II SA/Po 1253/17, Granice sprawy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2495077

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2018 r. II SA/Po 1253/17 Granice sprawy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Świstak, Asesor Jan Szuma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r., nr (...), Burmistrz Miasta (...) działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a."), postanowił odmówić wydania J. M. zaświadczenia stwierdzającego zgodność zabudowy na działkach o nr ewid.(...) i (...), położonych w (...) przy ul. (...), z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta (...).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że w dniu (...) r. do Urzędu Miejskiego w (...) wpłynął wniosek J. M. o wydanie zaświadczenia o zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego posesji nr (...). Wnioskodawcę wezwano do uzupełnienia wniosku w zakresie jego doprecyzowania (podanie nr ewid. działek) oraz określenia celu, w jakim zaświadczenie ma być wydane. W odpowiedzi na wezwanie J. M. złożył kolejny wniosek w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy na działkach o nr ewid.(...) i 3575, położonych w (...) przy ul. (...) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przechodząc do meritum Burmistrz wskazał, że przeprowadzona analiza dokumentów wykazała, że budynki zlokalizowane są na trzech działkach o nr ewid.: (...) i (...) i mają dane adresowe: (...) i (...). Dla budynku zlokalizowanego na działkach (...) przy ul. (...) wydano zaświadczenie o zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta (...).

Z kolei budynek przy ul. (...) zlokalizowany jest na dwóch działkach o nr ewid.(...) i (...). Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w (...) Nr (...) z dnia (...) r. (Dz. U. Woj. Wlkp. Nr (...) z dnia (...) r.), nieruchomość oznaczona nr ewid. (...) stanowi dojazd i przejście pieszo-jezdne (Kx-1). Mając powyższe na uwadze, w odniesieniu do budynku przy ul. (...), odmówiono wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej we wniosku treści.

W zażaleniu z dnia (...) r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. M. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie wyroku w sprawie (...) spowoduje zgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z lat (...) i (...).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 217, art. 218 i art. 219 k.p.a., postanowieniem z dnia (...) r., nr (...), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w (...) nr (...) z dnia (...) r., nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym (...) stanowi teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej (9.50MN-U), a nieruchomość oznaczona numerem ewidencyjnym (...) stanowi dojazd i przejście pieszo-jezdne (Kx-1). W związku z tym brak jest podstaw do potwierdzenia zgodności z planem istniejącej na tych działkach zabudowy, ponieważ pozostawałoby to w sprzeczności z wyżej cytowanymi zapisami tego planu.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że pozostają one bez wpływu na rozstrzygnięcie. Podkreślono, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 217 i 218 k.p.a. sprowadza się jedynie do potwierdzenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów. W przypadku zaś braku odpowiednich danych organ nie wydaje zaświadczenia. Postępowanie wyjaśniające ogranicza się więc do ustalenia stanu taktycznego i prawnego na podstawie prowadzonej przez organ ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów czy też zbioru danych utrwalonych w inny sposób.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia (...) r. J. M. wniósł o uchylenie opisanego wyżej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Uzasadniając złożoną skargę J. M. zarzucił, że organ odwoławczy nie dokonał żadnej oceny stanu faktycznego i oparł się tylko na materialne dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia o zgodności zabudowy znajdującej się na działkach nr (...), położonych w (...) przy ul. (...), z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1985 r. i 2006 r. (k. 6 akt adm.). W stosunku do budynku przy ul. (...) zlokalizowanego na działkach (...) i (...) Burmistrz Miasta (...) odmówił wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie to odpowiada prawu.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."). Stosownie do art. 217 § 1 tej ustawy, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jak przy tym stanowi art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

W orzecznictwie wskazuje się, że zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 971/10 - wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, zaświadczenie nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne ipso iure, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10). Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010 r. o sygn. akt II FSK 1306/08).

Należy zauważyć, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy zasadniczej wynika, że budynek położony przy (...) jest położony na działkach (...) (teren oznaczony symbolem B - tereny mieszkaniowe) oraz (...) (teren oznaczony symbolem dr - drogi) (k. 12 akt adm.). Zgodnie z wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w (...) nr (...) z dnia (...) r. (Dz. U. Woj. Wlkp. nr (...) z dnia (...) r.), działka (...) znajduje się na terenie oznaczonym symbolem Kx-1, tj. dojazd i przejście pieszo-jezdne (k. 1 akt adm.). Wobec tego Burmistrz Miasta (...) był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia zgodnie z żądaniem skarżącego, albowiem budynek przy ul. (...) w (...) nie jest zgodny z ustaleniami tego planu.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących działalności Burmistrza Miasta, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Starosty w kwestiach szczegółowo opisanych w treści skargi Sąd wskazuje, że przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa wydania przez Burmistrza Miasta (...) zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. i tylko w tym zakresie Sąd mógł zbadać sprawę pod kątem legalności. Powyższe wynika z faktu, że stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (...).Granice danej sprawy, o których mowa w tym przepisie, wyznacza zaskarżony do sądu akt (w tym przypadku postanowienie), podstawa prawna na jakiej został wydany oraz przedmiot rozstrzygnięcia mający swoją podstawę w przepisach prawa materialnego. Innymi słowy, sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy.

Na marginesie Sąd zauważa jednak, że żądanie skarżącego dotyczyło wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy na działkach (...) zarówno z planem miejscowym z 1985 r., jak i z 2006 r. (k. 1 akt adm.), a kontrolowana odmowa wydania zaświadczenia dotyczyła jedynie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2006 r. Wobec tego wniosek skarżącego w pozostałym zakresie powinien zostać załatwiony przez organ, albowiem po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, strona powinna uzyskać albo zaświadczenie o żądanej treści, albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W innym bowiem przypadku, po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do wydania zaświadczenia, organ naraża się na zarzut bezczynności. Niewystarczające jest bowiem wyjaśnienie w treści kontrolowanego zaświadczenia dotyczącego planu miejscowego z 2006 r., że zaświadczenie o zgodności z planem miejscowym wydaje się na podstawie aktualnie obowiązującego planu miejscowego (k. 11 akt adm.).

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta (...) odpowiadają prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.