Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2092044

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 4 lipca 2016 r.
II SA/Po 297/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia (...) marca 2016 r. Nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący K. M. zawarł wniosek o niezwłoczne wstrzymanie wykonania (realizacji) zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji celem uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosił jedynie zarzuty przeciwko decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał w szczególności, że jest właścicielem nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu nie zostały uwzględnione możliwe i bardzo prawdopodobne zagrożenia wywołane przez inwestycję dla jej otoczenia, której oddziaływanie w sposób istotny i nieodwracalny może wpłynąć na możliwość zagospodarowania należących do niego terenów zgodnie z ich przeznaczeniem i zamierzeniami inwestycyjnymi skarżącego. Wskazał, że skutki społeczne i gospodarcze budowy kolejnej stacji będą zdecydowanie negatywne i niesprawiedliwe.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży zatem obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju.

Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Analizując pod tym względem wniosek skarżącego, uznać należy, że nie zawiera on żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku niego. Twierdzenia strony, że budowa inwestycji udaremni i zablokuje możliwość wykorzystania należących do skarżącego terenów zgodnie z ich przeznaczeniem i planami inwestycyjnymi oraz życiowymi, czy obawa, że zablokowane zostaną możliwości wykorzystania terenu na agroturystykę i usługi, co oznacza udaremnienie planowanych inwestycji nie stanowią okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

Wskazać należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące ewentualnego wykorzystania terenu w przyszłości, czy obawy związane z obniżeniem wartości jego działek, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody.

W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wskazał w istocie na czym miałyby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków wykonania decyzji, a tym samym nie wskazał okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek nie zasługuje zatem na uwzględnienie, co skutkuje jego oddaleniem.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.