony, a tym samym, czy w świetle art. 8 ust. 1 u.p.s. przekracza kryterium dochodowe do uzyskania pomocy społecznej. W związku z tym brak jest podstaw do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. Organ odwoławczy dodał, że dodatkową przesłanką za odmową przyznania pomocy na sfinansowanie wymiany okien w mieszkaniu strony był fakt, że mieszkanie strony zostało sprzedane w drodze licytacji komorniczej. Kolegium zwróciło też uwagę na informację ze Starostwa Powiatowego w J. o posiadanych przez stronę 11 zarejestrowanych pojazdach. Organ II instancji podzielił stanowisko Burmistrza J. o dysproporcji pomiędzy udokumentowaną sytuacją majątkową i dochodową strony a sytuacją rzeczywistą wskazującą, że strona jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania wartościowych przedmiotów majątkowych.

W. G. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję SKO w K. stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca. Wniósł o przyznanie wnioskowanej pomocy socjalnej.

W odpowiedzi SKO w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Podczas rozprawy 19 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, ż samo odnotowanie pojazdów w ewidencji nie świadczy o tym, że skarżący je posiada. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wraz z podatkiem VAT i oświadczył, że nie zostały pokryte nawet w części.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznani zważył, co następuje.

Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wynika z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1058), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł.

Stosownie do treści art. 106 ust. 4 u.p.s. wydanie decyzji administracyjnej o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a, poprzedzone musi być przeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego. Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie takiego wywiadu lub na jego aktualizację, przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej, w świetle art. 107 ust. 4a u.p.s. stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Ponadto zaznaczyć należy, że pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc, złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej (art. 107 ust. 5 u.p.s,).

Z kolei, jak wynika z treści art. 11 ust. 2 u.p.s., brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną - mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Ze względu na to, że ustalenie sytuacji osobistej oraz stanu majątkowego ma zasadnicze znaczenie dla możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku osoby ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej, ustawodawca rygorystycznie podchodzi do kwestii współpracy osoby ubiegającej się o takie świadczenie z organem pomocy społecznej. Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu, czy to poprzez odmowę jego przeprowadzenia, czy odmowę odpowiedzi na poszczególne pytania pracownika socjalnego, względnie niewywiązywanie się z uzasadnionych żądań złożenia stosownych dokumentów, może zostać uznane za brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, co z kolei stanowi wyrażoną w art. 11 ust. 2 u.p.s. przesłankę do wydania decyzji odmawiającej przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Zwrócić bowiem należy uwagę, że tylko należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy może pozwolić organowi na wnikliwą ocenę sytuacji materialnej osoby zwracającej się o świadczenia z pomocy społecznej, a w konsekwencji - pozytywne rozpatrzenie jej wniosku.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 czerwca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1055/16 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z który art. 11 ust. 2 u.p.s. dotyczący braku współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Przepisy nie precyzują realizacji obowiązku współpracy, zatem kwestia oceny postawy wnioskodawcy pozostawiona jest w tym zakresie ocenie organów pomocowych. NSA stwierdził, że przez współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc należy rozumieć gotowość do podjęcia współpracy z pracownikiem socjalnym oraz skorzystanie z uzasadnionych i rozsądnych propozycji pracownika socjalnego pomagających osobie przezwyciężyć trudne sytuacje życiowe, w jakich się znalazła, w celu "wyjścia" wnioskodawcy z systemu pomocy społecznej i umożliwienia mu samodzielnego i odpowiedzialnego życia w społeczeństwie. Egzekwowanie od podopiecznych pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organem pomocowym jest istotne również z tego powodu, że pomoc ta nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń i tym samym wykształcania nieprawidłowych nawyków. W związku z tym uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź roszczeniowa postawa podmiotów objętych pomocą społeczną może spowodować odmowę przyznania świadczenia bądź wstrzymanie wypłaty świadczenia.

Organy pomocy społecznej zobligowane są do wszechstronnej analizy i oceny postawy beneficjenta pod kątem istnienia woli współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a także pozostałych przesłanek, których wystąpienie pozwala na odmowę przyznania świadczeń. Stąd na organach obu instancji spoczywa obowiązek przeanalizowania, również w tym aspekcie, postępowania osoby domagającej się świadczenia na podstawie ustawy o pomocy społecznej.

Osoba występująca o świadczenia z pomocy społecznej nie może zakładać bierności w ustaleniu okoliczności, które mogą świadczyć na jej korzyść. Przeciwnie, to od klienta pomocy społecznej należy oczekiwać współpracy z organem pomocy społecznej.

Co również istotne decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ administracji ma pewną swobodę decyzyjną, co do ustalenia treści wydawanej decyzji, związaną z realizowaniem określonej (w zakresie przedmiotu decydowania) polityki państwa. Kontrola sądu administracyjnego, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do decyzji uznaniowych ograniczona. Sprowadza się do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy i czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności; a zatem - czy organ prowadzący postępowanie nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po takim rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia oraz ustalenie zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1794/10, dostępny j.w.).

Odnosząc rozważania te do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że rozpatrując wniosek W. G. z (...) września 2017 r. organy orzekające należycie rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i prawidłowo oceniły, że zaistniały przesłanki do odmowy przyznania pomocy.

Po pierwsze na uwagę zasługuje sama treść wniosku, żądań strony skierowanych do organu pomocy społecznej. Skarżący wystąpił o pomoc z przeznaczeniem na:

- zakup odzieży i bielizny osobistej w wys. 1750 zł,

- zakup niezbędnych urządzeń do prowadzenia gosp. domowego w wys. 2750 zł,

- zakup opału w wys. 2.778,96 zł,

- zakup leków i zwrot zadłużenia za leki w wys. 1800 zł,

- zabezpieczenie egzystencji w wys. 1800 zł,

- zakup i montaż nowych okien w wys. 8000 zł,

- remont mieszkania w wys. 12000 zł,

- zakup roweru w wys. 2000 zł,

- zakup obuwia w wys. 400 zł,

- wynajem środków transportu w wys. 1000 zł,

- zakup pościeli i kołdry w wys. 300 zł.

Łączna wartość żądanej pomocy wynosi 34578,96 zł. Zważywszy, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie ma na swym utrzymaniu rodziny lub innych osób nie sposób uznać, by żądania wniosku odpowiadały nie tylko możliwościom pomocy społecznej, ale przede wszystkim jej celom. Przepis art. 3 ust. 1 u.p.s. jasno określa, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Trudno uznać, by żądanie od organu kwot rzędu 1750 zł na zakup odzieży i bielizny osobistej, czy 2000 zł na zakup roweru, bądź 1800 zł za zabezpieczenie egzystencji, a wreszcie niemal 35.000 zł na wszystkie przedstawione cele zmierzało do zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych. Tego rodzaju żądania (nie tyle sam ich cel, a wysokość żądanych kwot) wykraczają bez wątpienia poza zadania pomocy społecznej.

Po wtóre rację miały organy orzekające twierdząc, że skarżący faktycznie nie współpracuje w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej. Zobowiązuje go do tego art. 4 u.p.s. stanowiący, iż osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Tymczasem organ I instancji prowadząc postępowanie wyjaśniające, jak wynika z akt sprawy nie uzyskał wyczerpujących wyjaśnień, które dałyby wiarygodny obraz sytuacji dochodowej, mieszkaniowej i rodzinnej skarżącego. Z jednej strony skarżący twierdzi, że jego centrum życiowe stanowi mieszkanie przy ul. (...)/6 w M. Z drugiej strony - jak wynika z wywiadu środowiskowego - mieszkanie to nie nosi oznak użytkowania, co wskazuje, że skarżący mieszka gdzie indziej. Nie podał jednak ani gdzie zamieszkuje, ani i z kim. Podał jedynie, że przebywa pod trzema adresami. Z oświadczeń skarżącego i zaświadczenia PPHU V. prowadzonego przez M. S. (z którą skarżący ma córkę) wynika, że nie uzyskuje żadnych dochodów, w tym z tytułu umowy o pracę, jako że przebywa na zwolnieniu lekarskim. W. G. oświadczył, że utrzymuje się dzięki pomocy dobrych ludzi. Szerzej tego nie wyjaśnił, nie ujawniając dochodów ani wielkości uzyskiwanej pomocy. Pracownik socjalny w trakcie wywiadu pouczył skarżącego o możliwości uzyskania świadczenia rehabilitacyjnego i możliwości uzyskania sprzętów AGD i odzieży z PCK. Wskazano zatem skarżącego, w jaki sposób może próbować przezwyciężyć swą trudną sytuację bytową korzystając z przysługujących mu uprawnień i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.).

Ponadto skarżący poza złożonym oświadczeniem, że nie posiada żadnych pojazdów, nie przedstawił na to dowodów, choćby umów sprzedaży aut (w liczbie 11), których zarejestrowanie i fakt posiadania przez skarżącego potwierdził Starosta J. w jednym z pism. Również pełnomocnik skarżącego na rozprawie sądowej ograniczając się do stwierdzenia, że samo odnotowanie pojazdów w ewidencji nie świadczy o tym, że skarżący je ma, nie uwiarygodnił tez skarżącego, że ten przestał być właścicielem pojazdów. W tej sytuacji słusznie uznano twierdzenia skarżącego w tym zakresie za niewiarygodne i dano wiarę dokumentom urzędowym (pochodzącym z ewidencji pojazdów).

Organ I instancji pozyskał też ze Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej w J. informację (pismo z (...).10.2017 r.), że choć W. G. pozostaje właścicielem mieszkania przy ul. (...)/6 w M., to ze względu na zadłużenie mieszkanie to zostało już zlicytowane, a nie nastąpiło jeszcze orzeczenia o przysądzeniu własności na rzecz nowego właściciela. Dało to dodatkowe podstawy do uznania bezzasadności żądań strony co do przyznania środków na zakup i montaż nowych okien do mieszkania oraz jego remont. Co do kwestii przyznania pomocy na zakup niezbędnych urządzeń gospodarstwa domowego organ I instancji wyjaśnił, że choć na ten cel przyznano W. G. pomoc w styczniu 2017 r. w kwocie 400 zł, to ten nie przedstawił organowi żadnych dowodów zakupu sprzętów. Również w trakcie wywiadu pracownicy socjalni nie zauważyli, by w mieszkaniu były nowe sprzęty.

Skarżący nie wyjaśnił też rzeczowo swej sytuacji mieszkaniowej. W wywiadzie środowiskowym ustalono, że mieszkanie przy ul. (...)/6 w M. - wskazane jako centrum życiowe skarżącego - nie nosi oznak użytkowania, skarżący nie wyjaśnił zaś, gdzie faktycznie stale przebywa i na czyj koszt.

W świetle powyższego organy trafnie uznały, że ze względu na posiadane pojazdy, zamieszkiwanie w różnych miejscach, brak ujawnienia swej sytuacji materialnej (faktycznie na czyim skarżący jest utrzymaniu) nie tylko brak jest możliwości ustalenia sytuacji dochodowej strony, lecz zachodzi dysproporcja pomiędzy udokumentowaną sytuacją dochodową strony (brak dochodu, nie uiszczanie opłat za mieszkanie i w konsekwencji jego licytacja komornicza, a równocześnie przebywanie w różnych lokalach mieszkalnych i posiadanie 11 pojazdów). W konsekwencji uprawnione było uznanie, że skarżący nie przedstawiając swej realnej sytuacji bytowej nie współpracuje z organem pomocy społecznej, do czego jest zobowiązany. Tym samym istniały podstawy (art. 11 ust. 2 i art. 12 u.p.s.) do odmowy przyznania pomocy.

Reasumując, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, odmawiając skarżącemu przyznania zasiłku celowego na wskazane we wniosku cele.

Wobec powyższych okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja SKO w K. i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza (...) odpowiadają obowiązującym przepisom prawa, stąd skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.