Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1435322

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 16 stycznia 2014 r.
II SA/Op 516/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.).

Sędziowie WSA: Elżbieta Kmiecik, Daria Sachanbińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. P., S. P., K. P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 20 września 2013 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania o zmianę decyzji w sprawie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi, wniesionej przez B. P., S. P. i K. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 20 września 2013 r., nr (...), uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 26 czerwca 2013 r., nr (...), którą organ pierwszej instancji zmienił decyzję własną z dnia 4 grudnia 2012 r., nr (...), nakazującą Gminie (...) wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wyremontowanej drogi położonej w (...) do stanu zgodnego z prawem i umarzająca postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu zrelacjonował przebieg postępowania znajdujący odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy. Organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim wszczął postępowanie w sprawie wyremontowania drogi zlokalizowanej na działce nr A w (...), o czym zawiadomił strony pismem z dnia 15 lutego 2012 r. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r., nr (...), którą organ nakazał Gminie (...) wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia wyremontowanej drogi do stanu zgodnego z prawem, obejmujących:

1)

zniwelowanie stopnia opaski budynku przez przełożenie obrzeży i nawierzchni na długości min. 2 m, tak by zakończenie wyrównać do poziomu jezdni,

2)

usunięcie metalowej pokrywy stanowiącej wlot piwnicy budynku nr (...),

3)

zakończenie opaski obramowaniem obrzeżem betonowym,

4)

wbudowanie obrzeża betonowego 8 × 30 cm wyniesionego ponad poziom jezdni,

5)

oznakowanie drogi wewnętrznej zgodnie z przepisami.

Decyzja ta, w wyniku wniesienia odwołania przez S. P., została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy - Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia 15 marca 2013 r., nr (...).

Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Gmina (...) wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim o zmianę decyzji z dnia 4 grudnia 2012 r., nr (...), w części dotyczącej zawartego w tej decyzji nakazu usunięcia metalowej pokrywy znajdującej się w betonowej opasce budynku mieszkalnego.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku organ pierwszej instancji decyzją z dnia 26 czerwca 2013 r., nr (...), opartą o przepis art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej k.p.a., zmienił decyzję własną z dnia 4 grudnia 2012 r., nr (...), zastępując nakaz usunięcia metalowej pokrywy będącej wlotem do piwnicy budynku nr (...), obowiązkiem wymiany istniejącej ażurowej pokrywy na pokrywę wykonaną z materiału pełnego, dopuszczonego i spełniającego wymogi ruchu pieszych.

Od tej decyzji odwołanie wniosła M. K., domagając się całkowitej likwidacji otworów zlokalizowanych w opasce budynku przy ul. (...) w (...).

Rozpatrując odwołanie Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu przytoczył treść art. 155 k.p.a., akcentując, że właściwym do wydania decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej w trybie tego przepisu jest organ, który wydał decyzję dotychczasową. Następnie stwierdził, że w toku postępowania zwykłego w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia, tj. decyzja organu pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2012 r. oraz decyzja organu odwoławczego z dnia 15 marca 2013 r., utrzymująca w mocy tę decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle art. 16 § 1 k.p.a. decyzją ostateczną jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, gdy nie została zaskarżona w toku instancji, bądź decyzja wydana przez organ odwoławczy w sytuacji zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji. Z tego względu organem właściwym, o jakim mowa w art. 155 k.p.a., jest organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji (i uzyskała ona walor ostateczności bo nie została zaskarżona) lub organ odwoławczy, który wydal decyzję w wyniku odwołania złożonego od decyzji organu pierwszej instancji. Na tej podstawie organ odwoławczy wywiódł, że w rozpatrywanym stanie faktycznym decyzją ostateczną rozstrzygającą sprawę co do istoty jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 15 marca 2013 r. i ewentualna zmiana zakresu obowiązku wykonania działań naprawczych może zostać dokonana poprzez zmianę tej decyzji. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji błędnie zastosował przepis art. 155 k.p.a. i rozpoznał wniosek o zmianę decyzji z dnia 4 grudnia 2012 r., gdyż decyzja ta nie była decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a., a organem właściwym do rozpatrzenia wniosków o zmianę tej decyzji pozostaje wyłącznie Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, do którego to organu należy wnieść tego rodzaju wniosek.

W skardze na powyższą decyzję B. P., S. P. i K. P. zarzucili naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się z odwołaniem oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w dniu 22 lipca 2013 r. zostali zawiadomieni przez organ pierwszej instancji o wniesieniu odwołania od decyzji z dnia 26 czerwca 2013 r., nr (...), oraz o możliwości zapoznania się z odwołaniem w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego. Jednocześnie w piśmie tym podano, że odwołanie i akta sprawy zostały przesłane do organu odwoławczego w dniu 18 lipca 2013 r. W dniach 26 i 28 lipca skarżący stawili się w siedzibie organu pierwszej instancji, jednak spotkali się z odmową zapoznania z aktami sprawy z powodu ich braku, jak również braku ich kopii bądź odpisów w Inspektoracie. Według skarżących, okoliczność ta stanowi naruszenie art. 10 k.p.a., co uzasadnia wniesienie skargi.

W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że organ pierwszej instancji wykonał ciążące na nim z mocy prawa obowiązki zawiadomienia stron o wniesieniu odwołania oraz przekazania w ciągu 7 dni akt sprawy wraz z odwołaniem do organu drugiej instancji, natomiast mylne pouczenie o możliwości zapoznania się z treścią odwołania nie stało na przeszkodzie uczynienia tego w siedzibie organu odwoławczego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Nie mogą być natomiast brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Z tego względu, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. b), albo naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu.

Ponadto, na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze, jednak w swej ocenie nie może wykraczać poza sprawę, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej, tj. której dotyczy zaskarżony akt.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Rozważania w zakresie dokonanej oceny rozpocząć należy od wskazania, że w niniejszej sprawie ocenie Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim podjętą w trybie art. 155 k.p.a. i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji, czyli typowa decyzja kasacyjna, która kończy rozpatrzenie sprawy, przy czym organ odwoławczy nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której (...) uchylając zaskarżoną decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części. Tego rodzaju rozstrzygnięcie może zostać wydane jedynie w razie stwierdzenia przez organ odwoławczy, że postępowanie było bezprzedmiotowe. Jak wskazuje się w doktrynie, przesłanka bezprzedmiotowości postępowania wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem pierwszej instancji, co ma miejsce m.in. wówczas, gdy decyzję wydano z naruszeniem przepisów o właściwości (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2014, s. 548).

W przekonaniu Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Należy mieć na względzie, że postępowanie, w którym wydana została zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 26 czerwca 2013 r., nr (...), zainicjowane zostało wnioskiem Gminy (...), która decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 4 grudnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), została zobowiązana do wykonania szczegółowo określonych w tej decyzji robót mających doprowadzić do stanu zgodnego z prawem wewnętrzną drogę dojazdową położoną na działce nr A w (...). We wniosku z dnia 17 kwietnia 2013 r., kierowanym do organu pierwszej instancji i złożonym w jego siedzibie, Gmina wskazała na konieczność zmiany powyższej decyzji w części dotyczącej zawartego w punkcie 2 tej decyzji nakazu usunięcia metalowej pokrywy stanowiącej wlot piwnicy budynku nr (...). Uzasadniając wniosek Gmina wyjaśniła, że za zmianą decyzji może przemawiać słuszny interes społeczny i podała, że Państwo P. zwrócili się do Burmistrza (...) z prośbą o pozostawienie wsypu zaopatrującego ich dom w opał.

Wskazywana przez Gminę (...) decyzja z dnia 4 grudnia 2012 r. rozstrzygała o obowiązkach Gminy. Była zatem bezspornie decyzją, na mocy której Gmina nabyła prawo. Prawa nabyte z decyzji można bowiem utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona wyciąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. Korzyści te powstają w sferze prawa materialnego, dopuszczając określone działanie, zaniechanie, nieczynienie jednostki, tworząc podstawę do domagania się określonych zachowań lub świadczeń od innych podmiotów, jak również jako korzyści trzeba traktować określenie obowiązków jednostki co do ich rodzaju, charakteru i wielkości (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks, op. cit., s. 637-638; wyrok NSA z 3 lipca 2008 r., II OSK 771/07, LEX nr 485362).

Możliwość wzruszania aktów tworzących prawa nabyte dopuszczalna jest wyłącznie w nadzwyczajnym trybie postępowania określonym w art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zaznaczyć przyjdzie, że postępowanie prowadzone w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem jest ustalenie istnienia przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej. Jest to więc nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. Omawiane postępowanie nadzwyczajne nie zmierza natomiast do ponownego rozpoznania wcześniej zakończonej sprawy. Z brzmienia art. 155 k.p.a. wynika przy tym jednoznacznie, że jego zastosowanie jest dopuszczalne w odniesieniu do decyzji ostatecznych, co implikuje też właściwość organu uprawnionego do procedowania na podstawie omawianego przepisu w konkretnej sprawie. Art. 155 k.p.a. przewiduje bowiem, że właściwym do przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną. W związku z tym należy mieć na względzie, że stosownie do art. 16 zdanie pierwsze k.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mogą to być zatem decyzje wydane w pierwszej instancji, od których w postępowaniu zwykłym nie wniesiono odwołania albo wniesiono je z uchybieniem terminu i nie został on przywrócony (art. 134 k.p.a.), a także - z uwagi na możliwość wniesienia odwołania tylko do jednej instancji - decyzje wydane w drugiej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Z tego względu w sytuacji, gdy w postępowaniu zwykłym doszło do zaskarżenia decyzji w toku instancji, na skutek czego sprawa była przedmiotem merytorycznej oceny organu odwoławczego, do przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 155 k.p.a. w odniesieniu do decyzji ostatecznej nie jest właściwy organ pierwszej instancji ale organ drugiej instancji.

W tym miejscu należy zauważyć, że rolą organu odwoławczego, wynikającą z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, czego następstwem jest podjęcie jednego z rodzajów decyzji określonych w art. 138 § 1 k.p.a., wśród których wymienione jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (pkt 1). W tym przypadku orzeczenie organu odwoławczego ogranicza się zatem wyłącznie do mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, jednak sformułowanie to stanowi przejaw oceny dokonanej przez organ odwoławczy, która jest zbieżna ze stanowiskiem organu pierwszej instancji. Dotyczy to w szczególności podstawowego elementu decyzji jakim jest rozstrzygnięcie, w którym wyrażona zostaje wola organu administracji załatwiającego sprawę. W istocie orzeczenie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji oznacza, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w wyniku ponownego rozpoznania sprawy pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Niemniej jednak, jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi ponowne rozpatrzenie sprawy i to właśnie decyzja organu odwoławczego jest źródłem obowiązków nałożonych na jej adresatów, gdyż ostatecznie kształtuje ona treść stosunku administracyjnoprawnego (por. postanowienie NSA z 5 marca 2013 r., II OSK 244/13, LEX nr 1305548, wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., I OSK 1305/10, LEX nr 969436).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy właściwie zinterpretował przepis art. 155 k.p.a. i możliwość jego zastosowania na tle stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 4 grudnia 2012 r., o której zmianę w trybie art. 155 k.p.a. wniosła Gmina (...) była przedmiotem postępowania odwoławczego zakończonego przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia 15 marca 2013 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Tym samym, jak to słusznie dostrzegł Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu podejmując rozstrzygnięcie zaskarżone w niniejszym postępowaniu, organem administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną w sprawie doprowadzenia wewnętrznej drogi dojazdowej w (...) do stanu zgodnego z prawem, był organ odwoławczy, który z tego względu jest właściwy do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 155 k.p.a., dotyczącego zmiany obowiązków nałożonych na Gminę (...) w zakresie wskazywanym przez Gminę we wniosku. W tych okolicznościach pozbawione podstaw prawnych było działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim, polegające na podjęciu decyzji z dnia 26 czerwca 2013 r. o zmianie w trybie art. 155 k.p.a. decyzji własnej z dnia 4 grudnia 2012 r. Umknęło uwadze tego organu, że odwołanie od tejże decyzji rozpoznawał Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu i decyzją ostateczną była dopiero decyzja tego organu z dnia 15 marca 2013 r., nr (...). Utrzymując w mocy decyzję z dnia 4 grudnia 2012 r., organ odwoławczy nałożył na Gminę (...) obowiązki tożsame z tymi, jakie sformułowano w poszczególnych punktach rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W takiej sytuacji organem, który mógł orzekać w sprawie zmiany tej decyzji nie był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim. Skoro zatem, wobec błędnego zastosowania przepisu art. 155 k.p.a., organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie, w której nie był właściwy, to zasadnie organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wyeliminował tę decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.

Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym zapoznania się z wniesionym odwołaniem w siedzibie organu pierwszej instancji, należy wskazać, że z faktem wniesienia odwołania ustawodawca wiąże określone obowiązki organu pierwszej instancji. W myśl art. 131 k.p.a., o wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, zawiadomi strony. Ponadto, zgodnie z art. 133 k.p.a. organ ten jest obowiązany przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie. Z treści tych przepisów wynika zatem wyłącznie obowiązek zawiadomienia o fakcie wniesienia odwołania podmiotów legitymowanych w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, który powinien zostać zrealizowany w formie czynności techniczno-procesowej, a ponadto obowiązek przedstawienia akt organowi odwoławczemu w zakreślonym terminie. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 131 k.p.a. stanowi konkretyzację podstawowej zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., sprowadzającej się do uczestniczenia stron w każdym stadium postępowania, a także prawo do wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Obejmuje to m.in. prawo do zaznajomienia się z wniesionym odwołaniem, sporządzenia z niego notatek, prawo do zgłaszania wniosków, uzupełniania ich treści, dołączania uzasadnień, załączników, stosownie do art. 73 § 1 k.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, LEX nr 1145527).

Jak wynika z lektury akt administracyjnych, w rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 18 lipca 2013 r. zostali przez organ pierwszej instancji zawiadomieni o wniesieniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 26 czerwca 2013 r. i o przesłaniu tego środka zaskarżenia Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu wraz z aktami sprawy w dniu 18 lipca 2013 r. Organ pierwszej instancji dopełnił zatem obowiązków wynikających z art. 131 i art. 133 k.p.a. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. skarżący umotywowali faktem, że nie mogli zapoznać się z aktami sprawy w siedzibie organu pierwszej instancji, który - pomimo odmiennego zawiadomienia o posiadaniu akt oraz o możliwości zapoznania się z nimi - przesłał akta do organu odwoławczego i nie dysponował ich kserokopiami. Zauważyć trzeba, że żaden z przepisów procedury administracyjnej nie określa, iż z odwołaniem strona winna być zapoznana przez organ pierwszej instancji i w jego siedzibie. Nie jest też wymagane prowadzenie przez organ akt zastępczych sprawy, do których w każdej chwili strony mogłyby mieć możliwość wglądu. Nie można zatem na tej podstawie formułować zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a.

Skarżący posiadali wiedzę o toczącym się postępowaniu odwoławczym, a więc mogli skorzystać z przysługującego im uprawnienia do zapoznania się zarówno z odwołaniem, jak i z całością akt administracyjnych sprawy oraz sporządzenia z nich notatek lub odpisów, w miejscu, gdzie dokumentacja ta aktualnie się znajdowała. Z treści skargi nie wynika, aby doszło do odmowy udostępnienia skarżącym akt sprawy przez organ, który te akta faktycznie posiadał. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., stąd nie może być on rozpatrywany w kategoriach naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., natomiast Sąd z urzędu nie dopatrzył się innych naruszeń prawa procesowego bądź materialnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.