Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1474176

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 6 marca 2014 r.
II SA/Po 1185/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Maria Kwiecińska, Jakub Zieliński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. (...) (...) K. na decyzję Rektora Uczelni A z dnia (...) października 2013 r. Nr albumu (...) w przedmiocie stypendium doktoranckiego

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

zasądza od Rektora Politechniki Poznańskiej na rzecz skarżącej kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania,

III.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonania.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. (...) K. na decyzję Rektora uczelni A z dnia (...) marca 2013 r. w przedmiocie stypendium doktoranckiego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Sąd, stwierdził po stronie Rektora kwalifikowane naruszenie art. 138 § 1 i art. 15 k.p.a. w zakresie wydania decyzji z dnia 28 marca 2013 r., co prowadziło do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że poddana kontroli Sądu decyzja Rektora z dnia 28 marca 2013 r., jako decyzja wydana na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy zawiera rozstrzygnięcie o treści "nie przyznać stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013", a zatem nie odpowiada żadnemu z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 k.p.a. Sąd podniósł, że z zaskarżonej decyzji - i to przy uwzględnieniu nie tylko treści jej sentencji, w tym przywołanych w niej podstaw prawnych, lecz również treści jej uzasadnienia - nie wynika, aby została ona wydana w konsekwencji ponownego rozpatrzenia sprawy. Dalej wytknął, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje przy tym na dokonanie przez organ jakiejkolwiek merytorycznej oceny uprzednio wydanej przez niego decyzji z dnia 19 listopada 2012 r. lub na dokonanie przez organ jakiejkolwiek formalnej oceny dotychczasowego postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiotowej sprawie. Fakt ten zdaniem Sądu dodatkowo przemawia za uznaniem, że w niniejszej sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., albowiem Rektor Uczelni A, chcąc pozostać przy stanowisku wyrażonym w decyzji z dnia (...) listopada 2012 r., powinien utrzymać tę decyzję w mocy, natomiast, chcąc zmienić to stanowisko, powinien uchylić decyzję z dnia 19 listopada 2012 r. w całości i orzec co do istoty sprawy. W ocenie Sądu, ograniczenie rozstrzygnięcia wyłącznie do orzeczenia co do istoty sprawy, przy jednoczesnym nieodniesieniu się w żadnym stopniu do poprzednio wydanej decyzji i niewykazaniu ponownego rozpatrzenia sprawy, budzi poważne zastrzeżenia nie tylko na tle analizowanego art. 138 § 1 k.p.a., lecz również na gruncie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a.

W wytycznych dla organu co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że Rektor rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją własną z dnia 19 listopada 2012 r., zawarty w piśmie skarżącej z dnia 31 grudnia 2012 r. i uwzględni przy tym uwagi Sądu co do konstrukcji rozstrzygnięcia. W konsekwencji podejmie decyzję w ramach uprawnień przysługujących organowi na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., którą ponadto uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a więc m.in. odnosząc się do wszelkich zarzutów, żądań i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd wyjaśnił również, że ostatnie nabierze szczególnie istotnego znaczenia, jeżeli organ ponownie uzna że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją o charakterze uznaniowym, bowiem uzasadnienie tego rodzaju decyzji winno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Z uzasadnienia takiej decyzji powinno bowiem wynikać, że wszelkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, wskazując że Rektor Uczelni A w niniejszej sprawie działał na podstawie wewnętrznych regulacji uczelni - Zarządzenia nr X Rektora Uczelni A z dnia (...) sierpnia 2012 r. i stanowiącego jego załącznik Regulaminu oraz Zarządzenia nr Y Rektora Uczelni A z dnia (...) października 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości stypendiów doktoranckich, a nie załączył do akt administracyjnych treści tych aktów. Ponadto Sąd wytknął, że, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcia, organ powołał się na negatywne zaopiniowanie wniosku skarżącej przez Komisję (...) Wydziału (...) Uczelni A, przy czym w aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek opinii rzeczonej komisji w tym przedmiocie. Wreszcie wskazał, że akta administracyjne przekazane do tutejszego Sądu nie zawierają wniosku skarżącej o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013. Podsumowując stwierdził, że uzupełnienie powyższych braków jest w ocenie Sądu konieczne dla prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego oraz dla dokonania prawidłowej oceny merytorycznej oraz formalnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia w ramach ewentualnego postępowania sądowoadministracyjnego.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Rektor Uczelni A (zwany dalej również "Rektorem" lub "organem") decyzją z dnia (...) października 2013 r., działając na podstawie art. 200 ust. 1 i 3 oraz art. 207 Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) - dalej: "Prawo o szkolnictwie wyższym"), § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich w sprawie studiów doktoranckich (Dz. U. Nr 225, poz. 1351) - dalej: "rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich" oraz § 2 ust. 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich z budżetu państwa na zadania związane z kształceniem uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w uczelni A (Zarządzenie Rektora Uczelni A nr X z dnia (...) sierpnia 2012 r.), zwanego w dalszej części również: "Regulaminem", oraz w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), postanowił "utrzymać w mocy decyzję z dnia 19 listopada 2012 r. o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013". W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w dniu (...) października 2012 r. M. (...) K. złożyła do (...) Komisji (...) Wydziału (...) Uczelni A wniosek o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013, a w dniu (...) listopada 2012 r. Komisja (...) Wydziału (...) Uczelni A negatywnie zaopiniowała wniosek. W uzasadnieniu prawnym decyzji organ podniósł, że możliwość zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej przewiduje art. 200a ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym i w dalszej części przedstawił rozważania dotyczące podstaw prawnych, zasad i fakultatywności możliwości przyznania (uznaniowości) przez Rektora przedmiotowego zwiększenia; powołał się w tym zakresie na przepisy: art. 95b ust. 1 pkt 5 Prawa o szkolnictwie wyższym, § 23 i 24 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich oraz § 9 ust. 6 i § 7 ust. 2, 4-6 Regulaminu. Wszystkie rozważania organu dotyczyły zasad i podstaw przyznania zwiększenia stypendium z dotacji projakościowej.

Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 7 października 2013 r., następnie w dniu 4 listopada 2013 r. została (pismo przewodnie datowane na dzień 17 października 2013 r.) doręczona skarżącej druga decyzja datowana na dzień (...) października 2013 r. z następującym wyjaśnieniem pracownika Uczelni A: "Z powodu omyłki w postaci błędnie ułożonych stron, decyzję z dnia (...) października 2013 r. przesyłam ponownie". Druga z decyzji datowanych na dzień (...) października 2013 r. w uzasadnieniu prawnym zawiera uzasadnienie dotyczące podstaw prawnych i zasad przyznawania stypendiów doktoranckich, o których mowa w art. 200 ust. 1 powołanej ustawy.

Strona, działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 31 października 2013 r. wniosła skargę na decyzję rektora z dnia (...) października 2013 r., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 153 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1.

naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13, w szczególności poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów i wniosków skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

2.

naruszenie art. 200 ust. 1 zw. z art. 201 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 3 i 4 Regulaminu poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego;

3.

naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 80, art. 77 oraz art. 11 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji na skutek niewyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i nieustosunkowanie się do zarzutów i wniosków skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu strona przedstawiła szczegółową argumentację stanowiącą rozwinięcie zarzutów prowadzących w następujących kierunkach: 1) uzasadnienie zaskarżonej decyzji odbiega od wytycznych wskazanych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r., bowiem odnosi się wprost do przepisów regulujących przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, a nie przepisów regulujących przyznanie stypendium doktoranckiego i nie zawiera wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji ani ustosunkowania się do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 2) doszło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego w zakresie przesłanek przyznania stypendium doktoranckiego; 3) występują braki samego postępowania, bowiem nie miało miejsca ponowne zaopiniowanie przez (...) Komisję (...) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 25 listopada 2013 r.) Rektor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagał się oddalenia skargi, jednocześnie stwierdzając, że załącza akta administracyjne sprawy. Podniósł, że decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a skarżąca nie spełniła warunków koniecznych do uzyskania stypendium doktoranckiego, stąd też organ wydał w tym przedmiocie decyzję odmowną.

Na wezwanie Sądu do nadesłania kompletnych akt administracyjnych pełnomocnik organu w piśmie przewodnim z dnia 30 grudnia 2013 r. stwierdził, że " przesyła "decyzje z 19 listopada 2012 r. oraz decyzje z dnia 28 marca 2013 r."

Do akt organ przedłożył plik kart zawierający kserokopie decyzji z dnia 19 listopada 2012 r. i 28 marca 2013 r. wydane w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego oraz decyzję z dnia (...) października 2013 r. zawierającą uzasadnienie odmowy przyznania stronie stypendium doktoranckiego (pismo przewodnie z dnia 30 grudnia 2013 r.).

W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2014 r. strona podkreśliła, że przedmiotem jej skargi jest decyzja "nr 1" z dnia (...) października 2013 r., która została jej doręczona w dniu 8 października 2013 r., natomiast organ w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia akt przedłożył przy piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. decyzję "nr 2" z dnia (...) października 2013 r., która w ocenie skarżącej nie powinna mieć nic wspólnego z niniejszym postępowaniem, gdyż stanowi odrębną decyzję od decyzji objętej skargą w przedmiotowej sprawie. Zarazem wyjaśniła, że decyzja nr 2 została zaskarżona do tutejszego Sądu, a postępowanie toczy się pod sygn. akt II SA/Po 1356/13, w którym strona podniosła m.in. zarzut nieważności decyzji nr 2. Storna kwestionowała prawidłowość wywiązania się przez organ z obowiązku przedłożenia pełnej dokumentacji sprawy.

Przy piśmie przewodnim z dnia 14 lutego 2014 r. (data wpływu do Sądu: 25 lutego 2014 r.), stanowiącym zarazem ponowioną na wezwanie Sądu odpowiedź na skargę, organ wyjaśnił, że przedstawia jeszcze raz akta administracyjne sprawy, bowiem wcześniej przekazana Sądowi decyzji z dnia 28 marca 2013 r. nie dotyczy tej sprawy, a postępowanie w sprawie tej decyzji zostało już prawomocnie zakończone w sprawie o sygn. akt II SA/Po 657/13. Dalej organ stwierdził, że decyzja z dnia (...) października 2013 r. w przedmiocie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 została doręczona skarżącej w dniu 8 października 2013 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 31 października 2013 r. Zdaniem organu, z uwagi na błędnie ułożone strony w decyzji z dnia (...) października 2013 r. o nieprzyznaniu stypendium (...) na rok akademicki 2012/2013 (doręczonej skarżącej w dniu 8 października 2013 r.) przy piśmie z dnia 17 października 2013 r. została skarżącej przesłana jeszcze raz decyzja z dnia (...) października 2013 r. w tej sprawie, którą skarżąca odebrała w dniu 4 listopada 2013 r. i którą zaskarżyła w zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie o sygn. akt II SA/Po 1356/13 (skarga z dnia 29 listopada 2013 r.). Omyłkę w przesłaniu Sądowi zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił faktem toczenia się przed tutejszym Sądem i przed organem "kilkunastu spraw ze skargi i (...) M. (...) K. i (...) P. K." Do pisma organ dołączył decyzję z dnia (...) października 2012 r. wraz z dowodem nadania z dnia 4 października 2013 r.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wnioski i żądania skargi i wyjaśnił, że po podebraniu decyzji z dnia (...) października 2013 r. a przesłała drugą decyzję z tej samej daty z innym uzasadnieniem, która została uznana za drugą decyzję, od której również została wniesiona skarga do tutejszego Sądu. Pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko, zaś na pytanie Sądu wyjaśnił, że nie wie, dlaczego doręczono skarżącej dwie decyzje o rożnych uzasadnieniach, a obsługa prawna włączana jest w późniejszej fazie postępowania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy podnieść, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania mają moc wiążącą względem sądu i organu orzekającego w sprawie, jak to wynika z art. 153 p.p.s.a. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania tracą moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz z uwagi na podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego. W podobnych okolicznościach sąd I instancji może odstąpić od wykładni wiążącej Naczelnego Sądu Administracyjnego, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. (P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, s. 400 i s. 519, wyrok NSA z 28 marca 2012 r., I OSK 670/11, Lex nr 1145122, wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1296/10, Lex nr 1107582).

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Rektora Uczelni A z dnia (...) października 2013 r., doręczona stronie w dniu 7 października 2013 r., wskazuje na brak zastosowania się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. W sprawie nie wystąpiły tez żadne przesłanki, które pozwalałyby organowi lub Sądowi odstąpić do wcześniej sformułowanych wytycznych.

Jak już to wyjaśnił tutejszy Sąd w przywołanym wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r., do decyzji podejmowanej w powyższym przedmiocie, zgodnie z art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja "nr 1" z dnia (...) października 2013 r., doręczona stronie w dniu 7 października 2013 r., wprawdzie zawiera prawidłową formalnie osnowę (treść rozstrzygnięcia) decyzji wydanej w II instancji, jednakże jej uzasadnienie w zasadzie w ogóle nie odnosi się do przedmiotu sprawy. Poza przytoczeniem wstępnego ustalenia faktycznego, że w dniu (...) października 2012 r. M. (...) K. złożyła do (...) Komisji (...) Wydziału (...) Uczelni A wniosek o stypendium doktoranckie na rok akademicki 2012/2013, a w dniu (...) listopada 2012 r. Komisja (...) Wydziału (...) Uczelni A negatywnie zaopiniowała wniosek, uzasadnienie nie zawiera jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co więcej, w sprzeczności z podstawą prawną wskazaną w osnowie decyzji stoi przywołana przez organ argumentacja prawna, która w całej rozciągłości odnosi się do przepisów Prawa o szkolnictwie i przepisów wykonawczych oraz wewnętrznych, które dotyczą przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, tj. zwiększenia, o którym mowa w art. 200a ust. 1 powołanej ustawy, nie zaś samego stypendium doktoranckiego, o którym mowa w art. 200 ust. 1 tej ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę, organ nie tylko zatem nie zastosował się do szczegółowych wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r., ale wręcz wydał decyzję, w której zachodzi wewnętrzna sprzeczność pomiędzy jej rozstrzygnięciem (osnową), a uzasadnieniem prawnym. W konsekwencji nie jest możliwa merytoryczna kontrola przedmiotowej decyzji. Późniejsza domniemana próba sanowania wad wydanej deczyji "nr 1" z dnia (...) października 2013 r. poprzez nadesłanie stronie w dniu 4 listopada z pismem przewodnim datowanym na dzień 17 października 2013 r. również decyzji datowanej na dzień (...) października 2013 r. i mającej takie samo rozstrzygnięcie, ale odmienne uzasadnienie, odnoszące się już do treści przepisu art. 200 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, stanowiło niedopuszczalna formę pozaprocesowej zmiany uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Wbrew informacji zawartej w piśmie przewodnim datowanym na dzień 17 października 2013 r., decyzja "nr 1" z dnia (...) października 2013 r. nie zawiera kart uzasadnienia w błędnie ułożonej kolejności, a nadesłana "korekta" zawierała całkowicie odmienne uzasadnienie w zakresie podstawy prawnej i przedmiotu. Kontrola decyzji "nr 2" z dnia (...) października 2013 r., doręczonej stronie w dniu 4 listopada 2013 r., jest przedmiotem odrębnego postępowania przed tutejszym Sądem prowadzonego pod sygn. akt II SA/Po 1356/13. Niemniej jednak już sam fakt wydania takiej decyzji, a zatem drugiej decyzji w tej samej sprawie, wskazuje, że w istocie organ nie panuje nad materiałem procesowym sprawy, gdyż dalsze działania podjęte po wydaniu przez tutejszy Sąd wyroku w sprawie nie tylko nie prowadzą do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, ale je wprost potęgują. W tym miejscu zatem, nawiązując do stanowiska pełnomocnika organu wyrażonego na rozprawie, Sąd poddaje organowi pod rozwagę ocenę zasadności włączenia obsługi prawnej również we wcześniejszych fazach postępowania, celem uniknięcia dalszego powielania nieprawidłowości w zakresie rozstrzygania takich spraw doktorantów, które zostały ustawowo poddane kontroli sądów administracyjnych. Dodać również należy, że zaskarżona decyzja powiela błędy poprzedniej decyzji w zakresie zawarcia w uzasadnieniu wskazania stanu faktycznego sprawy, odniesienia się do zarzutów i argumentacji strony, jak i należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Trzeba także podkreślić, że również w zakresie przedstawienia Sądowi pełnych akt postępowania wraz z odpowiedzią na skargę (wymóg, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., na który także zwrócił uwagę organowi tutejszy Sąd w poprzednio wydanym wyroku) działanie organu było wadliwe, bowiem pełne akt sprawy nie zostały nadesłane ani nie zostało złożone wyjaśnienie, czy organ złożył je w innej sprawie prowadzonej w tutejszym Sądzie. Dodać jednak należy, że uchybienia w zakresie rozpatrzenia w II instancji były oczywiste, gdyż jednoznacznie wynikały z twierdzeń stron i przedstawione przez nie dokumentacji.

W okolicznościach niniejszej sprawy, ze względu na charakter rozstrzygnięcia, rozpatrywanie przez Sąd merytorycznych zarzutów strony skierowanych przeciwko zaskarżonemu rozstrzygnięciu było co najmniej przedwczesne, skoro sprawa, z uwagi na stwierdzone uchybienia formalne, nie została rozstrzygnięta w sposób pozwalający na jej sądową kontrolę w tym zakresie.

Reasumując wszystko powyższe, stwierdzić należy, że wydanie przez Rektora Uczelni A decyzji "nr 1" z dnia (...) października 2013 r. na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy nie odpowiada wymogom prawnym stawianym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Skontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 k.p.a., art. 8, art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadnia potrzebę jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak też Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku.

Ponownie rozpatrując sprawę, Rektor uwzględni łącznie rozważania zawarte w niniejszym wyroku oraz wszystkie wiążące organ na podstawie art. 153 p.p.s.a. wytyczne wcześniej wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 657/13.

O kosztach postępowania, w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu, w wysokości 200 zł, oraz fakt korzystania z pomocy prawnej adwokata.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana (punkt III sentencji).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.