Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976903

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 22 grudnia 2015 r.
II SA/Po 20/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.).

Sędziowie WSA: Danuta Rzyminiak-Owczarczak, Izabela Paluszyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) 2014 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do przedłożenia dokumentów

I.

uchyla zaskarżone postanowienie,

II.

zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych,

III.

przyznaje radcy prawnemu J.W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) 2014 r., nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: Inspektor Powiatowy, PINB), po rozpoznaniu wniosku T. K. z dnia 3 kwietnia 2014 r., odmówił wnioskodawcy przywrócenia terminu do wykonania nakazów określonych w postanowieniu (...) z dnia (...) 2014 r.

Powyższe postanowienie z dnia (...) 2014 r. zostało uchylone przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia (...) 2014 r., nr (...).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. postanowieniem z dnia (...)2014 r., nr (...) ponownie odmówił T. K. przywrócenia terminu do wykonania nakazów określonych w postanowieniu (...) z dnia (...) 2014 r.

Uzasadniając rozstrzygniecie organ wyjaśnił, iż dnia 29 lipca 2013 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie wykonania wylewki betonowej pod budowę wiaty o wymiarach w planie 5,7 x 3,07 na działce nr ewid. (...) położonej przy ul. A. 1 w R., gmina K. W toku postępowania ustalono, że inwestor T. K. zrealizował w 2013 r. na wyżej wskazanej działce jako samowolę budowlaną budynek gospodarczy w konstrukcji o wymiarach w planie 5,7 x 3,07 m.

Wobec powyższego postanowieniem z dnia (...) 2014 r., (...) wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Inspektor Powiatowy nakazał inwestorowi przedłożenie w ustawowym terminie 30 dni ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej wyżej inwestycji (z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru), oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkicu obiektu wraz z opisem oraz projektu zagospodarowania działki. Postanowienie z dnia (...)2014 r. doręczono T. K. w trybie art. 44 § 4 k.p.a.

Pomimo upływu terminu określonego w postanowieniu z dnia (...) 2014 r., zobowiązany nie przedłożył żądanych dokumentów warunkujących legalizację samowolnie wybudowanego obiektu.

Dalej wyjaśniono, iż w związku z wnioskiem T. K. z dnia 3 kwietnia 2014 r., o przywrócenie terminu do wykonania nakazów określonych w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r. Inspektor Powiatowy, wezwaniem z dnia 21 sierpnia 2014 r., zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci budynku gospodarczego w konstrukcji o wymiarach w planie 5,7 x 3,07 m. na działce na działce nr ewidencyjny (...) położonej przy ul A. w R., oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkicu obiektu wraz z opisem oraz projektu zagospodarowania działki w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania.

Odpowiadając na wezwanie organu T. K. wnioskiem z dnia 11 września 2014 r. wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na brak ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej ww. inwestycji. Ponadto T. K. wskazał na problemy z uzyskiem mapy zasadniczej.

W dalszej części uzasadnienia Inspektor Powiatowy zauważył, iż zgodnie art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Tymczasem T. K. wnosząc prośbę o przywrócenie terminu nie dopełnił czynności, dla której był określony termin. Braku tego nie uzupełniono mimo stosownego wezwania. W tej sytuacji kwestia braku winy w uchybieniu terminu nie ma już znaczenia, albowiem pan T. K. składając wniosek o przywrócenie terminu nie dopełnił czynności, dla której był określony termin.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. K. kwestionując sposób prowadzenia postępowania przez Inspektora Powiatowego i pracowników organu oraz nierówne traktowanie stron postępowania przez organ. Podniósł, iż w momencie składania wniosku o przywrócenie terminu nie został pouczony przez organ o konieczności dokonania czynności, której dotyczył ten wniosek. Ponadto zakreślony czas do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy był zbyt krótki o czym Powiatowy Inspektor powinien wiedzieć.

Po rozpoznaniu zażalenia Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB lub Inspektor Wojewódzki) postanowieniem z dnia (...) 2014 r., nr (...) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Mianowicie zainteresowany musi:

1)

uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

2)

równocześnie dopełnić czynności, dla której określony był termin oraz

3)

wnieść prośbę o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Przesłanki te muszą wystąpić łącznie, a przez to brak choćby jednej z nich uniemożliwia organowi administracji publicznej pozytywne rozpatrzenie wniesionej przez zainteresowanego prośby.

Inspektor Wojewódzki stwierdził, że T. K. w podaniu z dnia 3 kwietnia 2014 r. zawarł prośbę o przywrócenie terminu określonego w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia (...) 2014 r.; sygn. (...), to jest terminu do przedłożenia dokumentów szczegółowo określonych w rozstrzygnięciu tego postanowienia. Ponadto wnoszący tę prośbę uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (podanie z dnia 3 kwietnia 2014 r.), a w podaniu z dnia 2 maja 2014 r. wykazał, że prośbę o przywrócenie terminu wniósł w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Niemniej wraz z tą prośbą, mimo stosownego wezwania organu pierwszej instancji T. K. nie spełnił trzeciego z ustawowych wymogów przywrócenia terminu, czyli nie dopełnił on w ogóle czynności, dla której określony był termin tzn. nie przedłożył żadnego z dokumentów szczegółowo wskazany przez Inspektora Powiatowego w wezwaniu z dnia 21 sierpnia 2014 r. Tym samym organ I instancji podjął jedyne prawnie dopuszczalne w takiej sytuacji rozstrzygnięcie (art. 59 § 1 k.p.a.).

Skargę na powyższe postanowienie wniósł T. K. kwestionując kompetencje pracowników administracji publicznej oraz podnosząc, iż wykonanie czynności w terminie wskazanym przez organ I instancji było całkowicie niemożliwe bowiem nierealne jest uzyskanie w starostwie powiatowym map w terminie 30 dni. Podniósł także, iż nie miał możliwości odebrania postanowienia Inspektora Powiatowego z dnia (...) 2014 r. Nie wiedział, że takie postanowienie zostało wydane. Zarzucił nadto, iż w podobnej sprawie Inspektor Powiatowy zupełnie inaczej traktował drugą stronę postępowania, był wobec niej "dyspozycyjny", umożliwiając jej wykonanie nałożonych obowiązków Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2015 r. uczestnik postępowania S. R. zakwestionował oświadczenia skarżącego dotyczące jego stanu majątkowego, a ponadto zarzucił skarżącemu fałszowanie dokumentów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie można zgodzić się z całością argumentacji w niej podniesionej.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania go z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W ocenie Sądu postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, zgodnie z którym termin przedłożenia wymaganych dokumentów o jakim mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nie ma charakteru materialnoprawnego, lecz jest terminem procesowym.

Dalej zauważyć należy, iż inaczej niż w przypadku terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, termin na wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego został przez ustawodawcę ściśle określony i wynosi 30 dni. Termin ten rozpoczyna bieg od następnego dnia po dniu skutecznego doręczenia inwestorowi (lub jego pełnomocnikowi, jeżeli ten został ustanowiony) postanowienia.

Pomimo, iż określony w ustawie Prawo budowlane termin złożenia wymaganych dokumentów został tak zapisany, jak gdyby organ nie miał żadnych możliwości ustalenia innego terminu ani też jego przedłużenia lub skrócenia, to jednak wobec stwierdzenia, iż jest to termin procesowy oczywistym jawi się, iż może on być przez organ przedłużany, stosownie do uznania organu z jego woli i z urzędu bądź też może zostać wydłużony na żądanie stron jeżeli zachodzą ku temu szczególne okoliczności.

Powyższe wynika także z zasady racjonalności prawodawcy, albowiem nie sposób przyjąć, by sprawca samowoli budowlanej o mniejszym ciężarze gatunkowym, niż określona w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który wybudował obiekt bez wymaganego zgłoszenia miał być traktowany bardziej restrykcyjnie niż sprawca samowoli budowlanej, który wybudował obiekt bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym trzeba, iż nie można adresata zarówno postanowienia wydanego w trybie art. 48 ust. 3, jak i art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. obciążać negatywnymi skutkami niewykonania w terminie nałożonych obowiązków, jeżeli przyczyny tego były od niego niezależne, a wynikały na przykład z przedłużania się postępowania w przedmiocie warunków zabudowy w następstwie korzystania przez inne strony tegoż postępowania z przysługujących im środków zaskarżenia.

Co za tym idzie uznać należy, iż organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 49b Prawa budowlanego zasadniczo jest związany ustaleniem ustawowym, że termin ten wynosi 30 dni i tak też musi określić termin wykonania obowiązków w postanowieniu wydawanym na podstawie art. 49b ust. 2, to jednak nie ma prawnych przeszkód, aby na podstawie uzasadnionego wniosku inwestora organ postanowieniem orzekł o jego przedłużeniu.

Jak wskazuje się w nauce prawa, a który to pogląd sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela możliwe, a czasem nawet wskazane, jest także wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., aby umożliwić inwestorowi uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Buliński Kamil, Despot-Mładanowicz Arkadiusz, Filipowicz Tomasz, Kosicki Artur, Rypina Mariusz, Wincenciak Mirosław, Prawo budowlane. Komentarz, LEX 2014, teza 9 do art. 49b).

Warunkiem skutecznego złożenia wniosku o przedłużenie terminu do przedłożenia wymaganych dokumentów, względnie o zawieszenie postępowania legalizacyjnego jest przy tym złożenie wniosku przed upływem terminu wskazanego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowanego (por. por. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Buliński Kamil, Despot-Mładanowicz Arkadiusz, Filipowicz Tomasz, Kosicki Artur, Rypina Mariusz, Wincenciak Mirosław, Prawo budowlane. Komentarz, LEX 2014, teza 23 do art. 48).

Złożenie tegoż wniosku o przedłużenie terminu, względnie o zawieszenie postępowania ma przy tym istotne znaczenie prawne, albowiem niedopuszczalne jest wydanie decyzji o rozbiórce samowoli, w sytuacji gdy nie upłynął termin o którym mowa w art. 49b ust. 2, względnie w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Ewentualne zawieszenie postępowania legalizacyjnego przed upływem terminu wyznaczonego do przedłożenia określonych dokumentów na podstawie art. 49b ust. 2 względnie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego skutkować zaś będzie zgodnie z art. 103 k.p.a. wstrzymaniem biegu tego terminu i co za tym idzie niedopuszczalnością orzeczenia o rozbiórce.

Skoro termin określony art. 49b ust. 2 prawa budowlanego ma charakter procesowy, to w pełni mają w stosunku do niego zastosowanie przepisy k.p.a, w tym dotyczące jego przywrócenia.

Zgodnie z art. 58 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2), a przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie zastosował zatem w kontrolowanej sprawie powyższy przepis w tym w szczególności art. 58 § 2 zdanie drugie k.p.a., jednakże przeoczył wynikającą z przedstawionej wyżej wykładni art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego okoliczność, iż czynnością o przywrócenie terminu, do dokonania której może wnosić adresat postanowienia wydanego na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego może być zarówno wykonanie obowiązków nałożonych tym postanowieniem, jak i złożenie wniosku o przedłużenie terminu do wykonania tych obowiązków, względnie wniosku o zawieszenie postępowania legalizacyjnego w okresie biegu terminu wyznaczonego do przedłożenia określonych dokumentów.

W następstwie powyższego przeoczenia organ wadliwie odczytał treść wniosku skarżącego o przywrócenie terminu uznając, że jest to wniosek o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentów do jakich złożenia został on zobowiązany w postanowieniu PINB z dnia (...) 2014 r., w sytuacji, gdy jak jednoznacznie wynika z treści pism skarżącego, w tym w szczególności z jego pisma z dnia 11 września 2014 r. wniósł on nie o przywrócenie terminu do przedłożenia dokumentów, lecz o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, ze względu na niemożność uzyskania ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej przedmiotowej inwestycji oraz problemy z uzyskiem mapy zasadniczej.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż przesłanką wszelkich rozstrzygnięć organów administracji winny być kompletne ustalenia faktyczne. Zasada powyższa wynika wprost z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i znajduje zastosowanie nie tylko do wydawanych w toku postępowania administracyjnego decyzji, lecz również w stosunku do innych orzeczeń, w tym postanowień.

Zasadniczą przesłanką faktyczną wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony, w tym wniosku o przywrócenie terminu jest zaś ustalenie przedmiotu żądania strony, w tym w szczególności ustalenie, o przywrócenie terminu do jakiej czynności wnosi strona, któremu to wymogowi WWINB jak wykazano powyżej nie sprostał.

Przypomnieć bowiem trzeba, że w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji nie jest związany nawet podaną podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę co do jej istoty, w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. Nie ma przy tym decydującego znaczenia również tytuł pisma, wobec czego organ obowiązany jest wyjaśnić rzeczywistą wolę skarżącego, także udzielając mu przy tym niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1994 r., III SA 1111/93, z dnia 17 września 1992 r., IV SA 949/92, z dnia 2 marca 1987 r., sygn. III SA 92/87, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. III SA 1503/03 i w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r., sygn. II SA/Po 232/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Stąd też podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżone postanowienie WWINB.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dodanym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przepis ten znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 2 w zw. z art. 1 pkt 27 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przepisie tym wskazano bowiem, iż przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, zaś aktualne brzmienie nadane zostało art. 119 p.p.s.a. właśnie przez art. 1 pkt 27 ustawy nowelizującej.

Ponownie rozpoznając sprawę WWINB winien wziąć pod uwagę przedsatwione w niniejszym uzasadnieniu wywody, a w szczególności uwzględnić, iż skarżący złożył dopuszczalny prawnie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania legalizacyjnego w okresie biegu terminu określonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego i dopełnił czynności, dla której określony był termin składając w piśmie z dnia 11 września 2014 r. formalny wniosek o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania ostatecznej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

Odnosząc się do pozostałych podnoszonych w skardze zarzutów wskazać natomiast należy, iż okazały się one bezzasadne, albowiem skarżący w żaden sposób nie podważył prawidłowości dokonanego w trybie art. 44 k.p.a. doręczenia mu postanowienia z dnia (...) 2014 r. nakładającego na niego określone obowiązki w postępowaniu legalizacyjnym.

Jakiegokolwiek związku z niniejszym postępowaniem nie miały natomiast zarzuty dotyczące tego, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rzekomo zupełnie inaczej traktował drugą stronę postępowania w podobnej sprawie, albowiem przedmiotem kontroli orzekającego w niniejszej sprawie Sądu jest wyłącznie objęte skargą postanowienie, a nie prawidłowość wcześniejszych działań nadzoru budowlanego w innych sprawach. Co za tym idzie Sąd orzekając w sprawie odnosić się może wyłącznie do tego konkretnego postępowania administracyjnego, w którym zapadło zaskarżone orzeczenie.

Jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy nie miały także gołosłowne zarzuty skarżącego dotyczące niekompetencji i nieuczciwości pracowników administracji publicznej prowadzących postępowania, w których skarżący jest uczestnikiem.

Oczywiście nieprzydatne dla rozpoznania niniejszej sprawy okazały się także argumenty podnoszone w piśmie procesowym uczestnika postępowania S. R., który ograniczył się do zakwestionowania przyznania skarżącemu prawa pomocy oraz zarzucenia mu fałszowania dokumentów w innych postępowaniach. Podkreślić w tym miejscu należy, iż na gruncie przepisów normujących postępowanie przed sadami administracyjnymi stronom i uczestnikom postępowania nie służy prawo kwestionowania nie dotyczących ich bezpośrednio rozstrzygnięć w przedmiocie przyznania prawa pomocy, co wynika wprost z art. 252 § 3 p.p.s.a. stanowiącego, że postanowienie o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek, a środek zaskarżenia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zakresie zwrotu skarżącemu uiszczonego wpisu oraz art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.). w zakresie przyznanego pełnomocnikowi zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.