Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723965

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 31 lipca 2019 r.
II SA/Po 193/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Elwira Brychcy.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2019 r. sprawy ze skargi k.c. na decyzję Wojewody z dnia (...) grudnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wojewoda decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) działając na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, zwanej dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania k.c. reprezentowanego przez radcę prawnego Z. S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z (...) września 2018 r. znak (...), (...) w sentencji której orzeczono: ograniczyć sposób korzystania z gruntu o pow. 4023 m2 oznaczonego na załączniku graficznym niniejszej decyzji kolorem żółtym jako pas technologiczny, będącego częścią nieruchomości położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr (...) o pow. 1,8083 ha w obrębie 0150 (...), zapisanej w KW nr (...), stanowiącej współwłasność M. N. do (...) części oraz małżonków A. i i k.c. do (...) części, poprzez zezwolenie (...) S.A. w G. na korzystanie z opisanego gruntu w celu przebudowy linii napowietrznej dwutorowej 110 kV relacji (...) oraz (...), polegającej na podwyższeniu konstrukcji słupa demontażu przewodów roboczych AFL-6 185 mm˛ wraz z izolacją oraz montażu nowych przewodów AFLs10-300 mm˛ wraz z izolacją a także na wymianie łańcuchów izolatorowych na łańcuchy typu ŁPA.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2017 r. uzupełnionym pismem z dnia 5 stycznia 2018 r. (...) S.A. z siedzibą w G., reprezentowana przez pełnomocnika M. T. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. o wydanie na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, dalej u.g.n.) decyzji o udzieleniu na rzecz (...) S. A. w G. zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z gruntu o pow. 4023 m˛ tj. z części nieruchomości położonej w K., oznaczonej w obrębie (...) jako działka nr (...) o pow. 1,8083 ha zapisanej w Kw nr (...) (...), stanowiącej współwłasność M. N. do (...) części oraz małżonków A. i k.c. do (...) części, w celu przebudowy linii napowietrznej dwutorowej 110 kV relacji (...) oraz (...). Wnioskodawca wskazał, że istnieje pilna potrzeba wykonania planowanej inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Modernizacja linii WN 110 kV wprowadzenie do GPZ K. - Centrum". Wnioskodawca podał iż na powyższej nieruchomości zostaną przeprowadzone czynności wymiany przewodów roboczych na nowe przewody typu AFLs10-300 mm˛ w celu zwiększenia obciążalności prądowej linii dla temperatury pracy przewodów +80 stopni C oraz nastąpi wymiana łańcuchów izolatorowych.

Do wniosku załączono dokumenty odzwierciedlające proces negocjacji między współwłaścicielami a (...) S.A. w G. w sprawie udzielenia przez nich zgody na przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość opisanej inwestycji oraz dokumenty dotyczące charakteru projektowanych prac budowlanych. Wynika z nich, że prowadzone rozmowy nie doprowadziły do uzyskania konsensusu.

W sprawie ustalono, że współwłaścicielami działki nr (...) o pow. 1,8083 ha w obrębie (...), zapisanej w KW nr (...) są M. N. do (...) części oraz małżonkowie A. i k.c. do (...) części we wspólności ustawowej małżeńskiej. Przez powyższą nieruchomość przebiega pas eksploatacyjny linii napowietrznej elektroenergetycznej WN 110 kV.

Przebiegająca przez przedmiotową działkę linia została wybudowana w 1975 r. Decyzją Prezydium Powiatowej Rady N. w K. nr (...) z dnia 23 listopada 1970 r. zatwierdzony został plan realizacyjny linii 110 kV. Decyzją z dnia 11 lipca 1972 r. nr (...) Prezydium Miejskiej Rady N. w K. zezwoliło Zakładowi Energetycznemu w K. na budowę napowietrznej linii energetycznej 110 kV do stacji trans-rozdz. A-1 w K. Zgodnie z decyzją linia miała zostać przeprowadzona na nieruchomościach właścicieli lub użytkowników wymienionych w treści tego dokumentu.

Zgodnie z projektem technicznym z maja 1971 r. oraz decyzją z dnia 11 lipca 1972 r. inwestorem był Zakład Energetyczny K. Na podstawie dokumentów dotyczących kolejnych przekształceń przedsiębiorstwa państwowego, w skład którego wchodził Zakład Energetyczny K., ustalono, że (...) S.A. nabyła majątek należący uprzednio do Zakładu Energetycznego K., jest zatem jako właściciel linii energetycznej 110 kV upoważniona do złożenia wniosku o zezwolenie na korzystanie z przedmiotowej nieruchomości w celu przebudowy tej linii.

Projekt inwestycji (dokumentacja projektowa sporządzona przez W. Biuro Projektów w październiku 2013 r., mapy przedstawiające obszar wnioskowanego sposobu korzystania z nieruchomości z maja 2016 r. i z grudnia 2017 r.) przygotowywany był pod nazwą "Modernizacja linii WN 110 kV", jednakże zakres prac w niej przewidzianych wskazuje, iż faktycznie obejmować ona będzie przebudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), który stanowi, iż przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Inwestycja przebudowy objęta niniejszym postępowaniem ma polegać na demontażu przewodów roboczych (fazowych) AFL-6 185 mm˛ wraz z izolacją na istniejących dotychczas na gruncie słupach (za wyjątkiem dwóch słupów przeznaczonych do podwyższenia) oraz montażu nowych przewodów AFLs10-300 mm˛ wraz z izolacją w celu zwiększenia obciążalności prądowej linii dla temperatury pracy przewodów +80 stopni C. Nadto przewiduje się wymianę łańcuchów izolatorowych, w tym na czterech słupach nastąpi wymiana na łańcuchy typu ŁPA przez co zwiększy się odległość izolacyjna oraz przewiduje się dodanie tłumików do urządzeń znajdujących na linii w ramach ochrony przeciwdrganiowej. Powyżej opisane prace wprowadzają do budowli nieistniejące uprzednio elementy, prace te nie zmierzają do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu budowlanego, ale powodują zmianę parametrów technicznych i użytkowych całego urządzenia liniowego.

Według załączonej dokumentacji projektowej w ramach dokonywanej przebudowy na działce nr (...) o pow. 1,8083 ha w obrębie (...) zostanie wykonana powyżej opisana wymiana przewodów roboczych oraz nastąpi wymiana łańcuchów izolatorowych na łańcuchy typu ŁPA.

Z wypisu z planu miejscowego sporządzonego przez Wydział Budownictwa, Architektury i Urbanistyki Urzędu Miejskiego w K. z dnia 30 listopada 2017 r. znak (...) zgodnie z "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego linii 110 kV Zawodzie - Rajsków zatwierdzonym uchwałą Nr XLIII/533/2017 Rady Miejskiej Kalisza z dnia 28 września 2017 r. (Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego z dnia 9 października 2017 r. poz. 6463) oraz wyrysu z tego planu działka nr (...) w obrębie 0150 (...) jest w częściach objęta zakresami następujących jednostek bilansowych: 9.R z przeznaczeniem pod tereny rolne, 10.E, 11.E z przeznaczeniem pod tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka, 6.KDL, 7.KDL z przeznaczeniem pod tereny dróg publicznych klasy lokalnej a w części nie jest objęta planem.

Teren rolny oznaczony symbolem 9.R posiada podstawowe przeznaczenie - tereny rolnicze, jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się lokalizację obiektów melioracji wodnych, przeciwpowodziowych i przeciwpożarowych (§ 21 powoływanej uchwały). Teren oznaczony symbolem 10.E, 11.E posiada w planie przeznaczenie podstawowe - obiekty i urządzenia budowlane związane z elektroenergetyką (§ 29 powoływanej uchwały). Teren oznaczony symbolem 6.KDL, 7.KDL posiada w planie przeznaczenie podstawowe drogi publiczne klasy lokalnej (§ 26 powoływanej uchwały).

Dla terenów tych plan w zakresie zasad kształtowania zabudowy przewiduje zakaz realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury, (§ 21, § 29 powoływanej uchwały, poza terenami przeznaczonymi pod drogi) oraz obiektów budowlanych infrastruktury technicznej (§ 21, § 26, § 29 powoływanej uchwały)

Przez infrastrukturę techniczną należy tu rozumieć obiekty i związane z nimi urządzenia, służące do przesyłania wody, ścieków sanitarnych i deszczowych, energii elektrycznej, gazu, informacji drogą teletechniczną oraz wszelkie obiekty i urządzenia komunikacji (§ 3 pkt 13 powoływanej uchwały). Plan (§ 15 uchwały) przewiduje, iż w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się:

1) utrzymanie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej;

2) możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi;

3) ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów wzdłuż obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Plan ustala (§ 14 uchwały) pas technologiczny o szerokości 20 m (po 10 m po obu stronach osi linii) dla linii 110 kv na terenach oznaczonych symbolami 1.MNU, 2.MNU, 3.MNU, 4.MNU, 5.MNU, 6.MNU, 7.MNU, 1.R, 2.R, 3.R, 4.R, 5.R, 6.R, 7.R, 8.R, 9.R, 10.R, 11.R, 1.ZP, 2.ZP, 3.ZP, 4.ZP, 5.ZP,6.ZP, 1.ZŁ, 1.WS, 2.WS, 3.WS, 4.WS, 1.KDG, 1.KDL, 2.KDL, 3.KDL, 4.KDL, 5.KDL, 6.KDL, 7.KDL, 1.KDW, 1.KDX, 2.KDX, 1.E, 2.E, 3.E, 4.E, 5.E, 6.E, 7.E, 8.E, 9.E, 10.E, 11.E, 12.E, 13.E, 14.E. Zgodnie z zapisami uchwały (§ 3 pkt 7) przez użyte w uchwale sformułowania:

- "linia 110 kV" - należy rozumieć dwutorową, napowietrzną linię elektroenergetyczną o napięciu znamionowym 110 kV relacji (...), składającą się z konstrukcji wsporczych i podwieszonych na nich przewodów;

- "Oś linii 110 kV" - należy rozumieć linię wyznaczającą na rysunku planu oś przebiegu linii 110kV relacji (...);

- "pas technologiczny" - należy rozumieć obszar położony wzdłuż osi linii, w którym dopuszcza się prowadzenie wszelkich robót budowlanych związanych z linią elektroenergetyczną oraz jej eksploatacją, wraz z ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu terenu, wynikającymi z przepisów planu oraz przepisów odrębnych.

Oznaczenie graficzne osi linii 110 kV wraz z pasem technologicznym o szerokości 20 m (po 10 m po obu stronach osi linii) przedstawionej na rysunku planu stanowi obowiązujące ustalenie planu (§ 4 powoływanej uchwały). Zgodnie z zapisem § 14 w pasie technologicznym obowiązuje:

a) zakaz realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury oraz obiektów budowlanych infrastruktury technicznej,

b) zakaz tworzenia hałd i nasypów,

c) zakaz nasadzania roślinności wysokiej,

d) dopuszczenie lokalizowania obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi,

e) dopuszczenie wykonywania napraw oraz prac remontowych i konserwacyjnych na linii 110 kV, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Prezydent Miasta K. ustalił, na podstawie map z załączonej dokumentacji projektowej oraz wyrysu z powyższego planu, iż przez działkę nr (...) w obrębie (...) przebiega oś linii 110 kV, a część działki nr (...) o pow. 4023 m2 (oznaczona w załączniku decyzji kolorem żółtym) wraz z przebiegiem tej linii:

- jest objęta granicami powyższego planu i posiada w opisanym planie przeznaczenie 9.R, 10.E, 11.E, 6.KDL, 7.KDL,

- jest mniejsza od objętej granicami planu części działki nr (...),

- jest objęta granicami wskazanego w planie pasa technologicznego.

Z załączonych do wniosku dokumentów dotyczących negocjacji między współwłaścicielami a (...) S.A. w G. wynika, że do dnia złożenia do Prezydenta Miasta K. wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. inwestor nie uzyskał pozytywnej odpowiedzi od współwłaścicieli nieruchomości na złożone przez siebie propozycje wynagrodzenia tytułem ustanowienia służebności przesyłu i uznał, że wyczerpał możliwości negocjacyjne. Przeprowadzenie negocjacji poświadczają skierowane do współwłaścicieli pisma z dnia: 8 września 2016 r., 18 kwietnia 2017 r., 23 maja 2017 r., 28 czerwca 2017 r. wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru.

Prezydent wskazał, że podstawę dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi art. 124 ust. 1- 3 u.g.n. wedle którego: z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac budowlanych. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Art. 124 obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwacyjne, bieżące remonty, czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dokonując oceny złożonego wniosku w świetle obowiązujących przepisów oraz zgromadzonych dokumentów, organ stwierdził, że spełnione zostały przesłanki ustawowe wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia na korzystanie przez wnioskodawcę z nieruchomości opisanej w sentencji decyzji w celu przebudowy linii napowietrznej dwutorowej 110 kV relacji (...), czemu dał wyraz w decyzji z dnia (...) września 2018 r. nr (...) (...)

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł k.c., reprezentowany przez radcę prawnego Z. S. Odwołujący zaskarżył decyzję w całości zarzucając:

1. "Naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.:

1) Art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jedynie pozorne wezwanie strony do wypowiedzenia się w sprawie i pominięcie składanych przez nią zarzutów oraz wniosków, w tym nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do braku umocowania do działania osób w imieniu wnioskodawcy, braku oddalenia wniosków dowodowych strony.

2) Art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo nie zbadania należycie okoliczności podjęcia rzekomych rokowań przez wnioskodawcę, w tym legitymacje osób składających oświadczenia w tym zakresie, charakter podejmowanych czynności, w szczególności pozorności podejmowanych czynności i działania z pozycji "siły" wnioskodawcy, wykluczając podjęcia rokowań w przedmiotowej sprawie.

3) Art. 6 i 8 k.p.a. ze względu na prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny i jednostronny z pominięciem stron, ich twierdzeń i interesów.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.:

1) Art. 124 u.g.n. poprzez jego zastosowania pomimo braku podjęcia rokowań przez wnioskodawcę.

2) Art. 83 k.c. i art. 58 k.c. poprzez uznanie, iż wnioskodawca podjął rokowania podczas, gdy podjęte przez podmiot nieupoważniony działania były jedynie pozorne i zmierzały jedynie do obejścia prawa, tym samym były nieważne, Ponadto organ błędnie ustalił okoliczności dotyczące podjęcia rokowań przez wnioskodawcę i przebieg tych rokowań. "

Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy tj. o odmowie ograniczenia sposobu korzystanie z gruntu lub umorzenie postępowania w sprawie lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Wojewoda opisaną we wstępie decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K.

W uzasadnieniu decyzji organ opisał szczegółowo stan faktyczny i prawny sprawy. Zdaniem Wojewody ziściły się przesłanki uprawniające do wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) w celu przebudowy linii napowietrznej dwutorowej 110 kV relacji (...), polegającej na podwyższeniu konstrukcji słupa demontażu przewodów roboczych AFL-6 185 mm˛ wraz z izolacją oraz montażu nowych przewodów AFLsl0-300 mm˛ wraz z izolacją a także na wymianie łańcuchów izolatorowych na łańcuchy typu ŁPA.

Organ II instancji stwierdził, iż zaplanowana inwestycja mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej art. 124 ust. 1 u.g.n., a to dlatego iż polega ona na przebudowie linii energetycznej, ponadto zastosowane zostaną nowe przewody o większej średnicy - AFLslO - 300 mm˛ wraz z izolacją a także na wymianie łańcuchów izolatorowych na łańcuchy typu ŁPA w celu zwiększenia obciążalności prądowej linii dla temperatury pracy przewodów +80 stopni C oraz nastąpi wymiana łańcuchów izolatorowych.

Warunkiem ustawowym, który musi zostać spełniony, aby możliwe było wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., jest przeprowadzenie przez inwestora rokowań z właścicielem nieruchomości.

Artykuł 124 ust. 3 u.g.n. zawiera jedynie nakaz, aby wydanie zezwolenia poprzedzone zostało rokowaniami z właścicielem o uzyskanie zgody na wykonanie prac, nie wymieniając konieczności umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji publicznej przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej.

Warunkiem są rokowania, a zatem de facto przystąpienie do rozmów w celu osiągnięcia porozumienia, rozwiązania sporu. Przepis ten nie określa formy i czasu prowadzenia rokowań. Rokowania nie oznaczają więc konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Nie osiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 ustawy. Jeżeli zatem, mimo zaproponowania stanowisk strony, nie doszło do umowy, to tym samym rokowania były przeprowadzone, lecz strony nie wyraziły zgody na zawarcie umowy.

Wojewoda wskazał, iż nie sposób zgodzić się z argumentacja strony odwołującej, dotyczącą braku pełnomocnictw do działania w imieniu wnioskodawcy na spółkę (...) S.A. z siedzibą w K., która to spółka a nie osoba fizyczna podejmowała wszelkie czynności. Również proponowane zaproszenia do rokowań określały, iż wnioskodawcę reprezentuje osoba fizyczna a nie wskazana (adres do korespondencji) spółka (...) S.A. z siedzibą w K. co potwierdza dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy.

Odwołujący podnosił, iż działania spółki (...) S.A. z siedzibą w K. nie mogą zostać uznane za podjęcie rokowań w rozumieniu art. 124 u.g.n.

Organ II instancji odnosząc się do powyższych zarzutów wskazał, że w aktach sprawy znajdują się pełnomocnictwa udzielone przez (...) z siedzibą w G., Oddział w K.: 1) o numerze (...) - reprezentowaną ww. spółkę przez prokurentów oddziałowych w K. M. Kit-K. i A. W. udzielone Pani (...), działającej w imieniu firmy: (...) S.A. K. do wykonywania w imieniu i na rzecz (...) w K. czynności reprezentowania w postępowaniach administracyjnych, administracyjno-sądowych, w szczególności podpisywania i składania w jej imieniu wniosków, oświadczeń woli oraz dokonywania innych czynności w sprawach (m.in.): o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124, art, 124a, 124b u.g.n.; prowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Pełnomocnictwo zostało udzielone w związku z opracowaniem dokumentacji techniczno-prawnej dotyczącej realizacji: "Modernizacja linii WN 110 kV, wprowadzenie do GPZ (...) - umowa nr (...)" Pełnomocnictwa udzielono w dniu 13 października 2017 r.

2) o numerze (...) - reprezentowaną ww. spółkę przez prokurentów oddziałowych w K. A. W. i A. P. udzielone Panu M. J. działającemu w imieniu firmy: (...) S.A. K. do wykonywania w imieniu i na rzecz (...) w K. czynności reprezentowania w postępowaniach administracyjnych, administracyjno-sądowych, w szczególności podpisywania i składania w jej imieniu wniosków, oświadczeń woli oraz dokonywania innych czynności w sprawach (m.in.): o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124, art. 124a, 124b u.g.n.; prowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n.

Pełnomocnictwo zostało udzielone w związku z realizacją inwestycji wykonywanych na rzecz (...) S.A. Oddział w K. na podstawie zawartych umów. Pełnomocnictwa udzielono w dniu 14 stycznia 2016 r. i było ważne do dnia 13 stycznia 2017 r.

Wobec powyższego organ II instancji przyjął, iż udzielone pełnomocnictwa są ważne i wydano je celem reprezentowania (...) S.A. z siedzibą w G. w celu przeprowadzenia m.in. rokowań w rozumieniu art. 124 u.g.n.

W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 83 k.c. i art. 58 k.c. w ten sposób, że spółka (...) S.A. z siedzibą w K. choć pozornie podjęła rokowania co do wyrażenia zgody na przeprowadzenie inwestycji nie podjęła rokowań występując z pozycji "siły". Zarówno warunki jak i sama treść służebności została zaproponowana z góry, na wzorach umowy i nie była w ogóle negocjowana. Rzekome rokowania spółki były jedynie ofertą z postanowieniami z góry niemożliwymi do przyjęcia przez stronę zatem nie można w tych okolicznościach przyjąć, iż wnioskodawca podjął rokowania. Sam fakt nie przedłożenia dokumentów umocowania stronie o tym świadczą Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 83 k.c. i art. 58 k.c., organ II instancji wskazał, że nieuzasadnionym jest twierdzenie, iż przeprowadzone rokowania miały charakter rokowań pozornych. Spółka (...) wyjaśniła, że przedstawiała współwłaścicielom nieruchomości stosowne, jasne i klarowne propozycje umownego uregulowania kwestii udostępnienia nieruchomości. Propozycje te kierowane były w formie pisemnej do współwłaścicieli nieruchomości, na właściwy adres czterokrotnie, z zachowaniem odpowiedniego odstępu czasowego, który umożliwiał spokojne rozważenie złożonej propozycji. W ocenie organu wynika z tego jednoznacznie, iż wnioskująca spółka posiadała faktyczną wolę uregulowania w sposób polubowny i dobrowolny na gruncie prawa cywilnego kwestii udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia prac, a co za tym idzie, rokowania nie były przeprowadzone dla pozoru.

Wojewoda nie zgodził się również z zarzutem dotyczącym niewezwania wszystkich stron postępowania oraz braku konsultacji środowiskowych z właściwym organem. Zdaniem Wojewody art. 124 ust. 3 u.g.n. jako stronę postępowania wskazuje właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości do którego wnioskodawca zwraca się o uzyskanie zgody na wykonanie prac w trakcie rokowań. Cytowana ustawa nie wskazuje na konieczność przeprowadzania konsultacji ani na udział właścicieli nieruchomości sąsiednich w przedmiotowym postępowaniu.

Wojewoda wskazał, że w odwołaniu znajdują się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 10 k.p.a. § 1 i 2 k.p.a., art. 7 i 77 k.p.a., art. 6 i 8 k.p.a. Organ II instancji stwierdził, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

W skardze do WSA k.c. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie decyzji Wojewody i orzeczenie co do istoty sprawy tj. o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z gruntu lub umorzenie postępowania w sprawie lub ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżanej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.:

1) Art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez w ogóle nie wezwanie strony do wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez organ II instancji pozbawiając tym samym strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu.

2) Art. 8 w zw. z art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak powiadomienie o zakończeniu postępowania przed wydaniem decyzji i umożliwieniu czynnego udziału, w szczególności w okolicznościach, iż został podniesiony zarzut względem organu I instancji pozorności wezwanie strony do wypowiedzenia się w sprawie i pominięcie składanych przez nią zarzutów oraz wniosków, w tym nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do braku umocowania do działania osób w imieniu wnioskodawcy, braku konieczności podjęcia konsultacji środowiskowych, braku oddalenia wniosków dowodowych strony.

3) Art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo nie zbadania należycie okoliczności podjęcia rzekomych rokowań przez wnioskodawcę, w tym legitymacje osób składających oświadczenia w tym zakresie, charakter podejmowanych czynności, w szczególności pozorności podejmowanych czynności i działania z pozycji "siły" wnioskodawcy, wykluczając podjęcia rokowań w przedmiotowej sprawie.

4) Art. 7 i 77 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1094 k.c. oraz art. 95 i 96 k.c. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i przyjęciu, iż: "(...) S.A. z siedzibą w G., oddział w K. reprezentowany przez prokurentów oddziałowych w K.: M. K. K., A. W. udzieliła p. M. T. pełnomocnictwa nr (...) umocowując ją do wykonywania w imieniu i na rzecz (...) S.A oddział w K. (...)", " Ponadto w aktach sprawy znajdują się, odpowiednio - pełnomocnictwo nr (...) udzielone przez (...) S.A. oddział w K. (...) do reprezentowania w postępowaniach administracyjnych w związku z realizowaną inwestycją na rzecz ww. spółki." (s. 3 uzasadnienia decyzji) mimo, że wszelkie upoważnienia udzielone przez prokurentów oddziału spółki nie mają skutku względem całej spółki z siedzibą w G., gdyż prokura oddziałowa jest ograniczona do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa i nie może wykazywać umocowania do działania w imieniu spółki (...) S.A. z siedzibą w G., która to spółka jest jednostką organizacyjną zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie.

5) Art. 6 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego ze względu na prowadzenie postępowania w sposób tendencyjny i jednostronny z pominięciem stron, ich twierdzeń i interesów.

6) Art. 7a w zw. z art. 81a Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rozstrzyganie wszystkich wątpliwości interpretacyjnych wyłącznie na niekorzyść strony, w szczególności wątpliwości co do treści normy z art. 83 k.c. i 58 k.c.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mający istotny wpływ na rozstrzygniecie tj.:

1) Art. 124 Ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (tj. z dnia 14 grudnia 2017 r. Dz. U. z 2018 r. poz. 121) poprzez jego zastosowania pomimo braku podjęcia rokowań przez wnioskodawcę.

2) Art. 83 k.c. i art. 58 k.c. poprzez uznanie, iż wnioskodawca podjął rokowania podczas, gdy podjęte przez podmiot nieupoważniony działania były jedynie pozorne i zmierzały jedynie do obejścia prawa, tym samym były nie ważne.

3) Art. 1094 k.c. oraz art. 95 i 96 k.c. poprzez przyjęcie, iż podejmowane wymiennie czynności przez dwa podmioty (...) S.A. z siedzibą w G. oraz (...) S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. są tożsame i należycie umocowane, a zatem ważne, zarówno w zakresie prowadzenia postępowania, podjęcia rokowań, złożenia dokumentów i propozycji.

4) Art. 64 ust. 1,2,3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 140 i 143 k.c. w zw. z art. 124 Ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. poprzez przyjęcie, iż pojęcie "rokowań" można rozumieć szeroko, mimo, iż wywłaszczenie w drodze art. 124 u.o.g.n jako wyjątek od zasady własności należy interpretować wąsko, a charakter rokowań, który jest niedookreślony, winien podlegać szczególnej kontroli.

Skarżący podniósł, że organ błędnie ustalił okoliczności dotyczące podjęcia rokowań przez wnioskodawcę i przebieg tych rokowań. Organ również błędnie przyjął, iż z uwagi na brak zgody na skutek rokowań, których istnienie strona kwestionuje, nie było konieczności podejmowania rokowań względem wszystkich współwłaścicieli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przeprowadzona w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu, który by uzasadniał uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia (...) grudnia 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 10 września 2018 r., w której orzeczono: ograniczyć sposób korzystania z gruntu o pow. 4023 m˛ oznaczonego na załączniku graficznym niniejszej decyzji kolorem żółtym jako pas technologiczny, będącego częścią nieruchomości położonej w K., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr (...) o pow. 1,8083 ha w obrębie (...), zapisanej w KW nr (...), stanowiącej współwłasność M. N. do (...) części oraz małżonków A. i i k.c. do (...) części, poprzez zezwolenie (...) S.A. w G. na korzystanie z opisanego gruntu w celu przebudowy linii napowietrznej dwutorowej 110 kV relacji (...), polegającej na podwyższeniu konstrukcji słupa demontażu przewodów roboczych AFL-6 185 mm˛ wraz z izolacją oraz montażu nowych przewodów AFLsl0-300 mm˛ wraz z izolacją a także na wymianie łańcuchów izolator owych na łańcuchy typu ŁPA.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 124 ust. 1 u.g.n., stosownie do którego starosta wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie przewodów i urządzeń, o których mowa w tym przepisie, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyrazi na to zgody. Takie ograniczenie może nastąpić jedynie zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości w celu uzyskania zgody na wykonanie prac wymienionych w ust. 1 art. 124 ustawy. Decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości i z tego względu ma charakter wyjątkowy. Musi ona zatem ściśle określać zakres ograniczenia prawa własności, tj. w sposób jasny musi z niej wynikać, nie tylko jednoznaczny przebieg inwestycji, ale i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w granicach niezbędnych do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyjaśnić nadto należy, że ustawodawca umożliwia przymusowe, wbrew woli właściciela nieruchomości, ograniczenie jego uprawnień właścicielskich na zrealizowanie inwestycji celu publicznego, zarówno gdy podmiot ten nie wyraża na to zgody, jak i w sytuacji gdy nie dojedzie do porozumienia z inwestorem co do ekwiwalentu pieniężnego za uszczuplenie jego praw. Ponadto celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie, albo też którędy konkretnie będzie przebiegać, gdyż kwestie te powinny być sprecyzowane uprzednio, albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, albo w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. ma jedynie umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego, w razie braku porozumienia z właścicielem nieruchomości.

W opinii Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli sądowej posiada wszystkie wskazane wyżej elementy.

I tak, nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego (przebudowę istniejącej linii), co powoduje, że jej realizacja może być poprzedzona wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 124 u.g.n. Wbrew zarzutom skargi nie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej czy przeprowadzania konsultacji z sąsiadami, mieszkańcami. Wnioskodawca (...) S.A. wskazał, że istnieje pilna potrzeba wykonania inwestycji celu publicznego p.n. "Modernizacja linii WN 110 kV- wprowadzenie do GPZ (...)". Inwestor określił zakres robót podając, że polegać będą na wymianie przewodów roboczych na nowe przewody typu AFLs10-300 mm˛ (przebudowie napowietrznej linii energetycznej) w celu zwiększenie obciążalności prądowej linii dla temperatury pracy przewodów +80 stopni C praz wymianie łańcuchów izolatorowych. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Okolicznością niesporną i właściwie opisana przez organ II instancji było uznanie, że planowane roboty, które dotyczą obiektu liniowego a nie jego fragmentu polegające na wymianie przewodów roboczych i izolatorowych w celu zwiększenie obciążalności prądowej linii oraz podwyższeniu stanowisk słupowych nr 5 i 8 przekraczają zwykłe prace konserwacyjne, bieżące remonty, nie polegają jedynie na odtworzeniu stanu pierwotnego inwestycji i tym samym stanowią przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b.

Okolicznością bezsporną pozostaje również, iż działka nr (...) obręb (...) objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej Kalisza z dnia 28 września 2017 r. nr XLIII/533/2017 (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego z 9.10.2017 poz. 6463) tj. następujących jednostek bilansowych 9.R z przeznaczeniem pod tereny rolne, 10.E, 11.E z przeznaczeniem pod tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka, 6.KDL, 7.KDL z przeznaczeniem pod tereny dróg publicznych klasy lokalnej a w części nie jest objęta planem. Dla ww. terenów m.p.z.p. w zakresie zasad kształtowania zabudowy przewiduje zakaz realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury, (§ 21, § 29 powoływanej uchwały, poza terenami przeznaczonymi pod drogi) oraz obiektów budowlanych infrastruktury technicznej (§ 21, § 26, § 29 powoływanej uchwały). Plan (§ 15 uchwały) przewiduje, iż w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się:

1) utrzymanie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej;

2) możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi;

3) ograniczenia w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenów wzdłuż obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Jak wynika z § 14 m.p.z.p. plan ustala pas technologiczny o szerokości 20 m (po 10 m po obu stronach osi linii) dla linii 110 kv na terenach oznaczonych symbolami m.in. 6.KDL, 7.KDL, 10.E. i 11.E. Oznaczenie graficzne osi linii 110 kV wraz z pasem technologicznym o szerokości 20 m (po 10 m po obu stronach osi linii) przedstawionej na rysunku planu stanowi obowiązujące ustalenie planu (§ 4 powoływanej uchwały). Zgodnie z zapisem § 14 w pasie technologicznym obowiązuje:

a) zakaz realizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury oraz obiektów budowlanych infrastruktury technicznej,

b) zakaz tworzenia hałd i nasypów,

c) zakaz nasadzania roślinności wysokiej,

d) dopuszczenie lokalizowania obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, zgodnie z przepisami odrębnymi,

e) dopuszczenie wykonywania napraw oraz prac remontowych i konserwacyjnych na linii 110 kV, zgodnie z przepisami odrębnymi.

Tym samym spełnione zostały warunki zgodności inwestycji z planem miejscowym, co umożliwia wszczęcie procedury, o jakiej mowa w art. 124 u.g.n.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, skutecznie przeprowadzono także rokowania przed wydaniem decyzji. Znajdująca się w aktach sprawy korespondencja wskazuje, że inwestor wystąpił do skarżącego i jego małżonki w dniu 8 września 2016 r. z zaproszeniem do rokowań, 18 kwietnia 2017 r. z propozycją ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem i 23 maja 2017 r. z ostatecznym wezwaniem do uzgodnienia warunków założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej (zał. nr (...) do wniosku Inwestora-w aktach adm. I instancji). Pisma te pozostały bez odpowiedzi. Wyjaśnić należy, że celem nałożenia na inwestora obowiązku wykazania, że przeprowadzono rokowania, jest umożliwienie umownego załatwienia sprawy dotyczącej dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele związane z realizacją inwestycji liniowej, przed rozstrzygnięciem tej kwestii w formie decyzji administracyjnej. Dokonując oceny spełnienia omawianej przesłanki podkreślenia nadto wymaga, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie definiuje pojęcia rokowań ani ich formy. Podzielić więc należy stanowisko zaprezentowane w judykaturze, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie prowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich stronie przeciwnej stosownego odszkodowania. Ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje też momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą one być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2054/16 - dostępny w CBOSA). Zatem rokowania oznaczają taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei z niemożnością uzyskania zgody właściciela mamy do czynienia wtedy, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Powyższe oznacza więc, że rokowania nie zawsze muszą kończyć się sukcesem, czyli zawarciem porozumienia, a decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości podejmowana jest dopiero w ostateczności, kiedy nie doszło do porozumienia między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Należy też zwrócić uwagę, że w trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu, a następnie sądu, okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organów jest wyłącznie zbadanie (na podstawie oceny dokumentów z przeprowadzonych rokowań) faktu, czy rokowania w ogóle odbyły się, oraz czy doszło do porozumienia pomiędzy stronami. Na gruncie badanej sprawy rokowania zostały przeprowadzone, a ich przedmiot obejmował wszystkie istotne dla tego etapu okoliczności. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego aby rokowania te prowadzone były dla pozoru lub przez nieuprawniony podmiot. Jak słusznie zwróciły uwagę organy spółka (...) S.A. dysponowała stosownym pełnomocnictwem do występowania w imieniu (...) S.A. w rokowaniach z właścicielami nieruchomości, nadto mocodawca potwierdził ważność dokonanych czynności. Odpisy pełnomocnictw były załączane do korespondencji kierowanej do skarżącego. Wprawdzie budzi w ocenie Sądu wątpliwości kwestia doręczenia drugiej współwłaścicielce nieruchomości pism w sprawie rokowań, jednak na gruncie niniejszej sprawy już sam sprzeciw skarżącego powodował, że uzyskanie zgody drugiego współwłaściciela nie byłoby wystarczające. Jest to bowiem czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W opinii Sądu w tej sytuacji uznać należy, że rokowania zakończyły się oraz, że inwestor nie uzyskał zgody od skarżącego na realizację inwestycji. Inwestor miał więc podstawy aby wystąpić w trybie art. 124 u.g.n. z wnioskiem do Prezydenta Miasta K. w celu przeprowadzenia przebudowy linii napowietrznej.

Reasumując nietrafne są zarzuty skargi dotyczące prowadzenia rokowań, a w szczególności ich pozorności. Wada w postaci pozorności rokowań występuje wtedy, gdy przykładowo są one obiektywnie prowadzone przez inicjatora w złej wierze, nakreślone przez podmiot przeprowadzający rokowania terminy nie mogą być uznane za rozsądne dla racjonalnego rozważenia propozycji, pisma związane z rokowaniami nie były doręczane na właściwy adres lub do właściwych osób, podmiot prowadzący rokowania świadomie wprowadza w błąd właścicieli lub użytkowników wieczystych danej nieruchomości, przedkładane propozycje przez podmiot przeprowadzający rokowania są obiektywnie niemożliwe do przyjęcia lub tego rodzaju, że mają w oczywistym zamierzeniu doprowadzić do ich odrzucenia, a także gdy podmiot prowadzący rokowania zbywa milczeniem terminowe, konkretne i obiektywnie rozsądne propozycje podmiotów, z którymi przeprowadza rokowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2668/15). W świetle powyższego w ocenie Sądu nie sposób uznać aby prowadzone w niniejszej sprawie rokowania nosiły cechy pozorności. Jak już wcześniej wskazano były one także prowadzone przez uprawniony podmiot.

Zdaniem Sądu zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji, uznając za spełnione wszystkie ustawowe przesłanki dopuszczalności zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w odniesieniu do działki skarżącego w celu przebudowy linii elektroenergetycznej. Decyzja Prezydenta Miasta K. precyzyjnie wskazuje zarówno przebieg inwestycji jak i związane z tym ograniczenia właściciela w sposobie korzystania z nieruchomości. Na załączniku graficznym kolorem żółtym oznaczono pas technologiczny o pow. 4023 m2 który pozwoli na zrealizowanie planowanych prac. Szerokość tego pasa została wskazana we wniosku jako niezbędna do przeprowadzenia wszystkich prac związanych z inwestycją, a zarazem wystarczająca dla przedsiębiorcy przesyłowego do właściwego korzystania z urządzenia przesyłowego w przyszłości, zgodnie z jego przeznaczeniem. Szerokość pasa ustalona przez organ na wniosek inwestora znajduje zatem uzasadnienie w potrzebach przedsiębiorstwa przesyłowego. Wskazać należy, że z uwagi na brak przepisów prawa określających szerokość pasów technologicznych, pasów ochronnych dla linii elektroenergetycznych, pasy ochronne każdorazowo wyznaczane są przez inwestora (por. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. I OSK 242/16, publ. Lex nr 2454717). O tym zaś, czy przyjęte ostatecznie przez inwestora wielkości zapewnią bezpieczeństwo użytkowania inwestycji, rozstrzygać będzie organ udzielający pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo wywiązały się z obowiązku dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.g.n. i podjęcia decyzji na podstawie art. 124 tej ustawy, której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Brak wypowiedzenia się skarżącego co do zebranego materiału dowodowego pozostawał bez wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 124 u.g.n. i przy spełnieniu przesłanek wskazanych w tym przepisie. Przy tym należy zauważyć, że zawiadomienie wydane w trybie art. 10 k.p.a. zostało wysłane do skarżącego i skutecznie doręczone 7 maja 2018 r. (por. zwrotne potwierdzenie odbioru pisma nr (...) z 26 kwietnia 2018 r.). W piśmie tym organ wskazał, że skarżący może zapoznać się z dokumentacją zgromadzoną w niniejszej sprawie w Urzędzie Miasta K. w terminie 10 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Pełnomocnik skarżącego na to pismo odpowiedział 17 maja 2018 r. Kolejne zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym organ skierował do pełnomocnika skarżącego pismem z dnia 18 lipca 2018 r. Pismo to zostało skutecznie doręczone 18 sierpnia 2018 r. W świetle powyższego zarzut strony co do naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. nie znajduje podstaw. Jak już wcześniej podniesiono również zarzuty oparte na przepisach kodeksu cywilnego co do skuteczności rokowań podjętych przez (...) w imieniu wnioskodawcy okazały się chybione. Nie doszło także do obrazy art. 64 ust. 1,2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.