II SA/Po 37/21, Wewnętrzna sprzeczność decyzji. Rażące naruszenie prawa - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3226496

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2021 r. II SA/Po 37/21 Wewnętrzna sprzeczność decyzji. Rażące naruszenie prawa

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Edyta Podrazik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Komendanta Policji z dnia (...) listopada 2020 r. Nr (...) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego

I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta powiatowego Policji w G. z dnia (...) września 2020 r. Nr (...),

II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Policji decyzją z (...) listopada 2020 r., Nr (...), po rozpatrzeniu odwołania L. L. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. z (...) września 2020 r., nr (...) w przedmiocie przyznania uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od (...) października 2021 r. do (...) listopada 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia (...) września 2017 r. L. L. zwrócił się o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r. Zainteresowany wskazał iż w tym czasie posiadał lokal mieszkalny w miejscowości G. (...)/2 na podstawie aktu notarialnego A: (...). W powyższym lokalu zamieszkiwało (...) osób: L. L., A. L. - żona funkcjonariusza oraz ich troje dzieci.

Uzupełniając oświadczenie mieszkaniowe zainteresowany w dniu (...) września 2017 r. powiadomił organ, że ww. lokal posiadał powierzchnię mieszkalną (...) m˛. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że po urodzeniu się dzieci W. i M. L. tj. od dnia (...) października 2012 r. mieszkanie funkcjonariusza nie spełniało norm zaludnienia.

W dniu (...) listopada 2016 r. sierż. szt. L. L. wraz z małżonką A. L. zakupili do wspólności majątkowej małżeńskiej dom jednorodzinny w miejscowości G. ul. (...).

Decyzją z (...) października 2017 r., nr (...) Komendant Powiatowy Policji w G. odmówił zainteresowanemu przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja powyższa utrzymana została w mocy decyzją Komendant Policji z (...) stycznia 2018 r., Nr (...)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z (...) października 2018 r., sygn. akt. II SA/Po (...) po rozpatrzeniu skargi L. L. uchylił decyzję Komendanta Policji z (...) stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu szczebla powiatowego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż decyzja w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający wyłącznie istnienie uprawnień, które funkcjonariusz nabywa od momentu spełnienia ustawowych przesłanek. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku ustalił, iż funkcjonariusz spełniający ustawowe warunki przewidziane w art. 92 ustawy o Policji może żądać przyznania mu równoważnika za lokal mieszkalnego za cały przysługujący mu okres od daty istnienia ustawowych przesłanek do jego otrzymania, dopóki nie nastąpi przedawnienie takiego roszczenia. Stanowi o tym art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne". Wprawdzie przepis ten zamieszczony został w rozdziale 9 ustawy o Policji zatytułowanym "Uposażenia i inne świadczenia pieniężne policjantów", to ma on zdaniem Sądu również zastosowanie do wszelkich świadczeń pieniężnych wynikających z tej ustawy. Zauważono, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest świadczeniem wypłacanym comiesięcznie, co czyni go podobnym do innych dodatków płacowych, które ulegają przedawnieniu. Złożenie przez funkcjonariusza Policji oświadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002., stanowi czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, która - stosownie do art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji - przerywa bieg przedawnienia.

Wyrok powyższy uzyskał przymiot prawomocności, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Policji od wyroku z (...) października 2018 r., sygn. akt II SA /Po (...), wyrokiem z (...) maja 2020 r., sygn. akt. I OSK (...) oddalił skargę kasacyjną.

Uzasadniając swoje orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd prawny, iż uprawnienie administracyjne policjanta do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter obiektywny. Jest to jego prawo podmiotowe, które istnieje niezależnie od woli Organu, natomiast urzeczywistnienie tego prawa następuje poprzez złożenie przez Policjanta stosownego wniosku. Zakres uprawnienia policjanta jest ograniczony terminem przedawnienia, gdyż art. 107 ust. 1 ustawy o Policji określa trzyletni termin przedawnienia. Jednocześnie art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji reguluje kwestie przerwania biegu przedawnienia. Podjęcie przez policjanta czynności przerywającej bieg terminu przedawnienia skutkuje tym, że zachowuje on prawo do powiększonego uposażenia lub innej należności związanej ze stosunkiem służby za trzyletni nieprzedawniony okres. Złożenie przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego stanowi natomiast podstawę do podjęcia czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 ustawy o Policji, a więc przerywa bieg terminu przedawnienia.

Decyzją z (...) września 2020 r. nr (...) Komendant Powiatowy Policji w G. na podstawie art. 92 ust. 2 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 1, § 3, § 5 i 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 z późn. zm.) przyznał sierż. szt. L. L. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r. według stawki wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia tj. dla policjanta posiadającego członków rodziny.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, jednak że co prawda sierż. szt. L. L. nabył uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r., zgodnie z art. 92 ustawy o Policji (tj. od momentu nie posiadania lokalu zgodnie z przysługującymi mu normami lokalowymi do chwili zakupu domu jednorodzinnego), jednakże wypłata należności nastąpi najdalej za okres trzech lat wstecz od dnia złożenia przez policjanta wniosku w tej sprawie (art. 107 ust. 3 ustawy o Policji) tj. za okres od (...) września 2014 r. do (...) listopada 2016 r.

Odwołanie od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym złożył L. L., zarzucając błędną wykładnię art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że złożenie przez policjanta jedynie oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przerywa bieg terminu przedawnienia roszczenia do wypłaty tego świadczenia. Policjant wskazał, iż corocznie składał oświadczenia mieszkaniowe w sprawie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Według Niego te oświadczenia mieszkaniowe, powinny być również uznane jako podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji. Dlatego też domaga się wypłaty świadczenia za cały należny okres.

Decyzją z (...) listopada 2020 r., Nr (...) Komendant Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wydanym już w niniejszej sprawie prawomocnym wyroku z (...) października 2018 r., sygn. akt II SA/Po (...) przesądził, że decyzja przyznająca uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter deklaratoryjny. Tym samym świadczenie to może być przyznane za okres wstecz, czyli przed datą złożenia wniosku w tej sprawie. Jednoznacznie jednak stwierdził, że wniosek policjanta w tej sprawie, czyli złożenie oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jest warunkiem koniecznym do ustalenia tego prawa. Dopiero takie oświadczenie inicjuje stosowne postępowanie administracyjne. Nadto, dokument ten ma znaczenie dowodowe i pozwala określić czas do obliczenia okresu przedawnienia. Z kolei złożenie przez funkcjonariusza Policji oświadczenia mieszkaniowego, o którym w § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego, stanowi czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, która - stosownie do art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji - przerywa bieg przedawnienia". Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest zatem świadczeniem, które również podlega zasadom przedawnienia. Dopiero wystąpienie z roszczeniem, poprzez złożenie oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przerywa bieg przedawnienia. Natomiast okres przedawnienia liczy się od dnia złożenia tego oświadczenia mieszkaniowego.

Organ odwoławczy podkreślił że, przywołaną powyżej interpretacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu związał organy Policji, co do sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej oświadczeniem mieszkaniowym Strony do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r., złożonym w dniu (...) września 2017 r. Decyzja organu I instancji jest już tylko skutkiem powyższego orzeczenia Sądu i sposobem jego wykonania. Dlatego niezrozumiałym dla organu jest dlaczego Odwołujący nagle domaga się, by jego uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego było rozpatrywane w oparciu o wcześniej składane oświadczenia mieszkaniowe w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Są to, po pierwsze, dwa różne wnioski, określone na podstawie dwóch różnych przepisów, a wzór każdego z tych oświadczeń znajduje się w dwóch różnych rozporządzeniach. Każde z tych oświadczeń mieszkaniowych składane jest w innej sprawie i na ich podstawie wypłacane są inne świadczenia. Po drugie, żądanie Strony jest sprzeczne z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z (...) października 2018 r.

Podsumowując swoje rozważania Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że organ I instancji, będąc związanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydał decyzję nr (...) z (...) września 2020 r. zgodnie z ich wskazaniami. Słusznie organ ten uznał, że świadczenie w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje Stronie za okres od dnia, gdy zajmowany lokal mieszkalny przestał spełniać przysługujące policjantowi normy zaludnienia. Prawidłowo też określił czas, w którym roszczenie policjanta przedawniło się oraz prawidłowo określił czas za jaki świadczenie zostanie naliczone, które nie uległo przedawnieniu i powinno być Stronie wypłacone.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł w terminie prawem przewidzianym L. L. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. z (...) września 2020 r. w części dotyczącej wypłaty należności za okres poprzedzający okres trzech lat wstecz od dnia złożenia przez Skarżącego wniosku w przedmiotowej sprawie, tj. od (...) października 2012 r. do (...) września 2014 r., a więc za okres od którego poprzednie mieszkanie Skarżącego (os (...), G.) wobec urodzenia się dzieci W. i M. L. przestało spełniać normy zaludnienia do dnia zakupu domu rodzinnego przy ul. (...) w G. Ponadto skarżący wniósł na podstawie art. 145a p.p.s.a. o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez wypłatę należności za cały okres, w którym Skarżący nabył prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, tj. za okres od (...) październiaka 2012 r. do dnia (...) listopada 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy winna ona zostać uchylona,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji uznanie, że złożenie przez policjanta jedynie ostatniego z oświadczeń mieszkaniowych przerywa bieg terminu przedawnienia roszczenia do wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, podczas gdy każdorazowe, coroczne złożenie przez policjanta oświadczenia mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stanowi podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, a więc przerywa bieg przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Odpowiednie zarządzenie Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wydal (...) stycznia 2021 r. o czym poinformowani zostali: pełnomocnik strony skarżącej, organ oraz uczestnicy postępowania.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując zapadłe w sprawie decyzje, Sąd dopatrzył się tak w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ja decyzji organu I In stancji wad skutkujących koniecznością stwierdzenia ich nieważności wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest jej wydanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, zaś art. 156 § 1 pkt 5 tej samej ustawy stanowi, iż stwierdza się nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż choć wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego, to jednak nie można jednak z góry wykluczyć, iż do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa może dojść również w przypadku rażącego naruszenia norm proceduralnych. Z taką zaś sytuacja mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie.

Dalej wskazać należy, iż naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (patrz Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004, B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki, wyd. UNIMEX, s. 843).

Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (zob. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa, s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nadaje się do zastosowania w tzw. bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Stwierdzenie nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko, co oznacza, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

W niniejszej sprawie Komendant Powiatowy Policji w G. w osnowie decyzji przyznał sierż. szt. L. L. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r. według stawki wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia tj. dla policjanta posiadającego członków rodziny.

Jednocześnie w uzasadnieniu tejże decyzji wskazano, że zainteresowany nabył uprawnienia do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) październik 2012 r. do dnia (...) listopada 2016 r. zgodnie z art. 92 ustawy o Policji (tj. od momentu nie posiadania lokalu zgodnie z przysługującymi mu normami lokalowymi do chwili zakupu domu jednorodzinnego), jednakże wypłata należności nastąpi najdalej za okres trzech lat wstecz od dnia złożenia przez policjanta wniosku w tej sprawie (art. 107 ust. 3 ustawy o Policji) tj. za okres od (...) września 2014 r. do (...) listopada 2016 r.

W ocenie Sądu tak skonstruowana decyzja organu I instancji w sposób rażący naruszała porządek prawny regulowany między innymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności rażąco naruszała art. 107 § 3 k.p.a. stanowiący, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie winno bowiem wyjaśnić dyspozytywną część decyzji i w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji jest różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to zachodzi rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 1999 r. sygn. IV SA 935/98, LEX nr 47268 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 14 grudnia 20156 r., sygn. I SA/Gd 1265/16 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 29 maja 2021 r., sygn. II SA/Ol 289/12 - dostępne w Centralnej bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych).

W decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. rozstrzygnięcie przyznające równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r. było w sposób oczywisty i niewątpliwy sprzeczne z jej uzasadnieniem, w którym wskazano, iż wnioskodawcy dochodzona należności zostanie wypłacona nie za okres wskazany w rozstrzygnięciu decyzji (to jest za cały okres objęty zgłoszonym roszczeniem), lecz jedynie za część tego okresu, za która roszczenie o wypłatę równoważnika nie uległo zdaniem organu I instancji przedawnieniu.

Uzasadnienie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. dotyczyło zatem rozstrzygnięcia przyznającego równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) września 2014 r. do (...) listopada 2016 r. oraz odmawiającego wypłaty tej należności pieniężnej za okres od (...) października 2012 r. do (...) września 2014 r.

Inaczej rzecz ujmując z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji można wnioskować, że jego intencją była wypłata równoważnika pieniężnego jedynie za okres trzech lat wstecz od dnia złożenia przez policjanta wniosku, jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zawiera wydany akt administracyjny.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji organu I instancji w sposób oczywisty i widoczny na pierwszy rzut oka nie odpowiadało treści rozstrzygnięcia, co powoduje że akt ten, jako wewnętrznie sprzeczny uznany być musi za wydany z rażącym naruszeniem prawa procesowego.

Powyższe powodowało nadto trwało niewykonalność tak skonstruowanej decyzji, a więc skutkowało zaistnieniem przesłanki nieważności decyzji wskazanej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wykonanie decyzji, która w rozstrzygnięciu przyznaje wnioskodawcy równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r., podczas gdy ze spójnego uzasadnienia prawnego i faktycznego tej decyzji wynika jednoznacznie, że na wnioskodawcy należy wypłacić równoważnik jedynie za okres od (...) września 2014 r. do (...) listopada 2016 r. i jednocześnie odmawia mu się wypłaty tej należności za okres od (...) października 2012 r. do (...) września 2014 r. byłoby niemożliwe, ze względu na wewnętrzną sprzeczność w jej treści, a jednocześnie obarczona tego rodzaju wadą decyzja byłaby niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawa. Inaczej rzecz ujmując tak skonstruowana decyzja nie daje odpowiedzi na pytanie jaką faktycznie kwotę dochodzonej przez skarżącego należności pieniężnej z tytułu równoważnika pieniężnego należy mu wypłacić i jaką kwotę przypadku odmowy wypłaty będzie mógł on wyegzekwować od podmiotu zobowiązanego.

Na problemy wynikające z wadliwego skonstruowania przez organ I instancji poddanej kontroli sądowej decyzji wyraźnie wskazuje także treść, a w szczególności wnioski skargi gdzie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. z (...) września 2020 r. oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za okres od (...) października 2012 r. do (...) listopada 2016 r., a więc odpowiadającej treści rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Dalej wskazać należy, że rażące uchybienie organu I instancji w całości recypował do swojego rozstrzygnięcia Komendant Policji, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji pomimo jej wewnętrznej sprzeczności.

Co za tym idzie także decyzja organu odwoławczego obarczona była wskazanymi wyżej wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji, w której rozstrzygnięcie i uzasadnienie będą ze sobą spójne, co umożliwi tak organowi odwoławczemu, jak i ewentualnie sądowi dokonanie oceny prawidłowości tak poczynionych ustaleń faktycznych, jak i przyjętej wykładni i sposobu zastosowania prawa materialnego.

Sąd w niniejszym postępowaniu nie rozpoznał zgłoszonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego uznając, iż wobec stwierdzonych uchybień procesowych jakich dopuściły się organy obu instancji byłoby to przedwczesne.

O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.