Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2494526

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 11 kwietnia 2018 r.
II SA/Po 1139/17
Zakres rozpoznania skargi w przedmiocie uposażenia żołnierza zawodowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.).

Sędziowie WSA: Tomasz Świstak, Asesor Jan Szuma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) w P. z dnia (...) 2017 r. Nr (...) w przedmiocie uposażenia; oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Dowódca (...) w P. decyzją z dnia (...) 2017 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 104 w zw. z art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 z późn. zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. z 2004.50.487),

1. Ustalił, iż w okresie pełnienia służby wojskowej w JW (...) w P. przez kpt P. F., określonym w rozkazach personalnych nr (...) z dnia 23 września 2011 r. oraz nr (...) z dnia (...) 2012 r., tj. od 11 października 2011 r. do 30 września 2014 r., wymieniony oficer zajmował stanowisko służbowe REFERENT PRAWNY, STE: KAPITAN, grupa uposażenia: U: 13 i jednocześnie

2. Odmówił przyznania ww. oficerowi grupy uposażenia 15C w okresie pełnienia służby w JW (...) w P., określonym w punkcie 1 niniejszej decyzji oraz wypłaty wyrównania za okres od 10 września 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że sprawę rozpoznano w związku z wcześniejszymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu): z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1057/1315, z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 992/16 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 1365/14, którym oddalono skargę kasacyjną kpt. P. F. od pierwszego z ww. wyroków. Organ wskazał, że konsekwencją tych orzeczeń sądów była konieczność merytorycznego orzeczenia w przedmiocie zaliczenia kpt. P. F. do określonej grupy uposażenia, po wyjaśnieniu, jakie czynności i w jakim charakterze wykonywał skarżący w okresie pełnienia służby w JW. (...) w P.

Uzasadniając wydane w tych uwarunkowaniach rozstrzygnięcie organ podniósł, że zajmowane przez P. F. stanowisko służbowe referenta prawnego zgodnie z etatem jednostki przyporządkowane było w czasie pełnienia służby w JW (...) do stopnia etatowego kapitan, z grupą uposażenia U:13. Taką też grupę przyznano ww. oficerowi w wykonaniu wyroku sądu za czas pełnienia przez niego służby wojskowej w JW (...) w P. niniejszą decyzją. P. rozstrzygnięcie wynika wprost z dyspozycji art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz z ponownej, wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Organ podkreślił, że w resorcie obrony narodowej, w korpusie sprawiedliwości i obsługi prawnej występują 3 stanowiska służbowe dla żołnierzy zawodowych wykonujących obsługę prawną jednostek, tj. referent prawny (46C03), radca prawny (46C02) oraz legislator (46C01). To wyraźne rozróżnienie stanowisk określone w rozporządzeniu MON z dnia 11 grudnia 2009 r. w sprawie korpusów osobowych, grup osobowych i specjalności wojskowych nie daje najmniejszych podstaw do uznania, iż żołnierz zawodowy pełniący służbę na stanowisku referenta prawnego, nawet posiadając tytuł radcy prawnego, w przedmiocie należnej mu grupy uposażenia miał być traktowany na takich samych zasadach jak żołnierz - radca prawny wykonujący swoje obowiązki w ramach stanowiska służbowego - radcy prawnego. W przedmiotowej sprawie nie będą więc miały zastosowania przepisy art. 224 ustawy z dnia z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (w brzmieniu obowiązującym w czasie pełnienia przez stronę służby w JW. (...) w P.), określające sposób obliczania wynagrodzenia radcy prawnego będącego pracownikiem. W tym zakresie będą miały zastosowanie przepisy ogólne, wspólne dla wszystkich żołnierzy zawodowych, a więc głównie art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z obowiązującymi w resorcie obrony narodowej przepisami, stanowisko referenta prawnego JW. (...) w P. przyporządkowane jest do grupy uposażenia U: 13, co rodzi po stronie dowódcy jednostki obowiązek wydania rozkazu personalnego/decyzji ustalającej dla żołnierza wyznaczonego na takie stanowisko zaliczenie go do grupy uposażenia U:13. Organ podniósł, że inne rozstrzygnięcie byłoby sprzeczne z prawem.

Zdaniem organu nie można również na gruncie niniejszej sprawy sprawie uznać, iż przywołany przepis art. 224 ustawy o radcach prawnych stanowi lex specialis w stosunku do przepisów pragmatyki służbowej obowiązującej żołnierzy zawodowych, albowiem wnioskodawca nie zajmował w jednostce wojskowej stanowiska radcy prawnego. Ustawa o radcach prawnych nie może być stosowana wobec żołnierzy zajmujących inne niż radca prawny stanowiska służbowe, nawet jeśli żołnierze ci w istocie uprawnienia radców prawnych posiadają. W tym stanie rzeczy bez znaczenia są argumenty wnioskodawcy, jakoby de facto wykonywał on w jednostce czynności radcy prawnego, albowiem jego zakres obowiązków na zajmowanym stanowisku wykonywania takich czynności nie przewidywał. Tego typu zadania i czynności "zarezerwowane" są jedynie dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę na stanowisku służbowym radcy prawnego.

Niezależnie od przedstawionych wyżej poglądów, organ wyjaśnił, że zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 oraz art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), uzupełnił i ponownie ocenił materiał dowodowy całej sprawy. W pierwszej kolejności przesłuchano płk M. T., tj. dowódcę JW (...) w okresie od 1 czerwca 2010 r. do 10 października 2011 r. Świadek ten zeznał, iż przez cały okres dowodzenia jednostką traktował kpt P. F. jako radcę prawnego. Jednocześnie oświadczył, że po uzyskaniu przez skarżącego uprawnień radcy prawnego, w rozumieniu świadka, zakres jego obowiązków rozszerzył się o czynności zastępstwa procesowego. Dlatego też w dniu 26 września 2011 r. zawarł z kpt. Frąckowiakiem umowę określającą jego wynagrodzenie za realizowanie ww. czynności. Organ zaznaczył, iż skarżący uzyskał uprawnienia radcy prawnego w dniu 10 września 2011 r., zatem okres jego służby jako żołnierza posiadającego uprawnienia radcowskie pod dowództwem płk Trelki wyniósł zaledwie jeden miesiąc. W tym czasie skarżący nie reprezentował jednostki wojskowej ani razu przez żadnym sądem, zatem jego realnie wykonywane obowiązki nie uległy w tym czasie zmianie. Opisane wyżej okoliczności zdaniem organu prowadzą do jednoznacznego wniosku, iż sam fakt uzyskania uprawnień radcowskich przez stronę i podpisanie z dowódcą umowy z dnia 26 września 2011 r. nie wpłynęły w żaden sposób na zakres obowiązków służbowych kpt. P. Frąckowiaka. Ponadto, świadek zeznał, iż pomimo traktowania skarżącego jako radcy prawnego, nie podjął żadnych czynności zmierzających do podniesienia mu grupy uposażenia zasadniczego (co należy się z urzędu każdemu radcy prawnemu), gdyż nie wiedział o takim uprawnieniu, a sam kpt. Frąckowiak nie zwracał się do niego z takim wnioskiem.

Dalej organ wyjaśnił, że realizując w pełni inicjatywę dowodową w powyższej kwestii, przesłuchano w charakterze świadka również kolejnego dowódcę JW. (...) w P., tj. płk M. Ł., który obowiązki dowódcy pełnił w okresie od października 2011 r. do czerwca 2014 r. Przez cały ten czas kpt. P. F. był jego bezpośrednim podwładnym, jako referent prawny jednostki. Świadek ten stwierdził, iż w ww. okresie wszelkie sprawy związane z zastępstwem procesowym dowódcy jednostki realizowała adwokat K. J., natomiast sam skarżący wykonywał li tylko czynności określone w jego karcie opisu stanowiska służbowego (KOSS), czyli czynności referenta prawnego. Organ zaznaczył, iż po uzyskaniu przez skarżącego uprawnień radcy prawnego, jego zakres obowiązków określony w KOSS, nie uległ zmianie. W dalszej części swoich zeznań płk Łusiarczyk stwierdził, iż nigdy nie traktował kpt. Frąckowiaka jako radcy prawnego, lecz wyłącznie jako referenta prawnego jednostki. Tytuł radcy prawnego, przysługujący skarżącemu, był zdaniem świadka jedynie jego osobistym osiągnięciem, nie mającym jednak przełożenia na zakres obowiązków służbowych. W przedmiocie faktu obowiązywania umowy z dnia 26 września 2011 r. zawartej między skarżącym a płk M. Trelką, świadek zeznał, iż przez długi czas nie wiedział w ogóle o jej istnieniu. Niezwłocznie po powzięciu informacji o tym, że przedmiotowa umowa została przez jego poprzednika zawarta, płk Łusiarczyk złożył oświadczenie woli w przedmiocie odstąpienia od tej umowy w trybie natychmiastowym - z uwagi na fakt, iż była niekorzystna dla jednostki i de facto nigdy nie była realizowana. Ponadto, świadek oświadczył, że wobec kpt. Frąckowiaka wszczęto postępowanie dyscyplinarne z uwagi na bezprawne posługiwanie się przez niego w działalności służbowej pieczątką radcy prawnego, zamiast przypisaną do jego stanowiska pieczątką z napisem "referent prawny". W istocie nie było również tak, że organy wojskowe nie kwestionowały posługiwania się przez stronę postępowania pieczątką radcy prawnego. Doszło do sytuacji, w której wszystkie dokumenty uzgodnione przez skarżącego z użyciem pieczęci "radca prawny" musiały zostać (na polecenie wyższego przełożonego) sporządzone od nowa, i opatrzone już prawidłową pieczątką. Wspomniane postępowanie dyscyplinarne nie zakończyło się jednak w czasie, gdy świadek pełnił służbę jako dowódca JW (...), a to z powodu notorycznego przebywania kpt. Frąckowiaka na zwolnieniach lekarskich. Płk Łusiarczyk stwierdził ponadto, że wszelkie pisma i opinie wydawane przez skarżącego traktował jako opinie referenta prawnego, nigdy zaś jako dokumenty radcy prawnego. Na koniec świadek stwierdził, że zwracanie się do kpt. Frąckowiaka przez osoby funkcyjne w jednostce jako do radcy prawnego miało charakter umowny, gdyż żołnierze i pracownicy wojska w istocie nie rozróżniają takich pojęć jak radca prawny, adwokat czy referent prawny. On sam natomiast nigdy nie uważał skarżącego za radcę prawnego jednostki wojskowej, a wszelkie sporządzenie przez stronę opinie i dokumenty były traktowane wyłącznie jako dokumenty referenta prawnego, czasami dodatkowo konsultowane również przez adwokata - K. J.

Dodatkowo w sprawie przeanalizowano po raz kolejny kartę opisu stanowiska służbowego referenta prawnego, gdzie w rubryce "Część III - kwalifikacje" widnieje w części A, tj. "wymagane do spełnienia" wymóg posiadania wyższego wykształcenia prawniczego. Ukończenie aplikacji radcowskiej jest natomiast wpisane w części B - "dodatkowe, preferowane, niewymagane do spełnienia". Nie było zatem wymogu formalnoprawnego, by na przedmiotowym stanowisku posiadać uprawnienia radcy prawnego, które są niezbędne wyłącznie do pełnienia służby wojskowej na stanowisku "radca prawny" (46C02).

Organ podniósł ponadto, że nie można również pominąć stanowiska przełożonego Dowódcy JW (...), tj. Dowódcy JW (...) w P., który w piśmie nr (...) z dnia 17 kwietnia 2013 r. jednoznacznie określił fakt posługiwania się przez kpt P. Frąckowiaka w działalności służbowej pieczęcią radcy prawnego jako działania "niezgodnego ze stanem faktycznym, z przepisami oraz w rezultacie wprowadzającego adresatów dokumentów służbowych w błąd". Dodatkowo, w przedmiotowym piśmie stwierdzono, iż zawierając z kpt. P. Frąckowiakiem umowę z dnia 26 września 2011 r. płk M. Trelka w istocie przekroczył swoje kompetencje, a przedmiotowa umowa był z mocy prawa nieważna na podstawie art. 58 § 1 i 2 kodeksu cywilnego. Doszło bowiem do sytuacji, w której żołnierz zawarł z dowódcą umowę na mocy której miał otrzymywać dodatkowe (podwójne) wynagrodzenie za realizowanie swoich obowiązków służbowych.

Odnosząc się natomiast do dowodu w postaci kopii decyzji nr (...) z (...).20ł7 r. Dowódcy Generalnego RSZ w sprawie stawki uposażenia zasadniczego dla por. G. G. z 1 Pułku Saperów organ wskazał, że dokument ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotyczy on zupełnie innego stanu faktycznego. W sprawie ww. oficera organ administracji stwierdził jednoznacznie, iż żołnierz wyznaczony na stanowisko referenta prawnego w istocie wykonywał czynności radcy prawnego, a takiego faktu organ prowadzący postępowanie nie stwierdził w sprawie kpt. P. Frąckowiaka. Subiektywna ocena płk M. Trelki, który de facto pełnił obowiązki dowódcy jednostki zaledwie przez 2 tygodnie od dnia podpisania ze skarżącym umowy z dnia 26 września 2011 r., stoi w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w tym w szczególności z zeznaniami kolejnego dowódcy płk. M. Łusiarczyka oraz stanowiskiem jego wyższych przełożonych. Nie został więc udowodniony fakt wykonywania przez skarżącego czynności radcy prawnego podczas jego służby wojskowej w JW. (...) w P.

Reasumując organ stwierdził, iż dogłębna analiza dowodów w sprawie nie uzasadnia poglądu, iż kpt. Frąckowiak wykonywał podczas swojej służby wojskowej w JW (...) czynności zarezerwowane dla radcy prawnego. Określone w jego KOSS czynności może wykonywać każdy żołnierz posiadający wyższe wykształcenie prawnicze. Posiadanie przez ww. oficera tytułu zawodowego radcy prawnego nie miało więc żadnego znaczenia dla jego działalności służbowej w jednostce wojskowej. Zatem żądanie ustalenia na rzecz P. F. grupy uposażenia 15C oraz wypłacenia mu uposażenia dla ww. grupy z wyrównaniem od dnia 10 września 2011 r. jest niezasadne i pozbawione podstaw prawnych.

Ustanowiony w sprawie pełnomocnik P. F. - radca prawny R. W., wniósł odwołanie od decyzji nr (...) Dowódcy (...) z dnia 6 lipca 2017 r., zarzucając naruszenie przez organ przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 77 § 1 k.p.a., zebranie dowodów niezgodnie z prawem, w szczególności przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka płk. M. Ł., tym bardziej, iż WSA w Poznaniu nakazał przeprowadzenie tylko dowodu z przesłuchania świadka pik M. T., niezastosowanie art. 7, 8, 9 i 80 k.p.a. poprzez ocenę dowodów w sposób dowolny a nie swobodny. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu znajdującego się w aktach sprawę - decyzji Dowódcy Generalnego Rodzaju Sił Zbrojnych nr (...) z dnia 4 maja 2017 r. w sprawie G. G. na okoliczność zasadności przyznania grupy, oraz właściwego zastosowania przepisów obowiązujących prawa, zobowiązanie Dowódcy (...) w P. do wystawienia za sporny okres skorygowanego atestatu finansowego, wypłatę zaległych roszczeń z wyrównaniem i odsetkami ustawowymi za okres od 10 września 2011 r. do 31 grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że organ administracji po raz kolejny ograniczył się tylko do przepisów "wojskowych", przy czym zarówno wspomniany wyrok WSA w Poznaniu jak i podnoszony dowód w postaci wyroku NSA z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1863/14, w sposób jednoznaczny wskazują w oparciu o jakie przepisy i jakie dowody należy oceniać sytuację strony w toczącym się postępowaniu. Także powołana Decyzja Dowódcy Generalnego Rodzaju Sił Zbrojnych w sprawie G. G. winna pomóc rozstrzygnąć sprawę. Ponadto w świetle najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym wyroku NSA z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1863/14, na podstawie zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego na przestrzeni lat od 2013 r. stwierdzić należy, że skarżący w czasie służby w 33. Bazie Lotnictwa Transportowego w P. był radcą prawnym i jako takiemu należy się uposażenie.

Po rozpatrzeniu odwołania Dowódca Jednostki Wojskowej (...) w P. decyzją nr (...) z dnia (...) 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podzielając przedstawione w zaskarżonej decyzji ustalenia stanu faktycznego oraz ich ocenę prawną, organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów postępowania. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów odwołującego podkreślono, że organ I instancji wykonał wytyczne naprowadzone w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Po 992/16. Wbrew twierdzeniom odwołującego organ I instancji ma prawo i obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zarówno w oparciu o dowody wnioskowane przez strony postępowania, jak i dowody przeprowadzone z urzędu celem załatwienia sprawy. Przeprowadzone dowody w toku postępowania pierwszej instancji naprowadziły na wniosek, iż bezpośredni przełożony odwołującego płk M. Ł. w okresie całej służby od października 2011 r. do czerwca 2014 r. nie traktował odwołującego jako radcę prawnego. Organ pierwszej instancji słusznie podniósł, iż przyznanie wnioskowanej przez odwołującego grupy 15 C możliwe byłoby, gdyby zajmował w rzeczonej Jednostce Wojskowej (...) w P. stanowisko radcy prawnego. Tymczasem odwołujący zawsze zaszeregowany był jako referent prawny. Jednocześnie wskazano, iż odwołujący bez wiedzy dowódcy jednostki wojskowej posługiwał się bezprawnie pieczątką radcy prawnego celem zasugerowania i zebrania materiału mającego wskazywać fałszywy dowód, iż w jednostce Wojskowej (...) w P. pełnił funkcję radcy prawnego. Organ I instancji w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu wskazał, iż w oparciu o przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków nie można wyprowadzić wniosku, jakoby odwołujący również faktycznie wykonywał czynności radcy prawnego, które w okresie objętym służbą zawodową referenta prawnego były wykonywane przez adwokat K. J. Dodatkowo organ I instancji słusznie wskazał, iż w Karcie Opisu Stanowiska odwołującego brak jest wskazań do posiadania tytułu radcy prawnego. Natomiast powoływane przez pełnomocnika odwołującego przypadki spraw nie odnoszą się do niniejszej sprawy zarówno w zakresie przedmiotu jak i ustaleń faktyczny i są tylko swobodną polemiką. Organ drugiej instancji wskazał na linie orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która w prawomocnie zakończonych sprawach o tożsamym stanie faktycznym, oddaliła skargi referentów prawnych wnioskujących o grupy uposażenia radców prawnych.

Od powyższej decyzji skargę złożył pełnomocnik P. F., zarzucając naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 4-7, art. 224 i art. 75 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 6,7,8,9,10 § 1, art. 75,77 i 80 k.p.a. Powtarzając argumentację podniesioną na wcześniejszym etapie podkreślono, że organy w całości pominęły dowód z przesłuchania w charakterze świadka płk. M. T., natomiast powołano na świadka płk M. Ł., który był już znany na wcześniejszej fazie postępowania. Organ nigdy wcześniej nie powoływał się na tego świadka, zaś pełnomocnik skarżącego nie miał możliwości zapoznania się ze świadkiem. Pominięto, że WSA w Poznaniu w wyroku z 18 lutego 2016 r. stwierdził, że do katalogu czynności radcy prawnego zalicza się nie tylko chodzenie do sądu na podstawie udzielonych pełnomocnictw, ale również, o ile nie przede wszystkim, udzielanie porad prawnych, sporządzanie projektów umów, opiniowanie aktów prawnych, itp. Z kolei wyrok NSA z 16 czerwca 2016 r. sygn. I OSK 1863/14 ma za zadanie z jednej strony udowodnić w oparciu o jakie fakty i dowody (oświadczenie płk. M. T. oraz umowa o zwrot kosztów zastępstwa procesowego) należy rozstrzygać o posiadanym przymiocie radcy prawnego i wiążącego się z tym odpowiednim uposażeniem (zgodnie z tym wyrokiem grupa U: 16A) a z drugiej strony ułatwić organowi postępowania dowodowe. Skarżący zwrócił się do Sądu o merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia należnego uposażenia za sporny okres na poziomie uposażenia określonego dla grupy uposażenia U:16A, a z ostrożności procesowej nie mniejszej niż U:15C. Zdaniem skarżącego toczące się od 2013 r. postępowanie wskazuje, że organy wojskowe działają z góry powziętym zamiarem, aby nie określić grupy uposażenia dla skarżącego na należnym mu poziomie.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej (...) w P. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów skargi podkreślono, iż w wyroku z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1694/14, NSA wyraźnie dokonał wykładni prawa materialnego wskazując, że przepisy art. 224 i art. 75 ustawy o radcach prawnych nie mają zastosowania do skarżącego będącego wyznaczonym na stanowisko referenta prawnego. Przepisy te znajdują zastosowanie do tych radców prawnych, którzy zostali wyznaczeni na stanowisko radcy prawnego i tych, którzy wykonują faktycznie zawód radcy prawnego, co nie zachodzi w przypadku skarżącego. NSA wyraźnie stwierdził, iż rzeczone przepisy nie mają zastosowania do osób które wykonują obowiązki służbowe na podstawie stosunku służbowego referenta prawnego. Tym samym podtrzymał ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż nie może być ustalona wobec skarżącego grupa uposażenia przysługująca głównemu specjaliście (U: 16).

Stanowisko wyrażone w powołanym wyroku NSA zostało wcześniej poparte stanowiskiem Ośrodka Badań, Studiów i Legislacji Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia 14 października 2013 r., którą załączono do odpowiedzi. W odpowiedzi zawartej w pkt 1 i 2 naprowadzonej na stronie 3 rzeczonego "Stanowiska" wyraźnie wskazano, iż: świadczenie pomocy prawnej w rozumieniu ustawy o radcach prawnych przez osobę zatrudnioną na innym stanowisku niż radca prawny-a więc skarżącego zatrudnionego na stanowisku referenta prawnego-chociażby posiadała uprawnienia radcy prawnego, jest niedopuszczalne i sprzeczne z prawem; zakres obowiązków referenta prawnego będącego żołnierzem zawodowym - a więc skarżącego - nie może obejmować świadczenia pomocy prawnej zastrzeżonej w ustawie o radcach prawnych wyłącznie dla radców prawnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego organ podniósł, że organ pierwszej instancji wykonał wytyczne naprowadzone w uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Po 992/16. Bezpośredni przełożony skarżącego płk M. Ł. w okresie całej służby od października 2011 r. do czerwca 2014 r. nie traktował skarżącego jako radcę prawnego. Przyznanie wnioskowanej przez skarżącego grupy uposażenia byłoby możliwe gdyby zajmował w rzeczonej Jednostce Wojskowej (...) w P. stanowisko radcy prawnego. Tymczasem odwołujący zawsze zaszeregowany był jako referent prawny. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji ma prawo i obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zarówno w oparciu o dowody wnioskowane przez strony postępowania, jak i dowody przeprowadzone z urzędu celem załatwienia sprawy. Skarżący bez wiedzy Dowódcy Jednostki Wojskowej posługiwał się bezprawnie pieczątką Radcy Prawnego celem zasugerowania i zebrania materiału mającego wskazywać fałszywy dowód, iż w Jednostce Wojskowej (...) w P. pełnił funkcję radcy prawnego. Organ I instancji w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu wskazał, iż w oparciu o przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków nie można wyprowadzić wniosku, jakoby skarżący również faktycznie wykonywał czynności radcy prawnego, które w okresie objętym służbą zawodową referenta prawnego były wykonywane przez adwokat K. J. Dodatkowo organ słusznie wskazał, iż w Karcie Opisu Stanowiska skarżącego brak jest wskazań do posiadania tytułu radcy prawnego.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 22 marca 2018 r. pełnomocnicy skarżącego oraz organu podtrzymali dotychczasowe stanowiska.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że wątpliwe jest stanowisko dowódcy płk Łusiarczyka, iż przez okres 2 lat nie miał wiedzy od tym, że skarżący jest radcą prawnym i podpisuje się używając pieczątki "radca prawny". Jako załącznik do protokołu pełnomocnik złożył decyzję nr (...) z 29 listopada 2017 r., dotyczącą kapitana M. K. i wskazuje, że w jej uzasadnieniu przy tożsamym stanie faktycznym Dowódca Generalny Rodzajów w Sił Zbrojnych wypowiedział się co do okoliczności, które wystąpiły również w sprawie skarżącego.

Pełnomocnik organu powołał się na wskazany w odpowiedzi na skargę wyrok NSA 7 kwietnia 2016 r. I OSK 1694/16 i wyrażone tam stanowisko. Wyjaśnił, że w związku z używaniem przez skarżącego pieczątki radcy prawnego zostało wszczęte wobec niego postępowanie dyscyplinarne, które jednak nie zostało zakończone i organ odstąpił od ostatecznego stanowiska, bowiem skarżący przeszedł do Prokuratury Wojskowej. Podnosi, że pieczątka, której używał skarżący, nie była zarejestrowana w Dowództwie - była to jego osobista pieczątka, a pieczątki których używają radcowie prawni w jednostkach wojskowych powinny być zarejestrowane i mieć określony wzór. Podkreśla, że nie można opierać się na orzeczeniach wydanych w innych sprawach z uwagi na ich każdorazowo inny charakter.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego oświadczył, że kwestionuje wywody pełnomocnika organu w zakresie posługiwania się pieczątkami.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości przeprowadza kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej podjęcia. Jednocześnie, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W rozpatrywanym przypadku takie wskazania zawarte zostały w prawomocnych wyrokach tut. Sądu wydanych w sprawach o sygn. akt II SA/Po 1057/13 i II SA/Po 992/16, którymi uchylone zostały wcześniejsze decyzje organów administracji wojskowej w przedmiocie przyznania skarżącemu kpt. P. F. grupy uposażenia U:13.

W wyroku z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1057/13, Sąd zalecił organom wojskowym orzec merytorycznie o grupie uposażenia, do której należy zaliczyć skarżącego w okresach, których dotyczą zakwestionowane w decyzji Dowódcy Sił Powietrznych z dnia 7 czerwca 2013 r. rozkazy personalne Dowódcy (...) - rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) 2011 r. i rozkaz personalny nr (...) z dnia (...) 2012 r. wskazując jednocześnie, iż przed wydaniem tego orzeczenia organy winny w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy i na tej podstawie rozważyć, czy skarżący wykonywał obowiązki właściwe dla referenta prawnego, czy dla radcy prawnego. W szczególności Sąd zalecił przesłuchanie Dowódcy Jednostki Wojskowej nr (...), podpisującego ze skarżącym umowę z 26 września 2011 r., w celu wyjaśnienia m.in. tego, jak postrzegał on ówczesnej sytuację dowodzonej przez siebie jednostki w zakresie obsługi prawnej, jak rozumiał on obowiązki wykonywane przez skarżącego oraz dlaczego zdecydował się na zawarcie tej umowy. Zdaniem Sądu odpowiedź na to ostatnie pytanie pozwoliłoby usunąć wątpliwości dotyczące braku logiki działań byłego dowódcy JW. (...), który z jednej strony powołał skarżącego rozkazem personalnym z dnia 23 września 2011 r. na stanowisko służbowe: referent prawny, a z drugiej strony podpisał ze skarżącym w dniu 26 września 2011 r. umowę w sprawie określenia wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego.

Z kolei rozpoznając skargę, którą P. F. wniósł na decyzje wydane w następstwie ww. wyroku, Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt II SA/Po 992/16 wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. uznał, iż organy wojskowe obu instancji wywiązały się tylko z części zaleceń wynikających z wcześniejszego wyroku, o sygn. akt II SA/Po 1057/13. Sąd uznał, że ponowne rozstrzygnięcie w zakresie przysługującej stronie grupy uposażenia (decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej (...) w P. z dnia 27 lipca 2016 r. nr (...), utrzymaną w mocy decyzją z dnia 12 października 2016 r. nr (...) Dowódcy Jednostki Wojskowej (...), nastąpiło z naruszeniem wytycznych sądu, a dotyczących zebrania i starannego rozważenia materiału dowodowego na okoliczność faktycznego charakteru obowiązków służbowych wykonywanych przez skarżącego w spornym okresie. Sąd nie podzielił stanowiska organów, iż brak było podstaw do przesłuchania w charakterze świadka byłego Dowódcy JW. (...), uznając, że pozwoli to ustalić, jak ówczesny dowódca postrzegał sytuację jednostki w zakresie obsługi prawnej, jak rozumiał obowiązki wykonywane przez skarżącego oraz dlaczego zdecydował się na zawarcie tej umowy. Wskazano, ze odpowiedź na to ostatnie pytanie pozwoliłoby usunąć wątpliwości wyrażone w zaskarżonej decyzji, a dotyczące według organu odwoławczego braku logiki działań dowódcy. Organy obu instancji nie dokonały też oceny opinii prawnych sporządzanych przez skarżącego na użytek służbowy. Nie wyjaśniono w szczególności, dlaczego aż do 30 kwietnia 2013 r. organy woskowe nie kwestionowały posługiwaniem się przy sporządzaniu tych opinii przez skarżącego pieczątką radcy prawnego. Nie rozważono możliwości przesłuchania osób zlecających sporządzenie określonego opracowania w celu ustalenia, jak postrzegały one rolę skarżącego w zakresie obsługi prawnej jednostki wojskowej, czy występowały do niego jako do radcy prawnego, czy sporządzone opinie wymagały kontrasygnaty innego radcy prawnego/adwokata. Organ nie podjął działań zmierzających do jednoznacznego ustalenia, czy faktycznie istniała w tym zakresie zgoda przełożonych, a jeśli tak, to czy miała ona jednie charakter milczący. Organ nie wziął także pod uwagę poglądu wyrażonego wcześniej przez Sąd, że skarżący mógł wykonywać inne obowiązki radcy prawnego, a niewystępowanie przed sądami i urzędami mogło wynikać jedynie z braku postępowań, w których stroną byłby organ I instancji. Ponadto Sąd dopuścił możliwość, iż pomiędzy skarżącym a adwokatem, któremu organ I instancji zlecił obsługę prawną, doszło do podziału zadań w ten sposób, że skarżący zajmował się jedynie wewnętrznymi sprawami jednostki wojskowej, a adwokat - reprezentacją organu I instancji. Również ta okoliczność nie została wyjaśniona w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji wydanych w takich uwarunkowania faktycznych i prawnych, Sąd w składzie obecnie orzekającym uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji w pełni zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniach wyżej przywołanych wyroków.

Jak wyżej wyjaśniono, Dowódca 33. B. L. T. w P., jako właściwy w tym przypadku organ administracji wojskowej, zobowiązany został do uzupełnienia materiału dowodowego oraz przeprowadzenia ponownej oceny uprawnienia skarżącego do grupy uposażenia W tym miejscu podnieść należy, że w obu wyrokach Sądy nie zawarły stwierdzenia, iż skarżący powinien zostać zaszeregowany zgodnie z grupą uposażenia przynależną radcy prawnemu. Z uzasadnień tych wyroków jednoznacznie wynika, że obowiązkiem organów wojskowych rozpatrujących ponownie sprawę było wszechstronne wyjaśnienie, jakie czynności i w jakim charakterze wykonywał skarżący w okresie pełnienia służby w JW. (...) w P. Dopiero po tym ustaleniu możliwe jest rozstrzygniecie, czy w spornym okresie do skarżącego zastosowanie miała ustawa pragmatyczna, czy podlegał pod regulację art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

W stanie prawnym sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1355) możliwe było zastosowanie do żołnierza zawodowego - radcy prawnego, który nie zajmował w jednostce stanowiska radcy prawnego, przywileju wynikającego z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagrodzeniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy, gdzie jednocześnie treść art. 75 tej ustawy daje podstawę do twierdzenia, że w zakresie realizacji obowiązku określonego w art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, wyłączony zostaje wobec radców prawnych będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej przepis art. 78 wojskowej ustawy pragmatycznej, który uzależnia wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe.

Ponownie zatem należy przypomnieć, że dla ustalenia właściwej kategorii grupy uposażenia przysługującej skarżącemu istotnym jest zbadanie, czy mimo stanowiska, na jakie został wyznaczony, faktycznie wykonywał obowiązki radcy prawnego.

Dopiero wyeliminowanie możliwości zastosowania przytoczonej regulacji pozwala na stwierdzenie, że podstawę prawną rozstrzygnięcia o uposażeniu w tym przypadku stanowi art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl tego przepisu, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Istotne jest zatem ustalenie stanowiska służbowego oraz grupy uposażenia, do której to stanowisko służbowe zostało zaszeregowane. W tym zakresie rozkazami personalnymi nr (...) z dnia 23 września 2011 r. oraz nr (...) z dnia (...) 2012 r. skarżący został wyznaczony na stanowisko referenta prawnego zaszeregowane do stopnia etatowego kapitana z grupą uposażenia U:13. Decyzją z dnia (...) 2013 r. nr (...) Dowódca Sił Powietrznych stwierdził nieważność tych rozkazów personalnych w częściach dotyczących przyznania skarżącemu grupy uposażenia U:13. W tym miejscu wyjaśnić należy, że decyzja ta jest ostateczna, bowiem nie podlegała kontroli sądowej, zatem wiąże jedynie w części rozstrzygającej. Nie budziło wątpliwości składów orzekających, które rozpatrywały uprzednio sprawę skarżącego, że konsekwencją tego rozstrzygnięcia była konieczność ponownego ustalenia skarżącemu grupy uposażenia, przy czym Sądy nie wykluczały ustalenia tej grupy na tym samym poziomie, co w raportach, których dotyczyły decyzję stwierdzające w części ich nieważność.

Zarzuty skargi dotyczą nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz dowolnej oceny materiału dowodowego. Z uwagi na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyjaśnić w tym miejscu należy, że przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej może być tylko ta część rozkazu personalnego o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, która stanowi rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi uposażeniu (patrz: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 3/06, ONSA i WSA 2006/3/69).

W świetle zarzutów skargi dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonych obecnie decyzji należało ocenić, czy przeprowadzone ponownie przez organ I instancji postępowanie oraz zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy pozwalał na wydanie końcowego rozstrzygnięcia, jak również, czy materiał ten został prawidłowo oceniony przez organ w ramach swobodnej oceny dowodów.

W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala uwzględnić żądania skarżącego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący na listę radców prawnych wpisany został uchwałą Rady Okręgowej Radców Prawnych w P. z dnia (...) 2011 r. Rozkazem personalnym z dnia (...) 2011 r. skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe referenta prawnego w Jednostce Wojskowej w P. Co istotne, skarżący nie zgłosił ówczesnemu dowódcy - płk M. T., iż powinien zostać zaszeregowany według wyższej stawki uposażenia i to w sytuacji, gdy ten zawarł z nim w dniu 26 września 2011 r. umowę o zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Stanowisko służbowe referenta prawnego w stopniu kapitana jest zaszeregowane do grupy uposażenia U:13. Obie te okoliczności zostały przez organy ustalone prawidłowo.

Prawidłowo również oceniono, iż samo wykonywanie przez skarżącego w ramach stosunku służbowego czynności przypisanych radcy prawnemu nie powoduje, że wykonywał on zawód radcy prawnego.

W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ocenił zeznania płk M. T. oraz przesłuchał w charakterze świadka płk M. Ł., który obowiązki dowódcy JW. (...) w P. pełnił w okresie od października 2011 r. do czerwca 2014 r. Co istotne, przez cały ten czas kpt. P. F. był jego bezpośrednim podwładnym, jako referent prawny jednostki. Świadek ten stwierdził, iż w ww. okresie wszelkie sprawy związane z zastępstwem procesowym dowódcy jednostki realizowała adwokat K. J., natomiast sam skarżący wykonywał tylko czynności określone w jego karcie opisu stanowiska służbowego (KOSS), czyli czynności referenta prawnego. Po uzyskaniu przez skarżącego uprawnień radcy prawnego, jego zakres obowiązków określony w KOSS nie uległ zmianie. Z akt sprawy ponadto wynika, że adwokat K. J. od lat zajmuje się obsługą prawną jednostki w wymiarze 2-3 dni tygodniowo oraz reprezentuje ją w postępowaniach sądowych. W opinii Sadu okoliczności tych nie sposób pominąć, tym bardziej, że w jednostce nie przewidziano etatu radcy prawnego. Należy również mieć na uwadze, że po uzyskaniu uprawnień radcy prawnego skarżący pełnił służbę pod dowództwem płk M. Trelki przez krotki okres - ok. 1 miesiąca. W tej sytuacji, w opinii Sądu, dla oceny statusu skarżącego podstawowe znaczenie ma to, jak był postrzegany przez dowódcę, któremu podlegał w spornym okresie. Oświadczenie poprzedniego dowódcy, że traktował skarżącego jak radcę prawnego i dlatego zawarł z nim umowę na zwrot kosztów zastępstwa procesowego, nie ma istotnego znaczenia, bowiem co do okresu przed uzyskaniem uprawnień radcowskich ocena ta jest nieuprawniona.

Z akt sprawy wynika, że skarżący pełniąc służbę na stanowisku referenta prawnego posługiwał się pieczątką radcy prawnego, co formalnie zostało zakwestionowane przez jego przełożonego dopiero w 2013 r., gdy skarżący wystąpił o uzyskanie wyższej grupy uposażenia. Na tym etapie organ również doprowadził do wypowiedzenia umowy zawartej 29 września 2011 r. w sprawie dodatkowego wynagrodzenia z tytułu kosztów zastępstwa procesowego. Co istotne, umowa ta nigdy nie została zrealizowana, bowiem skarżącemu nie udzielono pełnomocnictwa do reprezentowania jednostki przed sądem. Sąd nie znalazł podstaw, tak jak i orzekające organy wojskowe, aby zakwestionować wyjaśnienia złożone w tym zakresie przez dowódcę płk M. Ł., który był bezpośrednim przełożonym skarżącego praktycznie przez cały okres jego służby w jednostce w P. po zawarciu tej umowy. W opinii Sądu wyjaśnienia tego świadka, szeroko omówione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, zasługiwały na uwzględnienie, tym bardziej, że jest on osobą, która z racji pełnionej wówczas funkcji niewątpliwie posiadała najpełniejszą wiedzę co do okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż organ powinien ograniczyć się do przeprowadzenia dowodów naprowadzanych przez sąd na wcześniejszym etapie sprawy i nie mógł wykorzystać dowodu z zeznań świadka płk M. Ł. Ponadto, zrezygnowanie z dalszych czynności dowodowych wobec już poczynionych ustaleń, które ocenione zostały jako podstawowe dla rozpatrzenia sprawy, nie może zostać uznane za nie wywiązanie się ze wszystkich wcześniejszych zaleceń sądu co do kierunków postępowania dowodowego.

Podnieść w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji, w myśl art. 8 k.p.a., jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa. Obowiązek ten jest realizowany, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. W opinii Sądu wymogom tym rozpatrujące sprawę organy wojskowe w pełni sprostały.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

W tych uwarunkowaniach kontrola sądowa legalności rozstrzygnięcia w zakresie uposażenia musi uwzględniać rzeczywiście zawiązany stosunek służbowy, którego treść w zakresie stanowiska służbowego jest kształtowana decyzją o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. W takim przypadku uprawnień żołnierza do uposażenia nie można wywodzić z hipotetycznego stosunku służbowego, który zdaniem żołnierza zawodowego, z uwagi na regulacje materialnoprawne oraz rzeczywiście wykonywane obowiązki, powinien być zawiązany między nim, a organem wojskowym. Z powoływanych przez skarżącego wyroków sądów administracyjnych wynika, że przepis art. 78 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należało interpretować łącznie z regulacją art. 224 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy o radcach prawnych. Jednak treść tego unormowania nie prowadzi do wniosku, że każdy żołnierz zawodowy, który ma uprawnienia radcy prawnego i wykonuje obowiązku związane z obsługą prawną organu wojskowego, ma prawo do uposażenia określonego zgodnie z dyspozycją art. 224 ust. 1 w związku z art. 75 ustawy o radcach prawnych. Chodzi o tych radców prawnych, którzy na podstawie stosunku służbowego wykonują zawód radcy prawnego, a nie o osoby mające uprawnienia do wykonywania zawodu radcy prawnego, którzy wykonują obowiązki służbowe na podstawie stosunku służbowego referenta prawnego. Istotnym jest, że w karcie opisu stanowiska referenta prawnego wśród wymagań dodatkowych, niewymagalnych do spełnienia, nie wymieniono posiadania kwalifikacji radcy prawnego. Jednocześnie brak jest normy prawnej nakazującej wyznaczenie żołnierza zawodowego posiadającego uprawnienie radcy prawnego wyłącznie na stanowisko służbowe radcy prawnego, ani też zakazującej wyznaczenia takiego żołnierza na stanowisko inne, niż stanowisko radcy prawnego. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej.

Ponadto, wbrew argumentacji skarżącego, decyzja Dowódcy Generalnego Rodzaju Sił Zbrojnych nr (...) z dnia (...) 2017 r. w sprawie G. G., dotyczyła innego stanu faktycznego i prawnego, bowiem osobie tej udzielano pełnomocnictw do reprezentowania jednostki wojskowej przez radcę prawnego.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.