Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1437417

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 26 lutego 2014 r.
II SA/Po 1010/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak.

Sędziowie WSA: Barbara Drzazga, Edyta Podrazik (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) sierpnia 2013 r. Nr (...) w przedmiocie zwrotu nieruchomości

I.

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia (...) kwietnia 2013 r. Nr (...),

II.

zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych,

III.

określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) marca 2009 r., znak (...), Starosta P. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 137 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 138 ust. 2, art. 139, art. 140 ust. 1-4, art. 141 ust. 2 i 4 oraz art. 142 w zw. z art. 216 ust. 1, art. 217 ust. 2, art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) i art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) orzekł o (1) zwrocie na rzecz W. M. w 1/2 części, S. G. w 1/4 części, M. G. w 1/4 części nieruchomości położonej w rejonie ul. U. L. i ul. O. w P., oznaczonej jako działka nr (...) o powierzchni 0.1227 ha, obręb Ż., arkusz mapy (...), zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), oraz działka nr (...) o powierzchni 0.10063 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...) jako własność Miasta P., (2) odmowie zwrotu na rzecz W. M., S. G. i M. G. nieruchomości położonej przy ul. U. L., oznaczonej jako działka nr (...), obręb Ż., arkusz mapy (...), zapisanej w księdze wieczystej nr (...) jako własność Miasta P. oraz (3) niezobowiązaniu W. M., S. G. i M. G. do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Starosta wyjaśnił, że postępowanie zwrotowe prowadzono na wniosek W. M., S. G., M. G., K. J. i R. J. z dnia (...) marca 2002 r. o zwrot nieruchomości położonej w P. przy ul. O., oznaczonej jako działka nr (...), obręb Ż., arkusz mapy (...). W decyzji tej wskazano, że działka nr (...) o powierzchni 0.8690 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr (...) na rzecz małżonków K. i H. J. na prawach wspólności ustawowej w 1/4 części, H. M. w 1/4 części, M. S. M. w 1/4 części oraz małżonków K. i Z. M. na prawach współwłasności ustawowej w 1/4 części, przeszła na własność Skarbu Państwa w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 z późn. zm.) aktem notarialnym z dnia (...) lutego 1976 r., rep. (...) nr (...), pod rozbudowę W. S. K. (...)., zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Zarządu Rozbudowy i Osiedli Miejskich w P., Biura Planowania Przestrzennego z dnia (...) października 1975 r., znak (...), zatwierdzającą plan realizacyjny pod rozbudowę W. S. K. (...) P. w P., przy ul. O., zezwoleniem Prezydenta Miasta P. - Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia (...) października 1975 r., znak (...) na przeznaczenie gruntów rolnych, położonych w P. - Ż. na cele nierolnicze w związku z rozbudową wspomnianej W. Organ powołał następnie szereg postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku, z których wynika, że ostatecznie uprawnionymi do żądania zwrotu działki nr (...) o powierzchni 0.1227 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...), oraz działki nr (...) o powierzchni 0.1063 ha, zapisanej w księdze wieczystej KW (...) są W. M., S. G. i M. G. Na podstawie mapy stanu prawnego ustalono natomiast, że działce nr (...) odpowiadają działki nr (...), nr (...), nr (...) oraz część działki (...), arkusz mapy (...), obręb Ż. W toku postępowania prowadzonego przez G. nastąpił podział działki nr (...), w wyniku którego wyodrębniono działkę nr (...), podzieloną następnie m.in. na działkę nr (...), której część odpowiada z kolei wywłaszczonej nieruchomości. Działka nr (...) o powierzchni 0.8690 ha, w części w jakiej odpowiadają jej obecne działki: działka nr (...) o powierzchni 0.1227 ha, zapisana w księdze wieczystej KW nr (...), oraz działka nr (...) o powierzchni 0.1063 ha zapisana w księdze wieczystej KW (...), jako własność Miasta P., nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Nie została bowiem zrealizowana rozbudowa W. S. K. (...) w P. Działki nr (...) i (...) stanowią aktualnie grunty niezagospodarowane, pokryte hałdami ziemi i gruzu pobudowlanego, porośnięte wysoką trawą wraz z drzewami. Działki te są zlokalizowane w sąsiedztwie W. S. K. i nie zostały wykorzystane do jej rozbudowy. Brak zarazem dokumentacji dotyczącej powstania, jak i rozbudowy W. S. K. (...) w P. Można zatem stwierdzić, że na omawianym terenie nie zrealizowano żadnej inwestycji publicznej. Ponadto, działka nr (...) została przejęta od W.S.K. "(...)-P." w P. przez Skarb Państwa w 1995 r., przez co nie mogła być ona wykorzystana do rozbudowy W. S. K. Z tych względów Starosta uznał, że w stosunku do działek nr (...) i (...) spełnione zostały przesłanki zbędności, o jakich mowa w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ przedstawił zarazem szczegółowe wyliczenia uzasadniające zwolnienie z obowiązku zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania. Jednocześnie Starosta wskazał, że okoliczność, czy nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, nie ma znaczenia, jeżeli nieruchomość ta stanowi drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.). Następnie Starosta podniósł, że działkę nr (...) wywłaszczono pod rozbudowę W. S. K. (...) w P., lecz obecnie stanowi ona w części chodnik, który zgodnie z ustawą o drogach publicznych jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych. Jak wynika przy tym mapy zasadniczej, przesłanej w dniu (...) listopada 2006 r. przez Zarząd Dróg Miejskich, cały obszar przedmiotowej działki znajduje się w liniach rozgraniczających ulicy U. L. Z kolei art. 2a cytowanej ustawy o drogach publicznych stanowi, iż drogi publiczne - krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, natomiast drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne - własność właściwego samorządu, tj. województwa, powiatu lub gminy. Tym samym niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej lub nabytej na mocy przepisów wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot jest wprawdzie zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, lecz w chwili orzekania stanowi część drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Zwrot nieruchomości wywłaszczonej i zajętej pod drogę publiczną prowadziłby do skutku sprzecznego z prawem, polegającym na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej cześć drogi publicznej, co odnosi się również do części działki nr (...). Powyższa konkluzja stała się podstawą do odmowy zwrotu na rzecz wnioskodawców działki nr (...).

Opisana wyżej decyzja Starosty P. z dnia (...) marca 2009 r. jest ostateczna.

Pismem z dnia (...) marca 2011 r. W. M. złożył do Starosty P. wniosek o częściowy zwrot nieruchomości położonej w P. przy ul. U. L., obręb Ż., arkusz mapy (...), działka nr (...), zapisanej w księdze wieczystej kw nr (...) - w części niestanowiącej drogi publicznej.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r., znak (...), Starosta P. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a., art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, 139, art. 140 ust. 1-3, art. 141 ust. 2 i 4, art. 142 w zw. z art. 216 ust. 1, art. 227 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 2 ust. 1, § 5-7, § 9, § 10 i § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663) orzekł o (1) zwrocie na rzecz W. M. 1/2 części, S. G. 1/4 części i M. G. 1/4 części nieruchomości położonej przy ul. U. L. w P., oznaczonej jako działka nr (...), obręb Ż., arkusz mapy (...), zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...) jako własność Miasta P., oznaczonej na mapie z projektem podziału jako działka nr (...) o powierzchni 804 m2, (2) zatwierdził podziału nieruchomości - działki nr (...) na działki nr (...) o powierzchni 810 m2, dla której Sąd Rejonowy P. - S. M. w P. prowadzi księgę wieczystą KW nr (...), z wpisem Miasta P. jako właściciela, oraz na działkę nr (...) o powierzchni 804 m2, zgodnie z mapą projektu podziału, stanowiącą załącznik do niniejszej decyzji, a także (3) nie zobowiązał W. M., S. G. i M. G. do zwrotu na rzecz Miasta P. należności określonych w art. 140 ust. 1 i 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny, powtarzając ustalenia zawarte w decyzji z dnia (...) marca 2009 r. Ponadto Starosta P. wskazał, że w dniu (...) października 2012 r. uprawniony geodeta przedstawił projekt podziału działki nr (...). Projekt ten został sporządzony w celu wyodrębnienia z działki (...) działki nr (...) jako przeznaczonej do zwrotu na rzecz były właścicieli. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że część działki (...) odpowiadająca działce nr (...) stanowi grunt niezabudowany o nierównej powierzchni, porośnięty samosiewami drzew i krzewów. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, że na powyższym terenie zostały zrealizowane prace polegające na rozbudowie W. S. K. (...) P. w ustawowo zakreślonym terminie. Dlatego też spełniony został również wymóg, od którego zależy wydanie pozytywnej decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości.

Pismem z dnia (...) kwietnia 2013 r., znak (...), Ldz. (...), Miasto P. odwołało się od powyższej decyzji z dnia (...) kwietnia 2013 r., zarzucając jej naruszenie art. 136 ust., 137 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu Miasto P. wskazało, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Biorąc bowiem pod uwagę całokształt ustalonych okoliczności nie można stwierdzić, że brak dokumentacji potwierdzającej realizację inwestycji, objętej celem wywłaszczenia, pozwala na zwrot część nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Tym bardziej, że na przedmiotowej nieruchomości wybudowano fragment ul. U. L., przebiegającej od ronda Ż. do ul F. Zwrot nieruchomości doprowadziłby zatem do skutku sprzecznego z prawem, gdyż właścicielem części drogi publicznej stałaby się osoby fizyczne.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., znak (...), Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzje Starosty P. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji, wskazując jednak zarazem na ich niedostateczne rozważanie przez Starostę P. Wojewoda Wielkopolski podniósł, że organ I instancji oparł się na piśmie Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego G. z dnia (...) marca 2012 r., znak (...), w którym stwierdzono, że część obecnej działki nr (...) jest fragmentem dawnej działki nr (...). W aktach sprawy brakuje jednak kopii odpowiedniej mapy, przez co z kolei trudno jest ustalić, o jakiej części nieruchomości mowa jest w powyższym piśmie. Niemniej z zestawienia map ewidencyjnych wynika, że dawnemu fragmentowi działki nr (...), wchodzącej w skład działki nr (...), odpowiada projektowana aktualnie działka nr (...). Ponadto w aktach sprawy nie ma decyzji Starosty P. z dnia (...) marca 2009 r., a zatem nie jest możliwe porównanie zakresów postępowania zakończonego wydaniem tamtej decyzji i postępowania prowadzonego obecnie. Jednocześnie we wniosku wszczynającym postępowanie w rozpatrywanej sprawie żądano zwrotu działki nr (...) w zakresie, w jakim nie wchodzi ona w obręb drogi publicznej. W takim wypadku organ I instancji powinien był uzyskać mapę, na której naniesiona byłaby dawna działka nr (...) oraz odpowiadające jej działki, w tym działka nr (...), a następnie zapytać strony o obszar, którego dotyczy złożony przez nie wniosek. Dopiero wtedy możliwe stanie się bowiem prawidłowe określenie zakresu rozważanego postępowania. Ponadto organ II instancji podkreślił, że nieruchomość wywłaszczona zajęta pod drogę publiczną nie podlega zwrotowi. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika natomiast, że działka nr (...) zajęta jest w części pod chodnik, który z kolei należy zakwalifikować jako część drogi. Zagadnienie to nie było jednak w ogóle przedmiotem rozważań organu I instancji. Tymczasem kluczowe dla poprawnego rozstrzygnięcia omawianej sprawy jest ustalenie, czy chodnik przebiegający wzdłuż działki przewidzianej do zwrotu można uznać za część drogi publicznej.

Pismem z dnia (...) września 2013 r. W. M. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody Wielkopolskiego co do uznania chodnika znajdującego na działce polegającej zwrotowi za drogę publiczną. Skarżący zaznaczył przy tym, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że wspomniany chodnik jest samowolą budowlaną, wobec czego tym bardziej nie może być uznany za drogę publiczną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika z kolei z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 136 ust. 3 zd. 1 powołanej ustawy, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Jak wynika przy tym z art. 137 ust. 1 cytowanej ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli (1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo (2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Z kolei art. 137 ust. 2 wymienionej ustawy wskazuje, że w przypadku, o jakim mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że wnioskiem z dnia (...) marca 2011 r. W. M. zwrócił się o zwrot nieruchomości przy ul. U. L., działka nr (...), obręb Ż., arkusz mapy (...), zapisanej w księdze wieczystej KW nr (...) (k. 29 akt adm. organu I instancji). Skarżący zaznaczył zarazem, że wcześniej w odniesieniu do wspomnianej nieruchomości toczyło się już postępowanie, zakończone wydaniem przez Starostę P. decyzji odmownej z dnia (...) marca 2009 r., znak (...) (k. nienumerowana akt adm.). Aktualnie W. M. wystąpił o zwrot jedynie części działki nr (...), tj. fragmentu, który nie znajduje się w obrębie drogi publicznej. Mając na uwadze takie informacje zawarte we wniosku z dnia (...) marca 2011 r., zadaniem organów administracji publicznej było przede wszystkim prawidłowe ustalenie zakresu postępowania, a w szczególności działki podlegającej zwrotowi, oraz związku pomiędzy kontrolowanym postępowaniem, a postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji Starosty P. z dnia (...) marca 2009 r. Zadanie to nie zostało prawidłowo wykonane, co z kolei wpłynęło na konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) sierpnia 2013 r., znak (...) (k. 19-23 akt adm. organu II instancji) oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. z dnia (...) kwietnia 2013 r., znak (...) (k. 194-198 akt adm. organu I instancji).

Trzeba bowiem zauważyć, że wspomnianą decyzją z dnia (...) marca 2009 r. Starosta P. odmówił zwrotu m.in. na rzecz W. M. rozważanej działki nr (...). Z adnotacji uczynionej na powyższej decyzji wynika zarazem, że rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w dniu (...) kwietnia 2009 r., a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje by wyeliminowano je z obrotu w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. Tym samym zagadnienie zwrotu działki nr (...) zostało już definitywnie przesądzona w administracyjnym toku instancji. Należy przy tym podkreślić, że skutek w postaci powstania stanu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) dotyczy całej działki nr (...). Konsekwentnie zatem organy administracji publicznej, orzekając w rozpatrywanej sprawie merytorycznie o zwrocie działki nr (...), wyodrębnionej z działki nr (...), rozstrzygnęły ponownie sprawę zakończoną już wydaniem decyzji ostatecznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że w przypadku decyzji z dnia (...) marca 2009 r., jak i obecnie kontrolowanych decyzji zachodzi tożsamość sprawy. Rozstrzygnięcia odnoszą się bowiem do tych samych podmiotów uprawnionych i zobowiązanych, dotyczą tej samej nieruchomości (działka nr (...) stanowi fragment działki nr (...)), kreujące te same prawa i obowiązki, przy czym nie doszło w niniejszej sprawie do zmiany stanu prawnego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organy administracji publicznej naruszyły w niniejszej sprawie zakaz ne bis in idem, rozstrzygając ponownie sprawę zakończoną wydaniem decyzji ostatecznej. Takie uchybienie ma z kolei charakter kwalifikowany i skutkuje zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm) stwierdzeniem nieważności decyzji na nowo orzekającej w danej sprawie.

Ponadto, powyższa kwalifikowana wada postępowania wiązała się również z niewystarczającym zgromadzeniem oraz rozważaniem materiału dowodowego, a w szczególności z brakiem wnikliwej analizy decyzji z dnia (...) marca 2009 r. i wniosku skarżącego z dnia (...) marca 2011 r. Tym samym doszło również do naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., wedle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać oraz rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym jak wynika z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej ze względu na ponowne rozstrzygnięcie sprawy, która została już zakończona wydaniem decyzji ostatecznej.

Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia (...) marca 2011 r. należy orzec w zakresie dalszego prowadzenia postępowania zwrotowego - mając na względzie fakt rozstrzygnięcia sprawy wcześniejszą decyzją, która jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonej decyzji - na mocy art. 152 cytowanej ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.